Η κρίση χρέους της Ελλάδας έφερε στην Γερμανία πάνω από 80 δισ. ευρώ κέρδη!

 
Η καλύτερη επένδυση για τη Γερμανία θεωρείται από πολλούς οικονομολόγους η «διάσωση» της Ελλάδας, αλλά και άλλων ευρωπαϊκών χωρών του Νότου. Έπειτα από έξι χρόνια ύφεσης που οδήγησαν σε απώλεια του 25% του εθνικού μας πλούτου, κάποιοι στην Ελλάδα εξακολουθούν να ανησυχούν πιο πολύ και από τους Γερμανούς πολιτικούς για το «κόστος» που πρέπει να επωμιστεί ο Γερμανός φορολογούμενος. Η θεωρία της γερμανικής κυβέρνησης ότι η Καγκελαρία κάνει χάρη στην Ελλάδα και στους «νωθρούς» Νοτιοευρωπαίους και συνεχίζει να δανείζει ένα «βαρέλι δίχως πάτο», δυστυχώς έχει βρει ανταπόκριση στους πολίτες της Γερμανίας που τοποθετούνται πολύ επιθετικά εναντίον της χώρας μας σε διάφορες δημοσκοπήσεις.
Μάλιστα ο Σόιμπλε, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού του τον Γερμανό ψηφοφόρο, έφτασε στο σημείο να πει ότι ο Γερμανός φορολογούμενος θα πληρώσει μια ενδεχόμενη αύξηση του κατώτατου μισθού στην Ελλάδα – το μοναδικό ίσως μέτρο της νέας κυβέρνησης χωρίς δημοσιονομικό κόστος – και έτσι πρέπει να συνεχίσουμε να παίρνουμε όσα  μας επιτρέπουν και να μη ζητάμε περισσότερα.
Πρόκειται σαφώς για ένα αυθαίρετο συμπέρασμα, ενώ το απόσπασμα αναπαράγουν και σχολιαστές σε δικά μας ΜΜΕ με σχόλια του τύπου: « ο Γερμανός καλείται να πληρώσει τα σπασμένα του Έλληνα ξανά».
Την Παρασκευή ο γνωστός Αμερικανός νομπελίστας Οικονομίας, Πολ Κρούγκμαν, σε άρθρο του για την Ελλάδα στους New York Times αναφέρει ότι «οι Γερμανοί πολιτικοί δεν εξήγησαν ποτέ στους πολίτες τους τα “μαθηματικά”, αλλά επέλεξαν τον εύκολο δρόμο της ηθικολογίας για την ανευθυνότητα των δανειζομένων».
Η Γερμανία είναι σαφώς ο μεγάλος νικητής από την κρίση χρέους τα τελευταία χρόνια. Πώς προκύπτει αυτό;
Κατ’ αρχάς τα δάνεια που Μέρκελ και Σόιμπλε έδωσαν στην Ελλάδα και σε άλλες υπερχρεωμένες χώρες του Νότου δεν είναι ευγενικές χορηγίες. Η συνολική έκθεση της Γερμανίας στην Ελλάδα υπολογίζεται στα 56 δισ. ευρώ (μέσω διμερών συμφωνιών και του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης EFSF),  χρήματα που αναμένεται να επιστρέψουν πίσω στην γερμανική οικονομία στο ακέραιο και με τόκο, καθώς απομακρύνεται το ενδεχόμενο για «κούρεμα» του ελληνικού χρέους.
Μάλιστα οι Γερμανοί το 2012 στην πρώτη αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους (γνωστή και ως PSI) πίεσαν, ώστε να υποστούν απώλειες οι ιδιώτες που είχαν ελληνικά ομόλογα στα χέρια τους και αφού οι γερμανικές τράπεζες είχαν ξεφορτωθεί σε μεγάλο βαθμό τα ελληνικά «σκουπίδια». Έτσι και έγινε, με τους επενδυτές,  ανάμεσα τους τα Ασφαλιστικά Ταμεία και Έλληνες μικροομολογιούχοι, να χάνουν πάνω από το 50% των χρημάτων τους που είχαν δανείσει στο ελληνικό κράτος και τη Γερμανία φυσικά να μη χάνει ούτε ευρώ από τον υπερδανεισμό των χωρών του Νότου, που είναι οι καλύτεροι πελάτες των προϊόντων τους.
Μάλιστα το 2012 ο επικεφαλής (Γερμανός) του EFSF, Κλάους Ρέγκλινγκ, σε μια κρίση ειλικρίνειας δήλωνε στο γερμανικό περιοδικό Focus: «Τα πακέτα διάσωσης δεν έχουν κοστίσει μέχρι στιγμής ούτε ένα ευρώ στο Γερμανό φορολογούμενο. Στη Γερμανία έχει επικρατήσει η πεποίθηση ότι κάθε χρηματική βοήθεια προς την Ελλάδα επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό, γιατί χρηματοδοτείται από τα χρήματα των Γερμανών φορολογουμένων. Αυτό είναι λάθος καθώς τα χρήματα αυτά είναι δάνεια που πρέπει να αποπληρωθούν».
Ο μεγαλύτερος «τοκογλύφος» της Ευρώπης
Όμως η αποπληρωμή των δανείων από την Ελλάδα με τόκο, είναι το μικρότερο κέρδος για το Βερολίνο. Τα μεγάλα κέρδη προκύπτουν από τη μεταφορά χρημάτων των επενδυτών στα «χαμηλού κινδύνου» γερμανικά ομόλογα λόγω της κρίσης στην Ευρωζώνη. Ειδικά  μετά το 2009, οι αποδόσεις των γερμανικών ομολόγων έφτασαν στον «πάτο», ενώ σε κάποιες περιπτώσεις (π.χ 5ετή γερμανικά ομόλογα) σε αρνητικά επιτόκια.


Δηλαδή η Γερμανία όχι μόνο δεν πληρώνει για να δανειστεί, αλλά την πληρώνουν οι επενδυτές, ώστε να εξασφαλίζουν τα χρήματα τους λόγω της αβεβαιότητας που επικρατεί στη ζώνη του ευρώ.
Έτσι η Γερμανία έχει καταγράψει πολύ μεγάλα κέρδη από τα πακέτα στήριξης προς την Ελλάδα, καθώς στη χώρα εισρέουν ποσά που πιέζουν τα επιτόκια δανεισμού της προς τα κάτω. Κι αυτό γιατί η Γερμανία δανείζεται χρήμα με μικρότερο επιτόκιο και στη συνέχεια δανείζει τα ίδια χρήματα στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες με  μεγαλύτερο επιτόκιο, λειτουργώντας επί της ουσίας τοκογλυφικά. Μάλιστα πρόκειται για χρήματα που «έκαναν φτερά» από τράπεζες χωρών του νότου – ανάμεσα τους και «μαύρο» χρήμα- και μεταφέρθηκαν σε ασφαλέστερα μέρη όπως η Ελβετία και το Λουξεμβούργο του κ. Γιούνκερ, επιστρέφοντας στα γερμανικά ταμεία, μέσω της αγοράς γερμανικών ομολόγων από τις τράπεζες αυτές.
Ενδεικτικά με βάση επίσημα στοιχεία που δημοσίευσε το γερμανικό περιοδικό Spiegel τον Αύγουστο του 2013, από απάντηση του γερμανικού ΥΠΟΙΚ σε ερώτηση που κατέθεσε τότε βουλευτής των Σοσιαλδημοκρατών, τα χαμηλά επιτόκια δανεισμού απέφεραν στο Βερολίνο επιπλέον έσοδα ύψους 40,9 δισεκατομμυρίων ευρώ! (2010 – 2014).
Αυτά τα κέρδη εμφανίζονται στο γερμανικό προυπολογισμό ως «διαφορά επιτοκίων». και ανέρχονται από 8 έως 17 δισ. ευρώ το έτος. Απίστευτο ποσό που οι μεγαλύτερες εταιρείες του κόσμου πασχίζουν μαζί να βγάλουν κάθε έτος…
Μάλιστα σύμφωνα με έρευνα που δημοσίευσε το London School of Economics από το 2009 και μετά, λόγω διαφοράς επιτοκίων, το όφελος αυτό φτάνει τα 80 δισ. ευρώ*.
«Η κρίση που ταλανίζει την Ευρωζώνη τα τελευταία πέντε χρόνια, έχει προκαλέσει την κατακόρυφη άνοδο της μεταβλητότητας στην αγορά κρατικών ομολόγων, με τις υπερχρεωμένες χώρες στην περιφέρεια της Ευρωζώνης να εμφανίζουν τα υψηλότερα ποσοστά.
Αποτέλεσμα της αυξημένης μεταβλητότητας ήταν να επικρατήσει η αντίληψη ότι τα γερμανικά ομόλογα αποτελούν ένα “ασφαλές καταφύγιο” για όσους επιθυμούν να επενδύσουν σε κρατικό χρέος, γεγονός που οδήγησε τις αποδόσεις των γερμανικών ομολόγων σε πρωτοφανή χαμηλά επίπεδα. Το ποσό που έχει εξοικονομηθεί την τελευταία πενταετία εξ’ αιτίας αυτής της θετικής για τη γερμανική κυβέρνηση εξέλιξη υπολογίζεται, σύμφωνα με οικονομολόγο του Kiel Institute for the World Economy, ότι ξεπερνάει τα 80 δισ. ευρώ» αναφέρει σχετικά η έρευνα.


Και δεν είναι μόνο αυτό. Το όφελος που προκύπτει από τα χαμηλά επιτόκια, αλλά και τα απροσδόκητα υψηλά φορολογικά έσοδα του γερμανικού δημοσίου, είχαν επίσης ως αποτέλεσμα να προχωρήσει η Γερμανία σε μικρότερο δανεισμό από ότι υπολόγιζε το οικονομικό της επιτελείο.
Έτσι μεταξύ 2010 και 2012 ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δανείστηκε συνολικά 73 δισ. ευρώ λιγότερα από ότι προέβλεπε ο αρχικός σχεδιασμός. Το δε κόστος της ευρωκρίσης ανέρχεται μέχρι στιγμής και σύμφωνα με το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών μόλις στα 599 εκατομμύρια ευρώ…
Στα παραπάνω πρέπει να προσθέσουμε και το χαμηλότερο κόστος δανεισμού των γερμανικών εταιρειών που έχουν πλεονέκτημα έναντι των ανταγωνιστών τους σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Μάλιστα υπολογίζεται ότι το όφελός τους τα τελευταία πέντε χρόνια ξεπερνάει τα 60 δισ. ευρώ.
Και ένα μικρό παράδειγμα
Την ώρα που η Ελλάδα δεν μπορεί να βγει στις αγορές και οι αποδόσεις των επιτοκίων της κυμαίνονται σε διψήφια ποσοστά, η Γερμανία χρησιμοποιεί την κρίση στην ευρωζώνη, για να αναχρηματοδοτήσει το χρέος της που λήγει μετά το 2024, δίνοντας στους επενδυτές που προτιμούν την «ασφάλεια» των Γερμανικών ομολόγων αποδόσεις χαμηλότερες από την παραγωγικότητα της Γερμανίας και ίσως και από τον μελλοντικό πληθωρισμό, που θα προκύψει αναπόφευκτα στα πλαίσια των διεθνών οικονομικών κύκλων.
Συγκεκριμένα τα δεκαετή ομόλογα εκδόσεως Γερμανίας από το 2009 έως το 2014 εκδόθηκαν με επιτόκιο από 3,75% έως 1%. Τα τριανταετή ομόλογα Γερμανίας όμως που λήγουν από το 2024 έως και το 2046 έχουν κουπόνια με επιτόκιο από 6,25% έως 2,5%.
Στην ουσία οι νεοεισερχόμενοι επενδυτές αγοράζουν «ασφάλεια» με επιτόκια 3,75% έως 1% για να μπορεί η Γερμανία να αποπληρώνει παλαιότερα πολυετή ομόλογα με επιτόκια από 6,25% έως 2,5%!
Ο Γερμανός φορολογούμενος μόνο «ηττημένος» δεν βγαίνει από την κρίση. Το γεγονός ότι όλα αυτά τα υπερκέρδη δεν «περνούν» στον Γερμανό πολίτη, που έχει να δει αύξηση στις αποδοχές του εδώ και δέκα χρόνια, είναι ένα άλλο ζήτημα που έχει να κάνει με τον τρόπο που λειτουργεί το γερμανικό κεφάλαιο και η γερμανική «ηθική», η οποία εξασφαλίζει την εργασία, με «πετσοκομένες» όμως αμοιβές.
Από όλα τα παραπάνω είναι σαφές ότι η Ελλάδα είναι «απειλή», καθώς σε ένα ενδεχόμενο «κούρεμα» του χρέους μας η Γερμανία θα αναγκαστεί για πρώτη φορά στην κρίση να υποστεί απώλειες της τάξης των 23 δισ. ευρώ (αν υποθέσουμε ότι αυτό θα γινόταν για το 50% των ελληνικών δανείων).

