ΤΙ ΕΠΙΦΥΛΑΣΣΕΙ Η …ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΔΟΕΑΠ

Να ανατραπεί τώρα το εφιαλτικό σκηνικό που στήνεται στον ΕΔΟΕΑΠ - Η κρισιμότητα αυτών των εκλογών...




του Κώστα Ντελέζου (Υποψήφιου για το Δ. Σ του ΕΔΟΕΑΠ)
 
Το «τσουνάμι» της οικονομικής ύφεσης που σαρώνει ολόκληρη την Ελλάδα, χτυπάει πλέον και την πόρτα του ΕΔΟΕΑΠ -με «Δούρειο Ιππο» την απερχόμενη διοίκηση- θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο τις επικουρικές συντάξεις, την περίθαλψη και τις παροχές.

Οι νέες απειλές για τα μέλη-μετόχους:
 
***Η σπουδή της απερχόμενης προέδρου, Ελένης Σπανοπούλου, για «οικειοθελή» αποστολή στοιχείων του ΕΔΟΕΑΠ στην Εθνική Αναλογιστική Αρχή -επιβλήθηκε στη χώρα μέσω του Μνημονίου- οδηγεί μαθηματικά στο «κούρεμα» και των δικών μας επικουρικών συντάξεων. Η αποστολή των στοιχείων του ΕΔΟΕΑΠ στο ΔΝΤ δεν ήταν επιβεβλημένη, καθώς το Ταμείο μας είναι ιδιωτικό, αυτοδιαχειριζόμενο και δεν επιβαρύνει το κράτος ούτε κατά ένα ευρώ! Ωστόσο, το "τσουβάλισμα" του ΕΔΟΕΑΠ μαζί με τα άλλα ελλειμματικά επικουρικά ταμεία στην Αναλογιστική Αρχή, αναμένεται να χρησιμοποιηθεί ως άλλοθι για τις περικοπές που ξεκινούν στην επικούρηση από την 1η Σεπτεμβρίου 2011.
 
 
*** Η εν κρυπτώ επεξεργασία από την απερχόμενη διοίκηση του ΤΥΠ, του νέου Κανονισμού Υγείας και παροχών (προς αναθεώρηση του σημερινού κανονισμού), οδηγεί σε έναν καινούργιο κύκλο περικοπών, πέραν αυτών που ήδη έχουν γίνει (σε περίθαλψη, συνταξιούχους, βρεφονηπιακούς σταθμούς κ.λ.π.) ερήμην των μελών-μετόχων του ΕΔΟΕΑΠ. Δεν είναι τυχαίο, ότι ο νέος κανονισμός αν και ολοκληρώθηκε τον περασμένο μήνα (Απρίλιο), δεν δόθηκε για δημόσια διαβούλευση στα μέλη-μετόχους, αλλά κρατείται ως επτασφράγιστο μυστικό στα συρτάρια του ΤΥΠ, για να μην διαρρεύσει παραμονές των εκλογών. Αλλωστε, εάν περιελάμβανε πρόσθετες παροχές, είναι προφανές ότι η απερχόμενη διοίκηση για ευνοήτους λόγους, θα τον είχε ήδη διανείμει στους μετόχους!
 
*** Η μείωση του αγγελιοσήμου, ως αποτέλεσμα της συρρίκνωσης των διαφημιστικών δαπανών, αλλά και η «αδυναμία» της διοίκησης του ΕΔΟΕΑΠ να συγκροτήσει αξιόπιστο ελεγκτικό μηχανισμό για την εισροή χωρίς απώλειες του πόρου στο Ταμείο, μειώνουν δραματικά τα έσοδα του ΕΔΟΕΑΠ. Παράλληλα, οι αθρόες προσλήψεις προσωπικού (οι εργαζόμενοι του ΕΔΟΕΑΠ έχουν ήδη φτάσει τους 160), οι σπατάλες για έργα βιτρίνας (1,45 εκατ. ευρώ για τον εξωραϊσμό δυο ορόφων του παλιού κτιρίου που παρέμενε εγκαταλελειμμένο και ανεκμετάλλευτο επί χρόνια), ο μη αποτελεσματικός έλεγχος των νοσοκομειακών και των λειτουργικών δαπανών, δημιουργούν πρόσθετα οικονομικά προβλήματα στην τρέχουσα διαχείριση του Ταμείου.
 
Ολα αυτά συνθέτουν ένα εφιαλτικό σκηνικό για την επόμενη μέρα στον ΕΔΟΕΑΠ, ο οποίος για να παραμείνει ΙΣΧΥΡΟΣ στα χέρια των σκληρά εργαζόμενων στο χώρο της Ενημέρωσης, χρειάζεται μια νέα διοίκηση που θα εργαστεί με ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ και αποκλειστικά και μόνον για το ΣΥΜΦΕΡΟΝ του Ταμείου και των μελών- μετόχων του, τους οποίους θα σέβεται και δεν θα αιφνιδιάζει.

Οι δημοσιογράφοι δεν απεργούν όταν ο λαός είναι στους δρόμους...

Οι παρακμή των ηγεσιών της ΕΣΗΕΑ και της ΠΟΕΣΥ.


Του Κώστα Ντελέζου



Για άλλη μια φορά σήμερα -πολλοστή την τελευταία τριετία- τα συνδικαλιστικά όργανα των δημοσιογράφων, μέσω των πλειοψηφιών τους (Σόμπολος, Νταβανέλλος, Νταουντάκη, Κουμπιάς, Νικολόπουλος), αποφάσισαν για τα μέλη τους 24ωρη απεργία μαζί με όλους τους άλλους εργαζόμενους.

Φαίνεται, ότι τίποτα δεν διδάχθηκαν από τα δραματικά γεγονότα του περσινού Μαίου, με τους τρεις νεκρούς στο κέντρο της Αθήνας, που κατέδειξαν στην πράξη και με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο, την λανθασμένη πρακτική εκείνων των συνδικαλιστικών κύκλων του δημοσιογραφικού κλάδου, που επιμένουν να προκηρύσσουν απεργιακές κινητοποιήσεις ταυτόχρονα με τους άλλους εργαζόμενους... Συντασσόμενοι, δήθεν -με τον τρόπο αυτό- αλληλέγγυοι με την εργατική τάξη.

Το σημερινό νέο κρούσμα με νεαρό διαδηλωτή που νοσηλεύεται σε σοβαρή-κωματώδη  κατάσταση στην εντατική, έπειτα από δραματικά τα επεισόδια που σημειώθηκαν το μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας, εκθέτει ανεπανόρθωτα για άλλη μια φορά τα απερχόμενα διοικητικά συμβούλια της ΕΣΗΕΑ και της ΠΟΕΣΥ, τα οποία καταδίκασαν ξανά τον κόσμο στο σκοτάδι.
Για όσους θυμούνται και πέρυσι το Μάϊο, εάν δεν υπήρχαν εκείνες οι δραματικές εξελίξεις στη MARFIN, που έκαναν το γύρο του κόσμου και που... εισέβαλαν και στην Ελλάδα μέσω των ξένων ειδησεογραφικών πρακτορείων και των διεθνών τηλεοπτικών καναλιών (!), την πανεργατική απεργία και τα θλιβερά επακόλουθα δεν θα τα έβλεπε κανείς πέραν του «ιστορικού κέντρου» της Αθήνας και όσων κατοίκων του Λεκανοπεδίου Αττικής συμμετείχαν σ΄ αυτήν!

Ωστόσο, παρά το γεγονός αυτό, η ΠΟΕΣΥ και η ΕΣΗΕΑ εξακολουθούν να τηρούν την ίδια τακτική: Ούτε ένα δελτίο ειδήσεων σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, τη μέρα της πανελλαδικής κινητοποίησης των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, ούτε μια εφημερίδα στα περίπτερα την επομένη της πανεργατικής-πανδημοσιοϋπαλληλικής απεργίας! Οι Ελληνες θα παραμείνουν και πάλι αποκλεισμένοι από ειδήσεις, όμηροι μιας ιδιότυπης συσκότισης η οποία στερεί το αγαθό της ενημέρωσης από έναν ολόκληρο λαό και που στην πράξη «εξυπηρετεί» μόνο την εκάστοτε εξουσία.

Πρόκειται για ένα επικίνδυνο «σιωπητήριο» που επιβάλλεται δήθεν ως έμπρακτη αλληλεγγύη στον δοκιμαζόμενο λαό -μέρος του οποίου είναι και οι δημοσιογράφοι- το οποίο όμως, ουσιαστικά στρέφεται εναντίον των δικαιωμάτων του. Γιατί την ώρα που ο κόσμος βρίσκεται στους δρόμους, είναι τουλάχιστον ηθικά απαράδεκτο να «πνίγεται» η φωνή του από τους δημοσιογράφους. Η έλλειψη
ενημέρωσης είναι «έλλειψη οξυγόνου», για τους «πολιορκημένους» Ελληνες και το μόνο αποτέλεσμα που παράγει είναι να ευτελίζεται και να περιθωριοποιείται ο ρόλος των δημοσιογράφων και της ενημέρωσης...

Η επιχείρηση "Τζερόνιμο"

«Άραγε πως θα αντιδρούσαμε, αν ιρακινοί κομάντος επέδραμαν στην εξοχική κατοικία του George W. Bush, τον δολοφονούσαν και πετούσαν το πτώμα του στον Ατλαντικό…»


του Noam Chomsky


Είναι πλέον ή βέβαιο ότι η όλη επιχείρηση ήταν προσχεδιασμένη δολοφονία, που παραβίασε πολλαπλώς βασικούς κανόνες του διεθνούς Δικαίου. Όπως φαίνεται η μόνη αντίσταση που συνάντησαν οι 80 κομάντος, ήταν από τη γυναίκα του, που τους έβαλε τις φωνές.

Στις κοινωνίες που σέβονται το νόμο, οι ύποπτοι συλλαμβάνονται και οδηγούνται σε «δίκαιη δίκη». Τονίζω τη λέξη «ύποπτοι». Τον Απρίλιο του 2002, ο επικεφαλής του FBI, Robert Mueller, πληροφόρησε τον Τύπο ότι κατόπιν της πλέον εκ τεταμένης έρευνας στην ιστορία, «πιστεύεται» πως η συνωμοσία εξυφάνθηκε στο Αφγανιστάν, αλλά έχοντας παρακλάδια στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τη Γερμανία.

Εκείνο που μόνο πίστευαν τον Απρίλιο του 2002, δεν το γνώριζαν φυσικά, οκτώ μήνες νωρίτερα, όταν η Ουάσιγκτον απέρριπτε πρόταση των Ταλιμπάν (πόσο σοβαρή δεν γνωρίζουμε, επειδή απορρίφθηκε αύθις) να απελάσουν τον μπιν Λάντεν αν τους παρουσιάζαμε στοιχεία και αποδείξεις, που όπως σύντομα μάθαμε η Ουάσιγκτον δεν διέθετε.

Έτσι ο Ομπάμα απλώς ψευδόταν όταν είπε στο διάγγελμά του από το Λευκό Οίκο ότι «σύντομα μάθαμε ότι τις επιθέσεις της 11/9 πραγματοποίησε η αλ Κάιντα».

Ουδέν σοβαρό στοιχείο παρουσιάστηκε από τότε. Έγινε πολύς λόγος για την «ομολογία του μπιν Λάντεν», μόνο που κι αυτή μοιάζει με τη δική μου ομολογία ότι κέρδισα τον Μαραθώνιο της Βοστώνης. Κι εκείνος καυχήθηκε για κάτι που είχε θεωρηθεί μεγάλο κατόρθωμα.

Έγινε επίσης πολύς λόγος στα Μέσα για το θυμό της Ουάσιγκτον επειδή το Πακιστάν δεν παρέδωσε τον μπιν Λάντεν, αν και σίγουρα στοιχεία του στρατού και των δυνάμεων ασφαλείας γνώριζαν για την παρουσία του στο Abbottabad.

Ουδέν ελέχθη για το θυμό του Πακιστάν, που αμερικανικές δυνάμεις εισέβαλαν στο έδαφός του για
να πραγματοποιήσουν πολιτική δολοφονία. Ο αντιαμερικανικός πυρετός είναι ήδη υψηλός στο Πακιστάν, και παρόμοιες ενέργειες τον φουντώνουν. Η απόφαση να πετάξουν το πτώμα του στη θάλασσα,είναι ήδη προφανές ότι έχει προκαλέσει τόσο θυμό όσο και σκεπτικισμό στο μεγαλύτερο μέρος του μουσουλμανικού κόσμου.

Άραγε αναρωτηθήκαμε πως θα αντιδρούσαμε αν ιρακινοί κομάντος επέδραμαν στο εξοχικό του Τζορτζ W. Μπους, τον δολοφονούσαν και πετούσαν το πτώμα του στον Ατλαντικό...

Αναμφίβολα, τα εγκλήματά του ξεπερνούν εκείνα του μπιν Λάντεν και ούτε καν είναι ύποπτος παρ΄όλο που αναμφίβολα, εκείνος αποφάσισε και έδωσε τις διαταγές για να διαπραχθούν «ανώτατα
διεθνή εγκλήματα», που διαφέρουν μόνον στο ότι δεν μπορεί να χαρακτηριστεί «διαβολικός εν συνόλω», για να επικαλεστούμε τις αποφάσεις του δικαστηρίου της Νυρεμβέργης. Κι όμως για ανάλογα εγκλήματα Ναζί εγκληματίες οδηγήθηκαν στην αγχόνη: Για τους εκατοντάδες χιλιάδες θανάτους, τα εκατομμύρια των προσφύγων, την καταστροφή του μεγαλύτερου μέρος της χώρας που οδηγήθηκε σε εμφύλια διαμάχη…

Υπάρχουν και άλλα να πούμε: Για τον (κουβανό αεροπορικό βομβιστή Orlando) Bosch, που πρόσφατα πέθανε ειρηνικά στη Φλόριντα, κάνοντας αναφορά στο δόγμα Μπους: «Οι κοινωνίες που περιθάλπουν τρομοκράτες, είναι εξίσου ένοχες με τους ίδιους τους τρομοκράτες, και θα πρέπει να τις μεταχειριζόμαστε αναλόγως».

Ουδείς έδωσε σημασία, πως με τη φράση του αυτή ο Μπους καλούσε στην πραγματικότητα να γίνει εισβολή για την καταστροφή των ΗΠΑ και να δολοφονηθεί ο εγκληματίας πρόεδρός τους…

Το ίδιο με την επιχείρηση «Τζερόνιμο». Η αποικιακή νοοτροπία της είναι τόσο προφανής σε όλη της δυτική κοινωνία. Κι όμως ουδείς το εξέλαβε ως να ηρωοποιείται ο μπιν Λάντεν με το να ταυτοποιείται με η γενναία αντίσταση εναντίον των εισβολέων της γενοκτονίας.

Μοιάζει, όπως βαφτίζουμε τα δολοφονικά μας όπλα με ονόματα θυμάτων των εγκλημάτων μας: «Apache», «Tomahawk»… σαν η Luftwaffe να βάπτιζε αεροσκάφη της σε «Εβραίος» και «Γύφτος».

Υπάρχουν κι άλλα να πούμε, ακόμα κι αν είναι το πλέον ολοφάνερο, πως θα έπρεπε να μας είχαν χορηγήσει με βασικά στοιχεία για να τα σκεφτούμε.



(Copyright 2011 Noam Chomsky)

Οι εκβιασμοί των οίκων αξιολόγησης και η ...εκποίηση της δημόσιας περιουσίας...

«Εντάξει! Καλή η προσπάθεια. Οµως δεν µασάµε. Το παιχνίδι σας τελείωσε. Καµιά χώρα δεν µπορεί να διαπράξει οικονοµική αυτοκτονία, να βυθιστεί στην ύφεση και να εξανδραποδίσει ένα µεγάλο µέρος του πληθυσµού της, µόνο και µόνο για να ικανοποιήσει τους κερδοσκόπους».
Η κυβέρνηση της Ισλανδίας δεν τα είπε αυτά. Αντίθετα προσπάθησε να σπείρει τον πανικό στον λαό, ώστε να τον κάνει να ψηφίσει «Ναι» στο δηµοψήφισµα και να πληρώσει αυτός τα χρέη των τραπεζιτών.

Στις 23 Φεβρουαρίου, η Moody’s απειλούσε: «Αν καταψηφιστεί η πρόταση, θα υποβαθµίσουµε την Ισλανδία. Αλλιώς θα διατηρήσουµε την αξιολόγησή µας σταθερή». Λίγοι αντιλαµβάνονται πως οι περίφηµοι οίκοι πιστοληπτικής αξιολόγησης δεν είναι στην πραγµατικότητα παρά λόµπι τα οποία λειτουργούν για τα συµφέροντα της πελατείας τους, δηλαδή του χρηµατοπιστωτικού κεφαλαίου.

Η περίπτωση του Ντένις Κιούσινιτς, όταν ακόµη ήταν δήµαρχος του Κλίβελαντ, είναι αποκαλυπτική, όπως τη διηγείται ο Μάικλ Χάντσον, καθηγητής των Οικονοµικών στο Πανεπιστήµιο του Μιζούρι. Οι τράπεζες και κάποιοι από τους καλύτερους πελάτες τους είχαν βάλει στο µάτι τη δηµόσια ηλεκτρική εταιρεία της πόλης µε στόχο να την ιδιωτικοποιήσουν. Ηθελαν µάλιστα να την αγοράσουν βερεσέ (µε φορολογική έκπτωση των τόκων). Οι τράπεζες ζήτησαν από τον δήµαρχο Κιούσινιτς να τους πουλήσει την εταιρεία, υποσχόµενες να τον βοηθήσουν να εκλεγεί κυβερνήτης. Ο Κιούσινιτς τους είπε «όχι». Ετσι οι τράπεζες επιστράτευσαν τους µπράβους τους, δηλαδή τουςοίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης. Και αυτοί απείλησαν να υποβαθµίσουν την πιστοληπτική ικανότητα του Κλίβελαντ.«Αν δεν µας αφήσετε να πάρουµε την ηλεκτρική εταιρεία», είπαν, «θα καταστρέψουµε οικονοµικά την πόλη σου».