Κύριε Σόιμπλε η πόρτα σας…μπάζει κι” έχει οσμή αίματος!

ΑΡΗΣ ΣΚΙΑΔΟΠΟΥΛΟΣ • 7 Φεβρουαριου 2015

Μια χώρα που διεκδικεί ηγετικό ρόλο στην Ευρώπη δεν αρκεί νάχει οικονομική ευρωστία. Απαιτείται και ένα ηθικό πλεονέκτημα. Και τι σημαίνει μια χώρα νάχει ηθικό πλεονέκτημα το γνωρίζουν καλά οι Γερμανοί διανοούμενοι που έχουν μελετήσει καλά την ελληνική Γραμματεία. Πάμε λοιπόν:

Η οικονομική ευρωστία της Γερμανίας στηρίζεται σήμερα σε κολοσσούς της παγκόσμιας οικονομίας που είναι θεμελιωμένοι σε αίμα ανθρώπινο. Έχουμε και λέμε:

1.Bertelsmann

Ιδρύθηκε το 1845 και υπήρξε στενός συνεργάτης του Χίτλερ, στηρίζοντας την προπαγάνδα του αντισημιτισμού με έκδοση βιβλίων. Ο ιδρυτής της, Mohn, έκανε σημαντικές δωρεές στο Χίτλερ κι ήταν μέλος των Ες- Ες. Στα εργοστάσιά του, στη Λιθουανία και την Ουκρανία, δούλεψαν χιλιάδες Εβραίοι σε καθεστώς δουλείας.

2. KodaK

Είχε συναλλαγές με τους Ναζί και στα εργοστάσιά της δούλεψαν πάνω από 350 Εβραίοι σε καθεστώς δουλείας.

3. Hugo Boss

Σχεδίασε τις στολές των Ες- Ες και της ναζιστικής νεολαίας. Χρησιμοποίησε 140 εργάτες εβραϊκης καταγωγής, κρατούμενους, κι” ο αριθμός τους αυξήθηκε με άλλους σαράντα αιχμαλώτους πολέμους από τη Γαλλία.

4.IBM

Παρείχε πληροφορίες στους Ναζί για τον εντοπισμό των Εβραίων και συνέβαλε στην εξόντωσή τους από τον Χίτλερ. Εξέλιξε τα αυτόματα συστήματά της στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

5.Bayer.

Θυγατρική τής IG Farben. Δώρισε 81.000.000 μάρκα στο χιτλερικό καθεστώς. Είχε τα εργοστάσια της πλησίον του Άουσβιτς για νάχει εργατικά χέρια δωρεάν. Υπολογίστηκε οτι πάνω από 350.000 πέθαναν κατά τη διάρκεια της εργασίας τους σ” αυτά τα εργοστάσια.

6. Siemens

Χρησιμοποίησε κρατουμένους στα εργοστάσια της. Το 2001 προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων όταν για να προωθήσει προϊόντα της έκαμε χρήση της λέξης Zykon. Το Zykon ήταν το θανατηφόρο εντομοκτόνο που χρησιμοποιήθηκε στους θαλάμους αερίων.

7. ΒMW

Ο ιδρυτής της εταιρίας χρησιμοποίησε δούλους στα εργοστάσια παραγωγής όπλων και το 1933 έγινε μέλος του Ναζιστικού Κόμματος, κάτι που του εξασφάλισε πακτωλό χρημάτων. Η εγγονή του παραδέχτηκε ότι η αυτοκρατορία χτίστηκε από την εκμετάλλευση 50.000 αιχμαλώτων πολέμου. Ο παππούς της υποχρέωνε τους αιχμαλώτους να εργάζονται με απειλή εκτέλεσης. Στο εργοστάσιο του στο Αννοβερο υπήρχε ειδικός χώρος εκτελέσεων.

8. Audi

Χρησιμοποίησε πάνω από 20.000 αιχμαλώτους πολέμου στα εργοστάσια της. Πριν λήξει ο πόλεμος έστειλε 688 στο εκτελεστικό απόσπασμα. Μετά το τέλος του πολέμου αναγκάστηκε να πληρώσει πρόστιμα εκατομμυρίων δολαρίων.

9. Daimler Benz μερσεντές

Δούλεψε για το στρατό του Χίτλερ. Στα εργοστάσιά της είχε πάνω από 63.000 κρατουμένους στρατοπέδων που δούλευαν κάτω από απάνθρωπες συνθήκες. Τα εργοστάσιά της φυλάσσονταν από τα Ες- Ες.

10. Deutshe BanK

Αγόρασε 4.446 κιλά χρυσό από την κεντρική Τράπεζα του Ναζιστικού καθεστώτος. Τα 744 απ´ αυτά προερχόταν από κρατουμένους στρατοπέδων συγκέντρωσης. Παραχώρησε επίσης δάνειο στο Χίτλερ για την κατασκευή του Άουσβιτς. Το 1998 αποδέχτηκε την ηθική ευθύνη.

11.Opel

Ήταν η δημιουργός του πρώτου θαλάμου αερίων.

12. Puma

Ο συνιδρυτής της, Ντάσλερ, χρησιμοποίησε χιλιάδες κρατουμένους των στρατοπέδων για να δοκιμάζουν τα παπούτσια του σε στίβος αντοχής.

13.Volkswagen

Τέσσερις στους πέντε εργάτες της υπήρξαν κρατούμενοι στρατοπέδων. Συνεργαζόταν στενά με το Χίμλερ που της έστελνε εργάτες από το Άουσβιτς.

Κύριε Σόιμπλε!

Όλοι αυτοί «στηρίζουν» σήμερα το «Γερμανικό θαύμα». Ως εκ τούτου απέναντι στην Ευρώπη πρέπει να αισθάνεστε ενοχή. Διότι τι θα πει αποκηρύξατε το Ναζισμό; Σάματις σας έπαιρνε να κάνετε αλλιώς; Αποκηρύξατε το Ναζισμό, αλλά στα φυντάνια του στηρίζετε την οικονομία σας. Και ειδικά απέναντι σ” αυτόν τον τόπο στερείστε ηθικού πλεονεκτήματος…

Ως εκ τούτου, κακώς σας αντιμετωπίζουμε έστω με το μίνιμουμ της διπλωματικής ευγένειας.

Βγάλε λοιπόν το σκασμό γιατί το αίμα είναι ακόμα νωπό!

 http://www.imerodromos.gr/

ΣΤΗΝ ΚΑΛΠΗ (ΚΑΙ) Η ΟΡΓΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Tου ΗΛΙΑ ΓΕΩΡΓΑΚΗ

Είναι δεδομένο ότι στις εκλογές  της Κυριακής δεν θα κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά θα χάσει η κυβέρνηση.
Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι  η διαφορά μεταξύ ΝΔ και ‘’Συριζα’’ θα ξεπεράσει το 6%-7% με την αυτοδυναμία να "παίζεται’’. Κι αυτό  γιατί η οργή της κοινωνίας στα μνημονιακά μέτρα είναι πρωτοφανής.
Τα νοικοκυριά ‘’αναστενάζουν’’ στη φτώχεια  και στα χρέη. "Ξεχειλίζει’’ η οργή για τις  περικοπές σε μισθούς και συντάξεις έως 50%.
Οργή για τα λουκέτα στις επιχειρήσεις, οργή για την υπερφορολόγηση και τον ΕΝΦΙΑ, οργή για τη διάλυση των ασφαλιστικών ταμείων και τη λεηλασία των αποθεματικών τους, οργή για τις εργασιακές  γαλέρες στον ιδιωτικό τομέα.
Οργή για όλα. Περίπου 6,3 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν ή πλησιάζουν τα όρια της φτώχειας. Περίπου 1,5 εκατομμύριο εργαζόμενοι είναι πλέον άνεργοι. Το πιο ολέθριο υποπροϊόν της κρίσης είναι η μετανάστευση 200.000 νέων, ταλαντούχων Ελλήνων.
Παράλληλα, στο ιλιγγιώδες ποσό των 73,2 δισ. ευρώ έχουν φθάσει τα ληξιπρόθεσμα χρέη προς την εφορία.  Στα 13,5 δισ. ευρώ ανήλθαν οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τα ασφαλιστικά ταμεία. Οι ανεξόφλητες οφειλές από τους λογαριασμούς ηλεκτρικού ρεύματος έχουν ξεπεράσει το 1,3 δισ. ευρώ και βαίνουν συνεχώς αυξανόμενες.
Την ίδια ώρα εκτίναξη του αριθμού των κόκκινων δανείων προδίδουν τα στοιχεία, καθώς νοικοκυριά και επιχειρήσεις αδυνατούν να δείξουν συνέπεια απέναντι στις υποχρεώσεις τους. Πλέον τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια φτάνουν στα 84 δισεκατομμύρια ευρώ. Μάλιστα, εκείνα που εμφανίζουν καθυστερήσεις για πάνω από 90 ημέρες αντιστοιχούν στο 44,2% του ΑΕΠ. Αν σε αυτά προστεθούν τα προβληματικά δάνεια, δηλαδή αυτά που έχουν μικρότερες -αλλά συνεχείς- καθυστερήσεις από τις 90 ημέρες, τότε ανέρχονται σε πάνω από 110 δισ. ευρώ και αντιστοιχούν σε άνω του 58% του ΑΕΠ και σε λίγο περισσότερο από το 50% του συνόλου των χορηγήσεων.
Μια ψύχραιμη ματιά στην κοινωνία, δείχνει ότι δεν  υπάρχει επαγγελματική ομάδα που να μην έχει πληγεί από την κυβερνητική μνημονιακή πολιτική. Και φυσικά διαπιστώνεται ότι έγιναν αιματηρές θυσίες χωρίς κανένα αντίκρυσμα.Οι δημόσιοι υπάλληλοι είδαν περικοπές στους μισθούς, διαθεσιμότητες και  απολύσεις. Οι συνταξιούχοι από την πλευρά τους διαπίστωσαν μειώσεις στις συντάξεις και σοβαρά προβλήματα στην ιατροφαρμακευτική τους  περίθαλψη. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες αλλά και οι αγρότες ‘τιμωρούνται’ με χρέη και οικονομική  εξαθλίωση (σ.σ στις 250.000  ανέρχονται οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις έβαλαν λουκέτο).
Οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα ζουν σε ένα εργασιακό μεσαίωνα με μισθούς για 500.000 απασχολούμενους ύψους 300 ευρώ καθαρά. Και φυσικά κανείς δεν ελπίζει να πάρει κάποτε σύνταξη.
Βέβαια, το μείζον ερώτημα που προκύπτει είναι ποιος κέρδισε από την πρωτοφανή αυτή οικονομική κρίση. Ας μην ξεχνάμε ότι στην Ελλάδα της κρίσης, της φτώχειας και των μνημονίων, οι τράπεζες τσέπωσαν πάνω από 250 δισ. ευρώ, ενώ την ώρα που φτωχοποιείται η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων, αυξάνεται ο αριθμός των βαθύπλουτων συμπολιτών μας. Αποδείχτηκε ότι τα Μνημόνια είναι ένας μηχανισμός αναδιανομής περιουσιών, εισοδημάτων και πλούτου υπέρ της διαπλοκής και του κρατικοδίαιτου τραπεζικού συστήματος.​

Τρομοκρατoύν τους καταθέτες για να κλέψουν τις ψήφους τους.