Ο Κιούσινιτς ξαναείπε «όχι». Και οι οίκοι πιστοληπτικής αξιολόγησης πραγµατοποίησαν την απειλή τους. Οµως, ο δήµαρχος είχε σώσει την πόλη του και τους δηµότες του από τα αρπακτικά των ιδιωτικοποιήσεων. Και όταν ήρθε το πλήρωµα του χρόνου, οι ψηφοφόροι του τον έστειλαν στο Κογκρέσο, όπου είναι σήµερα µια από τις πιο ειλικρινείς φωνές των Δηµοκρατικών (είχε µάλιστα διεκδικήσει και το χρίσµα τους για την προεδρία).

Η ιστορία που διηγείται ο Μάικλ Χάντσον για τους οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης τα λέει όλα. Πώς είναι δυνατόν να πιστεύει κανείς ότι η συµφωνία να πληρώσει µια χώρα ένα χρέος που είναι αδύνατο να αποπληρωθεί θα βελτιώσει την πιστοληπτική της εικόνα; Οι επενδυτές που επενδύουν στα οµόλογα των χωρών έχουν µάθει να εµπιστεύονται µόνο τη δική τους κοινή λογική, από τότε που έχασαν δισεκατοµµύρια εξαιτίας των απατηλών αξιολογήσεων αυτών των οίκων που, λίγες µόλις µέρες πριν από τη συντριβή τους, εξακολουθούσαν να αξιολογούν µε άριστα τις τράπεζες που προκάλεσαν την οικονοµική κρίση.

Αν αυτοί οι οίκοι απέφυγαν την ποινική δίωξη, το οφείλουν µονάχα στα ψιλά γράµµατα των συµβολαίων τους: εκεί που έγραφαν ότι εξέφραζαν απλώς µια «γνώµη», αποποιούµενες έτσι κάθε ευθύνη για τις εκτιµήσεις τους. Μπορεί λοιπόν ένας που εµπιστεύεται αυτούς τους οίκους σήµερα να είναι λιγότερο ανεύθυνος από αυτούς;

(ΤΑ ΝΕΑ)

Να πάμε στη συγκέντρωση της ΓΣΕΕ, στις 11 Μαϊου 2011... Και να ΜΗΝ φύγουμε... Να πάμε και να μείνουμε εκεί...!!!

« ΑΝΤΙΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ...»
Η ΓΣΕΕ ανήγγειλε γενική απεργία και συγκέντρωση για την 11η Μαϊου 2011 . Η ΓΣΕΕ έχει κάνει μέχρι τώρα τρεις τέτοιες ανάλογες κινητοποιήσεις (5/5/2010, 15/12/2010 και 23/2/2011) στο διάστημα που πέρασε από τον ερχομό του Μνημονίου. Υποτίθεται πως οι κινητοποιήσεις αυτές της ΓΣΕΕ γίνονται για να ανατραπεί η άδικη και αντεργατική πολιτική της κυβέρνησης.

Καταλαβαίνει όμως εύκολα κανείς, και από την συχνότητα αυτών των κινητοποιήσεων αλλά και από την μεθοδολογία τους, πως ο αντικειμενικός τους σκοπός δεν είναι βέβαια η ανατροπή της άδικης και καταστροφικής κυβερνητικής πολιτικής. Οι κινητοποιήσεις αυτές είναι ειδικά σχεδιασμένες έτσι ώστε να μην πετυχαίνουν τίποτε απολύτως. Τίποτε θετικό για την ελληνική κοινωνία και τους εργαζόμενους. Κι αυτό φαίνεται από τα μηδενικά τους αποτελέσματα. Οι τρεις προηγούμενες κινητοποιήσεις της ΓΣΕΕ δεν πέτυχαν τίποτε. Μα τίποτε. Απολύτως.

Οι κινητοποιήσεις της ΓΣΕΕ έχουν έναν και μόνο σκοπό: τη λαϊκή εκτόνωση. Λειτουργούν πρακτικά σαν βαλβίδα εκτόνωσης της λαϊκής αγανάκτησης. Είναι σχεδιασμένες ώστε να δίνουν την εντύπωση σε αυτόν που συμμετέχει πως έκανε το καθήκον του και μπορεί να γυρίσει πλέον ήσυχος και πανευτυχής στο σπίτι του.

Το συνηθισμένο σενάριο, που ακολουθείται σε πολλές πόλεις, από την ΓΣΕΕ, τα εργατικά κέντρα και γενικά τον ολιγαρχικά ελεγχόμενο επαγγελματικό συνδικαλισμό της χώρας, προβλέπει συγκέντρωση, έπειτα πορεία, συνήθως τριών-τεσσάρων χιλιομέτρων και πέρα για πέρα άσκοπη, μα εντελώς ΑΣΚΟΠΗ, και μετά διάλυση. Ναι διάλυση.

Αν όμως θέλουμε να πετύχουμε κάτι, ό,τι νάναι αυτό, έχει αποδειχτεί πια ότι το να πηγαίνουμε και να φεύγουμε δεν αποδίδει. Να πάμε λοιπόν στην συγκέντρωση της ΓΣΕΕ, στις 11 Μαϊου, αλλά να ΜΗΝ φύγουμε. Να πάμε και να μείνουμε εκεί.


Καλώ όλους τους ιστολόγους, καθώς και όλες τις ανεξάρτητες κινήσεις και τις οργανώσεις πολιτών που συμφωνούν πάνω σε αυτή την ιδέα του “Πάμε και μένουμε“, να την προωθήσουμε όλο το επόμενο διάστημα μέχρι την 11η Μαϊου, με όποιο τρόπο και μέσο έχουμε. Να προετοιμαστούμε και να οργανωθούμε. Να συντονιστούμε.

Εχω και έχει κι ο καθένας μας από χίλιες ιδέες πάνω στο ποια θα μπορούσαν να είναι τα αιτήματα μιας παλλαϊκής συγκέντρωσης του τύπου “Πάμε και μένουμε”. Αλλά νομίζω ότι δεν πρέπει να τα εκφράσω εδώ. Αν η συγκέντρωση επιτύχει, τότε να είσαστε σίγουροι πως θα μεταβληθεί σε επί τόπου γενική συνέλευση και θα καθορίσει τα τακτικά και τα στρατηγικά της αιτήματα και τους στόχους της, ο συγκεντρωμένος λαός από μόνος του. Εμείς, ιστολόγοι και κινήσεις-οργανώσεις, οφείλουμε να δράσουμε μόνο προπαγανδιστικά υπέρ της συμμετοχής και του “δεν φεύγουμε”, και συντονιστικά. Και όχι σαν οι από πάνω σοφοί που αποφασίζουν μόνοι τους για τους άλλους, επειδή τα ξέρουν όλα. Ας εμπιστευθούμε την γνήσια δημοκρατία και το δικαίωμα των πολλών να αποφασίζουν εκείνοι.

Το σημαντικό όμως είναι να “Πάμε και να μείνουμε”. Να μην διαλυθούμε. Και να είμαστε πολλοί, φυσικά...

Ποιος σκοτώνει τις εφημερίδες;

Αφιερωμένο σε όλους εκείνους τους δημοσιογράφους που έχουν μυρίσει αντιμόνιο από τις λινοτυπικές ξημερώματα κι έχουν κρατήσει στα χέρια τους το υγρό χαρτί της «διόρθωσης», χτυπημένο από τη βούρτσα στο μάρμαρο...






Ποιος σκοτώνει τις εφημερίδες;

Το ίδιο ερώτημα είχε θέσει τον Αύγουστο του 2006 το περιοδικό Economist, προκαλώντας άρθρα κι αναλύσεις σε έντυπα και ηλεκτρονικά Μέσα, σε blogs και καφενεία, από δημοσιογράφους, επιχειρηματίες, πολιτικούς αλλά και απλούς πολίτες.
Για άλλη μια φορά φαίνεται ότι άλλοι πήραν τις λανθασμένες αποφάσεις και άλλοι καλούνται να πληρώσουν τις συνέπειες της κρίσης:
Η ΕΣΗΕΑ καλεί τα μέλη και μη μέλη της ενόψει των δύο 48ωρων απεργιών, που έχουν ήδη κηρυχθεί για τις 7, 8, 9 και 10 Απριλίου 2011:

** να μην παραδίδουν ύλη για τα φύλλα των κυριακάτικων εκδόσεων

** να μην επιτρέψουν να χρησιμοποιηθούν κείμενα ή εκπομπές, που έχουν ήδη παραδώσει για τον ίδιο λόγο.

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ καλεί τους διευθυντές και τους αρχισυντάκτες σε εφημερίδες, ραδιοφωνικούς, τηλεοπτικούς σταθμούς και τα ενημερωτικά sites να μην ασκήσουν πίεση στους συναδέλφους τους για την παράδοση της σχετικής ύλης βάζοντάς τους αντιμέτωπους με τις αποφάσεις του Σωματείου τους.

Μόνο που από την Κυριακή οι πιέσεις στους συντάκτες θυμίζουν τσουνάμι , αφού παντού υποχρεώνονται να δώσουν κομμάτια, κείμενα ψυγείου. Και η ανακοίνωση της πλειοψηφίας της ΕΣΗΕΑ μοιάζει σαν μνημόσυνο ή στοχοποιεί άδικα τους συναδελφους που αφήνει ακάλυπτους το σωματείο τους απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία.

Ποιος σκότωσε την εφημερίδα;


Με τη βοήθεια του Ιντερνετ, οι κυκλοφορίες πέφτουν και οι θέσεις εργασίας μειώνονται σε ΗΠΑ - Δυτ. Ευρώπη   (The Economist)

«Μία καλή εφημερίδα πιστεύω είναι μία χώρα που μιλάει στον εαυτό της», έλεγε αστειευόμενος το 1961 ο Αρθουρ Μίλερ. Μία δεκαετία αργότερα, δύο ρεπόρτερ της «Ουάσιγκτον Ποστ» έγραψαν μία σειρά άρθρων που ανέτρεψαν τον πρόεδρο Νίξον και το κύρος της έντυπης δημοσιογραφίας εκτινάχθηκε στα ύψη. Στην ιδανική περίπτωση, οι εφημερίδες ελέγχουν αποτελεσματικά επιχειρήσεις και κυβερνήσεις. Συνήθως καθορίζουν την ειδησεογραφική ατζέντα για λογαριασμό των υπόλοιπων ΜΜΕ. Ωστόσο, οι μεγάλης κυκλοφορίας διεθνείς εφημερίδες είναι πλέον ένα επαπειλούμενο είδος. Η αποστολή τους, να πωλούν άρθρα σε αναγνώστες και αναγνώστες σε διαφημιστές, που διατήρησε επί μακρόν το ρόλο τους στην κοινωνία, αποσυντίθεται σταδιακά.

Απ’ όλα τα παραδοσιακά ΜΜΕ, οι εφημερίδες είναι αυτές που πλήττονται περισσότερο από το Ιντερνέτ. Η κυκλοφορία τους πέφτει εδώ και δεκαετίες στις ΗΠΑ, τη Δυτική Ευρώπη, τη Λατινική Αμερική, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία. (Στις υπόλοιπες χώρες οι πωλήσεις αυξάνονται.) Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, το Διαδίκτυο επιτάχυνε την πτώση. Στο βιβλίο του «Η υπό εξαφάνιση εφημερίδα» ο Φίλιπ Μάιερ υπολογίζει ότι το πρώτο τέταρτο του 2043 θα είναι η στιγμή, κατά την οποία θα εξαφανιστεί κάθε έντυπο στις ΗΠΑ όταν και ο τελευταίος εξαντλημένος αναγνώστης πετάξει και την τελευταία έκδοση. Αυτού του είδους η εσχατολογία μπορεί να προκαλεί οργή στους μεγαλοεκδότες, αλλά ακόμη και ο κυνικότερος βαρώνος δεν μπορεί να αρνηθεί το γεγονός πως όλο και περισσότεροι νέοι ενημερώνονται στο Ιντερνετ. Οι Βρετανοί ηλικίας 15 έως 24 ετών εκτιμάται ότι περνούν σχεδόν 30% λιγότερο χρόνο διαβάζοντας εθνικές εφημερίδες, μόλις αρχίσουν να χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο.

Φεύγει και η διαφήμιση

Η διαφήμιση ακολουθεί τους αναγνώστες κατά πόδας. Το κυνήγι είναι σχεδόν ξεδιάντροπο, σε μεγάλο βαθμό επειδή το Ιντερνετ είναι ένα γοητευτικό μέσο, το οποίο συνδέει αγοραστές και πωλητές, ενώ αποδεικνύει στους διαφημιστές πως το χρήμα τους σπαταλιέται με ορθολογικό τρόπο. Ειδικά οι μικρές αγγελίες γνωριμιών στρέφονται ταχύτατα στον κυβερνοχώρο. Ο Ρούπερτ Μέρντοχ κάποτε τις είχε χαρακτηρίσει τα ποτάμια χρυσού της βιομηχανίας του Τύπου, όπως όμως απεφάνθη πέρυσι, «ορισμένες φορές τα ποτάμια στεγνώνουν». Στην Ελβετία και την Ολλανδία οι εφημερίδες έχουν χάσει τις μισές αγγελίες προς όφελος του Ιντερνετ.

Οι εφημερίδες δεν έχουν αρχίσει να κλείνουν μαζικά, αλλά είναι θέμα χρόνου. Τις επόμενες δεκαετίες οι μισές από τις σοβαρές εφημερίδες ενδέχεται να καταρρεύσουν. Οι θέσεις εργασίας στον τομέα έχουν αρχίσει ήδη να εξαφανίζονται. Σύμφωνα με την Ενωση Εφημερίδων στην Αμερική ο αριθμός όσων απασχολούνται στη βιομηχανία μειώθηκε κατά 18% ανάμεσα στο 1990 και το 2004. Οι μετοχές των εισηγμένων εντύπων που κατακρημνίζονται έχουν προκαλέσει την οργή των επενδυτών. Το 2005 μία ομάδα μετόχων της Knight Ridder, της ιδιοκτήτριας εταιρείας πολλών αμερικανικών εφημερίδων, απέκτησε τον έλεγχό της και αποφάσισε να πουλήσει τις εφημερίδες της, τερματίζοντας μία 114ετή ιστορία. Εφέτος, η Morgan Stanley, μία τράπεζα επενδύσεων, επιτέθηκε στην επιχείρηση New York Times Company, τον πιο έγκυρο δημοσιογραφικό θεσμό, επειδή η τιμή της μετοχής της σχεδόν υποδιπλασιάστηκε σε τέσσερα χρόνια.

Ποιά μέτρα παίρνουν


Αγνοώντας την πραγματικότητα για πολλά χρόνια, οι εφημερίδες επιτέλους αναλαμβάνουν δράση. Για να περικόψουν το κόστος, ήδη έχουν αρχίσει να δαπανούν λιγότερα στον τομέα της δημοσιογραφίας. Προκειμένου να προσελκύσουν νεανικότερο κοινό, στρέφονται σε ένα συνδυασμό άρθρων lifestyle, ψυχαγωγίας και θεμάτων, που άπτονται περισσότερο της καθημερινής ζωής και λιγότερο της διεθνούς και της εσωτερικής πολιτικής. Προσπαθούν να δημιουργήσουν νέες επιχειρήσεις τόσο εντός όσο και εκτός δικτύου. Και, τέλος, επενδύουν σε δωρεάν καθημερινά έντυπα, τα οποία δεν αναλώνουν το ισχνό δημοσιογραφικό δυναμικό τους στην αποκάλυψη της πολιτικής ή επιχειρηματικής διαφθοράς.

Θα μπορούν, λοιπόν, μελλοντικά οι πολιτικοί να πραγματοποιούν διαρρήξεις στα γραφεία των αντιπάλων τους, απολαμβάνοντας ασυλία; «Είναι οι σημερινοί δημοσιογραφικοί όμιλοι σε θέση να κρατούν ενημερωμενους τους πολίτες, μία αποστολή, στην οποία βασίζεται η δημοκρατία;», αναρωτήθηκε σε πρόσφατη έκθεσή του το ερευνητικό ίδρυμα Κάρνεγκι στη Νέα Υόρκη. Πάντως, η παρακμή των εφημερίδων δεν θα είναι τόσο καταστροφική για την κοινωνία όσο φοβούνται ορισμένοι. Θυμηθείτε πως η δημοκρατία έχει ήδη επιβιώσει από την φθίνουσα πορεία των κυκλοφοριών λόγω της άνθησης της τηλεόρασης μετά τη δεκαετία του ’50. Προφανώς, θα επιβιώσει και από την επικείμενη εξέλιξη.

Τι δείχνει το μέλλον

Σύμφωνα με το Κάρνεγκι στο μέλλον η υψηλού επιπέδου δημοσιογραφία θα υποστηριχθεί από μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς. Ηδη κάποια έγκυρα έντυπα συντηρούνται κατ’ αυτόν τον τρόπο, ανάμεσά τους οι εφημερίδες Guardian και Christian Science Monitor και το δημόσιο ραδιόφωνο στις ΗΠΑ. Μία επίλεκτη ομάδα σοβαρών φύλλων, η οποία θα διατίθεται παντού ηλεκτρονικά, η ανεξάρτητη δημοσιογραφία, υποστηριζόμενη από μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς, χιλιάδες ενημερωμένοι bloggers και πολίτες δημοσιογράφοι: όλες οι ενδείξεις συγκλίνουν στην άποψη πως η εθνική συζήτηση του Αρθουρ Μίλερ θα είναι ζωηρότερη από ποτέ.

Το πρωτότυπο άρθρο: www.economist.com/displaystory.cfm?story_id=7830218



Δύο 48ωρες

H ΕΣΗΕΑ πραγματοποιεί δύο 48ωρες απεργίες Πέμπτη- Κυριακή , στο τύπο και τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ, ενώσεις , ζητώντας υπογραφή συλλογικών συμβάσεων και να μη γίνουν απολύσεις.

Στην ΠΟΕΣΥ πάντως τα πράγματα έχουν μπερδευτεί , με τις διαδοχικές ανακοινώσεις σε ορθή επανάληψη. Επίσης δυο περιφερειακές ενώσεις-μέλη της στην Θεσσαλία την Πελοπόννησο και τα νησιά κάνουν αντίστοιχα μόνο δίωρες και τρίωρες στάσεις εργασίας.

Το μπέρδεμα είναι ο,τι στην περιφέρεια υπάρχουν ώρες κατά τις οποίες θα δουλεύουν οι δημοσιογράφοι και μαζί τους ανταποκριτές της ΕΡΤ των ιδιωτικών ραδιοτηλεοπτικών , του ΑΠΕ

Οπότε...
Η γενικότερη τραγελαφική κατάσταση πάντως θα επαναληφθεί για μια ακόμα φορά: Η τηλεόραση θα παίζει χωρίς να προβάλει τα μονοθεματικά δελτία ειδήσεων με τους παραθυράτους παπαγάλους της. Θα παίζει φυσικά το σύνολο του υπόλοιπου προγράμματος με όλες τις «Life style» εκπομπές, πρώτες και καλύτερες. Α, να μη ξεχάσω και τα εξόχως εκπολιτιστικά τουρκικά σήριαλ… αλλά και πρωινάδικα φρέσκα η σε επαναλήψεις.

Ανάλογη η κατάσταση και στα ραδιόφωνα.


Οι εφημερίδες μόνο εθνικής εμβέλειας δεν θα κυκλοφορήσουν επειδή στις περιφερειακές το πράγμα μπερδεύεται. Αλλά σ΄όσες δεν κυκλοφορήσουν για 4 μέρες δεν θα πληρώσουν ακριβά οι εκδότες το τίμημα, μια και θα γλιτώσουν το χαρτί των χαμένων ημερών, μείον τους μισθούς των δημοσιογράφων ενώ θα περάσουν την διαφήμιση στο φύλλο της Πέμπτης, μαζί με τα απαραίτητα σι-ντις και όλη την κυριακάτικη πραμάτεια στη σακούλα βεβαίως-βεβαίως…
Και βέβαια μαζί θα βγούν στο περίπτερο και κάποια κυριακάτικα, σαββατιάτικα, οικονομικά και εβδομαδιαία φύλλα.
Ποιοι είναι οι πραγματικά χαμένοι; Όσοι εναπομείναντες –ηλικιωμένοι αναγνώστες και μερικοί ακόμη- πιστοί στις εφημερίδες. Επειδή τους αρέσει να διαβάζουν κι όχι να παίρνουν εύπεπτη τροφή που τους προσφέρει η πλάνα εικόνα της τουβούλας.
Αυτή που προσπάθησαν ν’ αντιγράψουν οι εκσυγχρονιστές των εφημερίδων μετατρέποντας τα σοβαρά φύλλα σε «λάιτ» με μεγάλες φωτογραφίες και μικρά κείμενα. Χωρίς έρευνες, χωρίς ρεπορτάζ σε βάθος, αλλά πάντα με προσφορά σι-ντι, για να καταστούν τελικά το περιτύλιγμά του.
Όπως παραδέχτηκε και σήμερα η πλειοψηφία των 8 του ΔΣ, στη διάρκεια της συνεδρίασης, τα κανάλια και τα ραδιόφωνα θα λειτουργήσουν κανονικά απλώς δεν θα μεταδώσουν δελτία ειδήσεων. Αν και για το Σαββατοκύριακο πολλά ακούγονται.
Έτσι στα ραδιοτηλεοπτικά δεν ανοίγει μύτη, μια που και οι διαφημίσεις θα μεταδίδονται και οι εκπομπές θα παίζουν.
Στις εφημερίδες πάλι οι εργοδότες ετοιμάζουν για την Πέμπτη να βγάλουν κυριακάτικα φύλα(με εξαίρεση μια δυο εφημερίδες) σαββατιάτικες εκδόσεις και όλα τα εβδομαδιαία μπαγιάτικα
Στην ουσία κάποιοι σκοτώνουν την ενημέρωση υπέρ της επικοινωνίας, αφού τα φύλλα που θα βγούν έτσι θα έχουν ένα σωρό μπαγιάτικα πράγματα και βέβαια οι συντάκτες θα χάσουν 4 μεροκάματα και μια αργία που πληρώνεται διπλά εφόσον δουλεύεις.
Άλλωστε το ίδιο έγινε και κατά το τριήμερο της 25η Μαρτίου όπου η πλειοψηφία της ΕΣΗΕΑ για να τάχει καλά με αφεντικά της, συμφώνησε να βγάλουν τις εφημερίδες όποτε γουστάρουν .
Είναι και αυτός ένας πρόσθετος λόγος μείωσης της αξιοπιστίας των εφημερίδων,όπως επίσης τα μαγνητοσκοπημένα νυχτερινά ειδήσεων τα μεσάνυχτα στις τηλεοράσεις που είναι σε κονσέρβα από νωρίς.
Σε όλα αυτά, με την κατεψυγμένη ενημέρωση και τις απεργίες - μαϊμού υπήρξε σαν πρόβα τζενεράλε η προηγούμενη 48ωρη απεργία 17 και 18 Δεκεμβρίου όπου τα φύλλα του Σαββατοκύριακου (Βημα, Εθνος κλπ) κυκλοφόρησαν από την Παρασκευή με εξαίρεση την Ελευθεροτυπία που έβγαλε φυλλο την Κυριακή μετά το άδειασμα των συναδέλφων, από την παρέα Νταβανέλλου - Νταουντάκη – Σόμπολου. Είχαν παραμυθιάσει στην περίπτωση αυτή τους συναδέλφους ότι θα εξαιρεθούν, επειδή δήθεν θα υπογραφόταν σύμβαση με την κληρονόμο του Τεγόπουλου, πράγμα που τελικά δεν έκαναν επειδή Τσαλαπάτης και Ράμος κατήγγειλαν ότι πρόκειται για επιχειρησιακή σύμβαση.
Και η παρέα της πλειοψηφίας στο ΔΣ της ΕΣΗΕΑ εξέθεσε όλους τους συναδέλφους κόβοντας και τον κλάδο στη μέση.
Ιστορία που μάλλον επαναλαμβάνεται, χωρίς να μπορεί να προβλέψει κάποιος τι ξημερώνει την επόμενη μέρα.
Τέτοια υποταγή στη διαπλοκή.
Τέτοια εκτέλεση εν ψυχρώ της ενημέρωσης.


Με αφορμή την απεργία, στο Ριζοσπάστη δημοσιεύονται ενδιαφέρουσες επισημάνσεις της συνδικαλιστικής έκφρασης του ΠΑΜΕ στην ΕΣΗΕΑ. Ειδικότερα τονίζεται για την πλειοψηφία των 9 στο σημερινό ΔΣ της ΕΣΗΕΑ αλλά και της ΠΟΕΣΥ….


«………Η οργάνωση του αγώνα των εργαζομένων στα ΜΜΕ έχει εδώ και χρόνια αφεθεί σε εργοδοτικές - κυβερνητικές πλειοψηφίες «σωματείων» και Ομοσπονδιών. …………. Για παράδειγμα, η απόφαση για την τετραήμερη απεργία δεν πάρθηκε από Γενικές Συνελεύσεις, που θα έπρεπε να συζητήσουν και το πώς θα οργανωθεί αυτός ο αγώνας, πώς θα περιφρουρηθεί για να έχει επιτυχία, να αφήνει περιθώρια συνέχειας. Και έχουν και γι' αυτό ευθύνη οι εργοδοτικές συνδικαλιστικές πλειοψηφίες.»
Όλα όσα συμβαίνουν σήμερα στο χώρο των ΜΜΕ ,καταλήγει, δεν έχουν τίποτε το διαφορετικό απ' όλα όσα συμβαίνουν σε κάθε άλλον τομέα της οικονομίας και σε όλη τη χώρα. Ταυτόχρονα, έχουν κάνει πολύ περισσότερο καθαρές τις πραγματικές διαχωριστικές γραμμές στην κοινωνία, στα συνδικάτα, στην πολιτική…….

Μίκης Θεοδωράκης: '΄Mόνη λύση είναι η ειρηνική επανάσταση"

" Από το 1950 μέχρι σήμερα όλοι όσοι κυβέρνησαν οδήγησαν την Ελλάδα στο σημερινό αδιέξοδο"
"Θέλουν να μας εξαφανίσουν ως λαό για να μας πάρουν τον ορυκτό πλούτο!"


Σε μια από τις σπάνιες τηλεοπτικές εμφανίσεις του, ο Μίκης Θεοδωράκης σήμερα 5/4/ 2011 στον ΑΝΤ1 και τον Γιώργο Παπαδάκη.
Ο Μίκης Θεοδωράκης, ο δικός μας Μίκης, ο Μίκης όλης της ΕΛΛΑΔΑΣ. Όταν αποφασίζει να μιλήσει για την μαύρη κατάσταση στην χώρα μας, αποτέλεσμα των πολιτικών των τελευταίων 60 χρόνων, όπως λέει, τότε λέει αλήθειες που πονάνε. Οι κυριότερες από αυτές:
***Η παρουσία της Τρόϊκας στην πατρίδα μας είναι παράνομη. Η απόφαση της κυβέρνησης για το Μνημόνιο άκυρη. Το δάνειο που πήραμε δεν πέρασε από τα 3/5 της Βουλής ούτε υπογράφηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η εθνική μας παντοδυναμία καταλύθηκε μόνο με υπογραφή του κ. Παπακωνσταντίνου.
***Άλλη τέτοια σύμβαση δεν έχει υπογραφεί. Θα αναγκαστούμε να βγάλουμε στο σφυρί τα εθνικά μας μνημεία Ακρόπολη, Επίδαυρο, Ολυμπία. 100 χιλ. δισ. εκτίμησαν την Ακρόπολη. Αύριο μπορεί να την πουλήσουν ακόμα και στους Τούρκους και να δούμε την ημισέλινο να κυματίζει στην κορυφή της. Όμως η εθνική κυριαρχία δεν παραδίδεται ούτε από τους 300 της Βουλής. Ούτε ακόμα ο ελληνικός λαός δεν έχει δικαίωμα να την παραδόσει.
***Το άρθρο 120 του Συντάγματος απαγορεύει τον σφεταιρισμό της λαϊκής κυριαρχίας. Έχει συντελεστεί πραξικόπημα, είναι παράνομοι. Ακόμα και η Χούντα αφαίρεσε μόνο ορισμένα άρθρα του Συντάγματος. Αυτοί ΟΛΑ. Από τις πράξεις αυτές ας κρίνουν οι Ελληνες πολίτες ποιοί είναι οι προδότες.
***Χρειάζεται επαναστατική κυβέρνηση, ειρηνική επανάσταση όλου του λαού για την κατάργηση αυτών των συμβάσεων. Το χρέος είναι ειδεχθές, να κάνουμε ότι και ο Ισημερινός.
***Να τιμωρηθούν όλοι όσοι λήστεψαν το δημόσιο και παραβίασαν τους νόμους του κράτους.
***Από τα αλλεπάλληλα χτυπήματα ο λαός τα έχασε. Έχει σοκαριστεί. Όσοι κυβέρνησαν τα τελευταία χρόνια έφεραν την Ελλάδα σε αδιέξοδο. Οι νέοι δεν έχουν πάψει να ενδιαφέρονται. Έχουν πέσει σε λήθαργο.Πρέπει να δημιουργηθεί ένα Παλλαϊκό Μέτωπο ενάντια στο πραξικόπημα που έγινε με γάντια και γραβάτες, για να καθαρίσουμε τα πράγματα από την κόπρο του Αυγείου.
***Δεν είμαι μια προσωπικότητα. Είμαι ένας έλληνα πατριώτης. Ξεφτυλίζουν την πατρίδα μας. Μας λένε κοπρίτες, ανεύθυνους, ότι τα φάγαμε μαζί. Συνομωτούν για να κλέψουν τον πλούτο της χώρας μας. Γιατί δεν φτιάχουν ΑΟΖ; Τολμούν και λένε ότι το Καστελόριζο ανήκει στην Μεσόγειο. Όχι είναι δικό μας!Τι λένε οι έλληνες πιλότοι και τα πληρώματα του ναυτικού μας, όταν δεν μπορούν να πετάξουν πάνω από το Αιγαίο, ή όταν φτάνουν οι τούρκικες φρεγάτες στο Σούνιο;
***Ο Στρατός και η Αστυνομία έχουν θέση μαζί μας στο Παλλαϊκό Μέτωπο. Εγώ βγήκα στο κουρμπέτι γιατί προέχει η σωτηρία της χώρας μας. Όταν είχαμε τους Γερμανούς, όταν είχαμε χούντα, ξέραμε ποιος ήταν ο εχθρός μας. Τώρα; Η κυβέρνηση είναι εκλεγμένη και δρα παράνομα και προδοτικά. Γιαυτό δεν έχω μόνο πάθος, αλλά και αηδία για ότι συντελείται. Ίσως βιολογικά δεν έχω πολύ χρόνο. Δεν μπορώ να βλέπω να βρίζουν την χώρα μου. Κατεδαφίζουν την ιστορία, τον πολιτισμό, την ιστορία, τον λαό ολόκληρο. Πού είναι η κουλτούρα του 1960; Ο Χατζηδάκις; Πώς μπορώ να είμαι ήσυχος εγώ σε μια τέτοια κατάσταση.
***Ντρέπομαι σαν κρητικός για την χρησιμοποίηση της βάσης της Σούδας, για την καταστροφή του Ιράκ, του Αφγανιστάν και τώρα της Λιβύης. Έχουμε τίποτε να χωρίσουμε με αυτούς τους λαούς; Γιατί πρέπει να φεύγουν τα αεροπλάνα από την Σούδα, γιατί πρέπει το γαλλικό αεροπλανοφόρο να βρίσκεται στα νερά μας; Απαιτώ από τον Γ. Παπανδρέου να κλείσει την βάση της Σούδας, όπως ο πατέρας του έκλεισε την βάση της Νέας Μάκρης τότε. Καλώ τον λαό της Κρήτης να κλείσει την βάση της Σούδας. Το επιχείρημα ότι έτσι θα σώσουμε τους Λίβυους είναι σαθρό. Πάνε να πάρουν τα πετρέλαια της Λιβύης. Δεν σώζουν τους άμαχους, τους σκοτώνουν.
***Η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου δεν ψηφίστηκε. Είναι τυπικά ψηφισμένη, όχι ουσιαστικά. Είναι κυβέρνηση του 20%. Μαζί τα δύο μεγάλα κόμματα του 40%. Δεν έχει δικαίωμα να παίρνει αποφάσεις για δυο τρεις γενιές. 2.000.000 ψηφοφόροι έφυγαν από την Νέα Δημοκρατία, 1.000.000 από το ΠΑΣΟΚ. Ποιοί λοιπόν κυβερνούν σήμερα; Όσοι φεύγουν σήμερα γίνονται ανεξάρτητοι.
***Η αριστερά δεν έχει αναποκριθεί στις σημερινές ανάγκες. Πρέπει να εγκαταλείψει την βουλή γιατί δίνει με την παραμονή της, νομιμοφάνεια στην κυβέρνηση.
***Έχουμε φτιάξει 200-300 Σπίθες. Είναι ακόμα πυρήνες. Στην γενική απεργία ξεκίνησαν 200 σπιθίτες από το Μινιόν και κατέληξαν 2000 στην Βουλή. Πού είναι τα κόμματα της αριστεράς να ενωθούμε και να δώσουμε λύσεις;
***Έχω ένα σιδηρούν παραπέτασμα γύρω μου. Ας μου δώσουν μισή ώρα να μιλήσω σε μεγάλους σταθμούς να δείτε πως θα ακολουθήσει η νεολαία. Δεν με αφήνουν να μιλήσω, με έχουν φιμώσει. Στην ηλικία που είμαι αναγκάζομαι να πηγαίνω παντού. Με την διακήρυξη της 1ης Δεκέμβρη είχαμε 370.000 χιλιάδες αναρτήσεις στο διαδίκτυο. ΘΕΛΩ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΜΙΛΗΣΩ.
***Αν έκανα κόμμα, θα το ονόμαζα ΠΑΤΡΙΔΑ. Θέλω να είμαστε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ. Μόνο τους φασίστες και τους χουντικούς δεν θέλω.
***Βρισκόμαστε σε ένα μαγγανοπήγαδο, ο λαός μοιάζει με μουλάρι που φορά παρωπίδες. Γυρίζουμε γύρω-γύρω. Δεν πρέπει λοιπόν να χρεωνόμαστε άλλο γιατί πληρώνουμε τόκους. Ξεκινήσαμε επί Καραμανλή με το 32% του ΑΕΠ, μετά το πήγαν στο 112%, στο 132% και τώρα ο Γιώργος το έφτασε στο 142%. Ποτέ δεν θα το ξεχρεώσουμε αν δεν κάνουμε επαναστατικές πράξεις.
***Μας χρωστούν οι τράπεζες. Δεν τους χρωστάμε. Μας χρωστά η Γερμανία. Χάριν των προδοτών που μας κυβέρνησαν τόσα χρόνια, δεν διεκδικήσαμε τις γερμανικές αποζημιώσεις. Είχαμε 1.000.000 νεκρούς.
***Δεν έχουμε εξωτερική πολιτική. Κυβέρνηση και βουλευτές δεν έχουν συναίσθηση της ευθύνης τους.
***Οι άνθρωποι δεν γεννιούνται ήρωες. Οι συνθήκες τους κάνουν ΗΡΩΕΣ. Οι κυβενώντες κυβερνούν με ξένα κόλυβα. Θα μετανιώσουν πικρά γι΄αυτό που κάνουν σήμερα.