του Νίκου Ιγγλέση






Κινδυνεύουν οι καταθέσεις των Ελλήνων, κραυγάζουν οι εκπρόσωποι της μνημονιακής συγκυβέρνησης προκειμένου να τρομοκρατήσουν για μια ακόμη φορά τους πολίτες.
Ο υπουργός Επικρατείας Δημήτρης Σταμάτης, σέρνοντας πρώτος το χορό, δήλωσε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα προχωρήσει σε εσωτερικό δανεισμό, χρησιμοποιώντας τις καταθέσεις των Ελλήνων, ακόμη και των μικροκαταθετών, για αγορά εντόκων γραμματίων του Δημοσίου, δηλαδή κάθε 15 μέρες θα «τραβάνε» προφανώς υποχρεωτικά, είπε, από τις καταθέσεις των πολιτών.Αμέσως μετά τη σκυτάλη πήρε ο πρωθυπουργός Α. Σαμαράς επισημαίνοντας, σε κάθε ομιλία του, τον κίνδυνο για τις καταθέσεις αν στις εκλογές επικρατήσει η αντιπολίτευση.
Ας σκεφτούμε ότι αυτά λέγονται απ’ αυτούς που κούρεψαν τα χρήματα των Ελλήνων μικρο-ομολογιούχων το 2012.
Αφορμή για τις απίστευτες αυτές τερατολογίες αποτέλεσε η δήλωση του οικονομολόγου, μέλους της Κ.Ε του ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννη Τόλιου ότι το υφιστάμενο δημοσιονομικό κενό μπορεί να αντιμετωπιστεί και με την έκδοση εντόκων γραμματίων, όπως γίνεται τα τελευταία χρόνια, τα οποία θα μπορούν να αγοράζουν, αν θέλουν, και οι καταθέτες, κάτι που δεν μπορούν να κάνουν σήμερα. Τα έντοκα γραμμάτια του Δημοσίου αγοράζονται μόνο από τις τράπεζες, για να επωφελούνται από τα σχετικά υψηλότερα επιτόκια.
Τα έντοκα γραμμάτια είναι τρίμηνης ή εξάμηνης διάρκειας και όχι 15 ημερών όπως λέει, μη γνωρίζοντας, ο κ. Δ. Σταμάτης. Προκειμένου να αποπληρωθούν, όταν λήγουν, το Δημόσιο εκδίδει νέα τρίμηνα ή εξάμηνα, ανακυκλώνοντας έτσι το χρέος προς τις τράπεζες. Οι εκδόσεις
εντόκων γραμματίων αποσκοπούν στην κάλυψη του ελλείμματος στον προϋπολογισμό που εξακολουθεί να υφίσταται παρά τα δάνεια που παίρνει η χώρα από το Μηχανισμό Στήριξης. Τα έντοκα γραμμάτια ως βραχυπρόθεσμος δανεισμός έχουν υψηλότερο επιτόκιο από αυτό των δανείων της Τριαρχίας (Τρόϊκα).
Το 2014 το Δημόσιο εξέδωσε ανακυκλούμενα έντοκα γραμμάτια συνολικού ύψους 40,6 δις. ευρώ. Παράλληλα, προκειμένου να καλύψει τα ελλείμματά του, εξέδωσε, για πρώτη φορά τα τέσσερα τελευταία χρόνια και βραχυπρόθεσμους τίτλους εξωτερικού ECP (Euro Commercial Paper) ύψους 79,4 δις. Όλα αυτά ενώ η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι πέτυχε από το 2013 πρωτογενές πλεόνασμα.
 
Στόχος οι καταθέτες όχι οι καταθέσεις

Η «επιχείρηση φόβος» που εξαπέλυσε το ευρύτερο κόμμα του Μνημονίου, εν όψει των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου, βασίζεται στο υπερόπλο της προπαγάνδας και στα διδάγματα του Γκέμπελς. Ο θεωρητικός του Γ΄ Ράϊχ έλεγε «Αν πεις ένα αρκετά μεγάλο ψέμα και συνεχίζεις να το επαναλαμβάνεις, ο λαός θα καταλήξει τελικά να το πιστέψει». Μην έχετε καμία αμφιβολία, μέχρι την παραμονή των εκλογών όλες οι συνιστώσες, μνημονιακές και κρυφομνημονιακές, του δωσιλογισμού και της ξενοκρατίας θα τρομοκρατούν το λαό με την απώλεια των καταθέσεών του, αν τολμήσει να ψηφίσει «ακραίες δυνάμεις» και «μη γνωστά πρόσωπα» κατά τον πρόεδρο της Κομισιόν κ. Ζαν Κλώντ Γιούνκερ.
Αλλά ας υποθέσουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πράγματι «κρυφό σχέδιο», για Plan B μίλησε ο κ. Δ. Σταμάτης, να βάλει χέρι στις καταθέσεις των πολιτών, αυτό είναι εφικτό; Η απάντηση είναι όχι γιατί οι καταθέσεις είναι λογιστικές και όχι πραγματικές (δεν υπάρχει αντίστοιχο χαρτονόμισμα). Ο πολύς κόσμος πιστεύει ότι τα χρήματά του, που έχει καταθέσει σε μια τράπεζα, φυλάσσονται στα χρηματοκιβώτιά της για να του επιστραφούν όταν τα ζητήσει. Στην πραγματικότητα δε συμβαίνει κάτι τέτοιο.
Οι συνολικές καταθέσεις στις ελληνικές τράπεζες ανέρχονται σε περίπου 162 δις. Από το ποσό αυτό μόνο ένα μικρό ποσοστό περίπου 8-10 %, δηλαδή 13-16 δις. βρίσκονται στα χρηματοκιβώτια των τραπεζών, τα υπόλοιπα έχουν δοθεί σε δάνεια (επιχειρηματικά, στεγαστικά, καταναλωτικά και προς το Δημόσιο).
Οι τράπεζες μάλιστα έχουν χορηγήσει δάνεια περισσότερα από τις καταθέσεις, περίπου 215 δις., μέσω δανεισμού τους από άλλες τράπεζες και την ΕΚΤ. Το χειρότερο όμως είναι ότι από το σύνολο των δανείων περίπου 80 δις. δεν αποπληρώνονται (κόκκινα δάνεια) και αποτελούν τη «μαύρη τρύπα» των τραπεζών. Γι’ αυτό είπαμε ότι οι καταθέσεις είναι λογιστικές και όχι πραγματικές και δεν κινδυνεύουν από τα έντοκα γραμμάτια αλλά από τα Μνημόνια και τις πολιτικές λιτότητας, που καταστρέφουν τον παραγωγικό ιστό της χώρας, μειώνουν τα εισοδήματα και αυξάνουν την ανεργία. Για τους λόγους αυτούς τα «κόκκινα δάνεια» αυξάνονται ανατρέποντας τους ισολογισμούς των τραπεζών (μειώνουν το ενεργητικό τους). Έτσι κατάθεση άνω των 100.000 ευρώ θεωρείται πια επένδυση και ο καταθέτης αναλαμβάνει το ρίσκο που έχει η επιλογή της συγκεκριμένης τράπεζας στην οποία εμπιστεύτηκε τα λεφτά του.
Από ποιες καταθέσεις λοιπόν θα πάρει τα χρήματα ο ΣΥΡΙΖΑ, όταν γίνει κυβέρνηση, για να καλύψει το δημοσιονομικό κενό; Απόπειρα να μετατραπεί, υποχρεωτικά, ένα μέρος των καταθέσεων σε έντοκα γραμμάτια σημαίνει ότι το Δημόσιο θα πάρει όλο το ρευστό χρήμα που έχει απομείνει στις τράπεζες, με συνέπεια αυτές να καταρρεύσουν την επόμενη μέρα. Αυτό δείχνει το απύθμενο θράσος της γκεμπελικής προπαγάνδας που βασίζεται στην άγνοια του μέσου πολίτη για το πώς λειτουργεί το τραπεζικό σύστημα.
 
Για να μη ξεχνιόμαστε

Αυτό που παρακολουθούμε σήμερα έχει ξαναγίνει λίγο πριν από τις προηγούμενες εκλογές. Φρεσκάροντας λίγο τη μνήμη μας ας θυμηθούμε τη λεγόμενη «Μυστική Έκθεση του Μαξίμου» όπως τιτλοφορείτο που είδε το φως της δημοσιότητας το Φεβρουάριο του 2012 και παρουσιάστηκε τότε απ’ όλες σχεδόν τις εφημερίδες και τα ηλεκτρονικά μέσα χωρίς κανέναν ουσιαστικό αντίλογο.
Στη «Μυστική Έκθεση» περιγράφεται ο «πυρηνικός χειμώνας» που θα ενσκύψει στην Ελλάδα στην περίπτωση της άτακτης χρεοκοπίας (η συντεταγμένη έγινε το 2010) και της εξόδου της χώρας από την Ευρωζώνη.
Αξίζει να δοθεί ένα μικρό απάνθισμα των όσων ανέφερε αυτή η έκθεση, με την υπενθύμιση ότι άτακτη χρεοκοπία μπορεί να επέλθει μόνο από το αδιέξοδο των νεοφιλελεύθερων πολιτικών λιτότητας σε συνδυασμό με τη βουλιμία των αγορών, όπως έγινε στην Αργεντινή το 2001.
1. Πρώτες 72 ώρες: Μαζικές αναλήψεις καταθέσεων, οι τράπεζες κλείνουν για 2-3 μέρες και μετά επιβάλλουν πλαφόν αναλήψεων ανά μήνα που δεν ξεπερνά τα 200 – 300 ευρώ
2. Πρώτες 2 εβδομάδες: Πρώτες ελλείψεις σε πετρέλαιο, ουρές στα βενζινάδικα με εκτόξευση των τιμών, μειώνονται τα δρομολόγια των συγκοινωνιών και τα εισιτήρια αυξάνονται ως 200%, πρώτες ελλείψεις προϊόντων στα σούπερ-μάρκετ.
3. Πρώτος μήνας: Στάση πληρωμών στο Δημόσιο, 800.000 υπάλληλοι δεν παίρνουν το μισθό τους, τα νοσοκομεία υπολειτουργούν, τα φαρμακεία δεν έχουν φάρμακα.
4. Πρώτο τρίμηνο: Μπλακάουτ στη ΔΕΗ, βυθίζεται η χώρα στο σκοτάδι, διακοπές ρεύματος με ανώτατο όριο τις 5 διακεκομμένες ώρες την ημέρα.
5. Πρώτο έτος: Η ανεργία φτάνει επίσημα στο 35% (σ.σ. σήμερα έχει φτάσει το 27%) και οι άνεργοι πλησιάζουν τα 2 εκατ., η απώλεια εισοδήματος φτάνει το 65%, σε σχέση με το 2011, ο πληθωρισμός φτάνει το 70%, πωλούνται μαζικά έναντι ελαχίστου τιμήματος Δημόσιοι Οργανισμοί, αεροδρόμια, λιμάνια, ακίνητα (σ.σ. ότι ακριβώς γίνεται σήμερα).
6. Τα πρώτα πέντε χρόνια: Ένα χρόνο μετά τη χρεοκοπία (σ.σ. προκειμένου να έχει ολοκληρωθεί η καταστροφή) αποφασίζεται η έξοδος από το ευρώ και η επιστροφή στη δραχμή με ισοτιμία 1 ευρώ = 1.000 δραχμές, στη συνέχεια θα ακολουθήσει υποτίμηση 50 – 70% για να τονωθεί η ανταγωνιστικότητα! (σ.σ. φαίνεται ότι δεν θα επαρκεί η αρχική υποτίμηση του 1.000%). Έλληνες με κεφάλαια στο εξωτερικό και ξένοι κερδοσκόποι (σ.σ. δηλαδή δε θα είναι επενδυτές;) θα αγοράσουν σε εξευτελιστικές τιμές ακίνητα και επιχειρήσεις, το 4% του πληθυσμού θα χάσει τη ζωή του από αιτίες που θα έχουν σχέση με την άτακτη χρεοκοπία.
Όλα αυτά που περιγράφονται σ’ αυτή την έκθεση, καθώς και σε άλλες όπως αυτή της Εθνικής Τράπεζας που κυκλοφόρησε στο μεσοδιάστημα ανάμεσα στις εκλογές του Μαϊου και Ιουνίου 2012, αποσκοπούσαν στο να τρομοκρατήσουν το λαό και να διατηρήσουν στην εξουσία το δίδυμο Σαμαρά – Βενιζέλου, τη Ν.Δ και το ΠΑΣΟΚ, και δυστυχώς το πέτυχαν.
Τώρα παραμονές των νέων εκλογών πάλι μας απειλούν με χρεοκοπία και Grexit. Είναι απίστευτο και όμως αληθινό τα ίδια πολιτικά κόμματα, οι ίδιοι πολιτικοί που οκτώ χρόνια μετά την εισαγωγή του ευρώ χρεοκόπησαν (το 2010) την Ελλάδα, δανειζόμενοι από τις αγορές και επί πέντε χρόνια τη σώζουν από την κρίση που οι ίδιοι προκάλεσαν, σήμερα κατηγορούν την αντιπολίτευση ότι αν εφαρμοστεί μια άλλη πολιτική η χώρα θα χρεοκοπήσει.
Με θράσος χιλίων πιθήκων ισχυρίζονται ότι αυτοί έχουν σχέδιο εξόδου από την κρίση που συνίσταται:
α) Στην ολοκλήρωση της αξιολόγησης σ’ ένα μήνα.
β) Την εξασφάλιση «Πιστοληπτικής γραμμής στήριξης αυξημένης εποπτείας».
γ) Την έξοδο στις αγορές για αποπληρωμή των τοκοχρεωλυσίων, όπως γινόταν μέχρι το 2010.