Της Λιβύης, γενικώς...

Το χοντρό παιχνίδι που παίζεται με τη Λιβύη, το έχουν μυριστεί κι οι γάτες. Εκείνο που δεν περίμεναν όλοι εκείνοι που έσπευσαν να αγκαλιάσουν τους «αυτοβούλως εξεγερμένους», είναι ότι δεν θα κρατούσαν τόσο λίγο, παρά την αεροπορική βοήθεια που απλόχερα τους πρόσφερε συνασπισμός προθύμων κρατών. Συμπεριλαμβανόμενων και των ημετέρων δυνάμεων, εγκαταστάσεων και «όλα όσα έπρεπε να κάνουμε ως χώρα» ως είπε και ο Βενιζέλος.

Και το ΝΑΤΟ πλέον ανέλαβε την αρχηγία των βομβαρδισμών, αλλά οι αντάρτες εξακολουθούν να υποχωρούν, οι δυνάμεις του Καντάφι να ανακαταλαμβάνουν πετρελαϊκούς σταθμούς και ουδείς να γνωρίζει ποιό είναι το σχέδιο…

Σιγά-σιγά ξετυλίγεται το κουβάρι, καθώς οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες ανακρίνουν τον Λίβυο υπουργό εξωτερικών Μούσα Κούσα. Τον πολυδιαφημιζόμενο ως «δεξί χέρι του Καντάφι», που όπως μας είπαν οι Βρετανοί αυτομόλησε… Οι ψύλλοι στ’ αυτιά λένε πως από καιρό ήταν ο άνθρωπος των δυτικών στην αυλή του Καντάφι, μια και όπως τα δυτικά πρακτορεία μας αποκάλυψαν, αυτός είναι που τα «έφτιαξε» με τη Δύση, όταν τα «είχαν χαλάσει» με τον Καντάφι…

Άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία από το ρεπορτάζ Λιβύης, είναι πως «πράκτορες της CIA έχουν αναπτυχθεί στη Λιβύη για να αποκαταστήσουν επαφή με τους αντικαθεστωτικούς και να καθοδηγήσουν τις αεροπορικές επιδρομές του διεθνούς συνασπισμού», σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times». Το τηλεοπτικό δίκτυο ABC μετέδωσε, επίσης, ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει δώσει μυστικά εξουσιοδότηση για την παροχή βοήθειας προς τις δυνάμεις της εξέγερσης. Λες κι ως τώρα ήταν αυτοβοηθούμενοι…

Στα εσωτερικά, το λιβυκό κοχλάζει, καθώς και ο βουλευτής του ΠαΣοΚ Παντελής Οικονόμου εκφράζοντας τις θέσεις του, στην Επιτροπή Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Βουλής (30 Μαρτίου 2011), διαφοροποιήθηκε από την επίσημη κυβερνητική γραμμή στο λιβυκό, που εκφράζεται από τον υπουργό Αμύνης.

«Κλείνοντας θα ήθελα να πω το εξής: Επειδή εχθές συζητήσαμε στην Επιτροπή Εξωτερικών και Άμυνας, για τη Λιβύη όπου και εκεί υπάρχουν πάρα πολλά αμφιλεγόμενα σημεία. Βεβαίως, συμφωνώ με αυτό που είπε ο κ. Βρεττός ότι εμείς δε μπορούμε να συμμετέχουμε αλά καρτ κάπου, διότι άμα συμμετέχουμε, θα πρέπει να είμαστε συνεπείς. Ξέρετε όμως ότι αξιολογούμεθα και για το βαθμό της συνέπειας και τη προθυμίας μας και θα σας έλεγα ότι διαισθάνομαι με όλα αυτά που βλέπω, ότι «ανήκομεν εις την Δύσιν» περισσότερο από ό,τι μας συμφέρει ως χώρα και ίσως αυτό θα πρέπει να το προσέξουμε λίγο».(Είπε ο Π. Οικονόμου).

Και τσουπ πάλι Ρόντος

Με τα γεγονότα να τρέχουν στον αραβικό κόσμο, το Σαββατοκύριακο που πέρασε είχαμε στην βελγική πρωτεύουσα το «Φόρουμ των Βρυξελλών». Εκεί σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, δόθηκε η ευκαιρία (για μια ακόμη φορά) στην τουρκική πολιτική ηγεσία να υπογραμμίσει το ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει η Τουρκία καθώς μαίνεται η αναταραχή που σαρώνει τις αραβικές χώρες. Ταυτοχρόνως όμως δεν έλειψαν και οι επικρίσεις για όλα όσα κατηγορείται η Άγκυρα, όπως το Κυπριακό, τα Ελληνο-Τουρκικά, αλλά και επειδή δεν συμμετέχει στη δράση εναντίον του Καντάφι. .

Στο πάνελ για τη Λιβύη ο σουηδός υπουργός Εξωτερικών, Καρλ Μπιλντ, εξέφρασε την ελπίδα σύντομα να ζητηθεί από την Τουρκία να δράσει στη Συρία, όπου έχει επαφές υψηλού επιπέδου και μπορεί να παίξει ρόλο.

Στο Φόρουμ ήταν ακόμη ανάμεσα σε άλλους, ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας Ρόμπερτ Ζέλλικ, ο βρετανός πρώην πρωθυπουργός Γκόρντον Μπράουν, ο πασίγνωστος πρόεδρος της ΕΕ, Βαν Ρομπάι, ο βρετανός υπουργός Άμυνας Λιαμ Φοξ, ο πρόεδρος της Σερβίας Μπόρις Τάντιτς, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Μπαρόζο, ο εκπρόσωπος της Ρωσίας στην ΕΕ, Βλ. Σχιζόφ, ο πρωθυπουργός του Βελγίου Υβ Λεττέρμ, η Μαργαρίτα Μαθιοπούλου των Γερμανών Φιλελευθέρων, κ.ά.

Την Τουρκία εκπροσώπησε ο υπουργός και κύριος διαπραγματευτής της Τουρκίας για τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις Εγκεμέν Μπαγίς.

Αν είχατε αγωνία, όχι την Ελλάδα, ευτυχώς, δεν εκπροσώπησε ο υπΕξ, αλλά δυστυχώς, εμφανίστηκε ως εκπρόσωπος του ΥΠΕξ, σωστά το μαντέψατε: ο Άλεξ Ρόντος ο οποίος φυσικά, δεν έβγαλε μιλιά σε ζητήματα που θα ήταν δυνατόν να θίξουν την Άγκυρα!!!



(στυξ)

Το προσωπικό ...δεν θέλει ή δεν µπορεί;

Του Δημήτρη Μητρόπουλου



ΝΑ ΤΑ ΔΟΥΜΕ όλα από µηδενική βάση.... Το είπε προχθές ο Γιώργος Παπανδρέου σ’ εκείνους κι εκείνες που συµµετείχαν στη Διυπουργική για τις αποκρατικοποιήσεις. Η Ελλάδα πέρασε τις Συµπληγάδες των Βρυξελλών µε όρο να βρει 50 δισ. από την αξιοποίηση της δηµόσιας περιουσίας. Τώρα αυτό πρέπεινα γίνει – και δεν είναι εύκολο. Οπως δεν είναι εύκολα και πολλά άλλα.

Ο ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΎ είναι ένας πολιτικός που τηρεί όσα συµφωνεί. Είναι ο λόγος που τον εκτιµούν στο εξωτερικό. Ο Γιώργος είναι παντού. Η Ελλάδα πουθενά. Στο πουθενά είναι και πολλοί στην κυβέρνηση ή στη Βουλή – ενώ το ΠΑΣΟΚ ως κόµµα έχει πάψει σχεδόν να υπάρχει. Ουδείς – πλην ελαχίστων – θέλει να αναλάβει το κόστος των ιδιωτικοποιήσεων, των αναδιαρθρώσεων και του γενικού συµµαζέµατος της χώρας. Ανοιχτοµάτης υπουργός διακρίνει τρεις κατηγορίες απροθύµων στη συµπολίτευση. Ολοι θα ήθελαν πρόωρεςεκλογές – αν και γιαδιαφορετικούς λόγους.

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΠΡΩΤΗ: Οι ιδιοτελείς. Είναι αυτοί που δεν βάζουν πλάτη γιατί ξέρουν ότι ο Παπανδρέου θα βγει νικητής, αλλά αποδυναµωµένος από τις πρόωρες κάλπες. Αρα θα υπάρξουν νέες εσωκοµµατικές ισορροπίες, αλλά και προϋποθέσεις για µελλοντική αλλαγή σελίδας.

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ: Οι ιδεολόγοι. Αυτοί πιστεύουν ότι το ΠΑΣΟΚ αυτοκαταστρέφεται. Οτι είναι πολιτική αυτοκτονία να αναλάβει µόνο του το πολιτικό κόστος εφαρµογής του Μνηµονίου, ενώ δεν έχει αποκλειστική ευθύνη για το ότι η χώρα έφθασε στη χρεοκοπία. Αρα πάµε σε εκλογές για να φτιάξουµε ευρύτερο κυβερνητικό σχήµα και να µοιραστούµε τη ζηµιά. Μετά βλέπουµε.

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΤΡΙΤΗ: Τα ναυάγια. Είναι όλοι αυτοί – κυβερνητικοί αλλά και βουλευτές– που δεν έχουν καµία όρεξη να κάνουν πολιτική, πόσω µάλλον να ασκήσουν εξουσία, στις συνθήκες που διαµορφώθηκαν από το Καστελλόριζο και µετά. Αυτοί ή αυτές πουλάνε τρέλα και αντιπολιτεύονται την κυβέρνηση ή τον εαυτό τους. Θα ήθελαν να αφυπηρετήσουν σε πρώτη ευκαιρία.

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΒΓΕΙ η δουλειά µε τους απρόθυµους; Οχι. Επαρκούν οι υπόλοιποι; Οχι. Αυτό είναι το πολιτικό πρόβληµα που αντιµετωπίζει την άνοιξη του 2011 ο Πρωθυπουργός και µαζί του η χώρα. Είµαστε στην εποχή του Μνηµονίου – ή, τέλος πάντων, στη φάση του εξορθολογισµού – µε το πολιτικό προσωπικό της Μεταπολίτευσης. Είναι σαφές ότι το προσωπικό αυτό δεν θέλει ή δεν µπορεί ή – ακόµη χειρότερα – εξοργίζει µε την παρουσία του την κοινωνία.

ΥΠΟΥΡΓΟΣ που άκουσε τον Παπανδρέου να λέει στη Διυπουργική ότι «πρέπει να τα δούµε όλα από το µηδέν», κατάλαβε ότι ο Πρωθυπουργός εννοούσε ότι δεν υπάρχουν περιθώρια προσαρµογών ή διορθώσεων. Ολα πρέπει να γίνουν από την αρχή. Μόνο που δεν αντιλαµβάνονται όλοι στο ΠΑΣΟΚ το νέο ξεκίνηµα µε τον ίδιο τρόπο. Μένει να φανεί πώς το εννοεί ο Πρωθυπουργός και µε ποιους θα το κάνει.....



Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ 30-3-2011

Να κλείσει η βάση της Σούδας ζητεί ο Μίκης

Να κλείσει η βάση της Σούδας ζήτησε ο μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης, παρουσίαζοντας θέσεις της κίνησης πολιτών «Σπίθα» στην Κρήτη, ενώ μίλησε για «κλέφτες με γραβάτα που κλέβουν τον πλούτο της χώρας παραμένοντας ατιμώρητοι».


«Ακούμε από τα κυβερνητικά χείλη τη δήλωση, που αναπαράγεται άκριτα από τα μεγάλα συστημικά μέσα ενημέρωσης, ότι ο ρόλος της χώρας μας είναι απλώς... υποστηρικτικός στις επιχειρήσεις κατά της Λιβύης. Λίγο ακόμα θα μας πουν ότι η μία φρεγάτα, το ιπτάμενο ραντάρ, τα δύο ελικόπτερα Σούπερ Πούμα και τα 4 αεροσκάφη F-16 που έθεσε η κυβέρνηση στη διάθεση των συμμαχικών δυνάμεων για την επιβολή της Ζώνης Απαγόρευσης Πτήσεων, πετάνε... λουλούδια εναντίον του Καντάφι και ότι στη Σούδα υπάρχει ένας απέραντος ανθόκηπος...», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Ο κ. Θεοδωράκης κάλεσε τον Πρωθυπουργό να κλείσει τώρα την αμερικανική Βάση της Σούδας, υποστηρίζοντας ότι «μόνο έτσι θα πάψει η κυβέρνηση να είναι συνένοχη στις ...ανθρωπιστικές δολοφονίες που διαπράττουν αγγλοαμερικάνοι και Γάλλοι σταυροφόροι του πετρελαίου».

Παράλληλα ο Ελληνας μουσικοσυνθέτης επισήμανε ότι «από τη μια μεριά με τα μνημόνια, τις τρόικες και τα Δου-Νου-Του μας πίνουν το αίμα, απ' την άλλη ο αρχηγός μας, σαν ίσος προς ίσον με την Μέρκελ, τον Σαρκοζί και τον Μπους, μάς διατάζει εμάς τους ξεζουμισμένους να πάμε να ξεζουμίσουμε άλλους λαούς φτωχότερους και όπως λέει και το τραγούδι του προ-προ-προπάππου μου, Στέφανου Χάλη, να κάνουμε "μάνες δίχως γιους, γυναίκες δίχως άντρες...».

Σε άλλο σημείο της ομιλίας του ο κ. Θεοδωράκης ανέφερε ότι «τώρα το ΝΑΤΟ και η Ευρώπη δεν είναι πια "συνδικάτο". Κι εμείς καταντήσαμε ένα υπερήφανο προτεκτοράτο που δέχεται να μας διοικούν ουσιαστικά οι ξένοι, να μας βυθίζουν στη φτώχεια και στην εξαθλίωση, να μας αρπάζουν την εθνική μας περιουσία κι εμείς να τους λέμε όχι μονάχα "ευχαριστώ" αλλά και να στέλνουμε τα παιδιά μας στους πολέμους και τους ναυτικούς μας να βάψουν κι αυτοί τα χέρια τους με αίμα σαν τον παλιό καλό καιρό που κάποιοι λέγανε "σφάξε με αγά μου ν' αγιάσω"».

Όπως είπε, οραματίζεται «μια Ελλάδα κατ' αρχήν ανεξάρτητη χωρίς ξένες στρατιωτικές βάσεις και ξένους προστάτες. Ανεξάρτητη, Αυτοδύναμη και Ασφαλή, με οικονομική, κοινωνική και μορφωτική ανάπτυξη και πολιτιστική ακτινοβολία».

Ο κ. Θεοδωράκης ανέφερε ακόμη ότι δημιουργείται επιστημονική επιτροπή με επικεφαλής τον Συνταγματολόγο Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Γιώργο Κασιμάτη επιφορτισμένη να επεξεργαστεί ένα νέο Σύνταγμα, καθώς και νέους θεσμούς, που θα επιχειρήσουν να προσαρμόσουν όσο γίνεται περισσότερο πιστά την αρχή της ʼμεσης Δημοκρατίας μέσα σε ένα σύγχρονο κράτος.

Περιγράφοντας τους στόχους της οργάνωσης "Σπίθα" επεσήμανε ότι τα μέλη της «δεν θα αρκεστούν στο να διαπαιδαγωγούν και να μορφώνουν εαυτούς και αλλήλους, αλλά κάθε "Σπίθα" θα αποτελεί μια μάχιμη κοινωνική ομάδα» διευκρινίζοντας ότι «θα πρέπει κατ' αρχήν να είναι φυτεμένη-φυτρωμένη επάνω στον τόπο και την κοινωνία όπου κατοικεί και εργάζεται. Να είναι άγρυπνη για κάθε τι που συμβαίνει γύρω της. ʼγρυπνη και υπεύθυνη. Από το πιο μικρό έως το πιο μεγάλο. Από το τοπικό έως το εθνικό».



Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ

Η επιδρομή στη Λιβύη, η Κρήτη και ο ελληνικός τουρισμός....

Η επιδρομή των δυτικών στη Λιβύη, είναι απολύτως φυσικό να φέρνει στο προσκήνιο διάφορα σενάρια περί του πόσο κινδυνεύει η Κρήτη από ενδεχόμενα απαντητικά πυρά, που θα εξαπολυθούν από την άλλη μεριά του λιβικού πελάγους.
Ο υπουργός Αμυνας, Β. Βενιζέλος, σε συνέντευξή του στα ΝΕΑ, έσπευσε να υποστηρίξει ότι η Ελλάδα και κυρίως η Κρήτη, δεν κινδυνεύει από τη Λιβύη, επιδιώκοντας έτσι να βάλει φρένο σε σενάρια που ήδη έχουν αρχίσει να κυκλοφορούν με στόχο να πλήξουν την εικόνα ασφαλείας του νησιού, ενόψει και της τουριστικής σεζόν.
Ωστόσο, πρόκειται για σενάρια που διανθίζονται με πληροφορίες των δυτικών υπηρεσιών πληροφοριών, αναφορικά με την ύπαρξη στο οπλοστάσιο της Λιβύης βαλλιστικών βλημάτων SCUD-C με 500 χλμ. εμβέλεια .
Σε συνδυασμό με τις χθεσινές απειλές του Μ.Καντάφι ότι πλέον ολόκληρη η Μεσόγειος είναι μία εμπόλεμη ζώνη, έχουν θέσει σε κατάσταση συναγερμού την ελληνική αεράμυνα, ειδικά στην περιοχή της Κρήτης, που βρίσκεται εντός της ακτίνας δράσης των SCUD-C, με την Σούδα να αποτελεί στόχο πρώτης κατηγορίας για τα λιβυκά βαλλιστικά βλήματα. Με τα βλήματα αυτά είχε βομβαρδίσει το 1991 ο Σαντάμ Χουσεϊν το Ισραήλ.

Είναι βέβαιη η ύπαρξη στη Λιβύη δεκάδων βλημάτων SCUD-B, με εμβέλεια 300 χλμ., όμως υπάρχει ανησυχία ότι έχει σε ενεργό υπηρεσία και την έκδοση "-C" και δεν την παρέδωσε τον Ιανουάριο του 2004 -μαζί με όλες τις συλλογές μετασκευής που είχε προμηθευτεί- στις ΗΠΑ, μετά από σχετική συμφωνία.

Εν τω μεταξύ, οι δυτικοί παρά τις προσπάθειές τους δεν έχουν καταφέρει ακόμα να πλήξουν τα αυτοκινούμενα βαλλιστικά συστήματα SCUD, στην μέχρι τώρα επιχείρηση βομβαρδισμού της Λιβύης.

Κι ενώ η ανησυχία είναι διάχυτη, τώρα φαίνεται η απουσία των S-300 PMU1, αφού επιχειρησιακά δεν είναι μέχρι σήμερα και παρά τις επανειλημμένες διαβεβαιώσεις, λειτουργικοί. Οι S-300 είναι το μοναδικό σύστημα, που θα μπορούσε να αναχαιτίσει τους SCUD-C (αφού διαθέτει εγνωσμένες και αναγνωρισμένες αντιβαλλιστικές δυνατότητες) και να προσφέρει την απαιτούμενη ασφάλεια στην Κρήτη και στις δυνάμεις του ΝΑΤΟ που επιχειρούν από την Σούδα.

Τον Ιανουάριο του 2004 η Λιβύη έστειλε στις ΗΠΑ τμήματα για επτά πυραύλους SCUD-C (πέντε βλήματα του ιδίου τύπου θα μπορούσαν να πλήξουν στόχους σε απόσταση 500 χλμ), ενώ υπήρξε δέσμευση της κυβέρνησης της Λιβύης για τη μετατροπή των υπολειπόμενων βλημάτων SCUD-B σε μικρού βεληνεκούς βαλλιστικά συστήματα -κάτι που δεν έγινε ποτέ. Όπως και στο θέμα των χημικών όπλων, τα οποία υποτίθεται ότι έχει καταστρέψει, αλλά τώρα ομολογείται ότι διαθέτει 10 τόνους αερίου μουστάρδας σε αποθήκευση νότια της Σύρτης, έτσι και στην περίπτωση των βαλλιστικών βλημάτων SCUD, η ανησυχία είναι διάχυτη.

Σύμφωνα με αναφορές των αμερικανικών και βρετανικών υπηρεσιών στα τέλη του 2004, το πυραυλικό οπλοστάσιο της Λιβύης διέθετε πλέον βλήματα SCUD–B τα οποία έχουν εμβέλεια 300 χλμ. και δυνατότητα μεταφοράς πολεμικής κεφαλής 985 κιλών.

Το βαλλιστικό πρόγραμμα της Λιβύης ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του 1970 με την αγορά 80 βλημάτων SCUD–B καθώς και 40 βλημάτων Frog-7 από την Σοβιετική Ένωση. Ακολούθησαν προσπάθειες της Λιβύης να αποκτήσει πυραυλική τεχνολογία από μια γερμανική εταιρεία στις αρχές της δεκαετίας του 1980, η οποία όμως διέκοψε τη συνεργασία λόγω πιέσεων της γερμανικής κυβέρνησης.

Παρόλα αυτά οι Λίβυοι κατάφεραν να αποκτήσουν τη σχετική τεχνολογία και να την αξιοποιήσουν στο δικό τους πρόγραμμα ανάπτυξης βαλλιστικών πυραύλων, με την κωδική ονομασία Ittisalt και να συνεχίσουν την έρευνα στο πυραυλικό κέντρο που είχαν αναπτύξει στην όαση της Siwa.

Την ίδια περίοδο, η Λιβύη προσέγγισε βραζιλιάνικες εταιρείες, ενώ μετά από αρκετή προσπάθεια κατάφερε να αναπτύξει έναν πύραυλο βασισμένο στην γερμανική τεχνολογία που είχε αποκτήσει με βεληνεκές 950 χλμ. Υποτίθεται ότι το βλήμα δεν έχει μπει στην παραγωγή, αλλά αυτό θα φανεί στην πορεία. Ανάλογη προσπάθεια απόκτησης πυραυλικής τεχνολογίας έγινε και από την Κίνα

Ακολούθησε η συνεργασία με το Ιράν, η οποία όμως διακόπηκε από τις πιέσεις που δέχτηκε το καθεστώς της Λιβύης από την Δύση. Απετράπη κυρίως η διακοπή του προγράμματος ανάπτυξης βαλλιστικών πυραύλων και όπλων μαζικής καταστροφής με πρωτοβουλία του ιδίου του Μουαμάρ Καντάφι.

 

Λεωφορειολωρίδες αντίθετης ροής στο κέντρο του Πειραιά

Θα είναι µήκους 2,8 χιλιοµέτρων και θα εφαρµοστούν από το φθινόπωρο

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΚΩΣΤΑΣ ΝΤΕΛΕΖΟΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 21 Μαρτίου 2011 - ΤΑ ΝΕΑ


Απλώνεται κι άλλο το δίκτυο των λεωφορειοδρόµων στον Πειραιά, παρότι το τελευταίο διάστηµα οι αρµόδιες αρχές αδυνατούν να αστυνοµεύσουν αποτελεσµατικά τις λεωφορειολωρίδες που ήδη λειτουργούν στην Αττική και το συνολικό µήκος τους σήµερα ξεπερνά τα 50 χιλιόµετρα.

Στα σχέδια του Οργανισµού Αστικών Συγκοινωνιών της Αθήνας (ΟΑΣΑ) περιλαµβάνεται η δηµιουργίαπέντε καινούργιων λεωφορειοδρόµων αντίθετης ροής στο κέντρο του Πειραιά, συνολικού µήκους 2,8 χιλιοµέτρων. Πρόκειται για λεωφορειολωρίδες που αναµένεται να λειτουργήσουν µέσα στους επόµενους µήνες στις οδούς: Βασιλέως Γεωργίου Α΄, Χατζηκυριακού, Γρηγορίου Λαµπράκη, 2ας Μεραρχίας και Ηρώων Πολυτεχνείου. Οι λεωφορειολωρίδες αυτές θα εφαρµοστούν πιθανότατα από το φθινόπωρο.
Ωστόσο, την ίδια στιγµή, διαπιστώνεται ότι στο δίκτυο των λεωφορειοδρόµων που λειτουργούν, υπάρχουν πλέον λεωφορειολωρίδες δύο ταχυτήτων! Από τη µια υπάρχουν οι λωρίδες που φυλάσσονται, επιτρέποντας στα αστικά λεωφορεία να αναπτύσσουν ταχύτητες έως και 23-25 χιλιοµέτρων την ώρα, και από την άλλη οι λεωφορειόδροµοι που η εφαρµογή τουςκαταστρατηγείται συστηµατικά, µε αποτέλεσµα τα λεωφορεία να κινούνται µε µόλις 7 χλµ. την ώρα! Ο κυριότερος λόγος για τον οποίο δεν υπάρχει σήµερα αποτελεσµατική φύλαξη των λεωφορειοδρόµων είναι η έλλειψη αστυνοµικής δύναµης.

ΤΟ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ
Το βασικό πλεονέκτηµα των λεωφορειολωρίδων αντίθετης ροής, λένε οι συγκοινωνιολόγοι, είναι ότι δεν χρειάζονται αστυνόµευση. Κι αυτό, καθώς σε αυτές δεν µπορούν να µπαίνουν ούτε να σταθµεύουν Ι.Χ., ταξί και φορτηγά ή ηµιφορτηγά, δεδοµένου ότι τα αστικά λεωφορεία και τα τρόλεϊ δεν κινούνται παράλληλα µε τα άλλα οχήµατα, αλλά αντίθετα. Μεγάλη σηµασία για την αποδοτικότητα του µέτρου των λεωφορειολωρίδων, προσθέτουν οι συγκοινωνιόλογοι, έχει η σωστή λειτουργία τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε µια λεωφορειολωρίδα παράλληλης ροής, η οποία λειτουργεί σωστά και δεν χρειάζεται αστυνόµευση, η µέση αύξηση της ταχύτητας των λεωφορείων κυµαίνεται από 50% έως 100%, ενώ σε µια αντίθετης ροής λεωφορειολωρίδα η αύξηση αυτή φθάνει έως και 200%. Στην Αθήνα η µέση αύξηση της ταχύτητας των αστικών λεωφορείων και των τρόλεϊ που διέρχονται σε όλο το µήκος της διαδροµής τους µέσα από λεωφορειολωρίδες ξεπερνά το 20%.

Ειδικότερα, όσον αφοράτον Πειραιά, η διοίκηση τουΟργανισµού Αστικών Συγκοινωνιών της Αθήνας (ΟΑΣΑ) αποφάσισε να προχωρήσουν οι τελικές µελέτες κατασκευής πέντε νέων λεωφορειολωρίδων αντίθετης ροής σε κεντρικά σηµεία της πόλης. Σύµφωνα µε στελέχη του ΟΑΣΑ, η µελέτη εφαρµογής αποκλειστικών λωρίδων κυκλοφορίας αντίθετης ροής για τα µέσα µαζικής µεταφοράς στο βασικό οδικό δίκτυο του Πειραιά έχει εκπονηθεί εδώ και αρκετό καιρό από τον ∆ήµο Πειραιά, ο οποίος θα αναλάβει και το κόστος εφαρµογής τους. Η µελέτη λαµβάνει υπόψη την υφιστάµενη λειτουργία γραµµών των αστικών συγκοινωνιών και τις προτεινόµενες µονοδροµήσεις των οδών Βασ. Γεωργίου Α΄, 2ας Μεραρχίας, Ηρ. Πολυτεχνείου, Γρ. Λαµπράκη και της οδού Χατζηκυριακού και γιατον λόγο αυτόν προτείνει τη δηµιουργία αποκλειστικών λωρίδων αντίθετης ροής µε την υπόλοιπη κυκλοφορία. Οι διαδροµές των γραµµών λεωφορείων και τρόλεϊ δεν αλλάζουν, µε εξαίρεση τις γραµµές 906 και 909 που θα πρέπει να διέρχονται πλέονµέσω της οδού 2ας Μεραρχίας και όχι της οδού Βασ. Γεωργίου Α΄.

∆ύο ταχυτήτων
Υπάρχουν λεωφορειολωρίδες δύο ταχυτήτων!
Από τη µια οι λωρίδες που φυλάσσονται, επιτρέποντας στα αστικά λεωφορεία να αναπτύσσουν ταχύτητες έως 23-25 χιλιοµέτρων την ώρα, και από την άλλη οι λεωφορειόδροµοι που η εφαρµογή τους καταστρατηγείται συστηµατικά, µε αποτέλεσµα τα λεωφορεία να κινούνται µε µόλις 7 χλµ. την ώρα!

Χειµώνες...

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ .

« ΕΤΣΙ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ο κόσµος όχι µε έναν κρότο, αλλά µε έναν λυγµό». Ο στίχος είναι του Τ.Σ. Ελιοτ από το ποίηµα «Κούφιοι άνθρωποι». Ωστόσο, δεν ταιριάζει στην Ιαπωνία. Εκεί, οι εκρήξεις στο πυρηνικόεργοστάσιο της Φουκουσίµα δηµιουργούν µια αίσθηση συντέλειας. Οσο για... την πυρηνική ασφάλεια, αυτή αποδεικνύεται κούφια λόγια.

ΑΝΩΤΑΤΟΣ ΑΡΧΩΝ υπεράνω πολιτικής εξουσίας είναι ο αυτοκράτορας της Ιαπωνίας. Η εµφάνισή του υποδηλώνει την ακραίακρισιµότητα µιας κατάστασης. Στη λογικήαυτή κινείται ηδήλωση του αυτοκράτορα Ακιχίτο ότι είναι βαθιάανήσυχος. Το βιβλικό ύφος είναι ένας άλλος τρόπος να εκφράσει κανείς αυτά που λέει η διεθνής κοινότητα. Οι Γάλλοι, ας πούµε, θεωρούν την κατάσταση εκτός ελέγχου και ζητούν από τους υπηκόους τους να εγκαταλείψουν το Τόκιο. Οι Αµερικανοί ετοιµάζονται να στείλουν τονστρατό. Με απλά λόγια, η κατάσταση είναι κοντά στο να βρεθεί εκτός ελέγχου.

ΤΟ ΧΙΟΝΙ που έπεσε στην Ιαπωνία εικονογραφεί αυτό που αναφέρεται ως πυρηνικός χειµώνας. Με τη διαφορά ότι αυτός δεν παραπέµπει σε χιονισµένο τοπίο, αλλά στον αφανισµό που επέρχεται έπειτα από µια πυρηνική έκρηξη. Την έτρεµαν επί δεκαετίες κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέµου. Ουδείς περίµενε ότι ο κίνδυνος µιας σοβαρής πυρηνικής καταστροφής θα προκύψει σε συνθήκες ειρήνης και µάλιστα στην Ιαπωνία. Η ΧΩΡΑ του Ανατέλλοντος Ηλίου ταυτιζόταν εδώ και τρεις - τέσσερις δεκαετίες µε ένα τεχνολογικό και βιοµηχανικό θαύµα. Πειθαρχηµένοι και οργανωτικοί, οι Ιάπωνες θεωρούνταν έθνος ικανό για όλα. Μόνο που ο σεισµός των 9 ρίχτερ ανέτρεψε αυτήτην εικόνα. Ο αφανισµός που προκάλεσε το τσουνάµι, κυρίως όµως η πυρηνική καταστροφή στη Φουκουσίµα, υπενθυµίζουν ότι στο ισοζύγιο ανθρώπου και φύσης υπερισχύει άνετα η δεύτερη. Και µάλιστα µε κλασικές µεθόδους, πριν δούµε τις συνέπειες του φαινοµένου του θερµοκηπίου και της ρύπανσης.

ΦΥΣΙΚΑ, τίποτε δεν είναι το ίδιο σε περιβάλλον παγκοσµιοποίησης. Η καταστροφή στην Ιαπωνία έχει συνέπειες που γίνονται αισθητές χιλιάδες χιλιόµετρα µακριά από το Τόκιο. ∆ύο ηµέρες µετάτον σεισµό, η γαλλική εφηµερίδα «Figaro» έκανε λόγο στο πρωτοσέλιδό της για πισωγύρισµα της πυρηνικής βιοµηχανίας. Για τους Γάλλους, που αντιλαµβάνονται τους αντιδραστήρες τηςAreva ως πετράδι του στέµµατος της υψηλής τεχνολογίας της χώρας, η Φουκουσίµα είναι αυτό που λέγεται αγγλιστί bad for business – δηλαδή κακή για τις δουλειές.

ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ο σεισµός της περασµένης Παρασκευής είναι «κακό» για τη διεθνή οικονοµία. Είναι επίσηςένα ακραίο γεγονός – όπως και το δυστύχηµα µε την πλατφόρµα εξόρυξης της ΒΡ στον Κόλπο τουΜεξικού την περασµένη άνοιξη – που αλλάζει τα δεδοµένα. Και υποδεικνύει τα όρια της τεχνολογικής προόδου. Είναι, άραγε, άλλη µία ένδειξη ότι η ανθρωπότητα εισέρχεται σε µια περίοδο αναιµικής ανάπτυξης;

ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΕΣ από τα ΝΕΑ.

Οι δημοσιογράφοι και οι απεργίες...

Του Κώστα Ντελέζου


Για άλλη μια φορά σήμερα -πολλοστή την τελευταία τριετία- τα συνδικαλιστικά όργανα των δημοσιογράφων, μέσω των πλειοψηφιών τους, αποφάσισαν για τα μέλη τους 24ωρη απεργία μαζί με όλους τους άλλους εργαζόμενους.
Φαίνεται, ότι τίποτα δεν διδάχθηκαν-διδαχθήκαμε από τα δραματικά γεγονότα του περσινού Μαίου, με τους τρεις νεκρούς στο κέντρο της Αθήνας, που κατέδειξαν στην πράξη και με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο, την λανθασμένη πρακτική εκείνων των συνδικαλιστικών κύκλων του δημοσιογραφικού κλάδου, που επιμένουν να προκηρύσσουν απεργιακές κινητοποιήσεις ταυτόχρονα με τους άλλους εργαζόμενους... Συντασσόμενοι, δήθεν -με τον τρόπο αυτό- αλληλέγγυοι με την εργατική τάξη.

Για όσους θυμούνται, εάν δεν υπήρχαν εκείνες οι δραματικές εξελίξεις, που έκαναν το γύρο του κόσμου και που... εισέβαλαν και στην Ελλάδα μέσω των ξένων ειδησεογραφικών πρακτορείων και των διεθνών τηλεοπτικών καναλιών, την πανεργατική απεργία και τα θλιβερά επακόλουθα δεν θα τα έβλεπε κανείς πέραν του «ιστορικού κέντρου» της Αθήνας και όσων κατοίκων του Λεκανοπεδίου
Αττικής συμμετείχαν σ΄ αυτήν!