Δεν λένε όμως ότι:

α) Η ολοκλήρωση της αξιολόγησης περιλαμβάνει νέα μέτρα όπως η αύξηση του ΦΠΑ, η μείωση των κύριων συντάξεων, η απελευθέρωση των απολύσεων κ.ά που δεν τόλμησαν να παρουσιάσουν στη Βουλή προς ψήφιση και γι’ αυτό έφεραν την προεδρική εκλογή ένα μήνα νωρίτερα.
β) Η «Πιστοληπτική γραμμή στήριξης αυξημένης εποπτείας» προϋποθέτει ένα τρίτο Μνημόνιο με νέα μέτρα που θα ζητήσουν οι πιστωτές προκειμένου να εκταμιεύσουν χρήματα που είχαν διατεθεί με τα προηγούμενα Μνημόνια.
γ) Η έξοδος στις αγορές σημαίνει δανεισμός με υψηλότερα επιτόκια προκειμένου το χρέος να ανακυκλώνεται και όχι να μειώνεται, δηλαδή για να πληρώνουμε εσαεί το παλιό χρέος με νέο χρέος και υπό αγγλικό δίκαιο.
Η μνημονιακή συγκυβέρνηση τρομοκρατεί για μια ακόμη φορά τους πολίτες, δεν ενδιαφέρεται για τις καταθέσεις αλλά για την ψήφο των καταθετών.
Με την ψήφο μας, στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, ας τρομοκρατήσουμε τους τρομοκράτες (Ρήση του Γ. Παπανδρέου, του Γέρου της Δημοκρατίας, το 1961 μετά τις εκλογές βίας και νοθείας).

Από το  http://greekattack.wordpress.com

Σύγκρουση, ψέματα και βιντεοταινίες στο Ελεγκτικό Συνέδριο για το Ελληνικό ...!

Στη μείζονα αυξημένη 7μελή σύνθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου (ειδική σύνθεση) συζητήθηκαν οι αιτήσεις αναθεώρησης της περιφέρειας Αττικής και του δικηγόρου Γιώργου Κόκκα, ατομικά, αλλά και ως εκπρόσωπου της πολιτικής κίνησης «Ελληνικό Κίνημα Άμεσης Δημοκρατίας» και της ένωσης προσώπων «Συσπείρωση για Δημοκρατία και Σεισάχθεια», με τις οποίες ζητούν να αναιρεθεί η πρόσφατη απόφαση του 6ου Τμήματος του Ανωτάτου Δημοσιονομικού Δικαστηρίου που έκρινε νόμιμο τον διαγωνισμό για την αξιοποίηση του Ελληνικού με πλειοδότη την εταιρεία LAMDA.

Σημειώνεται ότι το 6ο Τμήμα του Ελεγκτικού Συνεδρίου με υπ΄ αριθμ. 3800/2014 απόφασή του έκανε δεκτή την αίτηση του ΤΑΙΠΕΔ και ανακάλεσε την προηγούμενη απόφαση του Ζ΄ Κλιμακίου του ίδιου δικαστηρίου, που είχε «παγώσει» τη σχετική διαδικασία για το Ελληνικό.

Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, η περιφέρεια Αττικής κατέθεσε συμπληρωματικά στοιχεία για την υπόθεση του Ελληνικού, όπως είναι η 250 σελίδων τεχνική μελέτη του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος, η οποία ανεβάζει  την αξία της έκτασης σε σχέση με το τίμημα που συμφωνήθηκε (915 εκατ. ευρώ).

Ακόμη, η Περιφέρεια τόνισε ότι είναι «εξευτελιστική η τιμή πώλησης» και πως η μεταβίβαση είναι αντίθετη στην ευρωπαϊκή νομοθεσία, καθώς παραβιάζονται οι κανόνες του ανταγωνισμού, αφού επήλθε νόθευση των κανόνων αυτών, λόγω της δωρεάν χορήγησης άδειας καζίνου, της απαλλαγής από το φόρο, κ.λπ.

Τέλος, η Περιφέρεια ζήτησε να προχωρήσει το Ελεγκτικό Συνέδριο σε έλεγχο προστασίας του δημοσίου συμφέροντος και να μην αρκεστεί μόνο στο διαγνωστικό σκέλος.

Ο κ. Κόκκας αρχικά ζήτησε την αναβολή συζήτησης της υπόθεσης, λόγω της αίτησης διόρθωσης των πρακτικών της προηγούμενης δικασίμου που έχει καταθέσει και δεν έχει πάρει τα νέα πρακτικά. Όμως το αίτημά του απορρίφθηκε.

Στη συνέχεια ο δικηγόρος υποστήριξε ότι υπήρξε τροποποίηση των όρων της σύμβασης, αλλά το Ελεγκτικό Συνέδριο δεν ασχολήθηκε με το θέμα αυτό, ενώ τόνισε ότι παραβιάζεται η συνταγματική αρχή της ισότητας.
H εταιρεία LAMDA ανέφερε ότι τόσο η περιφέρεια Αττικής όσο και ο κ. Κόκκας δεν έχουν έννομο συμφέρον να ασκήσουν τις αιτήσεις αναίρεσης, ενώ τόνισε ότι η μελέτη του ΤΕΕ που επικαλείται η Περιφέρεια δεν αποτελεί δημόσιο έγγραφο, απλώς το Επιμελητήριο εκφράζει μια επιστημονική κρίση. Το ΤΑΙΠΕΔ και το ελληνικό Δημόσιο ζήτησαν την απόρριψη όλων των αναιρέσεων.

Ο επίτροπος του ΕΣ Μιχαήλ Ζημής πρότεινε στο δικαστήριο να απορριφθούν όλες οι αιτήσεις ως απαράδεκτες. Και αυτό γιατί τόσο η Περιφέρεια όσο και ο κ. Κόκκας δεν έχουν την ιδιότητα του διαδίκου. Και δεν έχουν την ιδιότητα αυτή, καθώς μετά την απόφαση του 6ου Τμήματος έπρεπε να επικαλεστούν ειδικούς λόγους και όχι απλούς τυπικούς λόγους, όπως γίνεται σε όλες τις άλλες περιπτώσεις.

Eνσταση κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης προκλήθηκε ένταση, όταν ο πρόεδρος του Ανωτάτου Δημοσιονομικού Δικαστηρίου Νικόλαος Αγγελάρας αντιλήφθηκε μια συνεργάτιδα του κ. Κόκκα να βιντεοσκοπεί με κινητό τηλέφωνο την ακροαματική διαδικασία, χωρίς προηγουμένως να έχει ζητήσει την άδεια του δικαστηρίου.
Ο κ. Αγγελάρας διέταξε την αποβολή από την δικαστική αίθουσα της συνεργάτιδας του δικηγόρου και έδωσε εντολή το κινητό τηλέφωνο να μην εξέλθει της δικαστικής αιθούσης.
Ο κ. Κόκκας επικαλέστηκε ότι είναι δημόσια η συνεδρίαση και έχει δικαίωμα βιντεοσκοπήσεως και ανέφερε ότι ανάλογες βιντεοσκοπήσεις έχει κάνει και στο Συμβούλιο της Επικρατείας.
Ακόμα, σημείωσε ότι παραποιηθήκαν τα πρακτικά της προηγούμενης συζήτησης στο 6ου Τμήμα του Ελεγκτικού Συνεδρίου για την ίδια υπόθεση και έχει υποβάλλει αίτηση διόρθωσης των πρακτικών και για το λόγο αυτό προέβη στην βιντεοσκόπηση.
Επίσης, ο κ. Κόκκας επισήμανε ότι εξαπατήθηκε από το Ελεγκτικό Συνέδριο, καθώς δεν του δόθηκαν τα έγγραφα που έχει ζητήσει από την προηγούμενη συζήτηση της υπόθεσης στο 6ο Τμήμα.
Ο πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου επανέλαβε ότι το κινητό με το οποίο γινόταν η βιντεοσκόπηση πρέπει να παραμείνει στην αίθουσα για να διαγραφεί το επίμαχο βίντεο.
 Ο κ. Κόκκας απάντησε ότι η διαγραφή του βίντεο θα γίνει όταν διορθωθούν τα πρακτικά της προηγούμενης ακροαματικής διαδικασίας.
Τότε, ο πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου διέκοψε την ακροαματική διαδικασία, προκειμένου να διαγραφεί το βίντεο από το κινητό τηλέφωνο και στη συνέχεια προχώρησε στην περαιτέρω διαδικασία.
Το δικαστήριο επιφυλάχθηκε να εκδώσει τις αποφάσεις του.

Πηγή:www.capital.gr

Το Δικέφαλο ΠΑΣΟΚ, ο ΓΑΠ, ο Βαγγέλης και ποιούς ...μωραίνει ο Κύριος σ’αυτήν την κρίσιμη περίοδο για τη χώρα

Στο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το 1994 άρχισε η πρώτη αναμέτρηση για τη διαδοχή του Ανδρέα Παπανδρέου. Αφορμή ήταν η προσπάθεια του τότε γραμματέα του κόμματος Α.Τσοχατζόπουλου να καταργηθεί το ασυμβίβαστο μεταξύ του γραμματέα και του υπουργού.

Αντίθετοι σε αυτό ήταν οι Κ. Σημίτης, Θ. Πάγκαλος, Β.Παπανδρέου, Γ. Αρσένης και Κ. Λαλιώτης, διότι ήθελαν να αποτρέψουν την διεύρυνση της επιρροής του Τσοχατζόπουλου και στην κυβέρνηση.

Ο Α. Παπανδρέου απέφυγε να πάρει θέση και έστειλε μήνυμα προς τους επίδοξους διαδόχους: «Το ΠΑΣΟΚ δεν χαρίζεται, δεν κληρονομείται και δεν τεμαχίζεται...».

Μετά από δέκα χρόνια το «δόγμα» του Ανδρέα Παπανδρέου αρχίζει να τεμαχίζεται. Ο Κ.Σημίτης είχε από το τέλος του 2003 συνειδητοποιήσει ότι είχε αρχίσει να κλείνει ο κύκλος της κυβέρνησής του. Αποφάσισε και με βάση τις δημοσκοπήσεις, να δώσει το «δακτυλίδι της διαδοχής» στον Γιώργο Παπανδρέου.

Ο Σημίτης «χάρισε» το κόμμα στον γιό του Ανδρέα και η «κληρονομική» διαδοχή επικυρώθηκε στην κάλπη από ένα εκατομμύριο μέλη και φίλους του ΠΑΣΟΚ.
Στις προεκλογικές ομιλίες του, ο ΓΑΠ αναφέρονταν στη «δημοκρατική παράταξη» επιχειρώντας να αγγίξει το ιστορικό εθιμικό των παραδοσιακών ψηφοφόρων της Ενωσης Κέντρου του παππού και του ΠΑΣΟΚ του πατέρα του…

Ηταν ο πρώτος που ονόμασε το ΠΑΣΟΚ υπό την ηγεσία του «Δημοκρατική Παράταξη»… Όταν το 2014 ο διάδοχος του στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος προγραμμάτισε Συνέδριο για τη συγκρότηση της «Δημοκρατικής Παράταξης», αυτό αποτέλεσε την αφορμή για τη σύγκρουση!

Στις εκλογές του Μαρτίου του 2004 το ΠΑΣΟΚ, μετά από έντεκα χρόνια στην εξουσία, θα περάσει στην αντιπολίτευση και στην εσωστρέφεια. Ο ΓΑΠ θα αφήσει τις πρώτες αιχμές κατά του προκατόχου του Κ.Σημίτη, ο οποίος, αντίθετα, απέδωσε την ήττα του ΠΑΣΟΚ στο γεγονός ότι ο ΓΑΠ δεν είχε υπερασπισθεί το έργο των κυβερνήσεων του.
Μετά από τρία χρόνια, τον Ιούνιο του 2007, ο ΓΑΠ θα διαγράψει τον Σημίτη από το κόμμα! Αφορμή αποτέλεσε η διαφωνία για την έγκριση με δημοψήφισμα του Συντάγματος της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Δεν ήταν απλά μια πράξη αγνωμοσύνης, αλλά μια απροκάλυπτη εκδήλωση της ανασφάλειάς του. Αυτό θα αποδειχθεί και αργότερα με την επιλογή των «μικρών κηπουρών» που στελέχωναν το Επιτελείο του και τα βασικά υπουργεία.