Ωστόσο, παρά το γεγονός αυτό, η ΠΟΕΣΥ και η ΕΣΗΕΑ εξακολουθούν να τηρούν την ίδια τακτική: Ούτε ένα δελτίο ειδήσεων σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, τη μέρα της πανελλαδικής κινητοποίησης των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, ούτε μια εφημερίδα στα περίπτερα την επομένη της (μεγαλύτερης, πιθανότατα) πανεργατικής-πανδημοσιοϋπαλληλικής απεργίας! Οι Ελληνες θα παραμείνουν και πάλι αποκλεισμένοι από ειδήσεις, όμηροι μιας ιδιότυπης συσκότισης η οποία στερεί το αγαθό της ενημέρωσης από έναν ολόκληρο λαό και που στην πράξη «εξυπηρετεί» μόνο την εκάστοτε εξουσία.

Πρόκειται για ένα επικίνδυνο «σιωπητήριο» που επιβάλλεται δήθεν ως έμπρακτη αλληλεγγύη στον δοκιμαζόμενο λαό -μέρος του οποίου είναι και οι δημοσιογράφοι- το οποίο όμως, ουσιαστικά στρέφεται εναντίον των δικαιωμάτων του. Γιατί την ώρα που ο κόσμος βρίσκεται στους δρόμους, είναι τουλάχιστον ηθικά απαράδεκτο να «πνίγεται» η φωνή του από τους δημοσιογράφους. Η έλλειψη
ενημέρωσης είναι «έλλειψη οξυγόνου», για τους «πολιορκημένους» Ελληνες και το μόνο αποτέλεσμα που παράγει είναι να ευτελίζεται και να περιθωριοποιείται ο ρόλος των δημοσιογράφων και της ενημέρωσης...

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ...ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ...

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!

Μπορούν οι απανταχού της γης "βάζελοι" να φωνάζουν όσο θέλουν, να κλαίνε όσο θέλουν, να χτυπιούνται από πάνω μέχρι κάτω, μπας και δημιουργήσουν εντυπώσεις για ένα πρωτάθλημα που έχασαν λόγω της ΠΛΗΡΟΥΣ ΑΝΩΤΕΡΟΤΗΤΑΣ του Ολυμπιακού, αλλά ορισμένα πράγματα που έχουν γίνει φέτος δεν ξεχνιούνται. Και δεν πρέπει να τα ξεχνούν ούτε οι ίδιοι. Διότι το "πτώμα", όπως και οι ίδιοι χαρακτήριζαν τον Παναθηναϊκό μέχρι και πριν από μερικές αγωνιστικές, τόσο καιρό συντηρούνταν χάρη σε τεχνητές αναπνοές. Που προσέφεραν απλόχερα διαιτητές, βοηθοί, πειθαρχικές επιτροπές με τις αποφάσεις τους, ακόμα και αντίπαλοι, που εμφανίζονταν… μαρμαρωμένοι όταν έβλεπαν μπροστά τους πράσινες φανέλες.
ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ, λοιπόν:

* Τον ΔΑΛΟΥΚΑ, που τη 2η αγωνιστική, την πρώτη μετά την επιστροφή του κ. Πατέρα στην προεδρία (προτού την… ξανακάνει πάλι), ανακάλυψε πέναλτι στο αέρινο πέσιμο του Βύντρα στην περιοχή του Άρη. Χάρη σ’ αυτό το σφύριγμα, ο Παναθηναϊκός πήρε τρεις ΚΑΛΠΙΚΟΥΣ βαθμούς στο «Κλεάνθης Βικελίδης», τρεις απ’ τους πολλούς φετινούς. Αυτή, βλέπετε, ήταν μόνο η αρχή. Ή, ορθότερα, η αρχή της… συνέχειας από πέρυσι. Και τότε, βέβαια, που ο κ. Πατέρας δήλωνε δημόσια ότι το πέναλτι ήταν κανονικό, κανενός δεν προσβαλλόταν η νοημοσύνη και κανείς δεν ενοχλείτο. Τώρα, ξαφνικά, απέκτησαν διάφορες ευαισθησίες οι… «ανεξάρτητοι». Συνεχίζουμε, όμως… ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ:

* Τον ΤΡΙΤΣΩΝΗ, που στο Παναθηναϊκός – ΠΑΟΚ της 6ης αγωνιστικής δεν απέβαλε τον Σαριέγκι (όσο ακόμα το αποτέλεσμα ήταν στο 0-0), όταν ως τελευταίος παίκτης ανέτρεψε τον Ίβιτς που έβγαινε σε προφανή θέση για γκολ. Στην επανάληψη, χάρισε την αποβολή και στον Σπυρόπουλο, ολοκληρώνοντας το… ευεργετικό, για τους «πράσινους», έργο του.

* Τον ΚΑΚΟ και, μάλιστα… εις διπλούν! Στο ντέρμπι της 8ης αγωνιστικής, καθόρισε… ΣΤΕΓΝΑ το αποτέλεσμα του αγώνα με τον Ολυμπιακό, καθώς χάρισε κάρτες στους Ζιλμπέρτο Σίλβα, Βύντρα που μπορεί να έφταναν ώς την αποβολή, δεν έδωσε στο δεύτερο ημίχρονο πέναλτι υπέρ του Φουστέρ σε ανατροπή απ’ τον Σπυρόπουλο και δύο λεπτά αργότερα, ως άλλος… Κύρος Γρανάζης, εφηύρε πέναλτι από 45 μέτρα απόσταση σε τάκλιν του Αβραάμ Παπαδόπουλου στον Σισέ. Πέναλτι και αποβολή του διεθνούς αμυντικού, για να διασφαλίσει τον «άσο». Σ’ ένα ματς, που άριστοι… συμπαραστάτες ήταν και οι βοηθοί του Ακρίβος και Τάτσης.

* Τον Κάκο, λοιπόν, που ανέλαβε ξανά έργο τη 19η αγωνιστική στη Νέα Σμύρνη, όταν και χάρισε την ισοφάριση κι ένα βαθμό στον Παναθηναϊκό, στήνοντας με το «έτσι θέλω» την μπάλα στην άσπρη βούλα, σε απομάκρυνση της μπάλας του Κουμορτζί και θεατρινίστικο πέσιμο του Λέτο στην περιοχή.

* Τον ΒΟΣΚΑΚΗ, που «έπνιξε» πέναλτι υπέρ του Ηρακλή στο ΟΑΚΑ, αναγκάζοντας το «γηραιό» να βγάλει οργισμένη ανακοίνωση σε βάρος του, για την εύνοια που παρείχε στον Παναθηναϊκό, στον αγώνα της 11ης αγωνιστικής.

* Τον ΠΑΜΠΟΡΙΔΗ και τη… μεγαλοψυχία του, καθώς αν δεν έστηνε εκείνος την μπάλα στο σημείο του πέναλτι στο 79ο λεπτό του αγώνα του Παναθηναϊκού στην Κέρκυρα, δεν υπήρχε περίπτωση να έφευγαν με τη νίκη οι «πράσινοι» απ’ το νησί.

* Τον ΜΑΝΤΑΛΟ, εννοείται! Αυτό το «παιδί του Βαρούχα», που δεν είδε αυτό που παρατήρησε ΟΛΗ Η ΕΛΛΑΔΑ! Το χέρι του Πλεσί, δηλαδή, στο 40ό λεπτό του αγώνα Παναθηναϊκού – Πανσερραϊκού στο ΟΑΚΑ, όσο το σκορ ήταν ακόμα 1-0. Στέρησε στο σημείο εκείνο την ισοφάριση απ’ τους φιλοξενουμένους και καταχώρισε το όνομά του στους μεγάλους «πράσινους» ευεργέτες.

* Τον ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟ, άλλο καμάρι της Αθήνας και εκ μεταγραφής Αχαιό. Ο πρώτος διαιτητής που «ποινικοποίησε» τα σπρωξίματα στην περιοχή στις στημένες φάσεις, μόνο και μόνο για να ακυρώσει το γκολ του Μίσελ, να διαγράψει την ισοφάριση του Άρη στο παιχνίδι της 17ης αγωνιστικής και να χαρίσει τρεις ακόμα «ΠΕΤΣΙΝΟΥΣ» βαθμούς στον Παναθηναϊκό.

* Τον ΜΗΤΣΙΟ, αυτή τη μεγάλη φιγούρα, που επειδή του γκρίνιαξαν όταν τόλμησε να αποβάλει τον Νίνη στον αγώνα του πρώτου γύρου με τον Πανιώνιο, τώρα τον επιβράβευσε, δίνοντας πέναλτι σε μία μεγαλοπρεπέστατη βουτιά του στην περιοχή της Καβάλας, βγαλμένη απ’ τη… μεγάλη του Καραγκούνη σχολή. Με το πέναλτι αυτό ο Παναθηναϊκός προηγήθηκε στο σκορ, για να φτάσει τελικώς στη νίκη, αφού ο Ηπειρώτης ρέφερι δεν έδωσε και δύο πέναλτι στην Καβάλα (σε ανατροπές των Περεϊρίνια από Σπυρόπουλο και Ονουάτσι από Βύντρα).

Εμείς δεν ξεχνάμε,

Ούτε τους ευεργέτες του ΠΑΟ, ούτε τους… αντιεξουσιαστές, ούτε τους Μπιτσαξήδες, ούτε τα κάθε λογής ΣΚΑΝΔΑΛΑ που τον κρατούσαν τόσο καιρό εν ζωή.
Κι επειδή τώρα τραβήχτηκαν τα σωληνάκια με… τρομοκρατικό (ελέω Τζιμπούρ) τρόπο, σκούζουν.
Και καλά αυτοί… Οι «ανεξάρτητοι»;
Ρε, ουστ!


Και κάτι ακόμα:

***Λίγο ακόμα και θα μας πουν κάποιοι ότι πρέπει να είμαστε στεναχωρημένοι που ο Ολυμπιακός παίρνει το πιο εύκολο πρωτάθλημα της ιστορίας του. Αντί να πουν ευχαριστώ που βρήκαν άλλοθι για να δικαιολογήσουν τα φετινά τους χάλια, ζητάνε και τα ρέστα. Από το Δεκέμβρη το ’χει πάρει το πρωτάθλημα ο Ολυμπιακός, ανόητοι... Στο ντέρμπι απλώς έβαλε και τη σφραγίδα.


*** Όταν ο Δούρος έκλεβε το πρωτάθλημα από τον Ολυμπιακό στο… αλησμόνητο ντέρμπι της Λεωφόρου, κάποιοι δεν είχαν δείξει την ίδια ευαισθησία που έδειξαν τώρα για ένα παιχνίδι που είχε μικρή βαθμολογική σημασία. Συνηθισμένοι είμαστε, βέβαια, αλλά το επισημαίνω για να μη νομίζουν ότι ξεχνάμε…

Ο Μίκης Θεοδωράκης ανακοίνωσε την ίδρυση Κινήματος Ανεξάρτητων Πολιτών (AΠΕ)

Η "ΣΠΙΘΑ" του Μίκη



Τα χαρακτηριστικά απελευθερωτικού αγώνα θα πρέπει να έχουν οι αντιδράσεις των Ελλήνων απέναντι στα μέτρα που προωθεί και εφαρμόζει η κυβέρνηση με τις εντολές της Τρόικας, σύμφωνα με τον Μίκη Θεοδωράκη.

Kατονόμασε ως ΠΡΟΔΟΤΕΣ τα «κόμματα εξουσίας» και εθνικά ανεπαρκείς τους υπόλοιπους που συνθέτουν το καθεστώς πολιτικό σύστημα.

Περιέγραψε αναλυτικά, επί 2,5 ώρες, όλες τις πράξεις του καθεστώτος που συνιστούν εθνική προδοσία.

Όπως είπε ο Μίκης Θεοδωράκης, ανακοινώνοντας την ίδρυση Κινήματος Ανεξάρτητων Πολιτών με την ονομασία "Σπίθα", «βρισκόμαστε στην περίοδο που όλοι μαζί πρέπει να σκεφτούμε, να πληροφορηθούμε, να ψάξουμε και να δράσουμε».

«Βάζω εγώ σήμερα μια "Σπίθα"», είπε, «και περιμένω να ακολουθήσουν κι άλλες. Μέχρι η σπίθα να φουντώσει και να γίνει η καθαρτήρια φωτιά που θα μας σώσει», ενώ κάλεσε τον ελληνικό λαό σε «ανυπακοή» στα όσα εφαρμόζει η κυβέρνηση, καθώς, όπως υποστήριξε, δεν έχει την ηθική νομιμοποίηση να εφαρμόζει τέτοια σκληρά μέτρα.

Υποστήριξε ότι με την υπογραφή του Μνημονίου, η κυβέρνηση έχει εκχωρήσει τα κυριαρχικά μας εθνικά δικαιώματα στους δανειστές μας, λέγοντας ότι λησμονήθηκαν οι αγώνες του ελληνικού λαού για ανεξαρτησία. Ο κ. Θεοδωράκης αναφερόμενος στο Κίνημα, είπε ότι δεν αποσκοπεί στο να δημιουργηθεί άλλο ένα πολιτικό κόμμα ή ένα κοινωνικό κίνημα, αλλά όπως τόνισε «θέλω να βοηθήσω να δημιουργηθεί ένα κίνημα ζύμωσης ιδεών με επίκεντρο τον ανεξάρτητο πολίτη που έχει ανάγκη να εκφράσει την αντίδρασή του στην κρίση που μας οδήγησε η παγκόσμια οικονομική κρίση».
Επέρριψε ευθύνες και στους Έλληνες πολιτικούς που συμμετέχοντας είτε ενεργητικά, είτε παθητικά, από το 1974 και μετά, οδήγησαν στον κατήφορο τη δημόσια ζωή και στην κατάρρευση της χώρας.
Κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι ενώ ανέλαβε την εξουσία για να οδηγήσει τη χώρα στην ανάπτυξη, την οδήγησε στην κηδεμονία των ΗΠΑ και της ΕΕ. «Όχι μόνο δεν είχαν πρόγραμμα ανάπτυξης, αλλά δεν είχαν ούτε καν σχέδιο», τόνισε και επισήμανε ότι «οι υπουργοί είναι άπειροι, χωρίς κανέναν συντονισμό».

Κατηγόρησε τον πρωθυπουργό και το οικονομικό επιτελείο λέγοντας ότι «αντί η κυβέρνηση με το που ανέλαβε την εξουσία να δανειστεί για να καλύψει τις ανάγκες της χώρας, οι κύριοι Παπανδρέου, Παπακωνσταντίνου και Προβόπουλος δήλωναν παντού ότι είμαστε φτωχοί με αποτέλεσμα να εκτιναχθούν τα spread. Πέρασαν μήνες χωρίς να κάνουν τίποτα, οδηγώντας μας στο δίλλημα πτώχευση ή ΔΝΤ», ενώ επισήμανε ότι «το δίλημμα το προκαλέσαμε εμείς οι ίδιοι και με αυτό το πρόσχημα η χώρα βρίσκεται κάτω από την αυστηρή επιτήρηση του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Είπε ότι για τη σημερινή κυβέρνηση τα συμφέροντα των ΗΠΑ είναι πάνω από τα συμφέροντα του ελληνικού λαού, ενώ κατηγόρησε τις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου ότι αυτές οδήγησαν τη χώρα στη σημερινή κατάσταση.

Από τα πυρά του κ. Θεοδωράκη δεν γλύτωσε ούτε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, τον οποίο κατηγόρησε για «παθητική στάση», απέναντι στα όσα διαδραματίζονται στη χώρα.
Είπε ακόμη ότι η Ελλάδα είναι ο καλύτερος πελάτης των ΗΠΑ, της Γαλλίας και της Γερμανίας, καθώς από τις χώρες αυτές αγοράζει τα οπλικά συστήματα και κάλεσε την κυβέρνηση να σταματήσει να αγοράζει όπλα από αυτές και να στραφεί σε άλλες χώρες όπως τη Ρωσία και την Κίνα, όχι μόνο για την προμήθεια οπλικών συστημάτων αλλά και για τη σύναψη νέων δανείων με ευνοϊκότερους όρους, αλλά και αναπτυξιακών συνεργασιών.

Αναφέρθηκε και στα εθνικά θέματα, (σχέσεις της Ελλάδας με την Τουρκία, την Αλβανία, την πΓΔΜ, το Κυπριακό), λέγοντας ότι «μόνο ένας ανεξάρτητος και υπεύθυνος λαός μπορεί να αντιμετωπίσει τα εθνικά θέματα».

Πρότεινε την εκπόνηση ενός νέου εθνικού αμυντικού δόγματος, εκτός του σχεδιασμού του ΝΑΤΟ.
Πρότεινε επίσης τη σύσταση Εθνικής Αντιπροσωπείας, η οποία θα συζητήσει με τις κυβερνήσεις ξένων χωρών για την εξεύρεση λύσεων προς όφελος της χώρας και του ελληνικού λαού.

Κατά την ανακοίνωση της ίδρυσης του Κινήματος, παρέμβαση έκανε και ο καθηγητής Γεώργιος Κασιμάτης ο οποίος αναφερόμενος στο Μνημόνιο είπε ότι «πρόκειται για συμφωνίες ντροπής, που παραβιάζουν όλες τις θεμελιώδεις αρχές του διεθνούς και ευρωπαϊκού δικαίου και το ελληνικό Σύνταγμα». Υποστήριξε ακόμη ότι δίνουν το δικαίωμα στους δανειστές, εφόσον η Ελλάδα δεν τηρήσει τα όσα έχει συμφωνήσει να κατάσχουν ακόμη και την Ακρόπολη, ελληνικά νησιά, την πολεμικής αεροπορία και ότι αυτοί κρίνουν αναγκαίο. «Η Ελλάδα δεν είναι πια ανεξάρτητη», είπε και χαρακτήρισε «πραξικοπηματική» την παρουσία της Τρόικας στη χώρα μας, καθώς όπως είπε κανένας δεν έχει το δικαίωμα να εκχωρήσει τα εθνικά μας δικαιώματα.