Μετά τη δεύτερη και σοβαρότερη ήττα του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2007 -απέσπασε το μικρότερο ποσοστό από το 1981- ο ΓΑΠ αποφάσισε να ζητήσει ανανέωση της εμπιστοσύνης στην ηγεσία του κόμματος.

Αμέσως μετά τη δήλωση του Παπανδρέου, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ως «έτοιμος από καιρό», πήγε στο Ζάππειο και ανακοίνωσε στους δημοσιογράφους την απόφασή του να διεκδικήσει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ.

Στην εκλογική διαδικασία μετείχαν 730.000 μέλη και φίλοι. Ο ΓΑΠ επεκράτησε με 55,57% έναντι 38,5% του Βενιζέλου και 5,7% του Σκανδαλίδη. Ηταν η αρχή μιας προσωπικής πλέον βεντέτας σε βάρος της ενότητας του ΠΑΣΟΚ.

Μετά από μια μικρή περίοδο νηνεμίας στις αρχές του 2008, ο ηττημένος Ευάγγελος Βενιζέλος κινήθηκε για τη συγκρότηση δικού του ρεύματος μέσα στο ΠΑΣΟΚ! Ωστόσο, έπειτα από την έντονη αντίδραση του Παπανδρέου, εγκατέλειψε τα σχέδια του.

Στις Ευρωεκλογές του Ιουνίου του 2009 το ΠΑΣΟΚ θα έχει την πρώτη νίκη με 36,64% έναντι 32,29% της Ν.Δ. Μεγάλη, όμως, και η αποχή (47,4%). Το ΠΑΣΟΚ έχασε από τις βουλευτικές του 2007 σχεδόν 849.000 ψήφους!

Ο Παπανδρέου έκρινε ότι είχε έλθει και η δική του ώρα. Αποφάσισε να μη ψηφίσει εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, ανεξάρτητα από τον υποψήφιο, για να προκαλέσει εκλογές.

Μεγάλο δώρο στον Κώστα Κραμανλή. Γνώριζε ότι, λόγω του υψηλού εξωτερικού χρέους, η χώρα βρίσκονταν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και έπρεπε να λάβει σκληρά οικονομικά μέτρα. Απάντησε στην πρόκληση του ΓΑΠ με προκήρυξη εκλογών για τις 4 Οκτωβρίου.

Μία παρένθεση: Ο κ.Τσίπρας ακολουθεί τα διδάγματα του Γιώργου Παπανδρέου…Καταψήφισε τον υποψήφιο Πρόεδρο για να πάμε σε εκλογές. Και για να ανταμείψει τον κ.Κουβέλη για το "ΟΧΙ", του πρότεινε να επιλέξει περιφέρεια και να διεκδικήσει την εκλογή του με σταυρό! Στις εκλογές του 2009 ο ΓΑΠ αρνήθηκε στον Κώστα Σημίτη την πρώτη θέση στο Ψηφοδέλτιο Επικρατείας και του πρότεινε να επιλέξει την Α΄Αθηνών ή την Α΄Πειραιώς! Στην αγνωμοσύνη προστέθηκε και η εμπάθεια!

Η προεκλογική καμπάνια του ΓΑΠ θα σφραγισθεί από το «ιστορικό» σύνθημα: «Λεφτά υπάρχουν»! Πιό ρεαλιστής ο Κ.Καραμανλής ζητούσε «νωπή εντολή» για να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις, ενώ άφηνε να εννοηθεί ότι κάποιοι θα «πλήρωναν» για την έξοδο από την κρίση.

Και ο ΓΑΠ εγνώριζε, από τον Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, το δημοσιονομικό αδιέξοδο, αλλά επέλεξε τον «πελατειακό λαϊκισμό» για να κερδίσει τις εκλογές. Και το πέτυχε με 43,92% και 160 έδρες.

Ετσι παγιδεύτηκε σε μια περιπέτεια με απειρία διακυβέρνησης και με άπειρους υπουργούς σε καίριες θέσεις. Οταν κατάλαβε το δημοσιονομικό αδιέξοδο και βρέθηκε να κυβερνά μια χώρα στο χείλος του γκρεμού, στις 23 Απριλίου 2010 από το Καστελόριζο ανακοίνωσε την προσφυγή στο μηχανισμό στήριξης που είχαν συγκροτήσει η ΕΕ, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το ΔΝΤ. Αναπάντητο ερώτημα: Γιατί το Καστελόριζο, στα σύνορα με την Τουρκία; Σαν να επρόκειτο για μια μεγάλη εθνική νίκη!

Τα Μνημόνια με τη λιτότητα, την ανεργία και τη φτώχεια ήταν η αρχή της κατάρρευσης του ΠΑΣΟΚ. Ηλθε και η ακατανόητη πρωτοβουλία του ΓΑΠ για το δημοψήφισμα και η παραίτησή του. Από δειλία για να αντιμετωπίσει τα χειρότερα ή υστεροβουλία για να απαλλαγεί από την «καυτή πατάτα»;

Στις διπλές εκλογές του 2012 το ΠΑΣΟΚ θα πληρώσει το τίμημα των Μνημονίων. Στις δεύτερες εκλογές, τουΙουνίου, το ΠΑΣΟΚ με 12,3% θα εκλέξει 33 βουλευτές. Από τις εκλογές του 2009 θα χάσει 31 μονάδες και 127 βουλευτές!

Θα ήταν άδικο να καταλογισθούν όλες οι ευθύνες στον Ευάγγελο Βενιζέλο, ο οποίος διαδέχθηκε στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ τον ΓΑΠ μετά την παραίτηση του. Ούτε και τη δημοσκοπική συρρίκνωση του κόμματος.

Μετά τις εκλογές του Ιουνίου του 2012, ο Βενιζέλος ήταν υποχρεωμένος, ηγούμενος ενός κόμματος που έφερε την τρόικα, να συμπράξει στο σχηματισμό κυβέρνησης με τη Ν.Δ.και την ΔΗΜΑΡ. Γνώριζε ότι η συμμετοχή θα είχε συνέπειες στο κόμμα και στον ίδιο, αλλά η μη συμμετοχή θα είχε συνέπειες στη χώρα.
Τι έκανε ο ΓΑΠ; Αφησε στον Βενιζέλο να χρεωθεί τις συνέπειες της δικής του πολιτικής και ταξίδευε στο εξωτερικό «διδάσκοντας», με παχυλές αμοιβές, την «εμπειρία» του από την διαχείριση της κρίσης! Και ταυτόχρονα ενεθάρρυνε τη συγκρότηση «φιλικών» προς αυτόν ομάδων, εντός και εκτός του ΠΑΣΟΚ. Εχει και ο Βενιζέλος σ’ αυτό τις ευθύνες του.

Μετά από δυόμιση χρόνια «εκπαιδευτιικό» τουρισμό στο εξωτερικό, ο ΓΑΠ επανήλθε στην Ελλάδα αποφασισμένος να ιδρύσει το δικό του κόμμα. Πολλοί προσπάθησαν να τον μεταπείσουν με μια λογική πρόταση. Να μετάσχει με το κόμμα του πατέρα στις εκλογές και μετά να συγκληθεί Συνέδριο, ακόμη και με θέμα την ηγεσία.

Είναι γενική η παραδοχή ότι, με δεδομένο ότι κανένα κόμμα θα εξασφαλίσει κοινοβουλευτική πλειοψηφία, το ΠΑΣΟΚ ενωμένο θα μπορούσε να αποσπάσει ένα σημαντικό αριθμό βουλευτών και να είναι ο ρυθμιστής των εξελίξεων.

Τώρα, ο ΓΑΠ τεμαχίζει το ΠΑΣΟΚ και ακυρώνει αυτόν τον ρόλο. Και προσβάλλει ως «άκυρη» την πολιτική διαθήκη του πατέρα του, του Ανδρέα Παπαπανδρέου, ο οποίος λίγες ημέρες πριν κλείσει τα μάτια του, σε επιστολή του προς την Κεντρική Επιτροπή και την Κοινοβουλευτική Ομάδα τόνιζε: «Είναι ευθύνη όλων μας η διασφάλιση της ενότητας και της προοπτικής του μεγάλου κινήματος μας».

 O ΓΑΠ, λοιπόν, δεν είναι νέος, άσπιλος και άμωμος. Το κόμμα του μπορεί να είναι καινούργιο, ο ίδιος όχι. Στην ομιλία του στο Μουσείο Μπενάκη, παρουσιάζοντας το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών (ΚΙΔΗΣΟ), ενώ χρησιμοποίησε τη μνήμη για να θυμίσει προοδευτικά πεπραγμένα των διαδοχικών θητειών του ως στέλεχος των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να πει ούτε μια λέξη για το πώς οδηγήθηκε η χώρα στο ΔΝΤ, ούτε να εξηγήσει γιατί ενώ η κυβέρνηση Καραμανλή είχε την μεγάλη ευθύνη για τη χρεοκοπία της χώρας, δεν έλαβε εκείνες τις θεσμικές δράσεις, π.χ. εξεταστική επιτροπή, ώστε να διερευνηθούν οι ευθύνες του προκατόχου του. Κι όμως, μια ειλικρινής εξομολόγηση του ίδιου γι αυτά τα ζητήματα θα συνέβαλε, αν όχι στην κάθαρση της τραγωδίας (τραγωδία ζουν και θα ζουν οι ανυπεράσπιτοι πολίτες, όχι ο ίδιος), τουλάχιστον στην παραδοχή εκ μέρους του των λαθών εκείνων που οδήγησαν τη χώρα στη σημερινή δεινή κατάσταση.
Η βραχεία προεκλογική περίοδος είναι η τελευταία ευκαιρία του ΓΑΠ, να κάνει μια γενναία και ειλικρινή αυτοκριτική (αν βέβαια έχει κατανοήσει τα λάθη του). Είναι το μόνο που μπορεί να προσφέρει σήμερα στη χώρα. Προς το παρόν δείχνει να νοιάζεται να σώσει μόνον τον εαυτό του...

Συνέντευξη Λαβρόφ για όσα συνέβησαν το 2014

Η ρωσική οικονομία,

οι σχέσεις με τη Δύση

και την Κίνα

Σεργκέι Λαβρόφ: Υπέρ ανοικτού διαλόγου με τη Δύση, χωρίς απεμπόληση των ρωσικών δικαιωμάτων

Отношения РФ, США, ЕС и Киева - Лавров дал интервью по итогам года

 Ανασκόπηση των σημαντικότερων γεγονότων του 2014 έκανε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ σε συνέντευξή του στο RIA Novosti, επικεντρώνοντας στις σχέσεις της Ρωσίας με ΕΕ και ΗΠΑ, στην προοπτική ενός διακανονισμού στο ουκρανικό και στο νέο προσανατολισμό προς Ανατολάς…

   Ο Ρώσος ΥπΕξ, δήλωσε στη συνέντευξή του ότι η Μόσχα θεωρεί τον πρόεδρο της Ουκρανίας Πέτρο Ποροσένκο «ως συνεταίρο –κλειδί» για να αντιμετωπιστεί η κρίση στην περιοχή του Ντονμπάς στην ανατολική Ουκρανία, με βάσει τις προτάσεις του προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν που συμφωνήθηκαν στην διάσκεψη του Μινσκ.
  Είπε όμως, ότι η Ρωσία αναμένει πραγματικές συνταγματικές μεταρρυθμίσεις στην Ουκρανία, με τις οποίες θα υιοθετηθεί ένα κοινά αποδεκτό κοινωνικό συμβόλαιο στην πολυεθνική αυτή χώρα με ίσα δικαιώματα για όλες τις εθνότητες που την κατοικούν.
  Στις σχέσεις Μόσχας με την Ουάσιγκτον, ο Λαβρόφ είπε πως η Ρωσία είναι υπέρ της διατήρησης του διαλόγου χωρίς ωστόσο να εγκαταλείψει τα συμφέροντά της.
 Σύμφωνα με τον Λαβρόφ, οι ΗΠΑ έχουν κάνει απαράδεκτες και χωρίς αποδείξεις καταγγελίες ότι δήθεν η Ρωσία παραβιάζει τη συμφωνία ΙΝF για τα πυρηνικά όπλα, αδιαφορώντας για τις ανησυχίες που έχει εκφράσει η Μόσχα.
  Για το ΝΑΤΟ ο Λαβρόφ είπε  πως η Ατλαντική Συμμαχία προωθεί επιθετική πολιτική εναντίον της Ρωσίας αυξάνοντας την παρουσία του στα σύνορα με τη Ρωσία και παραδέχτηκε ότι αυτό το διάστημα παρ΄όλο που η Μόσχα επιθυμεί ανοικτό τον δίαυλο διαλόγου, υφίσταται σοβαρή κρίση.
  Στο θέμα των οικονομικών αντιποίνων, ο Ρώσος υπουργός είπε πως η Μόσχα δεν πρόκειται να άρει μονομερώς τα οικονομικά αντίποινα εισαγωγής τροφίμων από τις χώρες που επέβαλαν οικονομικές κυρώσεις, «αφού οι σχέσεις Ρωσίας-ΕΕ έχουν φθάσει σε σημείο που κίνηση καλής θέλησης δεν οδηγεί στο αναμενόμενο αποτέλεσμα. Θα συζητήσουμε τα κριτήρια για την άρση των αντιποίνων εάν αρθούν οι κυρώσεις από εκείνους που πρώτοι τις επέβαλαν».
Είπε ακόμη ότι η Ρωσία δεν σκοπεύει να αλλάξει την ανατολική ρότα που έχει θέσει και τη συνεργασία της με την Κίνα μια και αυτό είναι προς το συμφέρον και των δύο χωρών.
Σύμφωνα με το Λαβρόφ, ως τώρα δεν υπάρχει συνεργασία ανάμεσα στη Μόσχα και την Ουάσιγκτον στον πόλεμο εναντίον του Ισλαμικού Χαλιφάτου.

«Η Ουάσιγκτον δεν μας βλέπει ως άμεσα συμμετέχοντες στον αντι-ΙΧ συνασπιμό, τον οποίο δημιούργησε με βάση τους δικούς της όρους και παραμέτρους και συμφέροντά της, πέρα από τον διεθνή νόμο», είπε ο Λαβρόφ. Για να καταλήξει: «Εξ άλλου ο πρόεδρος Ομπάμα επανειλημμένα έχει αναφέρει τη Ρωσία ως παγκόσμια απειλή, μαζί με το Χαλιφάτο και τον Εμπόλα».

Η Τράπεζα της Ρωσίας αύξησε τα επιτόκια

Η Τράπεζα της Ρωσίας αύξησε το βασικό επιτόκιο στα 17% από 10,5%, σε μία κίνηση που ερμηνεύεται ότι στοχεύει να ενισχύσει το νόμισμα της χώρας που αντιμετωπίζει δυσκολίες.
  Με τον τρόπο αυτό, υποστηρίζει ανακοίνωση που μεταδόθηκε από το πρακτορείο ΡΙΑ-ΝΟΒΟΣΤΙ, θα καμφθούν οι πληθωριστικές τάσεις και θα ανακοπέι η καθοδική πορεία που είχε πάρει το ρούβλι, φτάνοντας στο ιστορικό χαμηλό των 64 ανά δολάριο, σύμφωνα με το κλείσιμο της Δευτέρας.
  Το μέτρο ανακοινώθηκε το πρωί στη Μόσχα, και είναι το πρώτο σημαντικό για να ενισχυθεί το ρούβλι, που η αξία του έχει υποτιμηθεί σχεδόν κατά 50% σταδιακά από τον περασμένο Ιανουάριο.
Ως κύρια αιτία φέρεται η επιβολή των οικονομικών αντιποίνων στη Ρωσία από τις δυτικές χώρες, λόγω της κρίσης στην Ουκρανία, αλλά και στην πτώση της τιμής του πετρελαίου.
Με την αύξηση των επιτοκίων οι ρωσικές τράπεζες ελπίζουν οι επενδυτές να θεωρήσουν την κίνηση δελεαστική και να κρατήσουν τα χρήματά τους στη Ρωσία.
 Η ανακοίνωση του μέτρου της Κεντρικής Τράπεζας της Ρωσίας, έγινε αφού τόσο οι αμερικανικές όσο και οι ευρωπαϊκές χρηματαγορές, είχαν κλείσει για τη Δευτέρα.

Ρωσικά Γυμνάσια

Ο ρωσικός στρατός ολοκλήρωσε τα αιφνιδιαστικά γυμνάσια που έκανε στην περιοχή του Καλίνινγκραντ για να δοκιμάσει την ετοιμότητα 9.000 στρατιωτών και 642 οχημάτων.
 Ιδιαίτερη σημασδία δόθηκε στη συμμετοχή συστημάτων ταχείας ανάπτυξης, τακτικών βαλιστικών πυραύλων τύπου Iskander-M.
Τα γυμνάσια πραγματοποιήθηκαν στο πενθήμερο 5-10 Δεκεμβρίου.

RIA Novosti/ Russia Beyond the Headlines / RT

Να υπάρξει νωπή καταγραφή της λαϊκής θέλησης για τον προσανατολισμό χώρας και κοινωνίας.

Του Χάρη Τσιόκα

Oι εξελίξεις, τα γεγονότα και οι αντιδράσεις «οίκων» και «κέντρων» του συντηρητισμού,  δείχνουν ότι παρά τις διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης, όχι μόνο χώρα και πολίτες δεν βρίσκονται ένα βήμα πριν την έξοδο από την κρίση, αλλά και ότι  το ατελέσφορο και αδιέξοδο των πολιτικών τους επιχειρείται να μετατραπεί σε φόβητρο της κοινωνίας και όχημα κομματικής σωτηρίας!

 Γίνεται πλέον εμφανής επιδίωξη  να συνεχιστούν οι πολιτικές ανακατανομής  σε λίγους,  που ως αποτέλεσμα παράγουν κοινωνική, οικονομική και πολιτική αστάθεια!

Οι  πρόσφατα κυνικές δηλώσεις Σόιμπλε και παράπλευρων αξιωματούχων  επιβεβαιώνουν τις στόχους  της «γερμανικής Ευρώπης» και  για τη χώρα!

Η αδυναμία αλλά και η εγκατάλειψη από την κυβέρνηση, της ευθύνης της  να συνδιαμορφώνει αλλά και να διαπραγματευτεί ένα εθνικό σχέδιο εξόδου, που θα αφορά τη χώρα και όχι την νεοφιλελεύθερη επέλαση, τους πολίτες και την σύγκληση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο και όχι τους λίγους, την οδηγεί σε κινήσεις ιδιοτέλειας και πολιτικής τρομοκρατίας! 

Διαμορφώνει σκηνικό που παραπέμπει  μόνο στην αγωνία των κυβερνώντων να στήσουν παγίδες αδιεξόδων στους πολιτικούς συσχετισμούς που θα προκύψουν την επομένη μέρα!

Γίνεται φανερό πλέον πως η επίκληση της κρίσης αντί να γίνεται πεδίο ανταγωνισμού για τη σωτηρία χώρας και πολιτών, μετατρέπεται με ευθύνη της κυβέρνησης  σε πεδίο κινδυνολογίας  που επενδύει σε «ναρκοπέδιο» για να αποτύχει το διαφαινόμενο  αποτέλεσμα, μιας  διακυβέρνησης  με δημοκρατικό προοδευτικό, σοσιαλιστικό, αριστερό πρόσημο!

Η λύση -απάντηση στην ιδιοτέλεια της κυβέρνησης  και στον κοινωνικά και πολιτικά εκβιαστικό τρόπο της άρον-άρον επίσπευσης εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, δεν μπορεί πλέον να παραγνωρίσει την ανάγκη  να υπάρξει νωπή και επίκαιρη  καταγραφή της λαϊκής θέλησης για τον προσανατολισμό χώρας και κοινωνίας! Δεν είναι συμβατό να το διαχειριστεί μια Βουλή αναντίστοιχη με την κοινωνική θέληση!

Γιατί δεν μπορεί να παραγνωρίζεται το  πολλαπλώς καταγεγραμμένο κοινωνικό αίτημα, να τερματιστεί ο κύκλος της συντηρητικής διαχείρισης της κρίσης, που όχι μόνο δεν έδωσε λύση στο φαύλο κύκλο ελλείμματος- χρέους, αλλά επέφερε κι αλλά πλήγματα στη συρρικνωμένη  παραγωγική βάση και έπληξε την οικονομία, τη μεσαία τάξη, την νεολαία, τους εργαζόμενους, τους παραγωγούς, τους επιστήμονες, τη δημοκρατία και την συνοχή κτλ!

Τα προηγούμενα καθιστούν προφανές πως το κοινωνικό αίτημα για προοδευτική διέξοδο χώρας και πολιτών από τη κρίση:

* Έχει ένα μόνο μέτωπο αντιπαράθεσης! Την  επιδίωξη  της  αλλαγής  της  διακυβέρνησης  που  υπηρετεί  τη νεοφιλελεύθερη επέλαση! Γιατί  η ευθύνη είναι λάθος να επιμερίζεται από την κυβέρνηση και στην αντιπολίτευση γιατί η κυβέρνηση αποδέχτηκε και εφάρμοσε τα πρόσφατα μνημόνια που  ήταν όχι μόνο διχαστικά αλλά και αδιέξοδα, ατελέσφορα!

* Έχει καθαρό και σαφή προσανατολισμό να εργάζεται προκειμένου να διαμορφώνονται οι καλλίτερες επεξεργασίες για την πλειοψηφούσα  προγραμματική σύγκληση συνεργασίας για τη διακυβέρνηση  των δυνάμεων του σοσιαλισμού, της αριστεράς και του κέντρου, χωρίς να υπονομεύεται το δικαίωμα της πολιτικής αυτονομίας και της οργανωτικής αυτοτέλειάς τους!

* Τέλος  έχει μια αταλάντευτη επιδίωξη: Να δημιουργεί τους όρους προκειμένου να κινηθούν σε συμβατή τροχιά, η κοινωνική με την πολιτική θέληση που έχουν διαταραχτεί!

Για να ξαναβρεί τον βηματισμό της  η  σχέση κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής σταθερότητας!

 Γιατί η προοδευτική απάντηση λέει " Όχι στα συντηρητικής έμπνευσης  εκβιαστικά διλήμματα" και  "Ναι στο εθνικό προοδευτικό σχέδιο εξόδου που θα αφορά τη χώρα και τους πολίτες ταυτόχρονα"!

Ο Γόρδιος Δεσμός του χρέους

Μια κι έξω σπάνε -μόνο- τα δεσμά των δανειστών

του Νίκου Ιγγλέση
            Η  μνημονιακή συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου «διαπραγματεύεται» με τα αφεντικά της Ε.Ε. προκειμένου να εξασφαλίσει ένα προσωρινό σωσίβιο, μέχρι τις επόμενες εκλογές, που ακούει στο όνομα «πιστοληπτική γραμμή στήριξης αυξημένης εποπτείας».
   Θέλουν αμφότεροι να κοροϊδέψουν, για μια ακόμα φορά, τον ελληνικό λαό ισχυριζόμενοι ότι βγαίνουμε οριστικά από τα Μνημόνια. Το πρόβλημά τους είναι ότι στο τέλος του 2014, τελειώνουν τα χρήματα από την Ε.Ε. και της δεύτερης Δανειακής Σύμβασης (συνολικά η χώρα, από το 2010, δανείστηκε 221 δις.) και από τον επόμενο χρόνο η Ελλάδα πρέπει να βγαίνει στις αγορές για να καλύπτει το δημοσιονομικό και χρηματοδοτικό κενό, δηλαδή την πληρωμή  των τοκοχρεολυσίων, για τα δάνεια που έχει πάρει μέχρι σήμερα.
            Επειδή με την ανακοίνωση και μόνο της πρόθεσης εξόδου στις αγορές, η συγκυβέρνηση έσπασε τα μούτρα της με την κατακόρυφη άνοδο των spreads, θέλει την εγγύηση της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. ότι, αν τα λεφτά που χρειάζονται δεν προσφερθούν ή προσφερθούν με υψηλά επιτόκια τότε, θα ξαναδανειστεί από το μηχανισμό στήριξης ESM(πρόγραμμα ECCL) με όρους – μεταρρυθμίσεις τους λένε – ανάλογους αυτών του Μνημονίου.
            Είναι απίστευτο και όμως αληθινό: τα ίδια πολιτικά κόμματα και οι ίδιοι πολιτικοί που, οκτώ χρόνια μετά την εισαγωγή του ευρώ, χρεοκόπησαν την Ελλάδα δανειζόμενοι από τις αγορές, τώρα να θέλουν να τη σώσουν, να την κάνουν κανονική – φυσιολογική  χώρα  λένε, δανειζόμενοι πάλι από τις αγορές.   
            Το Δημόσιο Χρέος της Ελλάδας (χρέος Κεντρικής Διοίκησης) ανέρχεται στα 322,4 δις. ευρώ (1-7-14) ή στο 180% του ΑΕΠ, το οποίο από 231 δις. το 2009 συρρικνώθηκε στα 179 δις. στο τέλος  Ιουνίου 2014.  Το ΑΕΠ δηλαδή τα τεσσεράμισι χρόνια εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών  μειώθηκε κατά 22,5%.

            Η βιωσιμότητα του χρέους
            Το τεράστιο αυτό χρέος δε μπορεί να αποπληρωθεί. Να αποπληρωθεί και όχι να γίνει βιώσιμο. Όταν οι δανειστές – δυνάστες της Ελλάδας και οι εγχώριοι μνημονιακοί ολετήρες  μιλούν για βιωσιμότητα του χρέους εννοούν να μπορεί η χώρα να το εξυπηρετεί, δηλαδή να μπορεί να πληρώνει, κάθε χρόνο, τόκους και χρεολύσια επανα-δανειζόμενη από τις αγορές (ανακύκλωση χρέους). Οι κάθε είδους πιστωτές δε θέλουν ούτε τη μείωση του χρέους ούτε, πολύ περισσότερο, την αποπληρωμή του, δε θέλουν να πάρουν πίσω τα λεφτά τους, όπως υποστηρίζουν κάποιοι αφελείς, εκείνο που θέλουν είναι η Ελλάδα να είναι φορτωμένη μ’ ένα δυσθεώρητο χρέος για να πληρώνει κάθε χρόνο τα τοκοχρεολύσιά του. Το Δ΄ Ράιχ, το ΔΝΤ, οι τράπεζες και κάθε είδους funds, ελπίζουν,  με τον τρόπο αυτό, να απομυζούν, εσαεί, κάθε οικονομική ικμάδα  της χώρας και κυρίως να την ελέγχουν γεωπολιτικά.
            Χαρακτηριστικό είναι ότι μεταξύ 2001 και 2014 το χρέος αυξήθηκε κατά 107% (από 155,8 σε 322,4 δις.), ενώ το ΑΕΠ μόνο κατά 37% (από 131 σε 179,2 δις.)
            Η μπίζνα του αέναου χρέους είναι μια πολύ κερδοφόρα  μπίζνα του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, που αναζητεί χώρο να «παρκάρει» εκατοντάδες τρισεκατομμύρια που θέλουν εναγωνίως να τοποθετηθούν κάπου. Ας αναρωτηθούμε γιατί οι περίφημες αγορές έχουν ένα πακτωλό χρημάτων που πρέπει σε κάποιους να τα δανείσουν και τα κράτη ένα βουνό χρέους και πρέπει από κάπου να δανειστούν;
            Βιωσιμότητα του χρέους σημαίνει βιωσιμότητα της δουλείας του λαού και βιωσιμότητα της ελληνικής αποικίας. Από την αρχαιότητα ο Μένανδρος είχε πει: «Τα δάνεια δούλους τους ελεύθερους ποιεί…»

            Δύο εγκλήματα
            Το 2001, από το συνολικό Δημόσιο Χρέος,  περίπου το 75% ήταν σε δραχμές – το εθνικό νόμισμα τότε της χώρας – και το υπόλοιπο 25% σε συνάλλαγμα. Μέσα σε μια νύχτα το σύνολο του χρέους από δραχμές μετατράπηκε σε ευρώ. Το ευρώ, από 1-1-2002, έγινε το νέο νόμισμα της Ελλάδας, αλλά όχι το νέο εθνικό  νόμισμά της, αφού η χώρα δε μπορεί να εκδίδει ευρώ όπως έκανε με τις δραχμές. Το κυριαρχικό δικαίωμα της έκδοσης χαρτονομίσματος από τις ελληνικές αρχές πέρασε στην ΕΚΤ.  Έτσι 36  τρισεκ. δρχ.  του 2001 έγιναν 105 δις. ευρώ το 2002, το εσωτερικό χρέος έγινε χρέος σε συνάλλαγμα και το σύνολο του Δημόσιου Χρέους έπαψε να ελέγχεται από μια εθνική εκδοτική αρχή.
Τι θα μπορούσε όμως να γίνει αφού από το 2002 έπαψαν να υπάρχουν  δραχμές; Στις συμφωνίες μετάβασης θα έπρεπε να προβλεφθεί  ότι για το τμήμα του χρέους που μέχρι και το 2001 ήταν σε εθνικό νόμισμα, ή έστω για ένα μεγάλο ποσοστό αυτού, τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης θα μπορούσαν να εκδώσουν ευρώ, είτε τα ίδια είτε μέσω της Ε.Κ.Τ. Η εκτύπωση των ευρώ θα γινόταν σύμφωνα με το ρυθμό ωρίμανσης (ημερομηνία λήξης) των ομολόγων κάθε χώρας συν τους δεδουλευμένους τόκους.
            Οι συνέπειες μιας τέτοιας επιλογής, που φαντάζει αδιανόητη στην επικρατούσα οικονομική σκέψη, θα ήταν η σημαντική μείωση του Δημόσιου Χρέους, από χρόνο σε χρόνο, ενώ η περιορισμένη έκδοση νέων κρατικών ομολόγων θα οδηγούσε τους επενδυτές σε αναζήτηση άλλων επιλογών,  όπως οι μετοχές και η αγορά εταιρικών ομολόγων, προσφέροντας έτσι στις επιχειρήσεις άφθονη ρευστότητα για παραγωγικές επενδύσεις. Παράλληλα θα απαιτείτο μια πολιτική περιορισμού της ρευστότητας από το τραπεζικό σύστημα. Οι πληθωριστικές συνέπειες θα ήταν πολύ περιορισμένες γιατί τα κεφάλαια δε θα κατευθύνονταν στην κατανάλωση αλλά σε επενδύσεις  άλλης κατηγορίας. Αυτό έχει αποδειχθεί από την ποσοτική χαλάρωση (QE) της αμερικανικής Fed, που έχει διαθέσει περίπου  4 τρις. δολάρια  τα τελευταία πέντε χρόνια, της ιαπωνικής BoJ, που διέθεσε 800 δις. δολάρια τους τελευταίους μήνες  και το Πρόγραμμα Αγοράς Τίτλων (SMP)  της ΕΚΤ η οποία μεταξύ Μαϊου 2010 και Σεπτεμβρίου 2012 αγόρασε κρατικά ομόλογα της Ιταλίας, Ισπανίας, Ελλάδας, Πορτογαλίας και Ιρλανδίας ύψους 219,5 δις. ευρώ (από αυτά 57 δις. ήταν ελληνικά ομόλογα).
            Βεβαίως δεν έγινε μια τέτοια επιλογή αφού το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο δε θέλει τη μείωση του κρατικού χρέους, που όπως προείπαμε είναι μια πολύ κερδοφόρος μπίζνα. Όσοι υπέγραψαν τη μετατροπή του χρέους από δραχμές σε ευρώ διέπραξαν το πρώτο οικονομικό έγκλημα που ο ελληνικός λαός πληρώνει μέχρι σήμερα. 
            Τον Απρίλιο του 2010 το μεγαλύτερο μέρος του χρέους (85%) ήταν σε κρατικά ομόλογα, που υπαγόντουσαν στο ελληνικό δίκαιο και είχαν μόνη εγγύηση τη φερεγγυότητα του Ελληνικού Δημοσίου. Με την πρώτη Δανειακή Σύμβαση και αργότερα με την δεύτερη Δανειακή Σύμβαση η χώρα άρχισε να δανείζεται από τα κράτη της Ευρωζώνης, στη συνέχεια, μέσω του EFSFκαι από το ΔΝΤ προκειμένου να πληρώνει τους ιδιώτες κατόχους των ομολόγων της. Έτσι σταδιακά το χρέος προς ιδιώτες (τράπεζες, fundsκλπ.) άρχισε να μετατρέπεται σε διακρατικό, ενυπόθηκο και υπό αγγλικό δίκαιο προκειμένου να διασωθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες που ήταν φορτωμένες με ελληνικά ομόλογα και να εξασφαλιστεί η σταθερότητα του ευρώ. Σήμερα περισσότερο από τα 2/3 του συνολικού χρέους προέρχεται από τις δύο Δανειακές Συμβάσεις. Αυτό ήταν το δεύτερο οικονομικό έγκλημα.
            Παραφράζοντας μια δήλωση του HenryFordαπό η δεκαετία του ’30 μπορούμε να πούμε ότι αν οι Έλληνες κατανοούσαν, για μια στιγμή, τι έχει γίνει με το χρέος θα ξέσπαγε επανάσταση το άλλο πρωί.
            Τι να κάνουμε
            Η απελευθέρωση της Ελλάδας και η αποκατάσταση της εθνικής κυριαρχίας της περνούν μέσα από τη λύση του Γόρδιου Δεσμού του χρέους και η λύση αυτή δε μπορεί να είναι διαφορετική απ’ αυτή που έδωσε ο Μ. Αλέξανδρος με το σπαθί του στο Γόρδιο της Φρυγίας το 334 π.Χ.
            Μια  νέα Ελληνική κυβέρνηση, σε αντίθεση με τις ξενόδουλες – δωσιλογικές κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων, θα πρέπει μ’ ένα καλά μελετημένο, σ’ όλες τις λεπτομέρειές του, σχέδιο, να προχωρήσει στις κάτωθι ενέργειες:
Η Νέα Δραχμή
            Πρώτον: Να βγάλει τη χώρα από τη μέγκενη του ευρω-μάρκου και να θέσει σε κυκλοφορία το δικό της νόμισμα, τη Νέα Δραχμή. Η εισαγωγή του εθνικού νομίσματος μπορεί και πρέπει να γίνει με ισοτιμία ένα προς ένα, δηλαδή μια Νέα Δραχμή προς ένα ευρώ. Μισθοί, συντάξεις, δάνεια, καταθέσεις και οι τιμές των προϊόντων θα μετατραπούν σε δραχμές  με ισοτιμία ένα προς ένα (π.χ μισθός 800 ευρώ θα γίνει 800 δραχμών, δάνειο 100.000 ευρώ θα γίνει 100.000 δρχ. κλπ.) Έτσι δε θα υπάρξουν πληθωριστικές πιέσεις από την εισαγωγή του εθνικού νομίσματος. Η ισοτιμία αυτή θα διατηρηθεί σταθερή, με απόφαση της κυβέρνησης, όχι μόνο κατά τη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου σταθεροποίησης της οικονομίας (3-5 χρόνια) αλλά και πέρα αυτής. Η Νέα Δραχμή δε χρειάζεται να υποτιμηθεί γιατί το Ισοζύγιο Εξωτερικών Συναλλαγών έχει σχεδόν ισοσκελιστεί. Η εσωτερική υποτίμηση, που εφαρμόζεται τα τελευταία τεσσεράμισι χρόνια, μέσω της μείωσης μισθών, συντάξεων και εισοδημάτων, περιόρισε την κατανάλωση και τις εισαγωγές. Το έλλειμμα στο ισοζύγιο από 18,1 δις. το 2009 περιορίστηκε σε μόλις 412  εκατ. το 2013. Όταν δεν υπάρχει άξιο λόγου έλλειμμα στο ισοζύγιο  δεν απαιτείται και υποτίμηση του εθνικού νομίσματος. Η εισαγωγή της δραχμής θα πρέπει να συνοδεύεται και από ορισμένα μέτρα όπως:

α.         Η εθνικοποίηση της Τράπεζας της Ελλάδος στην οποία θα δοθεί και πάλι το εκδοτικό προνόμιο.

β.         Η τοποθέτηση κυβερνητικών επιτρόπων, με τα αντίστοιχα κλιμάκιά τους, σ όλες τις εγχώριες τράπεζες για να ελέγχεται η τήρηση της νομισματικής πολιτικής.

γ.         Η απαγόρευση της ελεύθερης διακίνησης των κεφαλαίων

δ.         Η απαγόρευση εξαγωγής δραχμών στο εξωτερικό για να μη γίνει το εθνικό νόμισμα αντικείμενο υποτιμητικής κερδοσκοπίας.

ε.         Όλες οι συναλλαγές στο εσωτερικό της χώρας θα γίνονται μόνο σε δραχμές.

Η εισαγωγή του εθνικού νομίσματος θα δώσει τη δυνατότητα χρηματοδότησης ενός μεγάλου προγράμματος δημόσιων και ιδιωτικών παραγωγικών επενδύσεων.
Η έξοδος από το ευρώ και η εισαγωγή της Νέας Δραχμής πρέπει να είναι εθνική επιλογή και να γίνει πριν από την όποια απόπειρα ρύθμισης του Δημόσιου Χρέους,  για να στερηθούν οι δανειστές οποιασδήποτε δυνατότητας εκβιασμού της χώρας με στέρηση της ρευστότητας προς το τραπεζικό σύστημα (μέσω του μηχανισμού ELAτης ΕΚΤ),  με δραματικές συνέπειες για την οικονομία, όπως έγινε στην Κύπρο το Μάρτιο του 2013.
Το Χρέος
            Δεύτερον: Να καταγγείλει μονομερώς τις Δανειακές Συμβάσεις, να σταματήσει την πληρωμή των τοκοχρεολυσίων και να ζητήσει συνολική επαναδιαπραγμάτευση με όλους τους πιστωτές.  Μετά την καταγγελία των Δανειακών Συμβάσεων οι διαπραγματεύσεις της νέας Ελληνικής κυβέρνησης με τους κάθε είδους δανειστές πρέπει να βασίζονται σε πέντε άξονες:

1.    Επιτροπή της Βουλής, πλαισιωμένη από κατάλληλους επιστήμονες (νομικούς, οικονομολόγους κ.α.) θα κάνει λογιστικό έλεγχο του χρέους και θα κρίνει ποιο τμήμα του είναι επαχθές – επονείδιστο  και άρα πρέπει να διαγραφεί και ποιό όχι. Την απόφαση της επιτροπής θα ψηφίσει η ολομέλεια του εθνικού Κοινοβουλίου.

2.    Η πρώτη Δανειακή Σύμβαση, του 2010, είναι άκυρη, γιατί ως Διεθνής Συνθήκη με άλλες χώρες (της Ευρωζώνης) θα έπρεπε να ψηφιστεί από τη Βουλή των Ελλήνων, πράγμα που δεν έγινε, υπογράφτηκε μόνο από την τότε κυβέρνηση και το διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος. Η δεύτερη Δανειακή Σύμβαση επίσης δεν έχει ψηφιστεί από τη Βουλή, έχει εγκριθεί μόνο ως σχέδιο σύμβασης. Κατά συνέπεια οι δανειστές αν θελήσουν να προσφύγουν στα διεθνή δικαστήρια, δεν έχουν έγκυρες συμβάσεις για να στηριχθούν.

3.    Το τμήμα το χρέους που αναγνωρίζει η Ελλάδα θα αποπληρωθεί όταν η Γερμανία καταβάλει στη χώρα μας το κατοχικό δάνειο και τις πολεμικές επανορθώσεις ή να συμψηφιστεί το ποσό που μας οφείλουν οι Γερμανοί με τα δάνεια που μας χορήγησαν τα τελευταία χρόνια με τις Δανειακές Συμβάσεις.

4.    Το όποιο τμήμα του χρέους αναγνωριστεί θα αποπληρώνεται με ένα ποσοστό (π.χ. 5 ή 10%) της ετήσιας αύξησης του ΑΕΠ (ρήτρα ανάπτυξης) ή ακόμη καλύτερα με ένα ποσοστό επί της αύξησης των εξαγωγών (ρήτρα εξαγωγών).

5.    Το σύνολο του χρέους που θα αναγνωρίσει η ελληνική πλευρά θα μετατραπεί σε δραχμές και θα αποπληρωθεί σε δραχμές. Το σημερινό χρέος είναι στο σύνολό του σχεδόν σε ευρώ, δηλαδή στο σημερινό «εθνικό» νόμισμα της Ελλάδας. Όταν η χώρα περάσει στη δραχμή, τότε το χρέος της πρέπει να μετατραπεί στο νέο εθνικό νόμισμά της (τη Νέα Δραχμή) όπως ακριβώς έγινε το 2001 που το τότε χρέος σε δραχμές μετατράπηκε σε ευρώ. Σε μια τέτοια περίπτωση και εφ’ όσον η δραχμή δε θα είναι ελεύθερα διαπραγματεύσιμη στο εξωτερικό, δε θα αποτελεί συνάλλαγμα, η μόνη λύση που θα έχουν οι πιστωτές θα είναι να επανεισάγουν τις δραχμές στην Ελλάδα. Ένας νόμος που θα ψηφιστεί στη συνέχεια θα προβλέπει ότι η εισαγωγή δραχμών θα επιτρέπεται μόνο για την πραγματοποίηση παραγωγικών επενδύσεων και όχι για την αγορά περιουσιακών στοιχείων.

Όλα αυτά οφείλουν να κάνουν οι Έλληνες όχι απλά για να αντιμετωπίσουν την ανθρωπιστική κρίση και να βελτιώσουν το βιοτικό τους επίπεδο αλλά για να επιβιώσουν  ως έθνος. Η Ελλάδα έχει μπει σε περίοδο βαθιάς παρακμής, οι οικονομικές συνθήκες  που της έχουν επιβληθεί οδηγούν σε αποσάθρωση του παραγωγικού δυναμικού της χώρας, ο πληθυσμός της μειώνεται και η μορφωμένη νεολαία της μεταναστεύει. Οι Δανειακές Συμβάσεις και τα Μνημόνια δεν είναι ένα οικονομικό σχέδιο που απέτυχε αλλά ένα πολεμικό εργαλείο για την κατάκτηση της χώρας και μετατροπή της σε οικονομικό χώρο, σε μια σύγχρονη αποικία που θα ελέγχεται από τα δεσμά του χρέους.

 

Κλείνοντας θα ήθελα να θυμίσω μια φράση του Γιόζεφ Άκερμαν, Διευθύνοντος Συμβούλου επί μία δεκαετία της DeutscheBank, από πρόσφατη συνέντευξή του σε ελληνική εφημερίδα: «Για κάθε απερίσκεπτο δανειολήπτη υπάρχει ένας ηλίθιος ή άπληστος δανειστής». Ήρθε η ώρα ο ηλίθιος ή άπληστος δανειστής να πληρώσει το τίμημα που του αναλογεί.

Τα βασικά σημεία αυτής της εισήγησης παρουσιάστηκαν σε Ημερίδα με θέμα «Το Δημόσιο Χρέος και η επιβίωση της Ελλάδας» που οργάνωσε το Ίδρυμα Δημητρίου και Μαρίας Δελιβάνη στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας στις 12-11-14, συμμετείχαν  Έλληνες και Γάλλοι καθηγητές οικονομικών επιστημών από πανεπιστήμια της Ελλάδας, Γαλλίας και Αγγλίας.

           

Μίκης Θεοδωράκης: «Να ξεφύγουμε από τα δόντια των πιστωτών μια για πάντα».

Με ένα κείμενο-παρέμβαση που ανέβηκε σήμερα στην ιστοσελίδα του, ο Μίκης Θεοδωράκης εκφράζει τους φόβους και την ανησυχία του για το μέλλον της Ελλάδας, αν τελικά δεν καταφέρει να ξεφύγει από τις «καταδυναστευτικές δεσμεύσεις» με τους πιστωτές της.

Σύμφωνα με τον κορυφαίο μουσικοσυνθέτη, «ακόμα και ο πιο δύσπιστος Έλληνας σήμερα έχει καταλάβει ότι οι πιστωτές μας δεν θέλουν να μας αφήσουν από τις δαγκάνες τους και γι’ αυτό το λόγο η τρόικα θέτει όλο και πιο σκληρούς όρους».
Ο ίδιος προτείνει δύο λύσεις: «Πρώτον: Ουδετερότητα. Δεύτερον: Σύναψη στενών οικονομικών σχέσεων με Κίνα-Ρωσία (ή και με την Ευρώπη αν καταφέρει να απαλλαγεί τελείως από την Τρόικα).
Με τον όρο ότι θα βοηθήσουν αφενός να ξοφλήσουμε άμεσα και οριστικά το εθνικό μας χρέος και αφετέρου να αξιοποιήσουμε τον εθνικό μας πλούτο με συμβάσεις κοινοπραξιών, σύμφωνα με τις οποίες θα μπορούμε να συνεκμεταλλευθούμε τις πλουτοπαραγωγικές μας πηγές, εδάφους, υπεδάφους, υποθαλάσσιες και κυρίως βεβαίως τον αμύθητο πλούτο των υδρογονανθράκων της ελληνικής ΑΟΖ, που σύμφωνα με τις μελέτες επιστημόνων, σε βάθος χρόνου, ανέρχεται σε πολλά τρισεκατομμύρια ευρώ».
Όπως αναφέρει στο κείμενο του ο Μίκης Θεοδωράκης, η σύναψη τέτοιων συμβάσεων κοινοπραξιών είναι εντελώς νόμιμη σύμφωνα με όλες τις διεθνείς μας συμβάσεις, το δε αναμενόμενο όφελος (ακόμα και το άμεσο, όπως επιβεβαίωσε πρόσφατα μελέτη της Deutsche Bank) είναι τόσο μεγάλο, ώστε να μπορεί να θεωρηθεί βέβαιη η συμφωνία με τις δυνάμεις αυτές (Κίνα, Ρωσία, Ευρώπη χωρίς τρόικα), για να απαλλαγούμε άμεσα από όλες τις δεσμεύσεις μας με τους πιστωτές μας.
«Προσωπικά έχω ταχθεί εδώ και πολύ καιρό υπέρ της πρώτης λύσης. Όμως είτε έτσι είτε αλλιώς, το βέβαιο είναι ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο. Θα πρέπει άμεσα να γίνει κάτι για την οριστική απαλλαγή μας από τις καταδυναστευτικές δεσμεύσεις μας με τους πιστωτές μας» καταλήγει ο κορυφαίος μουσικοσυνθέτης.

 ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΕΧΕΙ ΩΣ ΕΞΗΣ:
Ακόμα και ο πιο δύσπιστος Έλληνας σήμερα έχει καταλάβει ότι οι πιστωτές μας δεν θέλουν να μας αφήσουν από τις δαγκάνες τους και γι’ αυτό το λόγο η Τρόικα θέτει όλο και πιο σκληρούς όρους. Γιατί η Ελλάδα είναι γι’ αυτούς «λαβράκι» και θέλουν να μας «τηγανίζουν» στον αιώνα τον άπαντα.
Πρέπει να ξεφύγουμε από τα δόντια τους μια για πάντα, αν θέλουμε να εξακολουθήσουμε να είμαστε ελεύθεροι Έλληνες. Και οι λύσεις είναι δύο:
Πρώτον: Ουδετερότητα.
Δεύτερον: Σύναψη στενών οικονομικών σχέσεων με Κίνα-Ρωσία (ή και με την Ευρώπη αν καταφέρει να απαλλαγεί τελείως από την Τρόικα). Με τον όρο ότι θα βοηθήσουν αφ’ ενός να ξοφλήσουμε άμεσα και οριστικά το εθνικό μας χρέος και αφ’ ετέρου να αξιοποιήσουμε τον εθνικό μας πλούτο με συμβάσεις κοινοπραξιών, σύμφωνα με τις οποίες θα μπορούμε να συνεκμεταλλευθούμε τις πλουτοπαραγωγικές μας πηγές, εδάφους, υπεδάφους, υποθαλάσσιες και κυρίως βεβαίως τον αμύθητο πλούτο των υδρογονανθράκων της ελληνικής ΑΟΖ, που σύμφωνα με τις μελέτες επιστημόνων, σε βάθος χρόνου, ανέρχεται σε πολλά τρισεκατομμύρια ευρώ.
Η σύναψη τέτοιων συμβάσεων κοινοπραξιών είναι εντελώς νόμιμη σύμφωνα με όλες τις διεθνείς μας συμβάσεις, το δε αναμενόμενο όφελος (ακόμα και το άμεσο, όπως επιβεβαίωσε πρόσφατα μελέτη της DeutscheBank) είναι τόσο μεγάλο, ώστε να μπορεί να θεωρηθεί βέβαιη η συμφωνία με τις δυνάμεις αυτές (Κίνα, Ρωσία, Ευρώπη χωρίς Τρόικα), για να απαλλαγούμε άμεσα από όλες τις δεσμεύσεις μας με τους ακόρεστους πιστωτές μας.
Προσωπικά έχω ταχθεί εδώ και πολύ καιρό υπέρ της πρώτης λύσης. Όμως είτε έτσι είτε αλλιώς, το βέβαιο είναι ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο. Θα πρέπει άμεσα να γίνει κάτι για την οριστική απαλλαγή μας από τις καταδυναστευτικές δεσμεύσεις μας με τους πιστωτές μας.
Αθήνα, 21.11.2014
Μίκης Θεοδωράκης