Για την οργάνωση του Κινήματος ο Μίκης Θεοδωράκης είπε ότι στο προσεχές διάστημα οι πολίτες θα πρέπει να οργανώσουν ανεξάρτητες επιτροπές πρωτοβουλίας με σκοπό την ενημέρωση και την ανάπτυξη δράσεων και σε ένα επόμενο βήμα οι επιτροπές αυτές θα έρθουν σε επαφή για την εφαρμογή συντονισμένων δράσεων.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο κτίριο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, παρουσία του κ. Κακογιάννη, επιχειρηματιών και πλήθος κόσμου.
Οι θέσεις του Κινήματος και η ομιλία του κ. Θεοδωράκη, περιλαμβάνονται σε ένα βιβλίο με τον τίτλο "Σπίθα" και σε dvd, τα οποία διατίθενται από τα βιβλιοπωλεία.



© 2010 ΑΠΕ - ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ

Αποδυτήρια...

Του Δηµήτρη Μητρόπουλου

ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ της συνέντευξης που έδωσε στο περιοδικό «Ρόλινγκ Στόουν» ο Μπαράκ Οµπάµα, υπάρχει και µια ωραία φωτογραφία. Ο αµερικανός πρόεδρος έχει βγάλει το σακάκι και σουτάρει µια µπάλα σε µια µπασκέτα, φορώντας τη γραβάτα του.

ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ για λίγο στην άκρη το Μνηµόνιο, οι αυτοδιοικητικές εκλογές του Νοεµβρίου θα µπορούσαν να είναι οι κάλπες της καλαθόσφαιρας. Στην Αττική – όπου, µε όρους συµβολισµού, δίνεται η πιο µεγάλη πολιτική µάχη – έχουµε πραγµατικό συνωστισµό στη ρακέτα. Γιάννης Σγουρός και Βασίλης Κικίλιας, υποψήφιοι µε ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. για την Περιφέρεια, είναι πρώην µπασκετµπολίστες – αν και όχι τόσο διάσηµοι όσο ο Παναγιώτης Φασούλας. Ο απερχόµενος δήµαρχος Πειραιά δεσπόζει για άλλη µια φορά στο παρκέ.

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ είναι απλά. Ο Φασούλας ήθελε να είναι ξανά υποψήφιος δήµαρχος Πειραιά. Το ΠΑΣΟΚ δεν τον ήθελε. Οπως και να αποτιµήσει κανείς τη δηµοτική θητεία Φασούλα – που το πιθανότερο είναι πως δεν θα την αποτιµήσει θετικά – η Ιπποκράτους επιµένει να λέει ότι έχει µετρήσεις πως οι Πειραιώτες δεν θέλουν τον Παναγιώτη. Στο σηµείο αυτό, τα µαρκαρίσµατα µπερδεύονται. Ο Φασούλας ήθελε να είναι αντιπεριφερειάρχης Πειραιά του Σγουρού, θέση που αντιστοιχεί στον σηµερινό νοµάρχη Πειραιά. Το ΠΑΣΟΚ δεν τον ήθελε µε την ίδια δικαιολογία – ότι δηλαδή η παρουσία του δεν θα βοηθήσει την υποψηφιότητα του Γιάννη Μίχα.

Του αντιπρότειναν να κατέβει περιφερειακός σύµβουλος µε σταυρό – ώστε να φανεί η απήχησή του – ή να πάει αντιπεριφερειάρχης Νοτίων Προαστίων για να είναι κοντά στη θάλασσα, αλλά µακριά από το πρώτο λιµάνι της χώρας. Ο Παναγιώτης δεν θέλει.

ΚΑΠΟΤΕ – και µιλάµε για µεγάλα ονόµατα – οι πολιτικοί ήταν στρατιώτες που έκαναν ό,τι ήθελε το κόµµα και ο αρχηγός. Τώρα όλοι είναι ντίβες. Οχι µόνον ο Φασούλας – που κάνει σαν να διαπραγµατεύεται τη µεταγραφή του – αλλά, κακά τα ψέµατα, και αρκετοί άλλοι από την αυτοδιοικητική οµάδα του ΠΑΣΟΚ. Ας πούµε ο Γιάννης Μίχας που ήθελε να είναι αυτός υποψήφιος περιφερειάρχης Αττικής και τον είχε πάρει στην άκρη ο Γιάννης Ραγκούσης ενώπιον όλων στο Τάε Κβον Ντο για να τον µεταπείσει. Ή και ο Γιάννης Σγουρός που είχε αφήσει να εννοηθεί ότι θα κατέβει υποψήφιος περιφερειάρχης Αττικής µε το ΠΑΣΟΚ ή µόνος του ΜΕ ΤΗΝΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ στα αποδυτήρια του ΠΑΣΟΚ να είναι ήδη κακή – και µάλιστα πριν από το µατς – κάποιοι θυµήθηκαν ότι ο Παναγιώτης Φασούλας είχε πάει µε τον Ευάγγελο Βενιζέλο το 2007 και λένε πως τιµωρείται γι’ αυτό τώρα. Πόσα πρόσωπα όµως µετράει κανείς στις δύο πρώτες κυβερνήσεις Παπανδρέου που δεν ήταν µε τον Γιώργο προ τριετίας; Η σύντοµη - και χωρίς ονόµατα - απάντηση είναι: πολλά. Το δυσάρεστο στον όλο καβγά περί τον Φασούλα είναι πως ουδείς - ούτε ο ίδιος - φαίνεται να σκέφτεται το καλό της οµάδας.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 18 Οκτωβρίου 2010

Αργεντίνικο τανκο....

Ξενοφών Ι.Κοντιάδης


Η χρεοκοπία της οικονομίας και οι αποκαλύψεις για πολιτική διαφθορά συμπαρασύρουν το σύνολο της πολιτικής τάξης στη γενική κατακραυγή. Η οργή της κοινωνίας για τη βίαιη συρρίκνωση του βιοτικού επιπέδου, σε συνάρτηση με τον πλουτισμό πολιτικών διά της μίζας, στρέφεται εναντίον του πολιτικού προσωπικού, ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης. Στο πλαίσιο αυτό η πορεία της κυβέρνησης Παπανδρέου εξαρτάται κατά βάση από δύο παραμέτρους, δηλαδή από την επιτυχία των πολιτικών για τη διάσωση της οικονομίας και από τη διαχείριση των σκανδάλων. Εάν, πάντως, τα επώδυνα μέτρα αποδειχθούν αναποτελεσματικά και η κατακρήμνιση της οικονομίας συνεχιστεί, τότε η αποδυνάμωση του ΠΑΣΟΚ είναι απολύτως προβλέψιμη, ακόμη και αν ο Γ. Παπανδρέου αποφασίσει να λειτουργήσει ως Ροβεσπιέρος.

Ωστόσο από μια τέτοια εξέλιξη δεν θα επωφεληθεί το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, παρότι επέλεξε τον ανακόλουθο δρόμο να μην υπερψηφίσει τους όρους υπαγωγής στον μηχανισμό στήριξης. Οι ευθύνες της Νέας Δημοκρατίας για την κατάντια της χώρας αποδείχθηκαν τόσο βαριές ώστε όσες επικοινωνιακές προσπάθειες διαφοροποίησης από την καραμανλική περίοδο και αν καταβάλει ο νέος αρχηγός της, η ταύτιση στο «εκλογικό υποσυνείδητο» θα διαρκέσει επί μακρόν.
Το μοναδικό πολιτικό κόμμα που όχι απλώς δεν φαίνεται να υφίσταται τη φθορά του κομματικού συστήματος, αλλά ίσως τελικά βγει ενισχυμένο, είναι ο ΛΑΟΣ. Το εκλογικό του ακροατήριο, δηλαδή αγανακτισμένοι ψηφοφόροι από χαμηλά και μικρομεσαία κοινωνικά στρώματα, διευρύνεται σταθερά. Τα ρατσιστικά και ξενοφοβικά σύνδρομα εντείνονται ως παράπλευρη συνέπεια της οικονομικής κρίσης, ενώ η απαξίωση των κομμάτων εξουσίας προσφέρει κατάλληλο έδαφος για τον ακροδεξιό, λαϊκιστικό του λόγο.

Από την άλλη πλευρά, διασώζεται το ΚΚΕ, που επέδειξε μια συνεπή, αντισυστημική περιχαράκωση απέναντι στο πολιτικό σύστημα. Αυτήν τη στάση ευφυώς προβάλλει εσχάτως ακόμη πιο προκλητικά, ακριβώς για να καταστεί σαφέστερη η διαφοροποίηση από τα υπόλοιπα κόμματα. Όσο για τον ΣΥΡΙΖΑ, η παρατεταμένη εσωστρέφεια και πολυγλωσσία, σε συνάρτηση με την αδυναμία άρθρωσης αξιόπιστων εναλλακτικών προτάσεων για έξοδο από την κρίση, δεν επιτρέπουν ευοίωνες προβλέψεις.

Μεγάλος κερδισμένος, όπως αναδεικνύεται στις έρευνες κοινής γνώμης, εμφανίζεται το «κόμμα του Κανένα», που έπειτα από δύο χρόνια επανακάμπτει ως πρώτη προτίμηση και, πιθανόν, αυτήν τη φορά ήρθε για να μείνει. Η εκλογική δυναμική του ΠΑΣΟΚ, που είχε ξεκινήσει στα τέλη του 2008, μοιάζει, λόγω της δημοσιονομικής κατάρρευσης και της κυβερνητικής φθοράς, να έχει κλείσει τον κύκλο της. Ο ασκός του Αιόλου άνοιξε, δικαίως ή αδίκως, για παλαιά και νέα κυβερνητικά στελέχη, τροφοδοτώντας ένα νέο κυνήγι μαγισσών και δημόσιας διαπόμπευσης, που επενεργεί ως αντίδοτο στη σημερινή οικονομική ένδεια και στην αξιακή μιζέρια της ελληνικής κοινωνίας αλλά και στη μαζική κατάθλιψη που προκάλεσε το απότομο τέλος της καταναλωτικής ευφορίας. Οικονομική-αξιακή χρεοκοπία και κομματική απαξίωση σφιχταγκαλιάζονται σε ένα αργεντίνικο τανγκό, εξακτινώνοντας τις αβεβαιότητες για το μέλλον της χώρας.

Αναµπουµπούλα

Του Δηµήτρη Μητρόπουλου
ΤΙ ΕΙΝΑΙ το Ασφαλιστικό που µας προτείνει η τρόικα;

Απλή απάντηση: είναι η πρώτη, πικρή, γεύση τού τι θα πει αναδιάρθρωση χρέους.

ΑΣ ΠΑΡΟΥΜΕ τα πράγµατα από την αρχή. Τι είναι η αναδιάρθρωση χρέους; Αναδιάρθρωση χρέους έχουµε όταν ο οφειλέτης δεν µπορεί να πληρώσει. Η αναδιάρθρωση είναι µια απόπειρα διαχείρισης της πτώχευσής του. Αντί δηλαδή να βαρέσει κανόνι ο οφειλέτης και να µαλώνουν οι πιστωτές ποιος θα πάρει τι -αν έχει µείνει κάτι- προτείνεται µια συµφωνία. Εκδοχή πρώτη: ο οφειλέτης θα πληρώσει ένα ποσοστό του χρέους. Ανάλογα µε το χάλι της κατάστασής του, αυτό θα είναι 70% ή 50% ή 30% από αυτά που χρώσταγε. Αλλά δεν είναι καλύτερα από το τίποτε;

Αυτό που χάνουν οι πιστωτές είναι, στην αργκό του κλάδου, το λεγόµενο «κούρεµα». Εκδοχή δεύτερη: ο οφειλέτης θα πληρώσει, όχι όµως στην ώρα του. Με συµφωνία των δανειστών, η εξόφληση παίρνει παράταση πέντε ή δέκα χρόνων. Δεν παίρνουν τα λεφτά τους πίσω, αλλά δεν τα χάνουν κιόλας. Το λίγο πιο τσιµπηµένο επιτόκιο είναι το δέλεαρ, ενώ υπάρχει η ελπίδα ότι ο οφειλέτης θα αξιοποιήσει την παράταση για να συµµαζευτεί. Είναι η λεγόµενη «επιµήκυνση» που είναι και πιο ήπια. Το «κούρεµα» είναι σαφώς πιο ριζικό.

ΑΣ ΔΟΥΜΕ τώρα το Ασφαλιστικό. Οι πολίτες πληρώνουν -δεν έχουν άλλη επιλογή- εισφορές στο κράτος. Το κράτος τους χρωστάει µια σύνταξη όταν σταµατήσουν να δουλεύουν. Το Ασφαλιστικό της τρόικας αναδιαρθρώνει το χρέος του κράτους. Ισχύουν και οι δύο εκδοχές. Το κράτος παίρνει παράταση στην εκπλήρωση του χρέους του, δηλαδή στην καταβολή της σύνταξης. Αυτή δεν θα γίνεται στα τριάντα πέντε -ξεχάστε τις εξαιρέσεις- αλλά στα σαράντα χρόνια.

Ακόµη χειρότερα: θα πρέπει ο ασφαλισµένος να έχει περάσει τα εξήντα και, στις νέες γενιές, τα εξήντα πέντε, µε τη δικαιολογία ότι αυξάνεται το προσδόκιµο του χρόνου ζωής. Την «επιµήκυνση» την τρώµε λοιπόν. Τρώµε όµως και γερό «κούρεµα». Κι αυτό γιατί πάνε να µας κατεβάσουν τη σύνταξη σε τετρακόσια ογδόντα ευρώ.

Δηλαδή οι εισφορές που έχουµε πληρώσει -και δεν µπορούµε να ζητήσουµε πίσω-δεν αντιστοιχούν στη σύνταξη που θα πάρουµε πολύ αργότερα από ό,τι περιµέναµε. ΟΛΑ ΑΥΤΑ εξηγούν την αναµπουµπούλα στην κυβέρνηση Παπανδρέου τις τελευταίες ηµέρες, µε τον υπουργό Εργασίας Ανδρέα Λοβέρδο στο επίκεντρο. Βλέπετε, ενώ µιλούσαµε για αναδιάρθρωση του δηµόσιου χρέους της Ελλάδας -που θα ζηµίωνε τις τράπεζες- προηγήθηκε η αναδιάρθρωση του Ασφαλιστικού που ζηµιώνει τους απλούς Ελληνες. Ας µην κοροϊδευόµαστε: όπως κάθε αναδιάρθρωση χρέους έτσι και η αναδιάρθρωση του Ασφαλιστικού γίνεται διότι ο οφειλέτης -το κράτος- τα 'κανε µπάχαλο την τελευταία εικοσαετία και βάλε, µε αποτέλεσµα να πέσει τελικά έξω.

Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ

ΟΙ 3 ΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ....

"Πώς φτάσαμε σε έναν άλλο "μηχανισμό στήριξης"




του Κώστα Μποτόπουλου *

25 Μαρτίου, 23 Απριλίου, 2 Μαΐου: αυτοί είναι οι τρεις μεγάλοι μέχρι στιγμής σταθμοί της διεθνοποιημένης ελληνικής περιπέτειας. Συμφωνία για τη δημιουργία ενός διφυούς "μηχανισμού στήριξης", επίσημο αίτημα της Ελλάδας για ενεργοποίησή του, έγκριση της ενεργοποίησης από τα αρμόδια όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης έπειτα από αναγγελία ενός πολύ σκληρού "πακέτου" μέτρων από την ελληνική κυβέρνηση και την υπογραφή σχετικού μνημονίου με την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ).

Η ψήφιση του "πακέτου" από την ελληνική βουλή και η επικύρωση συμφωνίας και μνημονίου από το Eurogroup, που θα ακολουθήσουν τις αμέσως προσεχείς ημέρες, είναι ενέργειες προδιαγεγραμμένες και μάλλον συνοδευτικές των πολιτικών αποφάσεων.

Η 23η Απριλίου και το διάγγελμα του Καστελλόριζου συνέβησαν "χτες", όμως μοιάζουν έναν αιώνα πίσω. Σήμερα ξέρουμε ότι αυτό που θα ήταν (θα έπρεπε να είναι) το τέλος (της προπαρασκευαστικής φάσης) δεν ήταν παρά η αρχή (της τελικής διαπραγμάτευσης και της πραγματικής συμφωνίας).

Ας θυμηθούμε: Μετά την ελληνική αίτηση ενεργοποίησης είχαμε τον "εντυπωσιασμό" του ΔΝΤ, τη "συμπαράσταση" της Κομισιόν, αλλά την ανοιχτή καθυστέρηση της Γερμανίας: για εκταμίευση μετά τις τοπικές εκλογές της 9ης Μαΐου έκανε λόγο ο υπουργός Οικονομίας κ. Σόιμπλε (25 Απριλίου), για έξοδο της Ελλάδας από την ΟΝΕ οι χριστιανοδημοκράτες και οι φιλελεύθεροι βουλευτές στη βουλή (26 Απριλίου), για ανάγκη πρόσθετων μέτρων για τη γερμανική βοήθεια η καγκελάριος κ. Μέρκελ (26 Απριλίου).

Αποτέλεσμα: τα spreads πήραν την ανηφόρα κι έφτασαν σε πρωτοφανή ιστορικά ύψη, η "επίθεση των αγορών" μεταλαμπαδεύτηκε από την Ελλάδα στην Πορτογαλία και στην Ισπανία, ο (ανεκτικός τις καραμανλικές ακροβασίες) οίκος Standard & Poor's υποβάθμισε τα ελληνικά ομόλογα σε καθεστώς "τζανκ" (κοινώς, "σκουπιδιών") και η αντιπροσωπεία της τρόικας (Ε.Ε. ΕΚΤ, ΔΝΤ), που βρισκόταν στην Ελλάδα, ζήτησε άμεση εφαρμογή ενός ακόμα πιο σκληρού πακέτου μέτρων (σε αυτήν τη φάση τέθηκαν στο τραπέζι η συζήτηση για τον 13ο και τον 14ο μισθό στο Δημόσιο όπως και η επίσπευση των αλλαγών στο ασφαλιστικό).

Έτσι ώστε τελικά -στο παρά πέντε- επισπεύστηκαν το "κλείδωμα" και η εκταμίευση του μηχανισμού στήριξης.

Μόνο που μέσα στον ορυμαγδό μας διέφυγε ίσως ότι πρόκειται πλέον για μια άλλη συμφωνία από εκείνη της 25ης Μαρτίου:

● Είναι μια συμφωνία διακυβέρνησης και όχι απλώς οικονομικής βοήθειας. Το μνημόνιο που υπέγραψε η κυβέρνηση με την Ε.Ε. και το ΔΝΤ, ώστε να ενεργοποιηθεί ο μηχανισμός στήριξης, αποτελεί ένα πραγματικό -και δεσμευτικό- κυβερνητικό πρόγραμμα.

Προβλέπει συγκεκριμένες ενέργειες ανά τρίμηνο (από το δεύτερο τρίμηνο του 2010 έως το τέταρτο του 2011) τόσο σε δημοσιονομικό όσο και σε διαρθρωτικό επίπεδο. Η τήρησή του και τα αποτελέσματά του δεν είναι διαπραγματεύσιμα, αφού από αυτά εξαρτάται η -σταδιακή- εκταμίευση της οικονομικής βοήθειας.

Αναλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, υποχρεώσεις για δραστική μείωση των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα (αντικατάσταση μόνο του 20% των συνταξιοδοτούμενων από το τρίτο τρίμηνο του 2010, μείωση πέραν του κανόνα "μία πρόσληψη ανά πέντε προσλήψεις" από το τρίτο τρίμηνο του 2011), εισαγωγή ενιαίου ορίου συνταξιοδότησης στα 65 και ξεκίνημα της σταδιακής καθιέρωσης των 40 ετών εργασίας ως ελάχιστου ορίου συνταξιοδότησης (από το τρίτο τρίμηνο του 2010), μεταρρύθμιση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους (μέσα στο τρίτο τρίμηνο του 2010), "απλοποίηση" των αμοιβών στο Δημόσιο (από το τρίτο τρίμηνο του 2010), άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων (οδικών μεταφορών και χονδρικής αγοράς ενέργειας μέσα στο τρίτο τρίμηνο του 2010, νομικών, φαρμακοποιών, συμβολαιογράφων, αρχιτεκτόνων, μηχανικών, ορκωτών λογιστών μέσα στο τέταρτο τρίμηνο του 2010), μεταρρύθμιση του συστήματος συλλογικών διαπραγματεύσεων στον ιδιωτικό τομέα (μέσα στο τέταρτο τρίμηνο του 2010), νέα νομοθεσία για το θεσμικό πλαίσιο της υγείας (μέσα στο τέταρτο τρίμηνο του 2010), αλλαγές στο νομοθετικό πλαίσιο τουρισμού, λιανικού εμπορίου και εκπαίδευσης (μέσα στο τέταρτο τρίμηνο του 2010), ειδικός φόρος κατανάλωσης για μη αλκοολούχα ποτά και περαιτέρω διεύρυνση της βάσης του ΦΠΑ (μέσα στο πρώτο τρίμηνο του 2011).

Είναι προφανές πως η συζήτηση που θα διεξαχθεί αυτήν την εβδομάδα στη βουλή για το νέο "πακέτο" ισοδυναμεί με νέες προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης.

● Είναι μια συμφωνία άλλου ποσού και άλλης κατανομής των ποσών. Μιλάμε πια για 110 δισ. ευρώ (η μεγαλύτερη προς μία χώρα βοήθεια όλων των εποχών και όχι τα "30 και βλέπουμε" της πρώτης συμφωνίας) και για κατανομή 80 δισ. από τα κράτη της ευρωζώνης και 30 από το ΔΝΤ (και όχι 60% - 40%, όπως αρχικά είχε προβλεφθεί).

Αυτό που έχουμε στην πραγματικότητα είναι μια τεράστια αύξηση της ευρωπαϊκής συμμετοχής και όχι μείωση της συμβολής του ΔΝΤ: με βάση την ελληνική συνδρομή στον οργανισμό, το ανώτατο ποσό που μπορεί να δοθεί ετησίως στην Ελλάδα είναι 12 δισ., βρισκόμαστε δηλαδή πολύ κοντά στο "ταβάνι".

Από την άλλη, το ποσό του "ευρωπαϊκού" δανείου είναι δύσκολο να πούμε αν αποτελεί προϊόν "τύψεων" (για την καθυστέρηση, τον ρόλο της Γερμανίας, την αρχική έλλειψη γενναιοδωρίας), φόβου (η ευρωζώνη άγγιξε τη φωτιά και το πρώτο πιόνι του ντόμινο το δεύτερο), υπερβάλλοντος ζήλου (εξαιτίας του φόβου) ή "νέου" υπολογισμού (των αναγκών της χώρας μας και του συστημικού κινδύνου για την ευρωζώνη).

Το βέβαιο είναι ότι πρόκειται, ακόμα περισσότερο από πριν, για ένα πολύ ειδικό είδος "αλληλεγγύης": Το επιτόκιο είναι το μόνο που δεν άλλαξε (κοντά στο 5% για το ευρωπαϊκό κομμάτι), μικρότερο μεν από των αγορών, αλλά πολύ κερδοφόρο για κάποιες χώρες (δηλαδή για τα μεγάλα κράτη, τη Γερμανία και τη Γαλλία, που μπορούν να δανείζονται με 3% - 3,5% από τις αγορές) και σχεδόν απαγορευτικό για την ελληνική ανάκαμψη.

Στο επιχείρημα δε της κυρίας Μέρκελ, συνεπικουρούμενης αυτήν τη φορά από την κυρία Λαγκάρντ, ότι η διαφορά α) δικαιολογείται από το "ρίσκο" (δανεισμού των δανειστών και βελτίωσης της ελληνικής κατάστασης) και β) ενέχει ένα στοιχείο "αποθάρρυνσης" (κακοδιοίκησης και δημιουργίας και νέων ελλειμμάτων), θα μπορούσαμε χωρίς πολύ κόπο να αντιτείνουμε ότι: α) οι "αγορές" παίρνουν "ρίσκα", όμως οι χώρες, ειδικά οι "αδελφές" εντός της ίδιας κοινότητας χώρες, θα έπρεπε να έχουν άλλα κίνητρα, πόσο μάλλον που ενδεχόμενη εξάπλωση του προβλήματος θα τους στοίχιζε υπερπολλαπλάσια, β) το εμπεδώσαμε πια πως μας "τιμωρούν" - γι’ αυτά που κάναμε και για κάμποσα που δεν προλάβαμε να κάνουμε.

● Είναι μια συμφωνία με άλλους όρους. Εδώ συντελέστηκε η βαθύτερη και κρισιμότερη μεταβολή: η εκταμίευση των δανείων (τόσο από τις ευρωπαϊκές χώρες όσο και από το ΔΝΤ) θα είναι σταδιακή (ανά τρίμηνο και για 12 δόσεις), κατόπιν "αποδείξεως" (ότι λήφθησαν τα κάθε φορά απαραίτητα μέτρα), βάσει (τριμηνιαίου) "απολογισμού" και "θετικής αξιολόγησης προόδου", με δυνατότητα διαρκούς αλλαγής των όρων και αιτήματος νέων μέτρων εκ μέρους της τρόικας (που δεν θα στρατοπεδεύσει μεν στην Αθήνα, εκπρόσωποί της όμως θα μας έρχονται τακτικότατα). Και, βεβαίως, υπό εντελώς νέο Πρόγραμμα Σταθερότητας εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης, αφού τα μέτρα που αναγγέλθηκαν στις 2 Μαΐου και θα επικυρωθούν νομοθετικά έχουν, με το αρχικό πρόγραμμα, σχέση Λαιστρυγόνων με συντρόφους του Οδυσσέα.

Με τις αλλαγές αυτές έχουμε τη σιωπηρή αλλά αναμφισβήτητη επικράτηση δύο λογικών:

"Λογική Μέρκελ" έναντι της "λογικής της ελληνικής κυβέρνησης" όσον αφορά στη ρευστότητα των μέτρων: Η ελληνική κυβέρνηση, από την αρχή των διαπραγματεύσεων αλλά και μετά την ψυχρολουσία που ακολούθησε το αίτημα της 23ης Απριλίου, προτιμούσε αυστηρά όμως εξαρχής γνωστά και κατά το δυνατόν σταθερά μέτρα, ενώ η γερμανική κυβέρνηση πάντα ήθελε οι δανείζοντες να έχουν τον τελευταίο λόγο - και το πέτυχε, σύροντας σε αυτήν τη γραμμή και την Κομισιόν.

Τελικώς, ναι μεν υπάρχει "ένα δεσμευτικό κείμενο με τη μορφή σύμβασης, το οποίο θα δίνει, με συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα και στόχους, όλα όσα θα πρέπει να κάνει η Ελλάδα τα επόμενα χρόνια" (βλ. τη δήλωση του υπουργού Οικονομικών, στις 26 Απριλίου), όμως συνοδεύεται και από μια συμφωνία-πλαίσιο για διαρκή αναπροσαρμογή (βλ. τη δήλωση του επιτρόπου κ. Ρεν, στις 29 Απριλίου, σύμφωνα με την οποία "η χρηματοδότηση από την ευρωζώνη θα εξαρτηθεί από τη δημοσιονομική προσαρμογή" και θα τελεί "υπό καθεστώς διαρκούς εποπτείας").

Η δεύτερη που επικράτησε ήταν η "λογική ΔΝΤ" έναντι της "λογικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης", αφού θεμελιώδες χαρακτηριστικό της πρώτης είναι ότι "αρχικά τσεκάρει και μετά πληρώνει" - κάτι που κατέστη, όπως είδαμε, κανόνας για το σύνολο της βοήθειας. Ίσως αυτή να είναι μια εξήγηση για το κατά τ' άλλα πολιτικώς παράδοξο γεγονός το "κακό και σκληρό" ΔΝΤ να κρατήσει, όλο αυτό το ταραγμένο δεκαήμερο, πιο ήπια σε σχέση με τις ελληνικές "κόκκινες γραμμές" στάση απ' ό,τι η Ευρωπαϊκή Ένωση: από τη στιγμή όπου η δική του "κόκκινη γραμμή", της μεθόδου έγινε δεκτή, τα προώρως συμφωνημένα μέτρα χάνουν πολλή από τη σημασία τους.

Δεν είναι, συνεπώς, υπερβολικό να πούμε ότι, έπειτα από αυτές τις αλλαγές, η ελληνική οικονομία (και ολόκληρη η χώρα) πέρασε από φάση επιτήρησης σε φάση "συνδιαχείρισης" - μαζί με, στην ουσία υπό, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

● Είναι μια συμφωνία με έναν έμμεσο αλλά σαφή "τέταρτο παίκτη": τις ιδιωτικές τράπεζες. Στο νέο πλαίσιο βοήθειας προς την Ελλάδα προστέθηκαν:

α) Ένα ειδικό και ξεχωριστό ταμείο (fund), προερχόμενο και από τις δύο γνωστές πηγές (χώρες της ευρωζώνης και το ΔΝΤ, χωρίς όμως περαιτέρω διευκρινίσεις), ύψους κοντά στα 10 δισ. ευρώ (στα οποία θα πρέπει να προστεθούν άλλα 15 δισ. υπό τη μορφή διεύρυνσης εγγυήσεων) με στόχο "τη διασφάλιση της ρευστότητας και κεφαλαιακής επάρκειας των ελληνικών τραπεζών" και μοναδική προϋπόθεση να το ζητήσουν οι τράπεζες, έχοντας φτάσει σε "αδυναμία κεφαλαιακής τους ενίσχυσης" (μια άλλη ultima ratio...).

Θα υλοποιηθεί, όπως προβλέπεται στο μνημόνιο, με τη δημιουργία από την Τράπεζα της Ελλάδος, εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης, ενός ανεξάρτητου Χρηματοπιστωτικού Ταμείου Σταθερότητας.

β) Η εκ μέρους των κυβερνήσεων της ευρωζώνης "ενθάρρυνση" της συμμετοχής ιδιωτικών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων (εννοείται, όχι ελληνικών) στη δανειοδότηση της Ελλάδας - με το αζημίωτο φυσικά.

γ) Η εντελώς προς την ίδια κατεύθυνση στήριξη-ώθηση των τραπεζών εκ μέρους του Institute of International Finance (πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του οποίου είναι, ασφαλώς συμπτωματικά, ο πρόεδρος της Deutsche Bank).

δ) Η άμεση απόφαση της ΕΚΤ -του μακράν πιο σταθερού και αξιόπιστου παίκτη κατά τη διάρκεια όλης αυτής της σκληρής παρτίδας πόκερ- για αναστολή του ελάχιστου ορίου πιστοληπτικής διαβάθμισης των ελληνικών τίτλων, άρα για εξασφάλιση της δυνατότητας των τραπεζών να διαθέτουν ομόλογα του ελληνικού δημοσίου και να συνεχίζουν να λαμβάνουν πιστώσεις από την ΕΚΤ.

ε) Η ταυτόχρονη με το νέο Πρόγραμμα Σταθερότητας αναγγελία από την ελληνική κυβέρνηση για ένα νέο "πακέτο" στήριξης των τραπεζών ύψους από 5 έως 10 δισ. ευρώ.

Η στήριξη των τραπεζών και του εν γένει χρηματοπιστωτικού συστήματος σε συνθήκες τέτοιας κρίσης είναι ασφαλώς αναγκαία από πολλές απόψεις (συστημική, ρευστότητας, ψυχολογική, δυνάμει αναπτυξιακή) και δεν μπορεί παρά να είναι καλοδεχούμενη. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν γεννώνται ορισμένα ερωτήματα:

α) Θα γίνει, άραγε, απολογισμός και ενδεχομένως απόδοση ευθυνών για τη χρήση του πρώτου "πακέτου" βοήθειας της (προηγούμενης) ελληνικής κυβέρνησης προς τις τράπεζες, ύψους 28 δισ.; Πώς χρησιμοποιήθηκε και γιατί δεν ήταν αρκετό; Πώς υπολογίστηκε και ποιες ακριβώς ανάγκες εξυπηρετεί η προσθήκη;

β) Γιατί και από πού βρέθηκαν πόροι για την -περαιτέρω και, όπως ξαναείπα, αναγκαία- στήριξη των τραπεζών και όχι για εξίσου απαραίτητες ανάσες σε βαριά πληττόμενες κοινωνικές ομάδες, όπως οι συνταξιούχοι; Υπολογίστηκαν το κοινωνικό και ψυχολογικό κόστος αυτής της έστω έμμεσης σύγκρισης;

γ) Πώς εξηγείται, και πώς δικαιολογείται, η βοήθεια προς τις τράπεζες να μη συνδέεται με κανενός είδους προαπαιτούμενο, ιδίως όσον αφορά στη χρήση των χρημάτων του κράτους για τόνωση της αγοράς και της επιχειρηματικότητας και όχι μόνο για "εξυγίανση" των ίδιων των τραπεζών;

δ) Πόσο τοις μετρητοίς (πέραν της προϊστορίας των άλλων διαψεύσεών του) μπορούμε να πάρουμε τη διαβεβαίωση του υπουργού Οικονομικών ότι πλέον το τραπεζικό σύστημα είναι "απολύτως θωρακισμένο και κατοχυρωμένο"; Αυτό το "πλέον" κάνει όλη τη διαφορά: οι τράπεζες αποδεικνύεται ότι έως τώρα "δεν είχαν θωρακιστεί και δεν είχαν κατοχυρωθεί", παρά τα 28 δισ. της πρώτης βοήθειας και πρέπει οπωσδήποτε, τη δεύτερη τουλάχιστον φορά, αυτό να συμβεί.

Μια άλλη συμφωνία, λοιπόν. Με περισσότερο χρήμα Ευρώπης, αλλά με περισσότερη μέθοδο ΔΝΤ.

Με πρωτοστάτη, τώρα πια και αφού μας οδήγησε μέχρι εδώ, τη Γερμανία - αλλά πιο πολύ τη Γερμανία των τραπεζών παρά τη Γερμανία της Ευρώπης. Με επαγγελία -αλλά και δέσμευση-"δομικών" μεταρρυθμίσεων στην Ελλάδα και στην ευρωζώνη.

Και με ανοιχτά -ακόμη- τα στοιχήματα του "πραγματικού μέλλοντος": τη διαρκώς παρεμποδιζόμενη ανάπτυξη, τη σχεδόν βέβαια, κάποια στιγμή, "αναδιάρθρωση", τις αντοχές της ευρισκόμενης στο όριο κοινωνίας, την άφαντη προς το παρόν ενότητα της ελληνικής πολιτικής τάξης, τις εξελίξεις στην οριστικά διαφορετική πλέον Ευρωπαϊκή Ένωση.

Όλα αυτά δικαιούνται ασφαλώς ένα ειδικό άρθρο.

* Ο κ. Κώστας Μποτόπουλος είναι συνταγματολόγος και πρώην ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ.