Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη 14 Σεπτεμβρίου 2011

Η σφαγή του Διστόμου και η ...ξεφτίλα του ελληνικού Δημοσίου...

Εκδικάζεται στη Χάγη η υπόθεση της σφαγής του Διστόμου








Στο δικαστήριο της Χάγης για τα ελληνικά ολοκαυτώματα, μέσω Ιταλίας!

Είναι υπέροχο να διεκδικούμε ένα ανεκπλήρωτο όνειρο! Είναι υπέροχο να πιστεύουμε ότι τον κόσμο κυβερνά το διεθνές δίκαιο! Κι επειδή η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, υπάρχουν ακόμα εκείνοι που πιστεύουν πως οι γερμαναράδες θα υποχρεωθούν να πληρώσουν το κατοχικό δάνειο, από τη μια, και τις αποζημιώσεις στα χωριά που η ναζιστική μανία «εξαφάνισε», μαζί με την πλειοψηφία των κατοίκων τους…

Αφού λοιπόν η ελληνική δικαιοσύνη αδυνατεί να εφαρμόσει τις αποφάσεις της, και το ελληνικό δημόσιο υποκριτικά αποφεύγει ακόμα και να σχολιάσει ο,τιδήποτε έχει σχέση με το χρονίζον και βαλτωμένο θέμα των πολεμικών αποζημιώσεων της Γερμανίας οι κάτοικοι του Διστόμου κατέφυγαν σε ιταλικά δικαστήρια αναζητώντας δικαίωση…

Έτσι φτάσαμε στο παράδοξο να παρεμβαίνει το ελληνικό δημόσιο, σε μια δίκη στο Δικαστήριο της Χάγης, των Γερμανών εναντίον των Ιταλών, για ετεροδικία… Όταν τόσα χρόνια οι ελληνικές κυβερνήσεις στήριζαν την γερμανική θέση περί ετεροδικίας και δεν εφάρμοζαν ούτε τις αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων...

Οι ελληνικές θέσεις παρουσιάστηκαν σήμερα, Τετάρτη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης όπου εκδικάζεται η προσφυγή της Γερμανίας κατά της Ιταλίας.

Η Γερμανία προσέφυγε στη Χάγη επιδιώκοντας την καταδίκη της Ιταλίας, επειδή θεωρεί ότι τα ιταλικά δικαστήρια, μη σεβόμενα την ετεροδικία της Γερμανίας, έχουν εγκρίνει κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων του γερμανικού δημοσίου, αναφορικά με θύματα του ναζισμού στην Ιταλία, και του Πρωτοδικείου Λιβαδειάς, που επικυρώθηκε από τον Άρειο Πάγο και επιδίκασε 28 εκατομμύρια ευρώ στα θύματα του Διστόμου.

Σύμφωνα με τον γραμματέα της Πανελλήνιας Ένωσης Θυμάτων Ναζιστικής Κατοχής και δικηγόρο, Μιλτιάδη Σφουντούρη, που βρίσκεται στη Χάγη, οι ελληνικές θέσεις παρουσιάστηκαν από τους καθηγητές Διεθνούς Δικαίου, Σ. Περάκη και Α. Μπρεδήμα. Έγινε ιστορική αναδρομή στις αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων και στη συνέχεια υποστηρίχθηκαν οι ιταλικές θέσεις, σχετικά με την ετεροδικία και για το ποιος είναι αρμόδιος να αποφασίζει για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Παράλληλα, είπε ο κ. Σφουντούρης, οι δύο καθηγητές υποστήριξαν ότι το Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο έχει βάλει στο κέντρο τον άνθρωπο και όχι μόνο τα κράτη, ενώ εξήγησαν και το ρόλο του Ανώτατου Ειδικού Δικαστηρίου της Ελλάδας.

«Πιστεύω ότι κάτι μπορεί να γίνει, αν και ο αγώνας αυτός είναι δύσκολος. Ελπίζουμε ότι η υπόθεση θα πάει καλά, καθώς η ελληνική παρουσία στο δικαστήριο ήταν απρόσμενα καλή και γι' αυτό ευχαριστούμε τον κ. Περάκη» τόνισε ο κ. Σφουντούρης.

Η ελληνική παρέμβαση, έγινε με απόφαση που έλαβε το υπουργικό συμβούλιο, μετά από εισήγηση του τότε υπουργού Δικαιοσύνης Χάρη Καστανίδη, όταν πριν από μερικούς μήνες ανακινήθηκε το ζήτημα με την κατάθεση της γερμανικής προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο.

Αύριο θα κάνει τη νομική παρέμβασή του στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για το θέμα της ετεροδικίας, ο δικηγόρος του ελληνικού δημοσίου, καθηγητής του Διεθνούς Δικαίου του Παντείου Πανεπιστημίου Στέλιος Περράκης, την οποία παρακολούθησαν και οι δήμαρχοι Διστόμου - Αράχωβας - Αντίκυρας Γιάννης Πατσαντάρας και Καλαβρύτων Γιώργος Λαζουράς.


Μην ψάχνετε το παράδοξο: Να παρεμβαίνει, μετά από πιέσεις, η Ελλάδα υπέρ τρίτου, της Ιταλίας, για σφαγή που αφορά δικό της χωριό.

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Παναγιώτης Λαφαζάνης έχει καταθέσει για το θέμα ερώτηση, σε μια προσπάθεια να καταλάβουμε τι ακριβώς σκέπτονται στην κυβέρνηση για την υπόθεση των πολεμικών αποζημιώσεων της Γερμανίας.



Το ΕΦΕΤΕΙΟ ΦΛΩΡΕΝΤΙΑΣ της Ιταλίας, στις 6/6/08 είχε αποφασίσει:

«Να αποδοθούν γερμανικές αποζημιώσεις στα θύματα του Διστόμου»

Την προσφυγή στα ιταλικά δικαστήρια είχαν κάνει οι συγγενείς των θυμάτων του Διστόμου, καθώς οι ελληνικές κυβερνήσεις αρνούνται την υλοποίηση αποφάσεων ελληνικών δικαστηρίων.

Αμεσα εκτελεστή, στην Ιταλία, είχε κηρύξει το Εφετείο της Φλωρεντίας, στο οποίο είχαν προσφύγει οι συγγενείς των θυμάτων της σφαγής του Διστόμου, για να διεκδικήσουν την υλοποίηση απόφασης για αποζημίωση των θυμάτων από το γερμανικό κράτος, την οποία είχαν λάβει τα ελληνικά δικαστήρια (Πρωτοδικείο Λιβαδειάς), αλλά οι ελληνικές κυβερνήσεις αρνούνται να πραγματοποιήσουν.

Υπενθυμίζεται ότι το 2002 κι ενώ τελεσιδίκησε η σχετική απόφαση, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με την άρνηση υπογραφής του τότε υπουργού Δικαιοσύνης, εμπόδισε να προχωρήσει η κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων του γερμανικού δημοσίου στη χώρα μας, στο όνομα της ετεροδικίας που επικαλείται η Γερμανία.

Ωστόσο, το Εφετείο Φλωρεντίας στο οποίο κατέφυγαν τα θύματα, κατόπιν αυτής της εξέλιξης, αποφάσισε, τελεσίδικα, ότι το γερμανικό κράτος οφείλει να τα αποζημιώσει, με απόφαση άμεσα εκτελεστή. Ετσι, το γερμανικό δημόσιο - που να σημειωθεί παραβρέθηκε με νομικούς του που υπέβαλαν σειρά ενστάσεων στο ιταλικό δικαστήριο - υποχρεώνεται να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις των συγγενών των θυμάτων του Διστόμου (είχαν οριστεί σε 28 εκατομμύρια ευρώ από το Πρωτοδικείο Λιβαδειάς). Σε περίπτωση που το αρνηθεί, τότε, μελετάται από την πλευρά των συγγενών των θυμάτων να προχωρήσουν σε κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων του γερμανικού κράτους στην Ιταλία, αφού δεν απαιτείται - όπως στην Ελλάδα - υπογραφή του υπουργού Δικαιοσύνης.

Στη Χάγη όμως, «το ζήτημα των αποζημιώσεων στα θύματα της ναζιστικής κατοχής είναι θέμα ετεροδικίας μεταξύ δύο κρατών και δε θα πρέπει να υπάρξει νομολογία φυσικών προσώπων κατά κρατών, γιατί τότε θα ανοίξει το «Κουτί της Πανδώρας» για όλους τους έως σήμερα πολέμους, ισχυρίστηκε χτες η νομική εκπρόσωπος της Γερμανίας στο Διεθνές Δικαστήριο, όπου έχει προσφύγει εναντίον της Ιταλίας, για απόφαση ιταλικού δικαστηρίου, το οποίο δικαιώνει προσφυγή Ελλήνων πολιτών, που ζητούν αποζημιώσεις για τη σφαγή 218 Ελλήνων το 1944 στο Δίστομο.

Την Δευτέρα, είχε αναπτύξει τις θέσεις του για την υπόθεση ο νομικός εκπρόσωπος της Ιταλίας.

Η δίκη αναμένεται να ολοκληρωθεί την Παρασκευή και η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης θα βγει το Νοέμβρη. Νωρίτερα χτες το πρωί, Γερμανοί νομικοί και Ελληνες θύματα και απόγονοι της θηριωδίας, πραγματοποίησαν συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, ζητώντας από τη γερμανική κυβέρνηση να καταβάλει τις αποζημιώσεις στα θύματα και στους συγγενείς τους από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.



Το ιστορικό της υπόθεσης (από τον ΡIZOΣΠΑΣΤΗ)

Πίσω από τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες κρύβεται ότι:

1) Η κυβέρνηση εγείρει αποσπασματικά μόνο το θέμα των αποζημιώσεων για τις θηριωδίες των ναζιστικών στρατευμάτων στο Δίστομο και «θάβει» συνειδητά το ζήτημα της επιστροφής του κατοχικού δανείου, τα ποσά που προκύπτουν από τη Διεθνή Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων (1946), την επιστροφή των αρχαιολογικών θησαυρών κλπ. (αποζημιώσεις συνολικού ύψους 164 δισ. ευρώ χωρίς τους τόκους).

2) Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ήταν αυτή που το 2002 - με υπουργό Εξωτερικών το σημερινό πρωθυπουργό - απαγόρευσε με απόφαση του τότε υπουργού Δικαιοσύνης Μ. Σταθόπουλου την κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων του γερμανικού δημοσίου που βρίσκονται στην Ελλάδα. Αυτή η κυβερνητική επιλογή, «πάγωνε» την απόφαση του Πρωτοδικείου Λιβαδειάς (137/1997), το οποίο, μετά από προσφυγή των Διστομιτών, υποχρέωνε το γερμανικό δημόσιο να καταβάλει αποζημιώσεις στους συγγενείς των θυμάτων. Πάγωνε επίσης την απόφαση του Αρείου Πάγου (11/2000), με την οποία απορρίπτονταν οι γερμανικές αιτιάσεις περί ετεροδικίας, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, και κατέστη αμετάκλητη η απόφαση του Πρωτοδικείου Λιβαδειάς, σύμφωνα με την οποία επιβαλλόταν η δήμευση περιουσίας του γερμανικού δημοσίου στην Ελλάδα. Μετά το μπλοκάρισμα από την τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, οι κάτοικοι του Διστόμου αναγκάστηκαν τελικά να προσφύγουν στα ιταλικά δικαστήρια, διεκδικώντας τις αποζημιώσεις! Τα ιταλικά δικαστήρια στη Φλωρεντία τους δικαίωσαν. Στη συνέχεια, η Ιταλία και η Γερμανία συμφώνησαν στις 18 Νοέμβρη του 2008 να παραπέμψουν την ανακύψασα μεταξύ τους διαφορά στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Με βάση αυτή τη συμφωνία, η Γερμανία υπέβαλε στις 22 Δεκέμβρη 2008 αίτηση στο δικαστήριο, με την οποία ζητούσε να αναγνωριστεί ότι η Ιταλία δε σεβάστηκε το προνόμιο δικαιοδοτικής ασυλίας της αιτούσας (καθεστώς ετεροδικίας). Ο πρωθυπουργός, που σήμερα επιδίδεται σε ανέξοδες κορόνες και καταθέτει αίτημα για να παραστεί η κυβέρνηση στο Δικαστήριο της Χάγης, θα μπορούσε πολύ απλά να υλοποιήσει τις αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων και να προχωρήσει η κατάσχεση των γερμανικών ακινήτων που βρίσκονται στην Ελλάδα, παράλληλα με την ανάδειξη συνολικά του όλου θέματος των αποζημιώσεων.

3) Το 2002 υπήρξε απόφαση του Ανώτατου Ειδικού Δικαστηρίου, σύμφωνα με την οποία τα ελληνικά δικαστήρια είναι αναρμόδια να δικάσουν το γερμανικό δημόσιο, με το αιτιολογικό ότι οι αποζημιώσεις είναι θέμα διακρατικών υποθέσεων. Επικαλούμενες αυτήν τη δικαστική απόφαση, οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ ήταν αυτές που ανέχονταν το καθεστώς της «ετεροδικίας», το οποίο απαιτούσε η Γερμανία, καθιστώντας επί της ουσίας αναρμόδια τα ελληνικά δικαστήρια να δικάσουν προσφυγές που αφορούν στο γερμανικό δημόσιο.


«Δεν κατανοούμε τις απαιτήσεις»!

«Δεν κατανοούμε» τις απαιτήσεις της Ελλάδας περί καταβολής αποζημιώσεων, είχε δηλώσει ο γερμανός υπουργός Εξωτερικών Γκουίντο Βεστερβέλε, αξιοποιώντας το ευνοϊκό καθεστώς που έχουν εξασφαλίσει οι γερμανικές κυβερνήσεις από τη στάση των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Η γερμανική κυβέρνηση επιμένει στη θέση ότι όλες οι διεκδικήσεις έχουν παραγραφεί.



ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ


Ο Ελληνικός Λαός,αναμένει από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, την ιστορική του απόφαση κατά την οποία το Διεθνές Δίκαιο ισχύει για όλα τα κράτη, μικρά και μεγάλα και συνεπώς η Γερμανία κατά παράβαση βασικών διατάξεων του αρνείται επί εξήντα έξι χρόνια από τη λήξη του Β’ παγκοσμίου πολέμου, να πληρώσει στην Ελλάδα τις οφειλές της:

α) Το ποσό των 7.100.000.000 δολλαρίων ΗΠΑ, που της επεδίκασε η Διεθνής Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων (1946) για την αποκατάσταση των ζημιών που προκάλεσαν τα Γερμανικά στρατεύματα κατοχής στην οικονομική υποδομή της χώρας.

β) Το αναγκαστικό δάνειο των 3.500.000.000 δολλαρίων ΗΠΑ που εισέπραξε η Γερμανία κατά τα έτη 1942-43.

γ) Την επιστροφή των αρχαιολογικών θησαυρών που αφαίρεσε η Γερμανία από Μουσεία και Αρχαιολογικούς χώρους.

δ) Τις αποζημιώσεις προς τα θύματα των εγκλημάτων του Γερμανικού στρατού κατοχής, σε βάρος αμάχων Ελλήνων πολιτών.

Επίσης ο Ελληνικός Λαός, αναμένει από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, να επιβεβαιώσει την ισχύ της αρχής του Ευρωπαικού Δικαίου, οτι οι αποφάσεις των δικαστηρίων μιας χώρας της Ευρωπαικής Ένωσης, εκτελούνται και στο έδαφος όλων των χωρών της.

Αθήνα 10 Σεπτεμβρίου 2011

Για το Εθνικό Συμβούλιο

Ο Πρόεδρος               Ο Γενικός Γραμματέας                Ο Γραμματέας της Συντονιστικής Επιτροπής

Μανώλης Γλέζος          Βαγγέλης Μαχαίρας                           Στέφανος Ληναίος



ΔΗΛΩΣΗ ΜΑΝΩΛΗ ΓΛΕΖΟΥ

Αυτές τις μέρες διεξάγεται η δίκη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για τα θύματα του Ναζισμού και τις Γερμανικές αποζημιώσεις.
Η δικαίωση των Ελλήνων θυμάτων του Ναζισμού μέσω των Ιταλικών δικαστηρίων, έχει οδηγήσει την υπόθεση στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, στο οποίο προσέφυγε η Γερμανία για να ακυρώσει τις αποζημιώσεις και το οποίο ξεκίνησε τη σχετική δικαστική διαδικασία τη Δευτέρα 12/09.
Την ίδια ώρα, ήρθε και πάλι στην επικαιρότητα το μέγα θέμα του ανεξόφλητου αναγκαστικού Κατοχικού Δανείου της χώρας μας προς τη Γερμανία και των γερμανικών επανορθώσεων για τις κατοχικές καταστροφές στη χώρα μας, αφού η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα η οποία δεν έχει λάβει ως αποζημίωση ούτε ένα ευρώ.
Η μέχρι τώρα παθητική, δυστυχώς, στάση όλων των ελληνικών κυβερνήσεων, στο μέγιστο αυτό Εθνικό θέμα, ήρθε η ώρα να γίνει ενεργητική.
Είναι απόλυτη ανάγκη, από σήμερα,οι Υπουργοί Δικαιοσύνης, Εξωτερικών και Οικονομικών,τουλάχιστον,να παρακολουθήσουν αυτή την πολυσήμαντη για τα εθνικά μας συμφέροντα δίκη στη Χάγη.
Η παρουσία τους δεν θα είναι τιμή μόνο,για τα θύματα του Ναζισμού, αλλά, επι τέλους θα καταδείξει στους Δικαστές της Χάγης και στην παγκόσμια κοινή γνώμη, την αποφαστικότητα της Ελληνικής Πολιτείας να στηρίξει δυναμικά τις διεκδικήσεις των συγγενών των ελλήνων θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας για ηθική και υλική αποζημίωση.
Αυτή η δίκη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης,στις σημερινές συνθήκες, έχει τεράστια σημασία για το παρόν και το μέλλον της Πατρίδας μας.






Τρίτη 28 Ιουνίου 2011

Πολιτικό καθήκον κάθε κυβέρνησης η προστασία της ευημερίας των πολιτών της

του Ρούσου Βρανά



Είναι δύσκολο να πείσει κανείς έναν λαό πως τον σκοτώνει για το καλό του, έλεγε η αμερικανίδα αρθρογράφος Μόλι Αϊβινς. Αναφερόταν στην πολιτική του προέδρου Μπους, αλλά αυτό ακριβώς επιχειρούν να κάνουν σήμερα τα αφεντικά της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Στην Ισλανδία δεν το πέτυχαν. Και στις περιφερειακές χώρες της ευρωζώνης συναντούν ισχυρές λαϊκές αντιδράσεις.

Η «κρίση χρέους» αυτών των χωρών, όπως την έχουν ονομάσει, δίνει στους δανειστές τους μια μοναδική ευκαιρία να αποκτήσουν αναίμακτα αμύθητα κέρδη, που σε άλλες εποχές θα τα αποκτούσαν μόνο ύστερα από φονικούς πολέμους. Εχοντας στο πλευρό τους τους σχεδιαστές της ευρωπαϊκής πολιτικής, απαιτούν την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας, των εθνικών γαιών και των δημόσιων υπηρεσιών εν είδει φόρου υποτέλειας. Το παράδοξο είναι όμως πως, όπως επισημαίνει ο οικονομολόγος Μάικλ Χάντσον, όσο πιο πιεστικά επιβάλλουν οι δανειστές αυτές τις απαιτήσεις τους στις χώρες τόσο περισσότερα διακινδυνεύουν να χάσουν. Φυσικά, κάποια ειδικά συμφέροντα πάντα βγαίνουν κερδισμένα από τις παραδοξότητες του συστήματος. Οι αγορές έχουν ήδη προεξοφλήσει το ενδεχόμενο να χρεοκοπήσει κάποια από τις χώρες της ευρωζώνης. Το μόνο ερώτημα είναι πότε. Μέχρι τότε, οι τράπεζες απλώς κερδίζουν χρόνο μεταβιβάζοντας τις ζημιές τους στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, την Ευρωπαϊκή Ενωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Η μόνη νομική βάση, όμως, που διαθέτουν αυτές οι τράπεζες για τις διεκδικήσεις τους είναι η αποδοχή τους από τους λαούς των χρεωμένων χωρών. Αλλιώς, η επιβολή χρεών επί χρεών ισοδυναμεί με εχθρική ενέργεια, λέει ο Μάικλ Χάντσον.

Μια χώρα έχει το δικαίωμα να υπερασπιστεί την εθνική οικονομία της από τέτοιες επιθετικές πράξεις. Και ο λαός της έχει το δικαίωμα να απαιτήσει τη διαγραφή του επαχθούς χρέους της. Μια τέτοια διαγραφή είχε γίνει κατόπιν πρωτοβουλίας των συμμαχικών δυνάμεων στην ηττημένη Γερμανία, με τη νομισματική μεταρρύθμιση του 1947. Η γερμανική οικονομία απαλλάχτηκε από τα χρέη της και πάνω σε αυτή τη βάση οικοδομήθηκε το κατοπινό γερμανικό οικονομικό θαύμα. Κάθε κυβέρνηση έχει το δικαίωμα και το πολιτικό καθήκον να προστατεύει την ευημερία των πολιτών της χώρας της, να διατηρεί την ακεραιότητα της εθνικής περιουσίας και να κάνει όλα όσα είναι απαραίτητα ώστε οι πολίτες της να μη γίνουν υπόδουλοι της ολιγαρχίας του χρήματος. Και αυτό δεν είναι ένα κομμουνιστικό ή αναρχικό αίτημα, αλλά ένα κεκτημένο της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας από το 1789, που σήμερα καταστρατηγείται από νεοφεουδαλικά οικονομικά συμφέροντα και από νεοαπολυταρχικές κυβερνήσεις.

Με το στανιό, χωρίς τη ρητώς εκφρασμένη βούλησή του, κανείς λαός δεν μπορεί να εξαναγκάζεται σε ανώφελες θυσίες προκειμένου να γίνει φόρου υποτελής για την αποπληρωμή χρεών που δεν αναγνωρίζει ως δικά του. Ή, για να το πούμε λιγότερο κομψά, όπως έγραφε το πανό ενός από τους αγανακτισμένους της Βαρκελώνης, «Δεν μπορώ πια να σφίγγω το ζωνάρι και ταυτόχρονα να κατεβάζω το παντελόνι».

 
από το styx.gr

Τετάρτη 15 Ιουνίου 2011

ΤΟ ΜΠΛΑΚ ΑΟΥΤ ΣΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Του Κώστα Μπετεινάκη

Έχω μια μικρή υπόνοια, πως οι κομματικά υπάκουοι «αριστεροί» της ΠΟΕΣΥ, θα μαζέψουν -έστω την ύστατη στιγμή- την απεργία που έχουν κηρύξει, παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις της ΓΕΣΕΕ, «τα Μέσα να καλύπτουν τις κινητοποιήσεις». Δεν καταλαβαίνουν ότι άλλο είναι ο κόσμος πανελλαδικά να παρακολουθήσει από κοντά «ζωντανά» μια από τις μεγαλύτερες, όπως αναμένεται διαδηλώσεις διαμαρτυρίας για τα αντιλαϊκά μέτρα, κι άλλο να περιχαρακώσει το ΠΑΜΕ στη χωριστή συγκέντρωση τα μέλη του, κι ο ΣΥΡΙΖΑ -όσα δεν αγανακτούν στο Σύνταγμα- τα δικά του. (Επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν το πρώτο κόμμα που προσπάθησε να χαϊδέψει τους αγανακτησμένους του Συντάγματος).

Αφού λοιπόν οι «αριστεροί» της ΕΣΗΕΑ δεν κατόρθωσαν να σύρουν τον κλάδο σε παράνομη απεργία –μια και δεν έχουν κατορθώσει να τα βρουν μεταξύ τους να κάνουν προεδρείο- έβαλαν να τραβήξει το κάρο η ΠΟΕΣΥ –χωρίς να προηγηθεί προσυνεννόηση με τις άλλες ενώσεις.



Έχουν άραγε σκεφτεί οι στενόμυαλοι συνδικαλιστές της απεργιακής μονομανίας, ποιον πραγματικά ευνοεί το μπλακ άουτ στην ενημέρωση;

Αλλά οι εξελίξεις τους έχουν ήδη ξεπεράσει. Η ξαφνική συνάντηση που προγραμματίστηκε από το πρωθυπουργικό γραφείο για συνάντηση με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, δημιουργεί και νέο δημοσιογραφικό ενδιαφέρον που, όσοι προκήρυξαν την απεργία, θα φανεί ότι προσπαθούν να πνίξουν. Όπως και τις πολιτικές εξελίξεις που έχει προκαλέσει η ανεξαρτητοποίηση του Γιώργου Λιάνη και η επιστολή –καταπέλτης για το Μνημόνιο-2 και το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης που έστειλε στον πρωθυπουργό. Καθώς και οι μασημένες δηλώσεις του επίσης βουλευτή του ΠαΣοΚ Κοζάνης, Αθανασιάδη.

Η παράταξη ΚΕΔ στην ΕΣΗΕΑ, είχε για σύνθημα «όχι στις τυφλές απεργίες». Το σύνθημα αυτό είναι τόσο επίκαιρο σήμερα. Αλλά όπως φαίνεται, εκείνο που λείπει από τον κλάδο –ναι συνάδελφοι, εσείς εκλέξατε τους πολιτικά υπάκουους και διστακτικούς- είναι ηγεσία με προνοητικότητα, αποφασιστικότητα, και να υπηρετεί τα γενικότερα συμφέροντα των δημοσιογράφων, και όχι τα στενά κομματικά.

Η θέση της ΚΕΔ, της Δημοσιογραφικής Μεταρρύθμισης και άλλων μελών του νεοεκλεγέντος συμβουλίου είναι πως δεν μπορεί να απεργεί η Eνημέρωση όταν τρέχουν γεγονότα και σε καμμία περίπτωση δεν μπορούν να συμμετέχουν δημοσιογράφοι σε γενικές απεργίες, επειδή με τον τρόπο αυτό δεν προβάλλονται τα συλλαλητήρια.

Αργά το βράδυ ο πλειοψηφών σύμβουλος του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ Δ. Τσαλαπάτης μετέφερε τους προβληματισμούς αυτούς, αλλά και τα αγωνιώδη ερωτήματα πολιτικών συντακτών και άλλων συναδέλφων, στον πρόεδρο της ΠΟΕΣΥ. Εκείνος όμως, επικαλείται την άρνηση των τεχνικών ραδιοφώνου και τηλεόρασης καθώς και της Ομοσπονδίας της ΕΡΤ ΠΟΣΠΕΡΤ που δεν συμφωνούσαν να αρθεί η απεργία. Για τις εφημερίδες, ουδέν ανέφερε…

Ο θαυμαστός νέος κόσμος με τα νέα κράτη -προτεκτοράτα

Το μεγαλύτερο μέρος του περασμένου αιώνα, η κυρίαρχη προπαγάνδα προσπαθούσε να μας πείσει ότι ο μέγιστος εχθρός μας ήταν ο κομμουνισμός. Μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, ήρθε η σειρά της διάλυσης των ισχυρότερων κρατών του ανατολικού μπλοκ. Η κραταιά κάποτε ΕΣΣΔ διαλύθηκε με την δημιουργία 15 νέων κρατών. Η Γιουγκοσλαβία υποχρεώθηκε από την βίαιη ξένη επέμβαση (ΝΑΤΟ) να διαλυθεί δημιουργώντας ταυτόχρονα σχέσεις μίσους ανάμεσα στους συντελεστές της άλλοτε ανεξάρτητης γιουγκοσλαβικής ομοσπονδίας. Πλην Σλοβενίας και πΓΔΜ, που με ισχυρούς προστάτες γλίτωσαν τη δίνη του εμφυλίου πολέμου. Η Τσεχοσλοβακία, κατόρθωσε να κοπεί στα δύο ειρηνικά. Όλα αυτά μας κάνουν να σκεφτόμαστε ποιος έχει σειρά;

Επειδή, κατόπιν με την πρόφαση ότι βρέθηκε ο νέος εχθρός, η τρομοκρατία -που επικεντρώθηκε στην «τρομοκρατία των ισλαμιστών εξτρεμιστών»… τριχοτομήθηκε η κρατική οντότητα του Ιράκ με επικυρίαρχους πάντα τους Αμερικανούς, και το Αφγανιστάν.

Ύστερα ήρθε η σειρά της Λιβύης. Εκεί δημιουργήθηκε το κράτος της Βεγγάζης, που ήδη αναγνωρίστηκε από τη Γερμανία. Και το ΝΑΤΟ κάνει έναν ακόμα πόλεμο εναντίον ενός ανυπάκουου ηγέτη…

Η οικονομική τρομοκρατία

Μετά τον πόλεμο εναντίον της «ισλαμικής τρομοκρατίας», βρεθήκαμε σε νέα εμπόλεμη κατάσταση μέσα σε ατμόσφαιρα οικονομικής τρομοκρατίας.

Ο οικονομικός πόλεμος Ευρώπης –Αμερικής, έχει για την ώρα νικητές τύπου Γκόλντμαν Ζακς και τους περιβόητους «οίκους αξιολόγησης». Επειδή για την ώρα ουδείς αναφέρεται στην επαπειλούμενη κατάρρευση της αμερικανικής οικονομίας, που παραπαίει εδώ και χρόνια, μετά την ΕΝΡΟΝ κλπ.

Μετά την παραδοχή του ΓΑΠ του ελάχιστου, ότι «έχει χαθεί μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας», το οικονομικό επιτελείο του με πρωταγωνιστή τον απερίγραπτο Παπακωνσταντίνου, προωθεί την ολοκληρωτική υποταγή μας στο ελεγχόμενο από εβραϊκό λόμπι τραπεζικό σύστημα, με το ξεπούλημα όσης εθνικής περιουσίας έχει μείνει σε κρατικό έλεγχο.

Ουδείς μας λέει όμως, τι θα απογίνει μετά το ξεπούλημα των κερδοφόρων επιχειρήσεων, σε ξένα χέρια; Πόσα θα πρέπει να πληρώσουν οι συνήθεις ύποπτοι - μικρομεσαίοι, μισθωτοί και χαμηλοσυνταξιούχοι; Επειδή αφού δεν πειράζουν το ντόπιο κεφάλαιο, θα ενοχλήσουν τους ξένους «επενδυτές»… Έχει υπολογίσει κάποιος πόση είναι η υποτιμημένη αξία των εισηγμένων στο χρηματιστήριο εθνικών επιχειρήσεων, μετά το ηθελημένο κατρακύλισμα των χρεογράφων;

Κι ο λαός ΠΑΡΑΖΑΛΙΣΜΈΝΟΣ επί σχεδόν δύο χρόνια, από οικονομικά μεγέθη, Σι Ντι Ες, κι άλλες αρλούμπες της εικονικής τραπεζικής πραγματικότητας, που προβάλλονται από τα ΜΕΣΑ ΜΑΖΙΚΗΣ ΑΠΟΒΛΑΚΩΣΗΣ, έχοντας χάσει την εμπιστοσύνη του στο πολιτικό σύστημα και στους αρτηριοσκληρωτικούς κομματικούς μηχανισμούς περιμένει κάποια σανίδα σωτηρίας. Ελπίζουμε όχι κάποιον αυτόκλητο σωτήρα.

Και ελπίζω να μην μας ξεκινήσουν πόλεμο εναντίον των εξωγήινων...


Από το www.styx.gr




Πέμπτη 9 Ιουνίου 2011

Ο Μίκης στην «απαγορευμένη» Πλατεία Αριστοτέλους!!!

Ολόκληρη η ομιλία του Μίκη Θεοδωράκη στην πλατεία Αριστοτέλους




Λαέ της Θεσσαλονίκης!


Πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες, οδηγοί της ελπίδας τα νιάτα της Ελλάδας, που ξεχύθηκαν στις πλατείες από το Σύνταγμα ως τον Λευκό Πύργο φωνάζοντας ΟΧΙ στο Μνημόνιο, Έξω η Τρόικα, Κάτω η Κυβέρνηση της μειοδοσίας και του ξεπουλήματος.


Και μετά ήρθε η ώρα του Λαού. Πρώτα στα Προπύλαια στην Αθήνα με τους 50.000 Αθηναίους και τώρα στην Πλατεία Αριστοτέλους, στην λαομάνα Θεσσαλονίκη. Έτσι κι εμείς, όπως ως τώρα φωνάζαμε «ΟΧΙ στο Μνημόνιο», ας βροντοφωνάξουμε σήμερα «ΟΧΙ και στο Νέο Μνημόνιο», που θα βάλει το μαχαίρι ακόμα πιο βαθειά στις σάρκες του Λαού και που αυτή τη στιγμή φέρνει το σχετικό νομοσχέδιο στη Βουλή η Κυβέρνηση για να ψηφιστεί.

Γι’ αυτό το λόγο κι εμείς διαλέξαμε αυτό το ιστορικό μετερίζι, τη Θεσσαλονίκη των αγώνων, για να στείλουμε στην Αθήνα ένα ηχηρό μήνυμα: Έλληνες Βουλευτές, Αρνηθείτε να πείτε ΝΑΙ σ’ αυτό το νέο έγκλημα σε βάρος του Λαού και της Πατρίδας.

Από το καλοκαίρι του 2009 και όλο το 2010 έως σήμερα, βιώνουμε στην πλάτη μας τα αποτελέσματα της τελικής φάσης με την οικονομική και κοινωνική μας εξαθλίωση, που εκπορεύεται από τα διεθνή κέντρα οικονομικής και πολιτικής εξουσίας που στοχεύουν στην παγίωση της παγκοσμιοποίησης.

Προηγήθηκε το χτύπημα του νεοελληνικού πολιτισμού με την εξάλειψη από την εθνική σκηνή των επιτευγμάτων της δεκαετίας του ΄60, με την άνθιση της Τέχνης, της Ποίησης και της Μουσικής και την αντικατάστασή τους με τα σκουπίδια της διεθνούς και της ντόπιας υποκουλτούρας.

Το χτύπημα συνεχίστηκε και συνεχίζεται μέχρι σήμερα με την προσπάθεια να διαγραφεί η ιστορική και πολιτιστική μας κληρονομιά, η εθνική μας ταυτότητα, ακόμα και η γλώσσα μας η ελληνική. Μήπως πριν λίγα χρόνια ένας εν ενεργεία υπουργός δεν πρότεινε να αντικατασταθεί η ελληνική γλώσσα με την αγγλική; Μήπως δεν επιχειρήθηκε με το βιβλία της ΣΤ΄ Δημοτικού να ξεκινήσει αυτή η διαστρέβλωση από τις νέες γενιές; Μήπως δεν είδαμε προχτές στο ΣΚΑΪ να κακοποιείται η Μνήμη του 1821; Μήπως δεν είδαμε τη σημερινή Κυβέρνηση να αλλάζει τους τίτλους των Υπουργείων, μόνο και μόνο για να φύγουν οι λέξεις «Έθνος», «Μακεδονία» και «Αιγαίο»;

Στις ίδιες αιτίες οφείλεται και η πολιτική του ενδοτισμού που εφαρμόζεται σήμερα. Λ.χ. το Σχέδιο Ανάν εξακολουθεί να αποτελεί απειλή για την Κύπρο. Δεν είναι μήπως ο υπουργός των εξωτερικών ένας από τους συντάκτες του Σχεδίου; Γνωρίζετε μήπως ότι το Μνημόνιο το συνέταξε το αγγλικό γραφείο που είχε συντάξει και το Σχέδιο Ανάν; Το ίδιο φαρμακερό φίδι.

Σε σχέση με το Αιγαίο, δεν έχει μήπως παραχωρηθεί ο εναέριος έλεγχος του Ανατολικού Αιγαίου στους Τούρκους; Ενώ απαγορεύεται στην πολεμική μας αεροπορία να πλησιάσει πέρα από 2 μίλια τα ελληνικά νησιά; Όμως οι παραχωρήσεις προς την Τουρκία δεν έχουν τέλος. Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που δεν προχώρησε στη δημιουργία της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) έπειτα από απαίτηση των Τούρκων και των Αμερικανών.

Ενώ οι εθνικιστικοί κύκλοι της Τουρκίας και της Μειονότητας πανηγυρίζουν ανεμίζοντας τις σημαίες της Δυτικής Τουρκικής Θράκης, η Κυβέρνηση δεν κάνει τίποτα για να εμποδίσει την προκλητική προπαγάνδα του Τουρκικού Προξενείου στην Κομοτηνή. Μήπως δεν είμαι εγώ πρώτος που στα 1985 πήρα την πρωτοβουλία για τη δημιουργία Επιτροπής Ελληνοτουρκικής Φιλίας; Κι από το 1974 αγωνίζομαι για τα δικαιώματα της Μουσουλμανικής και της Πομακικής Μειονότητας. Όμως άλλο το ένα κι άλλο το άλλο. Όταν η Τουρκία δεν σέβεται την εδαφική μας ακεραιότητα, είμαστε υποχρεωμένοι να υπερασπίσουμε τα δικαιώματα της πατρίδας μας. Και όχι να υποχρεώνουμε τους Πομάκους να μιλούν Τούρκικα, όπως κάνει σήμερα το Υπουργείο Παιδείας και να κάνουμε τα στραβά μάτια όταν η μουσουλμανική μειονότητα ξεχνά ότι αποτελεί τμήμα της ελληνικής επικράτειας και προβαίνει σε απαράδεκτα εθνικιστικά ξεσπάσματα. Ενώ ταυτόχρονα ελλοχεύει ο κίνδυνος για ένα αναπόσπαστο τμήμα της Ελληνικής Επικράτειας, όπως είναι η Θράκη.

Την ίδια ενδοτικότητα βλέπουμε να τηρεί η Κυβέρνηση απέναντι στις συνεχιζόμενες προκλήσεις των εθνικιστικών κύκλων των Σκοπίων και της Αλβανίας. Με τελευταία ενέργεια τον αφοπλισμό των εθνοφυλάκων στα Βόρεια σύνορα. Φυσικά δεν θα μας απασχολούν οι λεονταρισμοί των μεν που ζητούν την Ήπειρο από τα σύνορα ως την Πρέβεζα και των δε που ζητούν την Δυτική και Κεντρική Μακεδονία ως τον Όλυμπο και που θεωρούν την Θεσσαλονίκη ως πρωτεύουσα της Σκοπιανής Μακεδονίας, που όπως λένε, «σήμερα … στενάζει υπό ελληνική κατοχή»! Όμως πίσω απ’ αυτά τα δύο κράτη γνωρίζουμε ότι βρίσκονται οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ και είναι αυτοί που εμψυχώνουν και βοηθούν τους εθνικιστικούς κύκλους. Είναι οι ίδιοι που διαλύσανε τη Γιουγκοσλαυία και διαμελίσανε τη Σερβία δημιουργώντας το Αλβανικό Κόσοβο. Γιατί η πολιτική τους αποβλέπει στη σαλαμοποίηση των Βαλκανίων και κάτω απ’ αυτό το πρίσμα οφείλουμε να ανησυχούμε και να παίρνουμε μέτρα που να ενισχύουν την εθνική μας ασφάλεια και όχι να ενισχύουμε με τη στάση μας -όπως κάνουν σήμερα- τα σχέδια των ακραίων Αλβανών, Σκοπιανών και Τούρκων και να κάνουμε πως δεν γνωρίζουμε τον ανθελληνικό ρόλο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, που συστηματικά ενισχύουν τους εχθρούς μας. Στην Κύπρο, στο Αιγαίο, στη Θράκη, στην Βόρειο Ελλάδα. ΓΙ’ αυτό κι εμείς λέμε ότι χρειαζόμαστε ένα νέο αμυντικό δόγμα, εντελώς δικό μας, μιας και οι σύμμαχοί μας έχουν προ πολλού συμμαχήσει με τους χειρότερους εχθρούς μας.

Κι αφού αυτή η επίθεση εξακολουθεί να μας χτυπά τον πολιτισμό, την ιστορία, τα εθνικά μας δικαιώματα και να απειλεί την εθνική μας ασφάλεια, πέρασε τώρα στο τελευταίο της στάδιο, που αποβλέπει στη συντριβή του κοινωνικού μας ιστού και στη μεταβολή μας σε χώρα ανέργων και εξαθλιωμένων, ώστε να μην είναι ικανή να προβάλει αντίσταση στην εισβολή των ξένων αρπαχτικών οικονομικών κύκλων, με στόχο την ολοκληρωμένη λεηλασία του πλούτου της χώρας μας. Χωρίς να εξαιρούνται τα μνημεία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Όσο και να φαίνεται απίθανο, οι Έλληνες που υπογράψανε τη δανειοληπτική Σύμβαση, παραδώσανε συνειδητά μαζί με τον υπόλοιπο πλούτο και τα αρχαία μας Μνημεία.

Πριν λίγες μέρες, ο Πρόεδρος της Ευρώπης Άγγλος ευγενής κ. Ρομπεϊ, δήλωνε στην τηλεόραση «Συνεδριάσαμε κεκλεισμένων των θυρών και αποφασίσαμε σχετικά με την υποθήκευση της Ελλάδας. Οι αποφάσεις μας προς το παρόν είναι μυστικές».

Αγαπητοί φίλοι,

Πιθανώς να έχω αλτσχάιμερ -όπως ισχυρίζονται μερικοί- και γι’ αυτό ίσως νοιώθω την ανάγκη να πάρω τη μαγκούρα μου και να πάω εκεί, στη φωλιά του λύκου, που συνεδριάζουν τα νέα μας αφεντικά, για να τους δείξω ποιοι είναι οι αληθινοί Έλληνες…

Αν νομίζουν ότι οι Έλληνες μοιάζουν μ’ αυτούς που φορούν γραβάτα και που οι δικοί μας τους αγκαλιάζουν λέγοντας από μέσα τους «Σφάξε με Αγά μου ν’ αγιάσω», κάνουν λάθος.

Έχω πει κι άλλη φορά, ότι ο Έλληνας, καθώς είναι πολυμήχανος, όταν δέχεται επίθεση από κάποια ισχυρότερη δύναμη, υποχωρεί, υποχωρεί, υποχωρεί για να κερδίσει χρόνο. Όταν όμως φτάσει στον τοίχο και καταλάβει ότι τελειώνουν τα ψέματα, τότε γίνεται είτε ήρωας είτε ραγιάς. Σ’ αυτή τη φάση βρισκόμαστε σήμερα. Δεν έχουμε φτάσει ακριβώς στον τοίχο αλλά κοντεύουμε. Και όσο πλησιάζουμε, τόσο περισσότερο θα ξεχωρίζουν οι ραγιάδες από τους Έλληνες. Γιατί να μην ξεχνάμε ότι τον καιρό του Αλβανικού πολέμου και της Εθνικής Αντίστασης, ο Ουίνστον Τσώρτσιλ είπε στο αγγλικό κοινοβούλιο «Ως τώρα λέγαμε ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες. Από δω και πέρα θα λέμε ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες».

Ας γυρίσουμε όμως στην σκληρή πραγματικότητα:

Στις εκλογές του Οκτώβρη του 2009 η Ελλάδα ήταν άρρωστη. Τότε εμφανίστηκε ο Γιώργος Παπανδρέου επί κεφαλής του ΠΑΣΟΚ και για να πάρει τις εκλογές, μας είπε ότι υπάρχουν λεφτά και ότι θα κάνει την Ελλάδα μια Δανία του Νότου. Ο Λαός του έδωσε 11 μονάδες πάνω από τη Ν.Δ. Όμως από τη στιγμή που έγινε Πρωθυπουργός, εγκατέλειψε τον άρρωστο στην τύχη του έχοντας ήδη συμφωνήσει κρυφά με τον Στρος Καν για το ΔΝΤ. Όμως για να μας οδηγήσει στο ΔΝΤ και στην Τρόικα, έπρεπε πρώτα να φτάσουν τα επιτόκια δανεισμού τόσο ψηλά, ώστε να μην μπορούμε πια να δανειστούμε με τους συνήθεις όρους όπως κάναμε ως τότε. Φρόντισε λοιπόν, με τις δηλώσεις τις δικές του, του Παπακωνσταντίνου και του Προβόπουλου, να τρομάξει τις διεθνείς αγορές γνωρίζοντας πως θα σπεύσουν να ανεβάσουν τα επιτόκια , ώστε να οδηγηθούμε σε οικονομική ασφυξία και έχοντας συμφωνήσει, όπως είπα, με το ΔΝΤ, να μπορεί να βάλει στον ελληνικό λαό το εκβιαστικό δίλημμα: Από τη μια μεριά ο θάνατος από οικονομική ασφυξία. Από την άλλη η ζωή με τη μάσκα του οξυγόνου του αμερικανικού ΔΝΤ. Ποιο όμως είναι αυτό το ΔΝΤ; Είναι μια συνηθισμένη Τράπεζα; ΟΧΙ! Αν οι ΗΠΑ έχουν ένα χαλύβδινο βραχίονα, την Πολεμική Μηχανή, ο άλλος, ο οικονομικός βραχίονας, είναι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Άρα να μας βάλει ουσιαστικά κάτω από τον απόλυτο έλεγχο των ΗΠΑ και της Ευρώπης των Τραπεζών.

Μπορούσε η Κυβέρνηση να συνεχίσει άνετα να δανείζεται με το συνηθισμένο επιτόκιο που πλήρωναν όλες οι Κυβερνήσεις, του Καραμανλή, του Ανδρέα, του Μητσοτάκη, του Σημίτη και του νέου Καραμανλή. Άλλο αν φόρτωναν με τόκους τις μέλλουσες γενιές. Μήπως το ίδιο δεν κάνει και τώρα; Όμως μ’ αυτόν τον συνηθισμένο τρόπο η ζωή θα κυλούσε με τις ίδιες δυσκολίες, χωρίς να φτάσουμε στο δίλημμα «Τρόικα ή θάνατος»! Άλλοτε λέγαμε «Ελευθερία ή θάνατος». Φτάσαμε τώρα -ή μάλλον μας φτάσανε- στο κατάντημα να ταυτίζουμε την Ελευθερία με την ξένη εξάρτηση! Ο ταχυδακτυλουργός Γιώργος Παπανδρέου τα κατάφερε να αναποδογυρίσει όλες τις αξίες, δηλαδή να παρουσιάζει την Τρόικα ως Ελευθερία. Το Μνημόνιο ως Λύτρωση. Την ύφεση ως ανάπτυξη. Την απόγνωση ως ευτυχία. Την ανεργία ως κοινωνική επιτυχία. Την φτώχια ως πλούτο. Και την υποδούλωση ως απελευθέρωση. Και έτσι κατόρθωσε για ένα ολόκληρο χρόνο να μας εγχειρίζει χωρίς αναισθητικό!

Βρήκε όμως έδαφος πρόσφορο να μας προκαλεί χωρίς να βρίσκει ουσιαστική αντίσταση. Και έπρεπε να περάσει ένας χρόνος, για να βγουν τα παιδιά στις πλατείες και να μπορέσουμε κι εμείς με το … αλτσχάιμερ και τα παράλυτα πόδια, που μας είχαν ως τότε φιμωμένους, να μιλήσουμε πρόσωπο με πρόσωπο με τους συμπατριώτες μας, όπως είστε εσείς που επί τέλους σπάσατε το φράγμα της αδιαφορίας και τώρα ψάχνετε να ανακαλύψετε πού βρίσκεται η αλήθεια.

Δεν νομίζω ότι υπήρξε στο παρελθόν άλλη ιστορική περίοδος με τόσους πολλούς και ισχυρούς ραγιάδες, έτοιμους να πουλήσουν το λαό αντί πινακίου φακής. Για μια καρέκλα, για μια θέση, για ένα μισθό, για ένα αξίωμα. Για ένα παμφάγο «Εγώ», αδιάφορο μπροστά στον πόνο του λαού και στο ξεπούλημα της πατρίδας.

Και σας ρωτώ: Αφού το Μνημόνιο και η Δανειοληπτική Σύμβαση βρίσκονταν κατατεθειμένα από τον Μάιο του 2010 στη Βουλή, γιατί δεν βρέθηκε ούτε ένας Βουλευτής να κάνει γνωστούς όλους αυτούς τους άθλιους και καθαρά αντιλαϊκούς και αντεθνικούς όρους, με τους οποίους δεσμεύεται η ίδια η εθνική μας ακεραιότητα και θυσιάζονται οι εργατικές και κοινωνικές μας κατακτήσεις;

Ξέρετε πότε και πώς έγιναν γνωστοί οι όροι αυτών των δύο Συμβάσεων; Την πρώτη Δεκεμβρίου του 2010, από τον Καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου Γιώργο Κασιμάτη, με παρέμβασή του κατά τη διάρκεια της Ιδρυτικής Ομιλίας μου για την Κίνηση Ανεξάρτητων Πολιτών! Και από τότε ως σήμερα είναι ο Κασιμάτης, ο Μπέης και όλα τα μέλη της Κίνησής μας, που προσπαθώντας να σπάσουμε την ασφυκτική φίμωσή μας από όλες τις πλευρές, κατορθώσαμε τελικά να κάνουμε γνωστές σε όλο το λαό αυτές τις απαράδεκτες συμφωνίες, που φέρουν με ειδικό νόμο μία μόνο υπογραφή, ενός υπουργού και που αφού μας οδήγησαν στην καταστροφή και στα σημερινά αδιέξοδα, επιχειρούν τώρα με το νέο Μνημόνιο να ανοίξουν το δρόμο στις αρπαχτικές ορέξεις του κ. Ρουμπεϊ και των λοιπών συνεταίρων του, που όπως μας είπε, αποφάσισαν κρυφά να προχωρήσουν στην υποθήκευση όλου του πλούτου της χώρας, χερσαίου, ορυκτού, υποθαλάσσιου, τουριστικού και Μνημειακού. Όλη η Ελλάδα στο σφυρί.

Κι εμείς καθόμαστε εδώ και σκεφτόμαστε ακόμα τι θα κάνουμε. Κι αν εμείς είμαστε κοιμισμένοι, πού είναι, αλήθεια τα βράχια, οι πέτρες και τα κεραμίδια; Πού είναι ο Όλυμπος και ο Κίσαβος να ξεσηκωθούν και να βροντοφωνάξουν «Φτάνει πια»!

Δεν είναι η πρώτη φορά που μιλώ στη Θεσσαλονίκη. Πάντοτε όμως μετ’ εμποδίων. Κι άλλοτε μας παραμόνευε ο παρακρατικός, που σήμερα έχει αντικατασταθεί από τον κρατικοδίαιτο, που απειλεί και εκβιάζει πίσω από την ασφάλεια της ανωνυμίας. Πού είναι όμως σήμερα αυτή η συμμορία που ξεκινούσε από την Φρειδερίκη, για να φτάσει στο ρόπαλο του Γκοτζαμάνη, που σκότωσε τον Γρηγόρη Λαμπράκη; Πού είναι όλοι αυτοί; Στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας. Την ίδια τύχη θα έχουν και τα σημερινά θλιβερά κακέκτυπά τους. Η διαφορά είναι ότι όλες τις προηγούμενες φορές είχαμε όλοι μαζί, όλος ο λαός, όλη η νεολαία, έναν ορατό εχθρό. Ήμασταν όλοι μαζί και απέναντι ο εχθρός. Όμως σήμερα ο εχθρός κατάφερε να κάνει ένα μεγάλο μέρος του λαού εχθρό του εαυτού του. Δεν φτάνει λοιπόν να χτυπάμε τον εχθρό. Θα πρέπει να προσπαθήσουμε να διαφωτίσουμε το λαό να πάψει να είναι εχθρός του εαυτού του.

Ας δούμε λοιπόν πού βρισκόμαστε σήμερα και πού μας οδηγούν για το αύριο. Σήμερα, ξεκινώντας το μεγάλο ξεπούλημα, βγάζουνε στο σφυρί για 25 δισεκατομμύρια αντί για 50 που είναι η πραγματική τους αξία, -πάρτε μια μεγάλη ανάσα-τα δίκτυα τηλεπικοινωνιών, ηλεκτροδότησης, άρδευσης και φυσικού αερίου. Τράπεζες. Αεροδρόμια. Λιμάνια. Αυτοκινητόδρομοι. Αιγιαλοί, παραλίες και λοιπές εδαφικές εκτάσεις. Δικαιώματα εκμετάλλευσης κοιτασμάτων πετρελαίου, φυσικού αερίου, πολύτιμων λίθων και πετρωμάτων. Όλα αυτά η Κυβέρνηση συμφώνησε να τα ξεπουλήσει μέσω της εφαρμογής ενός σαρωτικού σχεδίου ιδιωτικοποιήσεων και εκποίησης περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου. Αυτό το πρόγραμμα αναμένεται να εξελιχθεί σε πρόγραμμα δημοσίων πλειστηριασμών, που θα αναλάβει να πραγματοποιήσει ένας Ανεξάρτητος Οργανισμός με το παραπλανητικό όνομα Ταμείο Δημόσιας Περιουσίας, που πίσω του θα είναι οι ξένοι δανειστές μας. Ώστε οι εισπράξεις να πηγαίνουν κατ’ ευθείαν στις ξένες Τράπεζες.

Με το νέο Μνημόνιο η Κυβέρνηση υποχρεώνεται να καθορίσει σαφές χρονοδιάγραμμα που θα περιγράφει για κάθε τρίμηνο ποια περιουσιακά δικαιώματα του Δημοσίου θα ιδιωτικοποιηθούν.

Η ταχύτητα αυτών των ιδιωτικοποιήσεων θα πρέπει να είναι τόσο μεγάλη, ώστε η διαδικασία να εξελιχθεί σε ένα αληθινό ξεπούλημα!

Μετά τον ΟΤΕ, του οποίου το 10% αναμένεται να εκποιηθεί ως το τέλος του μηνός στην Deutsche Telecom αντί του ευτελούς ποσού των 400 εκατομμυρίων ευρώ, με αποτέλεσμα αυτός ο γερμανικός κολοσσός να κατέχει το 40% αυτής της ζωτικής εθνικής επιχείρησης, σειρά για ξεπούλημα αναμένεται να πάρουν τα Ταχυδρομικά Ταμιευτήρια, ο Οργανισμός Λιμένος Πειραιώς και Θεσσαλονίκης, η Εταιρία Ύδρευσης και Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης, που είναι στο φετινό πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων.

Ακολουθούν η πώληση της ΕΥΔΑΠ, του ΟΠΑΠ και το 21% του αεροδρομίου «Ελευθέριος Βενιζέλος».

Στο μεταξύ χώρες όπως η Ολλανδία και η Φινλανδία πιέζουν ώστε η Ελλάδα να υποθηκεύσει το συντομότερο δυνατόν τη δημόσια περιουσία της, προκειμένου να συναινέσουν για νέα χρηματοδότηση.

Θυμάμαι ότι ο Ευάγγελος Βενιζέλος με χαρακτήριζε κάποτε ως «ζων Μνημείο» του ελληνικού πολιτισμού. Λέτε να με βγάλουν κι εμένα στο σφυρί; Φανταστείτε να με πουλήσουν και να βρεθώ σαν … γιουσουφάκι στο χαρέμι του Πασά Γιούνγκερ ή του Βεζύρη Ολι-Ρεν. Ευτυχώς που ο Σουλτάνος Στρως Καν βρίσκεται στη φυλακή… Είναι κι αυτό κάτι.

Φυσικά δεν είναι μόνο η δημόσια περιουσία που βγήκε στο σφυρί. Η συμφωνία με τα αφεντικά της Τρόικα οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην ολοκληρωτική καταστροφή της ελληνικής οικονομίας. Με την εφαρμογή μέτρων λιτότητας που θα βαθύνουν περισσότερο την ύφεση, θα μειώσουν τα φορολογικά έσοδα του κράτους και θα διευρύνουν το δημοσιονομικό έλλειμμα, στο οποίο οδήγησαν έως τώρα η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και η Τρόικα. Στόχος του Νέου Μνημονίου είναι η παραπέρα αφαίμαξη των εισοδημάτων του Έλληνα πολίτη και η συρρίκνωση του Κράτους για να εξοικονομηθούν 30 περίπου δισ. Ευρώ.

Για τον λόγο αυτόν, Κυβέρνηση και Τρόικα συμφώνησαν ότι πρέπει να αυξηθούν και πάλι οι έμμεσοι φόροι, να επιβληθούν νέοι άμεσοι φόροι, να απολυθούν χιλιάδες εργαζόμενοι στο Δημόσιο και στις ΔΕΚΟ και να συγχωνευθούν εκατοντάδες υπηρεσίες και φορείς του ελληνικού Δημοσίου.

Από την πρώτη Ιουλίου και σε όλη τη διάρκεια των επομένων ετών, η μείωση των υπαλλήλων στο Δημόσιο και στις ΔΕΚΟ μπορεί να φτάσει στο 35%.

Όλα αυτά που ανέφερα, είναι μονάχα ένα μέρος από τη λαίλαπα που έχει ήδη ξεκινήσει και θα ολοκληρωθεί μετά την υπογραφή του Νέου Μνημονίου. Όμως τότε, όταν η περιουσία μας θα ανήκει στους ξένους αγοραστές, θα είναι ίσως αργά να αντιδράσουμε, γιατί η εγγυήτρια δύναμη γι’ αυτές τις πωλήσεις, η Ευρώπη, έχει προβλέψει να υπερασπίσει τα κεκτημένα της με την ευρωπαϊκή αστυνομική δύναμη κι ακόμα με ειδικές μονάδες του ευρωπαϊκού στρατού.

Και για τον λόγο αυτόν βρισκόμαστε σήμερα εδώ. Γιατί φοβόμαστε πως όταν κατεβούμε κι αυτό το σκαλοπάτι, θα είναι πάρα πολύ δύσκολη έως αδύνατη η επιστροφή μας στα επίπεδα στα οποία βρισκόμασταν πριν ξεσπάσει η καταιγίδα.

Και γι’ αυτό σας καλούμε, καλούμε όλους τους Έλληνες, να βγούνε στους δρόμους και στις πλατείες ευθύς μόλις πληροφορηθούν ότι το Νομοσχέδιο που παραπλανητικά το αποκαλούν «μεσοπρόθεσμο» πρόγραμμα, μπήκε στη Βουλή για συζήτηση και ψηφοφορία. Πρέπει με κάθε τρόπο να εμποδίσουμε την υπερψήφισή του. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος από την προσωπική συμμετοχή μας σ’ αυτό το Κίνημα της παλλαϊκής αντίστασης.

Ανακεφαλαιώνω:

Στόχος της Παγκοσμιοποίησης είναι να κατεδαφιστούν τα εθνικά σύνορα και μαζί οι εθνικές ιδιαιτερότητες των λαών, η ιστορία, η γλώσσα, ο πολιτισμός και φυσικά να θρυμματιστεί ο οικονομικός, αναπτυξιακός, εργασιακός και κοινωνικός ιστός.

Με την εφαρμογή του «Σοκ και Δέος» που είναι η επίσημη τακτική της οικονομικής σχολής του Σικάγου, στοχεύουν να λυγίσουν τους λαούς με τον φόβο της ανεργίας, της ανασφάλειας, της εξαθλίωσης και της φτώχιας, να δημιουργήσουν μέσα στο λαό ένα τόσο ισχυρό σοκ, ώστε να τα χάσει, να ξεχάσει ποιος είναι και να μεταβληθεί σε φυτό είτε σε πειθήνιο κοπάδι προσφέροντας τον εαυτό του εύκολη λεία στις ορέξεις των σαρκοβόρων Μονοπωλίων των Αμερικανών και της Ευρώπης.

Κι αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα στην πατρίδα μας. Αφού επί ένα χρόνο μας ζάλισαν με τα συνεχή αντιλαϊκά μέτρα που οδηγούν στην ανεργία, την εξαθλίωση, τα λουκέτα και το φάσμα της πείνας, έβγαλαν ήδη στο σφυρί τα πρώτα «φιλέτα» του εθνικού μας πλούτου. Και τώρα, όπως είδαμε, με το Νέο Μνημόνιο ετοιμάζονται για το Μεγάλο Φαγοπότι.

Τώρα όλος ο εθνικός μας πλούτος βγαίνει στο σφυρί. Η Ελλάδα ολόκληρη πωλείται στους ξένους και όσα χρήματα προκύψουν, θα πάνε κατ’ ευθείαν στο χρηματοκιβώτιο του ΔΝΤ και της Ευρώπης των Τραπεζών. Υπάρχει άρα γε μεγαλύτερο έγκλημα από αυτό; Πώς είναι δυνατόν ένας λαός που θυσιάστηκε για να υπερασπίσει την εδαφική μας ακεραιότητα να διώξει τους ξένους κατακτητές και να σώσει την αξιοπρέπεια, την περηφάνεια και την τιμή του, να επιτρέπει σήμερα και μάλιστα σε μια εκλεγμένη κυβέρνηση να ξεπουλά ξετσίπωτα ολόκληρη τη χώρα μας στους ξένους;

Η Κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της φαίνεται πως μας θεωρούν πέρα για πέρα ηλίθιους, όταν ισχυρίζονται ότι προσπαθούν να μας σώσουν με τη βοήθεια των ξένων.

Εμείς είμαστε περήφανοι, γιατί από τον Δεκέμβριο του 2010 ξεσκεπάσαμε πρώτοι το μέγα ψέμα. Μιλήσαμε για το Μνημόνιο, την Τρόικα. Αναφερθήκαμε στην ξένη εξάρτηση, ουσιαστικά στην Αμερικανοκρατία, που από τα 1950 διαμορφώνει την εξωτερική και την αμυντική μας πολιτική, ελέγχει την οικονομία και τις πολιτικές εξελίξεις.

Κατασκευάζει και ανεβάζει κόμματα της αρεσκείας της και κατεβάζει όσα την ενοχλούν ή την φοβίζουν. Ανεβάζουν και κατεβάζουν Κυβερνήσεις. Επιβάλλουν και παύουν πρωθυπουργούς. Χωρίς την ξένη εξάρτηση δεν ήταν δυνατόν να ευδοκιμήσουν καταστάσεις όπως οι σημερινές. Ο ίδιος ο Γιώργος Παπανδρέου, χωρίς τις πλάτες των ΗΠΑ δεν θα τολμούσε να μας κοροϊδεύει κατά πρόσωπο και να προχωρεί σε πράξεις που σε άλλες εποχές, αυτοί που θα τολμούσαν να τις κάνουν, θα σερνόταν ασφαλώς σε δικαστήρια, φυλακές και ίσως ακόμα και σε εκτελεστικά αποσπάσματα.

Σ’ αυτή τη χώρα, εδώ και 2.500 χρόνια, όποιος τολμούσε να πει ότι προσφέρει ένα τμήμα της εθνικής ακεραιότητας στους ξένους, στιγματιζόταν ως προδότης και είχε την τύχη που του αρμόζει.

Ως απλός Έλληνας που έμαθα από έφηβος να θεωρώ ότι η υπεράσπιση της πατρίδας μου είναι το υπέρτατο χρέος, νοιώθω ντροπή και οργή όταν κάποιος μπορεί να αρθρώνει αυτή τη φοβερή φράση μέσα στην ίδια τη Βουλή και να μην απομονώνεται αυτοστιγμεί αλλά να μπορεί στη συνέχεια να προχωρεί χωρίς ουσιαστικά εμπόδια στο ξεπούλημα της πατρίδας μας στους ξένους…

Δεν αντιλέγω. Είμαι καλλιτέχνης. Είμαι μουσικός. Είμαι συνθέτης. Και τι θα πει αυτό; Ότι ως πολίτης είμαι διαφορετικός από τους άλλους; Ότι δηλαδή ένας νομικός, ένας επιχειρηματίας, ένας δημοσιογράφος ή ένας επαγγελματίας πολιτικός έχουν μεγαλύτερη ευθύνη και περισσότερα δικαιώματα να αποφασίζουν για τα κοινά απ’ ό,τι εγώ; Ότι διαθέτουν μόρφωση, σκέψη, κρίση ανώτερη από μας τους καλλιτέχνες; Θα πρέπει άρα γε να ακούσω την κ. Ντόρα Μπακογιάννη, που ρωτά πόσο κόστισε η … συγκέντρωση στα Προπύλαια και ποιος χρηματοδότης βρίσκεται από πίσω. Δηλαδή πόσα πήρα και ποιος με πληρώνει; Ή θα πρέπει να δώσω σημασία στα «συντροφικά» πισώπλατα χτυπήματα, ότι είμαι αχάριστος να χτυπώ το Σύστημα, που τόσα πολλά χρήματα μου έδωσε κι εγώ πήγα με τον Μητσοτάκη και τώρα, ανεγκέφαλος και αφελής όπως είμαι, αφήνω να με εκμεταλλευθούν οι επιτήδειοι που κρύβονται πίσω από μένα; Ή τέλος θα πρέπει να ασχοληθώ με τις καθημερινές εμφανίσεις του κ. Χυτήρη στα κανάλια, που μας τσουβαλιάζει όλους μαζί, όσους κατεβαίνουν στις πλατείες και στα Προπύλαια και μας προκαλεί «Αν τολμάτε, κάντε κόμμα να δούμε πόσο μετράτε»;

Το γεγονός είναι ένα: πως οι πλατείες και τα Προπύλαια τους πανικοβάλανε. Και κάνουν ότι δεν μας βλέπουν, δεν μας ξέρουν και δεν μας μετρούν, πιστεύοντας έτσι ότι δεν υπάρχουμε, ότι είμαστε αέρας, ένα κακό όνειρο, ένας εφιάλτης που θα σβήσει.

Για να δώσω λοιπόν μια απάντηση από αυτό το βήμα, μιας και φιμώνεται συστηματικά η φωνή μας, θέλω να σας δηλώσω ότι όταν ξεκίνησα με την Κίνηση Ανεξάρτητων Πολιτών, ξεκίνησα με σκοπό να φτάσω ως το τέρμα. Χωρίς να υπολογίζω εμπόδια και θυσίες. Και το τέρμα έχει ένα όνομα: Είναι η οριστική απαλλαγή της Ελλάδας από την ξένη εξάρτηση. Και γι’ αυτό ο πρώτος μας στόχος είναι η Εθνική Ανεξαρτησία. Στη συνέχεια και αφού αντικαταστήσουμε το σημερινό Σύστημα Εξουσίας με νέο Σύνταγμα, νέους θεσμούς, νέες σχέσεις, καινούριο αμυντικό δόγμα και εξασφαλίσουμε την εδαφική μας ακεραιότητα και εγκαταστήσουμε τον Λαό στο θρόνο της Εξουσίας, τότε θα έχουμε εκπληρώσει τον δεύτερο Στόχο, δηλαδή την Παλλαϊκή Εξουσία με στόχο την Άμεση Δημοκρατία.


Από κει και πέρα επεξεργαζόμαστε από σήμερα με τη σύσταση επιτροπών από επιστήμονες και απλούς πολίτες, ένα πλήρες πρόγραμμα οικονομικής ανάκαμψης και ανάπτυξης, με επίκεντρο την άνοδο του οικονομικού, μορφωτικού και πολιτιστικού επιπέδου της ελληνικής κοινωνίας, γεγονός που θα οδηγήσει και πάλι τη χώρα μας στον υψηλό βαθμό της εκτίμησης, του κύρους και της ακτινοβολίας που της αξίζει.

Κι αυτός είναι ο τρίτος μας Στόχος: Η Πατριωτική Αναγέννηση.

Στο σημείο αυτό σας παρουσιάζω συνοπτικά τον «Δεκάλογο», το Πρόγραμμα Αρχών της Κίνησής μας:
Αγωνιζόμαστε για:


1. Να απαλλαγούμε από το Μνημόνιο, την Τρόικα και το ΔΝΤ.
2. Να χαρακτηρίσουμε Άκυρες όλες τις δεσμευτικές συμβάσεις-συμφωνίες που υπέγραψε η Κυβέρνηση του Μνημονίου.
3. Να απαλλαγούμε οριστικά και τελεσίδικα από τα χρέη και τους τόκους.
4. Να απαιτήσουμε τις πολεμικές επανορθώσεις από την Γερμανία.
5. Να συνάψουμε Δάνεια και Επικερδείς Συμφωνίες με κάθε χώρα, Ανατολική, Δυτική, Βόρεια ή Νότια, που θα δεχτεί να μας δανείσει με χαμηλό επιτόκιο και με λογικούς όρους…
6. Να διεκδικήσουμε το status της Ουδετερότητας με την καθιέρωση ισότιμων σχέσεων με όλες τις χώρες του κόσμου και με την επιδίωξη να μη διαταραχθεί η θέση μας στην Ευρώπη. Όσον αφορά το ΝΑΤΟ, το Status της Ουδετερότητας οδηγεί σε αναθεώρηση των σχέσεών μας. Τέλος οι διεθνείς εγγυήσεις που θα συνοδεύουν την Ουδετερότητα της χώρας, μάς απαλλάσσουν οριστικά από τα βάρη των εξοπλισμών.
7. Να επιβάλουμε τα Κυριαρχικά μας Δικαιώματα στους τομείς των διεθνών σχέσεων και της Άμυνας της Χώρας.
8. Να αξιοποιήσουμε τον ορυκτό και υποθαλάσσιο πλούτο της χώρας ξεκινώντας με την ΑΟΖ.
9. Να αναθεωρήσουμε τον Συνταγματικό μας χάρτη με νέους θεσμούς που να εξασφαλίζουν το Πολίτευμα της γνήσιας-πραγματικής και άμεσης Δημοκρατίας.
Και τέλος
10. Να εφαρμόσουμε ένα Νέο Πρόγραμμα Οικονομικής Ανάπτυξης-Κοινωνικής Ανόρθωσης-Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης και Πολιτικής Αναγέννησης με στόχο την ραγδαία άνοδο του οικονομικού-κοινωνικού-μορφωτικού και πολιτικού επιπέδου του ελληνικού λαού με την παράλληλη ανάδειξη του κύρους της χώρας στον διεθνή χώρο.

Όπως δήλωσα στα Προπύλαια, δεν σκοπεύω να πεθάνω προτού να δω αυτή τη μεγάλη νίκη του Ελληνικού Λαού. Θα ζήσω και θα παλεύω στην πρώτη γραμμή. Αν οι εχθροί μου θέλουν να είμαι «αφελής γέρος», «παράλυτος», με «ελαττωμένη νόηση και με αλτσχάιμερ», τόσο το καλλίτερο. Αν εξακολουθήσουν να είναι απέναντί μας τόσο τυφλοί όσο ήταν έως σήμερα, τόσο το καλλίτερο για μας. Θα φτάσουμε έτσι πιο εύκολα στον τελικό μας στόχο.
Προς το παρόν έχω τη δυνατότητα να διαδηλώνω και να βιώνω αυτή την απέραντη χαρά που δίνει η επαφή μου μαζί σας.
Και τώρα σας αφήνω, γιατί από αύριο θα πρέπει να βρίσκομαι στους δρόμους της Αθήνας, μπροστά στη Βουλή, μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες άλλους όπως ελπίζω, για να υψώσουμε ένα ζωντανό τείχος, ώστε να μην περάσει το Νέο Μνημόνιο κι ακόμα πιο πέρα, έως ότου διώξουμε την Τρόικα και επιβάλουμε τη θέληση του Ενωμένου, Ανεξάρτητου Ελληνικού Λαού.
Σας καλώ να κάνετε κι εσείς το ίδιο, εδώ. Πρέπει όλη η Θεσσαλονίκη να αποφασίσει να πάρει της τύχες της πατρίδας στα χέρια της.
Αυτό επιτάσσει η μεγάλη αγωνιστική σας κληρονομιά.

Τελειώνοντας απαντώ στο ερώτημα που ακούγεται από παντού:
- Υπάρχει λύση έξω από το Σύστημα;
- Υπάρχει προοπτική;
- Υπάρχει άλλη λύση ρεαλιστική;
Ναι, υπάρχει τέτοια λύση που για να είναι ρεαλιστική θα πρέπει να στηρίζεται στη μεγάλη πλειοψηφία του λαού μας. Αυτό απαιτεί η Δημοκρατία. Αυτό απαιτεί το συμφέρον της χώρας. Έτσι πιστεύω.
Μονάχα μια ανεξάρτητη Κυβέρνηση που θα έχει τη δύναμη να αντικαταστήσει το σημερινό εξαρτημένο Σύστημα Εξουσίας (κι αυτό μπορεί να το κάνει μόνο αν έχει πίσω της την μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού) θα μπορέσει να χαρακτηρίσει το σύνολο των οικονομικών και άλλων δεσμεύσεών μας ως δεσμεύσεις απεχθείς, που έγιναν πίσω από την πλάτη του λαού και επομένως είναι εθνικά απαράδεκτες και άκυρες.
Μια Κυβέρνηση που θα αναζητήσει άμεσα δάνειο από άλλες δυνάμεις, όπως την Κίνα και τη Ρωσία, με λογικό επιτόκιο, όπως άλλωστε οι ίδιες το είχαν προτείνει στον κ. Παπανδρέου που το απέρριψε, όπως άλλωστε ματαίωσε και την κερδοφόρο σύμβαση του Μπουργκάς εν μέσω οικονομικής κρίσης, μόνο και μόνο για να φανεί αρεστός στους Αμερικανούς.
Μια Κυβέρνηση που θα επιδιώξει τη σύναψη συμφωνιών με τις ίδιες δυνάμεις για τη δημιουργία κοινοπραξιών με στόχο την εκμετάλλευση του εθνικού μας πλούτου με γνώμονα το εθνικό μας συμφέρον, ώστε να επιτύχει την οριστική απαλλαγή μας από κάθε είδους δεσμεύσεις και στη συνέχεια να προχωρήσει στην εφαρμογή ενός προγράμματος οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης, στηριγμένου στη θεσμοθετημένη λαϊκή κυριαρχία με στόχο την Άμεση Δημοκρατία και με αποκορύφωμα την πατριωτική Αναγέννηση.
Δεν υπάρχει άλλος δρόμος, αν θέλουμε να γίνουμε Ανεξάρτητοι, Ελεύθεροι και Κυρίαρχοι. Βέβαια ο δρόμος αυτός είναι δύσκολος και θα χρειαστούν σκληροί αγώνες και μεγάλες θυσίες. Γι’ αυτό χρειάζεται αγάπη για την Πατρίδα και απόλυτη αφοσίωση και πίστη στα ιδανικά της ελευθερίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ευτυχίας του Λαού. Και να μην ξεχνάμε πως η Λευτεριά δεν χαρίζεται αλλά κερδίζεται.

Γεια χαρά.


Πλατεία Αριστοτέλους, 9.6.2011


Μίκης Θεοδωράκης

Τετάρτη 1 Ιουνίου 2011

Κάτι πολύ σοβαρό συμβαίνει εκεί έξω...

Του Αντώνη Καρακούση



Με ευκολία περισσή οι κυβερνώντες μεταδίδουν ότι η νέα συμφωνία με τις Βρυξέλλες, για την πέμπτη δόση και τον δανεισμό του 2012, όπου να είναι κλείνει, ότι το μεσοπρόθεσμο είναι στα τελειώματα και πως όλα συμφωνούνται χωρίς προβλήματα.
Αποφεύγουν μάλιστα οποιαδήποτε αναφορά στα διορθωτικά μέτρα του 2011 και σε εκείνα του μεσοπρόθεσμου μέχρι το 2015.

Ωστόσο, αν ήταν τόσο απλό και εύκολο, το πρόβλημα θα είχε λυθεί από καιρό.
Αρα δεν αποδίδεται το όλον. Κάτι επιμελώς κρύβεται. Και λογικώς ίσως, μετά όσα συνέβησαν τις προηγούμενες ημέρες και τους κινδύνους που οι αποσταθεροποιητικές αμφισβητήσεις ανέδειξαν.
Όμως δεν βγαίνει η εξίσωση.
Οσοι παρακολουθούν από την αρχή τη διαπραγμάτευση με την τρόικα και τους ευρωπαίους εμπειρογνώμονες γνωρίζουν ότι τίποτε δεν προσφέρεται χωρίς ανταλλάγματα.

Πληροφορίες από τα ενδότερα των δύστοκων συνομιλιών αναφέρουν ότι τα διορθωτικά μέτρα του 2011 θα είναι βαρεία και δύσκολα. Και εκείνα του μεσοπρόθεσμου θα είναι ιδιαιτέρως απαιτητικά, με αυστηρά χρονοδιαγράμματα και η έγκρισή τους θα απαιτήσει έμπρακτες αποδείξεις από την πλευρά της κυβέρνησης.

Υπό την προϋπόθεση ότι αυτά θα ψηφισθούν από το Κοινοβούλιο, στην παρούσα φάση θα προσφερθεί με πολιτική απόφαση μόνο η πέμπτη δόση ώστε να αμβλυνθεί η πίεση των αγορών και τα υπόλοιπα, δηλαδή η κάλυψη του χρηματοδοτικού κενού του 2012, θα προσφερθεί τον Σεπτέμβριο, υπό τον όρο πάντα ότι θα υπάρχουν έως τότε συγκεκριμένα δείγματα γραφής.

Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε το καθεστώς αναμονής και αβεβαιότητας θα παραμείνει βασανιστικό ολόκληρο το καλοκαίρι.
Στον βαθμό μάλιστα που ορθωθούν πολιτικά εμπόδια στο εσωτερικό της χώρας, τίποτε δεν εγγυάται ότι η κοινοτική βοήθεια θα έλθει όπως πολλοί προεξοφλούν.

Γεγονός που από μόνο του μπορεί να προκαλέσει αναστατώσεις και απρόβλεπτες πολιτικές εξελίξεις.

Στον βαθμό μάλιστα που οι διαμαρτυρίες ενταθούν και οι διαθέσεις του πλήθους γίνουν επιθετικές και συγκρουσιακές, όπως διαφάνηκε χθες μετά τη συγκέντρωση των Προπυλαίων, όταν αποκλείσθηκε το Κοινοβούλιο και χρειάσθηκε να φυγαδευθούν οι βουλευτές, τότε τα πράγματα μπορεί να εξελιχθούν εντελώς διαφορετικά απ' ό,τι η κυβέρνηση μεταδίδει και υπολογίζει.

Οπως και να έχει πάντως το κλίμα στη χώρα τείνει να αλλάξει.

Η ευκολία με την οποία τα πλήθη συγκεντρώνονται στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας και η αδυναμία τής μέχρι τώρα κυρίαρχης πολιτικής να αντιδράσει με όποιον τρόπο δημιουργούν την αίσθηση απόλυτης μεταβολής των πολιτικών συνθηκών.
Οσοι τις προηγούμενες ημέρες παρακολούθησαν το φαινόμενο της πλατείας Συντάγματος ένιωσαν ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα πολιτικοποίηση. Και όσοι την Τρίτη το βράδυ είδαν από κοντά τη συγκέντρωση των Προπυλαίων, που οργανώθηκε από τον πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών και τον Μίκη Θεοδωράκη, αισθάνθηκαν ότι η ελληνική κοινωνία μετατοπίζεται και δείχνει διατεθειμένη να ξεπεράσει – αν δεν το έχει κάνει ήδη – τα υπάρχοντα σχήματα της πολιτικής.
Κάτι πολύ σοβαρό συμβαίνει εκεί έξω που τα κόμματα δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν.
«Είναι σαν να πέφτει το καθεστώς, όπως το 1974» σχολίασε ένας πενηνταπεντάρης, που έτυχε να περάσει χθες το βράδυ από το κέντρο της Αθήνας.
Με τη διαφορά ότι τότε έπεφτε η χούντα. Τώρα τι θα πέσει άραγε; Η Δημοκρατία στην οποία όλοι ορκιζόμαστε ή κάτι που αφανώς αλλά συστηματικά την κατακρεούργησε; Και πόσο μπορεί κανείς να βεβαιώσει ότι θα συμβεί το δεύτερο;



1/6/2011 από Το Βήμα.

Τρίτη 31 Μαΐου 2011

Ο Μίκης των Προπυλαίων, για το νέο Μεγάλο Όραμα.

Ολόκληρη η ομιλία που θα μείνει στην Ιστορία.


Σήμερα βιώνουμε μια μεγάλη εθνική τραγωδία. Σύσσωμος ο ελληνικός λαός οδηγήθηκε στην άκρη του γκρεμού χωρίς να το ξέρει και δίχως να το θέλει. Ακόμα κι αυτοί που ψήφισαν τα δύο κόμματα Εξουσίας, τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, είμαι βέβαιος ότι δεν γνώριζαν τις αντιλαϊκές και αντεθνικές δεσμεύσεις με τις οποίες φόρτωναν τη χώρα πίσω από την πλάτη μας οι δύο κυβερνήσεις της Δεξιάς και του Κέντρου για εξήντα ολόκληρα χρόνια, από το 1950, το τέλος του εμφυλίου πολέμου, έως σήμερα. Ποιοι είναι οι ένοχοι; Η ξένη εξάρτηση από τους Δυτικούς μας δήθεν συμμάχους, το «Ανήκομεν εις την Δύσιν», που είναι οι ΗΠΑ και η Ευρώπη των Τραπεζών, καθώς και οι ντόπιοι συνεργάτες τους και υπάκουοι εκτελεστές των εντολών τους, ο πολιτικός κόσμος με κύριους εκφραστές τα δύο κόμματα Εξουσίας, οι άλλοτε εθνικόφρονες, το Μεγάλο Κεφάλαιο και τα όργανά του, το Κράτος και τα ΜΜΕ, δηλαδή το Σύστημα Εξουσίας.

Η πρώτη λοιπόν απόφαση που θα πρέπει να πάρουν οι Ανεξάρτητοι…. Πολίτες αυτής της χώρας είναι να κόψουν με το μαχαίρι αυτή τη μονομερή εξάρτηση που τόσα δεινά μας έχει προκαλέσει, με την κατάκτηση της Εθνικής Ανεξαρτησίας και την αντικατάσταση του δόγματος «Ανήκομεν εις την Δύσιν» με την πατριωτική θέση «Ανήκουμε στον εαυτό μας», «Ανήκουμε στην Ελλάδα», εγκαινιάζοντας μια πολιτική ίσων αποστάσεων με γνώμονα το εθνικό μας συμφέρον, θέτοντας ως υψηλότερο στόχο την κατάκτηση της Ουδετερότητας.

Για το ιδεώδες αυτό θεωρούμε ότι η αρχαία μας κληρονομιά που πάντοτε ακτινοβολεί, δηλαδή η Δελφική Ιδέα και το Ολυμπιακό Πνεύμα μας προσφέρουν μεγάλες πιθανότητες για την ανακήρυξη της χώρας μας -με διεθνή συναίνεση- σε Κέντρο της Παγκόσμιας Ειρήνης και Πολιτισμού. Έχοντας μπροστά μας αυτά τα υψηλά ιδανικά που θα μας βγάλουν μια για πάντα από τη μέγγενη της εξάρτησης και θα μας οδηγήσουν για πρώτη φορά μετά το 1821 και το 1940 σε μια περίοδο πραγματικής Ελευθερίας και Ανεξαρτησίας, Λαϊκής Κυριαρχίας και Πατριωτικής Αναγέννησης, θα πρέπει σύσσωμος ο Ελληνικός Λαός, ενωμένος πίσω απ’ αυτό το Μεγάλο Όραμα να ξεκινήσει να παλεύει οργανωμένα με στόχο να συντρίψει το Απόστημα που μας δηλητηριάζει και μας απειλεί, να συντρίψει την ξένη εξάρτηση και το Σύστημα Εξουσίας.

Εξ άλλου το εξαρτημένο πολιτικό μας Σύστημα καταρρέει. Σε μια πρόσφατη δημοσκόπηση διαβάζω ότι ο ελληνικός λαός περιμένει τη σωτηρία του από τον άγνωστο Έλληνα δίνοντάς του το 70% των ψήφων, ενώ για τα δύο κόμματα εξουσίας η εμπιστοσύνη δεν ξεπερνά το 30%.

Η σημερινή Κυβέρνηση που έχει φτάσει στο 20%, στην ουσία κυβερνά παράνομα και όχι μόνο γιατί στηρίζεται στο ένα πέμπτο των ψηφοφόρων αλλά και γιατί η ηγεσία της μας οδήγησε με τη δική της βούληση στο χάος προκαλώντας την εκτίναξη των spreads στις 900 μονάδες και στη συνέχεια βάζοντάς μας εκβιαστικά κάτω από τον έλεγχο του ΔΝΤ, της Τρόικα και του Μνημονίου δηλώνοντας συνάμα προκλητικά πως παραδίδει αυτοβούλως στους ξένους ένα τμήμα της Εθνικής μας Ακεραιότητας!

Στη συνέχεια, χωρίς τη συναίνεση της Βουλής και την υπογραφή του Προέδρου της Δημοκρατίας, έκανε νόμο του κράτους την επαίσχυντη Δανειοληπτική Σύμβαση που μας δένει χειροπόδαρα χωρίς καμμιά διαπραγμάτευση, όπως έκαναν η Ιρλανδία και η Πορτογαλία, με εντελώς αντισυνταγματικό και παράνομο τρόπο, με μία και μόνο υπογραφή, του κ. Παπακωνσταντίνου.

Το αποτέλεσμα ήταν να εκτιναχθεί το Χρέος από τα 132% του ΑΕΠ στα 142%, με προοπτική να φτάσει στα 2012 στο 150%. Δηλαδή 20 μονάδες σε δύο χρόνια, ενώ παράλληλα οδήγησαν την οικονομία και την κοινωνία σε βαθειά κρίση προξενώντας ανυπολόγιστα δεινά στις ασθενέστερες τάξεις.

Σήμερα και μπροστά στον κίνδυνο της κατάρρευσης της Κυβέρνησης, οι ξένοι επιδιώκουν να στρατεύσουν στο πλευρό τους και τη Ν.Δ. βαφτίζοντας το Μέτωπο των δύο κορυφαίων πολιτικών δυνάμεων ως δήθεν Εθνική Ενότητα. Όμως τι είδους εθνική ενότητα θα είναι αυτή, όταν μένει απ’ έξω το 70% του ελληνικού λαού;

Συναίνεση, φυσικά, με τυφλή υπακοή στις εντολές της Τρόικα. Που θα γίνεται ολοένα και πιο απαιτητική. Μια τέτοια δήθεν «εθνική συναίνεση» εμείς τη θεωρούμε επιζήμια για τη χώρα, γιατί θα εγκλωβίσει μεγαλύτερες λαϊκές δυνάμεις μέσα στην ίδια καταστροφική και αδιέξοδη πολιτική που ακολουθεί η σημερινή κυβέρνηση. Που θα γίνεται όλο και χειρότερη όσο οι ξένοι βλέπουν ότι ο ελληνικός λαός δεν αντιδρά. Και είναι ευτύχημα ότι οι αρχηγοί της Αντιπολίτευσης πλην του κ. Καρατζαφέρη κατάλαβαν αυτή τη νέα σκηνοθεσία του κ. Παπανδρέου που δεν δίστασε να εμπλέξει ακόμα και τον θεσμό του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Ήδη ο Γιούνγκερ μας προετοιμάζει για τα χειρότερα. Επειδή δεν έχουν εμπιστοσύνη ότι θα ξεπληρώσουμε τα χρέη μας, προτείνει να διοριστεί από την Ευρώπη (δηλαδή ουσιαστικά από τη Γερμανία) μια Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων για την ολοκληρωτική εκποίηση του εθνικού μας πλούτου. Αυτή η Επιτροπή που θα είναι ανεξάρτητη και πάνω από κάθε δικό μας έλεγχο, θα εκτιμά την αξία του τάδε ή του δείνα περιουσιακού μας στοιχείου και θα εισπράττει το ποσόν για να το στείλει κατ’ ευθείαν σε κάποια Τράπεζα της Ευρώπης. Έτσι φτάνουμε στο απόλυτο ξεπούλημα της πατρίδας μας στους ξένους, στην απόλυτη ντροπή και στην έσχατη εθνική προδοσία.

Θα ΄θελα να ξέρω, όταν θα φτάσουμε σ’ αυτό το κατάντημα, σ’ αυτό το τελευταίο σκαλοπάτι του Κακού, θα μας φυτρώσουν άραγε «τα φτερά τα πρωτινά μας τα μεγάλα» που λέει ο Ποιητής ή μήπως θα πρέπει να το πάρουμε απόφαση ότι έχουμε οριστικά μεταβληθεί σε λαό ορνίθων;

Μπροστά σ’ αυτή την επικείμενη ατιμωτική εθνική καταστροφή που θα κάνει τους Έλληνες ξένους μέσα στην ίδια τη χώρα τους, πιστεύω ότι δεν έχουμε άλλο όπλο να την σταματήσουμε από το να διακηρύξουμε όσο γίνεται περισσότεροι πατριώτες ότι θεωρούμε αυτή την επαίσχυντη Πράξη, ΑΚΥΡΗ. Για να ξέρουν από τώρα όλοι οι υποψήφιοι αγοραστές ότι σε περίπτωση που ο Ελληνικός Λαός θα γίνει κυρίαρχος, θα επιδιώξει θα τους διώξει με όσα μέσα διαθέτει, για να καθαρίσει η χώρα μια για πάντα από την κόπρο του Αυγείου.

Και κάτι ακόμα: Πιστεύω ότι αν δεν ξεσηκωθούμε όλος ο λαός από τώρα έγκαιρα και περιμένουμε την ώρα του δήμιου για να το κάνουμε, φοβάμαι πως τότε θα είναι πολύ αργά. Γιατί ίσως τότε να βρίσκεται αλλού το σώμα μας κι άλλού η κεφαλή μας… Χαιρετίζουμε πάντως το πρώτο ελπιδοφόρο σκίρτημα της ανεξάρτητης ελληνικής νεολαίας χωρίς να ξεχνάμε το στίχο του Οδυσσέα Ελύτη «Ένα το χελιδόνι κι η Άνοιξη ακριβή, για να γυρίσει ο Ήλιος θέλει δουλειά πολλή».

Εδώ θα πρέπει να τονίσουμε τη μεγάλη διαφορά που χωρίζει τους Ανεξάρτητους Έλληνες από τις πολιτικές δυνάμεις του Συστήματος.

Η διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι για όσες δυνάμεις είναι εγκλωβισμένες στο Σύστημα δεν υπάρχει λύση. Με την παρουσία της Τρόικα και του ΔΝΤ, όποια κυβέρνηση είτε μονοκομματική είτε κυβερνητικής συνεργασίας, θα είναι υποχρεωμένη να ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο. Δηλαδή αντιλαϊκά μέτρα που θα χειροτερεύουν συνεχώς και παράλληλα θα οδηγούν στη διαρκή αύξηση της οικονομικής μας εξάρτησης με την εκτίναξη του Χρέους.

Επομένως μονάχα μια ανεξάρτητη Κυβέρνηση που θα έχει τη δύναμη να αντικαταστήσει το σημερινό εξαρτημένο Σύστημα Εξουσίας (κι αυτό μπορεί να το κάνει μόνο αν έχει πίσω της την μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού) θα μπορέσει να χαρακτηρίσει τα ¾ των οικονομικών και άλλων δεσμεύσεών μας ως δεσμεύσεις απεχθείς, που έγιναν πίσω από την πλάτη του λαού και επομένως είναι εθνικά απαράδεκτες και άκυρες. Μια Κυβέρνηση που θα αναζητήσει δάνειο από άλλες δυνάμεις, όπως την Κίνα και τη Ρωσία, με λογικό επιτόκιο, καθώς και την επίτευξη συμφωνιών για τη δημιουργία κοινοπραξιών με στόχο την εκμετάλλευση του εθνικού μας πλούτου με γνώμονα το εθνικό μας συμφέρον, ώστε να μπορέσει έτσι να επιβάλει τη θέλησή της με την οριστική απαλλαγή μας από κάθε είδους δεσμεύσεις και στη συνέχεια να προχωρήσει στην εφαρμογή ενός προγράμματος οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης, στηριγμένου στη θεσμοθετημένη λαϊκή κυριαρχία με στόχο την Άμεση Δημοκρατία και με αποκορύφωμα την πατριωτική Αναγέννηση.

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Βέβαια ο δρόμος αυτός είναι δύσκολος και θα χρειαστούν σκληροί αγώνες και μεγάλες θυσίες. Γι’ αυτό χρειάζεται αγάπη για την Πατρίδα και απόλυτη αφοσίωση και πίστη στα ιδανικά της ελευθερίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ευτυχίας του Λαού. Και να μην ξεχνάμε πως η Λευτεριά δεν χαρίζεται αλλά κερδίζεται.

Γεια και χαρά.

ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ, Τρίτη 31 Μαϊου 2011


Μίκης Θεοδωράκης


Τρίτη 24 Μαΐου 2011

ΤΙ ΕΠΙΦΥΛΑΣΣΕΙ Η …ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΔΟΕΑΠ

Να ανατραπεί τώρα το εφιαλτικό σκηνικό που στήνεται στον ΕΔΟΕΑΠ - Η κρισιμότητα αυτών των εκλογών...




του Κώστα Ντελέζου (Υποψήφιου για το Δ. Σ του ΕΔΟΕΑΠ)
 
Το «τσουνάμι» της οικονομικής ύφεσης που σαρώνει ολόκληρη την Ελλάδα, χτυπάει πλέον και την πόρτα του ΕΔΟΕΑΠ -με «Δούρειο Ιππο» την απερχόμενη διοίκηση- θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο τις επικουρικές συντάξεις, την περίθαλψη και τις παροχές.

Οι νέες απειλές για τα μέλη-μετόχους:
 
***Η σπουδή της απερχόμενης προέδρου, Ελένης Σπανοπούλου, για «οικειοθελή» αποστολή στοιχείων του ΕΔΟΕΑΠ στην Εθνική Αναλογιστική Αρχή -επιβλήθηκε στη χώρα μέσω του Μνημονίου- οδηγεί μαθηματικά στο «κούρεμα» και των δικών μας επικουρικών συντάξεων. Η αποστολή των στοιχείων του ΕΔΟΕΑΠ στο ΔΝΤ δεν ήταν επιβεβλημένη, καθώς το Ταμείο μας είναι ιδιωτικό, αυτοδιαχειριζόμενο και δεν επιβαρύνει το κράτος ούτε κατά ένα ευρώ! Ωστόσο, το "τσουβάλισμα" του ΕΔΟΕΑΠ μαζί με τα άλλα ελλειμματικά επικουρικά ταμεία στην Αναλογιστική Αρχή, αναμένεται να χρησιμοποιηθεί ως άλλοθι για τις περικοπές που ξεκινούν στην επικούρηση από την 1η Σεπτεμβρίου 2011.
 
 
*** Η εν κρυπτώ επεξεργασία από την απερχόμενη διοίκηση του ΤΥΠ, του νέου Κανονισμού Υγείας και παροχών (προς αναθεώρηση του σημερινού κανονισμού), οδηγεί σε έναν καινούργιο κύκλο περικοπών, πέραν αυτών που ήδη έχουν γίνει (σε περίθαλψη, συνταξιούχους, βρεφονηπιακούς σταθμούς κ.λ.π.) ερήμην των μελών-μετόχων του ΕΔΟΕΑΠ. Δεν είναι τυχαίο, ότι ο νέος κανονισμός αν και ολοκληρώθηκε τον περασμένο μήνα (Απρίλιο), δεν δόθηκε για δημόσια διαβούλευση στα μέλη-μετόχους, αλλά κρατείται ως επτασφράγιστο μυστικό στα συρτάρια του ΤΥΠ, για να μην διαρρεύσει παραμονές των εκλογών. Αλλωστε, εάν περιελάμβανε πρόσθετες παροχές, είναι προφανές ότι η απερχόμενη διοίκηση για ευνοήτους λόγους, θα τον είχε ήδη διανείμει στους μετόχους!
 
*** Η μείωση του αγγελιοσήμου, ως αποτέλεσμα της συρρίκνωσης των διαφημιστικών δαπανών, αλλά και η «αδυναμία» της διοίκησης του ΕΔΟΕΑΠ να συγκροτήσει αξιόπιστο ελεγκτικό μηχανισμό για την εισροή χωρίς απώλειες του πόρου στο Ταμείο, μειώνουν δραματικά τα έσοδα του ΕΔΟΕΑΠ. Παράλληλα, οι αθρόες προσλήψεις προσωπικού (οι εργαζόμενοι του ΕΔΟΕΑΠ έχουν ήδη φτάσει τους 160), οι σπατάλες για έργα βιτρίνας (1,45 εκατ. ευρώ για τον εξωραϊσμό δυο ορόφων του παλιού κτιρίου που παρέμενε εγκαταλελειμμένο και ανεκμετάλλευτο επί χρόνια), ο μη αποτελεσματικός έλεγχος των νοσοκομειακών και των λειτουργικών δαπανών, δημιουργούν πρόσθετα οικονομικά προβλήματα στην τρέχουσα διαχείριση του Ταμείου.
 
Ολα αυτά συνθέτουν ένα εφιαλτικό σκηνικό για την επόμενη μέρα στον ΕΔΟΕΑΠ, ο οποίος για να παραμείνει ΙΣΧΥΡΟΣ στα χέρια των σκληρά εργαζόμενων στο χώρο της Ενημέρωσης, χρειάζεται μια νέα διοίκηση που θα εργαστεί με ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ και αποκλειστικά και μόνον για το ΣΥΜΦΕΡΟΝ του Ταμείου και των μελών- μετόχων του, τους οποίους θα σέβεται και δεν θα αιφνιδιάζει.

Τετάρτη 11 Μαΐου 2011

Οι δημοσιογράφοι δεν απεργούν όταν ο λαός είναι στους δρόμους...

Οι παρακμή των ηγεσιών της ΕΣΗΕΑ και της ΠΟΕΣΥ.


Του Κώστα Ντελέζου



Για άλλη μια φορά σήμερα -πολλοστή την τελευταία τριετία- τα συνδικαλιστικά όργανα των δημοσιογράφων, μέσω των πλειοψηφιών τους (Σόμπολος, Νταβανέλλος, Νταουντάκη, Κουμπιάς, Νικολόπουλος), αποφάσισαν για τα μέλη τους 24ωρη απεργία μαζί με όλους τους άλλους εργαζόμενους.

Φαίνεται, ότι τίποτα δεν διδάχθηκαν από τα δραματικά γεγονότα του περσινού Μαίου, με τους τρεις νεκρούς στο κέντρο της Αθήνας, που κατέδειξαν στην πράξη και με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο, την λανθασμένη πρακτική εκείνων των συνδικαλιστικών κύκλων του δημοσιογραφικού κλάδου, που επιμένουν να προκηρύσσουν απεργιακές κινητοποιήσεις ταυτόχρονα με τους άλλους εργαζόμενους... Συντασσόμενοι, δήθεν -με τον τρόπο αυτό- αλληλέγγυοι με την εργατική τάξη.

Το σημερινό νέο κρούσμα με νεαρό διαδηλωτή που νοσηλεύεται σε σοβαρή-κωματώδη  κατάσταση στην εντατική, έπειτα από δραματικά τα επεισόδια που σημειώθηκαν το μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας, εκθέτει ανεπανόρθωτα για άλλη μια φορά τα απερχόμενα διοικητικά συμβούλια της ΕΣΗΕΑ και της ΠΟΕΣΥ, τα οποία καταδίκασαν ξανά τον κόσμο στο σκοτάδι.
Για όσους θυμούνται και πέρυσι το Μάϊο, εάν δεν υπήρχαν εκείνες οι δραματικές εξελίξεις στη MARFIN, που έκαναν το γύρο του κόσμου και που... εισέβαλαν και στην Ελλάδα μέσω των ξένων ειδησεογραφικών πρακτορείων και των διεθνών τηλεοπτικών καναλιών (!), την πανεργατική απεργία και τα θλιβερά επακόλουθα δεν θα τα έβλεπε κανείς πέραν του «ιστορικού κέντρου» της Αθήνας και όσων κατοίκων του Λεκανοπεδίου Αττικής συμμετείχαν σ΄ αυτήν!

Ωστόσο, παρά το γεγονός αυτό, η ΠΟΕΣΥ και η ΕΣΗΕΑ εξακολουθούν να τηρούν την ίδια τακτική: Ούτε ένα δελτίο ειδήσεων σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, τη μέρα της πανελλαδικής κινητοποίησης των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, ούτε μια εφημερίδα στα περίπτερα την επομένη της πανεργατικής-πανδημοσιοϋπαλληλικής απεργίας! Οι Ελληνες θα παραμείνουν και πάλι αποκλεισμένοι από ειδήσεις, όμηροι μιας ιδιότυπης συσκότισης η οποία στερεί το αγαθό της ενημέρωσης από έναν ολόκληρο λαό και που στην πράξη «εξυπηρετεί» μόνο την εκάστοτε εξουσία.

Πρόκειται για ένα επικίνδυνο «σιωπητήριο» που επιβάλλεται δήθεν ως έμπρακτη αλληλεγγύη στον δοκιμαζόμενο λαό -μέρος του οποίου είναι και οι δημοσιογράφοι- το οποίο όμως, ουσιαστικά στρέφεται εναντίον των δικαιωμάτων του. Γιατί την ώρα που ο κόσμος βρίσκεται στους δρόμους, είναι τουλάχιστον ηθικά απαράδεκτο να «πνίγεται» η φωνή του από τους δημοσιογράφους. Η έλλειψη
ενημέρωσης είναι «έλλειψη οξυγόνου», για τους «πολιορκημένους» Ελληνες και το μόνο αποτέλεσμα που παράγει είναι να ευτελίζεται και να περιθωριοποιείται ο ρόλος των δημοσιογράφων και της ενημέρωσης...



Δευτέρα 9 Μαΐου 2011

Η επιχείρηση "Τζερόνιμο"


«Άραγε πως θα αντιδρούσαμε, αν ιρακινοί κομάντος επέδραμαν στην εξοχική κατοικία του George W. Bush, τον δολοφονούσαν και πετούσαν το πτώμα του στον Ατλαντικό…»


του Noam Chomsky


Είναι πλέον ή βέβαιο ότι η όλη επιχείρηση ήταν προσχεδιασμένη δολοφονία, που παραβίασε πολλαπλώς βασικούς κανόνες του διεθνούς Δικαίου. Όπως φαίνεται η μόνη αντίσταση που συνάντησαν οι 80 κομάντος, ήταν από τη γυναίκα του, που τους έβαλε τις φωνές.

Στις κοινωνίες που σέβονται το νόμο, οι ύποπτοι συλλαμβάνονται και οδηγούνται σε «δίκαιη δίκη». Τονίζω τη λέξη «ύποπτοι». Τον Απρίλιο του 2002, ο επικεφαλής του FBI, Robert Mueller, πληροφόρησε τον Τύπο ότι κατόπιν της πλέον εκ τεταμένης έρευνας στην ιστορία, «πιστεύεται» πως η συνωμοσία εξυφάνθηκε στο Αφγανιστάν, αλλά έχοντας παρακλάδια στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τη Γερμανία.

Εκείνο που μόνο πίστευαν τον Απρίλιο του 2002, δεν το γνώριζαν φυσικά, οκτώ μήνες νωρίτερα, όταν η Ουάσιγκτον απέρριπτε πρόταση των Ταλιμπάν (πόσο σοβαρή δεν γνωρίζουμε, επειδή απορρίφθηκε αύθις) να απελάσουν τον μπιν Λάντεν αν τους παρουσιάζαμε στοιχεία και αποδείξεις, που όπως σύντομα μάθαμε η Ουάσιγκτον δεν διέθετε.

Έτσι ο Ομπάμα απλώς ψευδόταν όταν είπε στο διάγγελμά του από το Λευκό Οίκο ότι «σύντομα μάθαμε ότι τις επιθέσεις της 11/9 πραγματοποίησε η αλ Κάιντα».

Ουδέν σοβαρό στοιχείο παρουσιάστηκε από τότε. Έγινε πολύς λόγος για την «ομολογία του μπιν Λάντεν», μόνο που κι αυτή μοιάζει με τη δική μου ομολογία ότι κέρδισα τον Μαραθώνιο της Βοστώνης. Κι εκείνος καυχήθηκε για κάτι που είχε θεωρηθεί μεγάλο κατόρθωμα.

Έγινε επίσης πολύς λόγος στα Μέσα για το θυμό της Ουάσιγκτον επειδή το Πακιστάν δεν παρέδωσε τον μπιν Λάντεν, αν και σίγουρα στοιχεία του στρατού και των δυνάμεων ασφαλείας γνώριζαν για την παρουσία του στο Abbottabad.

Ουδέν ελέχθη για το θυμό του Πακιστάν, που αμερικανικές δυνάμεις εισέβαλαν στο έδαφός του για
να πραγματοποιήσουν πολιτική δολοφονία. Ο αντιαμερικανικός πυρετός είναι ήδη υψηλός στο Πακιστάν, και παρόμοιες ενέργειες τον φουντώνουν. Η απόφαση να πετάξουν το πτώμα του στη θάλασσα,είναι ήδη προφανές ότι έχει προκαλέσει τόσο θυμό όσο και σκεπτικισμό στο μεγαλύτερο μέρος του μουσουλμανικού κόσμου.

Άραγε αναρωτηθήκαμε πως θα αντιδρούσαμε αν ιρακινοί κομάντος επέδραμαν στο εξοχικό του Τζορτζ W. Μπους, τον δολοφονούσαν και πετούσαν το πτώμα του στον Ατλαντικό...

Αναμφίβολα, τα εγκλήματά του ξεπερνούν εκείνα του μπιν Λάντεν και ούτε καν είναι ύποπτος παρ΄όλο που αναμφίβολα, εκείνος αποφάσισε και έδωσε τις διαταγές για να διαπραχθούν «ανώτατα
διεθνή εγκλήματα», που διαφέρουν μόνον στο ότι δεν μπορεί να χαρακτηριστεί «διαβολικός εν συνόλω», για να επικαλεστούμε τις αποφάσεις του δικαστηρίου της Νυρεμβέργης. Κι όμως για ανάλογα εγκλήματα Ναζί εγκληματίες οδηγήθηκαν στην αγχόνη: Για τους εκατοντάδες χιλιάδες θανάτους, τα εκατομμύρια των προσφύγων, την καταστροφή του μεγαλύτερου μέρος της χώρας που οδηγήθηκε σε εμφύλια διαμάχη…

Υπάρχουν και άλλα να πούμε: Για τον (κουβανό αεροπορικό βομβιστή Orlando) Bosch, που πρόσφατα πέθανε ειρηνικά στη Φλόριντα, κάνοντας αναφορά στο δόγμα Μπους: «Οι κοινωνίες που περιθάλπουν τρομοκράτες, είναι εξίσου ένοχες με τους ίδιους τους τρομοκράτες, και θα πρέπει να τις μεταχειριζόμαστε αναλόγως».

Ουδείς έδωσε σημασία, πως με τη φράση του αυτή ο Μπους καλούσε στην πραγματικότητα να γίνει εισβολή για την καταστροφή των ΗΠΑ και να δολοφονηθεί ο εγκληματίας πρόεδρός τους…

Το ίδιο με την επιχείρηση «Τζερόνιμο». Η αποικιακή νοοτροπία της είναι τόσο προφανής σε όλη της δυτική κοινωνία. Κι όμως ουδείς το εξέλαβε ως να ηρωοποιείται ο μπιν Λάντεν με το να ταυτοποιείται με η γενναία αντίσταση εναντίον των εισβολέων της γενοκτονίας.

Μοιάζει, όπως βαφτίζουμε τα δολοφονικά μας όπλα με ονόματα θυμάτων των εγκλημάτων μας: «Apache», «Tomahawk»… σαν η Luftwaffe να βάπτιζε αεροσκάφη της σε «Εβραίος» και «Γύφτος».

Υπάρχουν κι άλλα να πούμε, ακόμα κι αν είναι το πλέον ολοφάνερο, πως θα έπρεπε να μας είχαν χορηγήσει με βασικά στοιχεία για να τα σκεφτούμε.



(Copyright 2011 Noam Chomsky)

Δευτέρα 2 Μαΐου 2011

Οι εκβιασμοί των οίκων αξιολόγησης και η ...εκποίηση της δημόσιας περιουσίας...


«Εντάξει! Καλή η προσπάθεια. Οµως δεν µασάµε. Το παιχνίδι σας τελείωσε. Καµιά χώρα δεν µπορεί να διαπράξει οικονοµική αυτοκτονία, να βυθιστεί στην ύφεση και να εξανδραποδίσει ένα µεγάλο µέρος του πληθυσµού της, µόνο και µόνο για να ικανοποιήσει τους κερδοσκόπους».
Η κυβέρνηση της Ισλανδίας δεν τα είπε αυτά. Αντίθετα προσπάθησε να σπείρει τον πανικό στον λαό, ώστε να τον κάνει να ψηφίσει «Ναι» στο δηµοψήφισµα και να πληρώσει αυτός τα χρέη των τραπεζιτών.

Στις 23 Φεβρουαρίου, η Moody’s απειλούσε: «Αν καταψηφιστεί η πρόταση, θα υποβαθµίσουµε την Ισλανδία. Αλλιώς θα διατηρήσουµε την αξιολόγησή µας σταθερή». Λίγοι αντιλαµβάνονται πως οι περίφηµοι οίκοι πιστοληπτικής αξιολόγησης δεν είναι στην πραγµατικότητα παρά λόµπι τα οποία λειτουργούν για τα συµφέροντα της πελατείας τους, δηλαδή του χρηµατοπιστωτικού κεφαλαίου.

Η περίπτωση του Ντένις Κιούσινιτς, όταν ακόµη ήταν δήµαρχος του Κλίβελαντ, είναι αποκαλυπτική, όπως τη διηγείται ο Μάικλ Χάντσον, καθηγητής των Οικονοµικών στο Πανεπιστήµιο του Μιζούρι. Οι τράπεζες και κάποιοι από τους καλύτερους πελάτες τους είχαν βάλει στο µάτι τη δηµόσια ηλεκτρική εταιρεία της πόλης µε στόχο να την ιδιωτικοποιήσουν. Ηθελαν µάλιστα να την αγοράσουν βερεσέ (µε φορολογική έκπτωση των τόκων). Οι τράπεζες ζήτησαν από τον δήµαρχο Κιούσινιτς να τους πουλήσει την εταιρεία, υποσχόµενες να τον βοηθήσουν να εκλεγεί κυβερνήτης. Ο Κιούσινιτς τους είπε «όχι». Ετσι οι τράπεζες επιστράτευσαν τους µπράβους τους, δηλαδή τουςοίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης. Και αυτοί απείλησαν να υποβαθµίσουν την πιστοληπτική ικανότητα του Κλίβελαντ.«Αν δεν µας αφήσετε να πάρουµε την ηλεκτρική εταιρεία», είπαν, «θα καταστρέψουµε οικονοµικά την πόλη σου».

Ο Κιούσινιτς ξαναείπε «όχι». Και οι οίκοι πιστοληπτικής αξιολόγησης πραγµατοποίησαν την απειλή τους. Οµως, ο δήµαρχος είχε σώσει την πόλη του και τους δηµότες του από τα αρπακτικά των ιδιωτικοποιήσεων. Και όταν ήρθε το πλήρωµα του χρόνου, οι ψηφοφόροι του τον έστειλαν στο Κογκρέσο, όπου είναι σήµερα µια από τις πιο ειλικρινείς φωνές των Δηµοκρατικών (είχε µάλιστα διεκδικήσει και το χρίσµα τους για την προεδρία).

Η ιστορία που διηγείται ο Μάικλ Χάντσον για τους οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης τα λέει όλα. Πώς είναι δυνατόν να πιστεύει κανείς ότι η συµφωνία να πληρώσει µια χώρα ένα χρέος που είναι αδύνατο να αποπληρωθεί θα βελτιώσει την πιστοληπτική της εικόνα; Οι επενδυτές που επενδύουν στα οµόλογα των χωρών έχουν µάθει να εµπιστεύονται µόνο τη δική τους κοινή λογική, από τότε που έχασαν δισεκατοµµύρια εξαιτίας των απατηλών αξιολογήσεων αυτών των οίκων που, λίγες µόλις µέρες πριν από τη συντριβή τους, εξακολουθούσαν να αξιολογούν µε άριστα τις τράπεζες που προκάλεσαν την οικονοµική κρίση.

Αν αυτοί οι οίκοι απέφυγαν την ποινική δίωξη, το οφείλουν µονάχα στα ψιλά γράµµατα των συµβολαίων τους: εκεί που έγραφαν ότι εξέφραζαν απλώς µια «γνώµη», αποποιούµενες έτσι κάθε ευθύνη για τις εκτιµήσεις τους. Μπορεί λοιπόν ένας που εµπιστεύεται αυτούς τους οίκους σήµερα να είναι λιγότερο ανεύθυνος από αυτούς;

(ΤΑ ΝΕΑ)





Τρίτη 19 Απριλίου 2011

Να πάμε στη συγκέντρωση της ΓΣΕΕ, στις 11 Μαϊου 2011... Και να ΜΗΝ φύγουμε... Να πάμε και να μείνουμε εκεί...!!!

« ΑΝΤΙΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ...»
Η ΓΣΕΕ ανήγγειλε γενική απεργία και συγκέντρωση για την 11η Μαϊου 2011 . Η ΓΣΕΕ έχει κάνει μέχρι τώρα τρεις τέτοιες ανάλογες κινητοποιήσεις (5/5/2010, 15/12/2010 και 23/2/2011) στο διάστημα που πέρασε από τον ερχομό του Μνημονίου. Υποτίθεται πως οι κινητοποιήσεις αυτές της ΓΣΕΕ γίνονται για να ανατραπεί η άδικη και αντεργατική πολιτική της κυβέρνησης.

Καταλαβαίνει όμως εύκολα κανείς, και από την συχνότητα αυτών των κινητοποιήσεων αλλά και από την μεθοδολογία τους, πως ο αντικειμενικός τους σκοπός δεν είναι βέβαια η ανατροπή της άδικης και καταστροφικής κυβερνητικής πολιτικής. Οι κινητοποιήσεις αυτές είναι ειδικά σχεδιασμένες έτσι ώστε να μην πετυχαίνουν τίποτε απολύτως. Τίποτε θετικό για την ελληνική κοινωνία και τους εργαζόμενους. Κι αυτό φαίνεται από τα μηδενικά τους αποτελέσματα. Οι τρεις προηγούμενες κινητοποιήσεις της ΓΣΕΕ δεν πέτυχαν τίποτε. Μα τίποτε. Απολύτως.

Οι κινητοποιήσεις της ΓΣΕΕ έχουν έναν και μόνο σκοπό: τη λαϊκή εκτόνωση. Λειτουργούν πρακτικά σαν βαλβίδα εκτόνωσης της λαϊκής αγανάκτησης. Είναι σχεδιασμένες ώστε να δίνουν την εντύπωση σε αυτόν που συμμετέχει πως έκανε το καθήκον του και μπορεί να γυρίσει πλέον ήσυχος και πανευτυχής στο σπίτι του.

Το συνηθισμένο σενάριο, που ακολουθείται σε πολλές πόλεις, από την ΓΣΕΕ, τα εργατικά κέντρα και γενικά τον ολιγαρχικά ελεγχόμενο επαγγελματικό συνδικαλισμό της χώρας, προβλέπει συγκέντρωση, έπειτα πορεία, συνήθως τριών-τεσσάρων χιλιομέτρων και πέρα για πέρα άσκοπη, μα εντελώς ΑΣΚΟΠΗ, και μετά διάλυση. Ναι διάλυση.

Αν όμως θέλουμε να πετύχουμε κάτι, ό,τι νάναι αυτό, έχει αποδειχτεί πια ότι το να πηγαίνουμε και να φεύγουμε δεν αποδίδει. Να πάμε λοιπόν στην συγκέντρωση της ΓΣΕΕ, στις 11 Μαϊου, αλλά να ΜΗΝ φύγουμε. Να πάμε και να μείνουμε εκεί.


Καλώ όλους τους ιστολόγους, καθώς και όλες τις ανεξάρτητες κινήσεις και τις οργανώσεις πολιτών που συμφωνούν πάνω σε αυτή την ιδέα του “Πάμε και μένουμε“, να την προωθήσουμε όλο το επόμενο διάστημα μέχρι την 11η Μαϊου, με όποιο τρόπο και μέσο έχουμε. Να προετοιμαστούμε και να οργανωθούμε. Να συντονιστούμε.

Εχω και έχει κι ο καθένας μας από χίλιες ιδέες πάνω στο ποια θα μπορούσαν να είναι τα αιτήματα μιας παλλαϊκής συγκέντρωσης του τύπου “Πάμε και μένουμε”. Αλλά νομίζω ότι δεν πρέπει να τα εκφράσω εδώ. Αν η συγκέντρωση επιτύχει, τότε να είσαστε σίγουροι πως θα μεταβληθεί σε επί τόπου γενική συνέλευση και θα καθορίσει τα τακτικά και τα στρατηγικά της αιτήματα και τους στόχους της, ο συγκεντρωμένος λαός από μόνος του. Εμείς, ιστολόγοι και κινήσεις-οργανώσεις, οφείλουμε να δράσουμε μόνο προπαγανδιστικά υπέρ της συμμετοχής και του “δεν φεύγουμε”, και συντονιστικά. Και όχι σαν οι από πάνω σοφοί που αποφασίζουν μόνοι τους για τους άλλους, επειδή τα ξέρουν όλα. Ας εμπιστευθούμε την γνήσια δημοκρατία και το δικαίωμα των πολλών να αποφασίζουν εκείνοι.

Το σημαντικό όμως είναι να “Πάμε και να μείνουμε”. Να μην διαλυθούμε. Και να είμαστε πολλοί, φυσικά...




Τρίτη 5 Απριλίου 2011

Ποιος σκοτώνει τις εφημερίδες;

Αφιερωμένο σε όλους εκείνους τους δημοσιογράφους που έχουν μυρίσει αντιμόνιο από τις λινοτυπικές ξημερώματα κι έχουν κρατήσει στα χέρια τους το υγρό χαρτί της «διόρθωσης», χτυπημένο από τη βούρτσα στο μάρμαρο...






Ποιος σκοτώνει τις εφημερίδες;

Το ίδιο ερώτημα είχε θέσει τον Αύγουστο του 2006 το περιοδικό Economist, προκαλώντας άρθρα κι αναλύσεις σε έντυπα και ηλεκτρονικά Μέσα, σε blogs και καφενεία, από δημοσιογράφους, επιχειρηματίες, πολιτικούς αλλά και απλούς πολίτες.
Για άλλη μια φορά φαίνεται ότι άλλοι πήραν τις λανθασμένες αποφάσεις και άλλοι καλούνται να πληρώσουν τις συνέπειες της κρίσης:
Η ΕΣΗΕΑ καλεί τα μέλη και μη μέλη της ενόψει των δύο 48ωρων απεργιών, που έχουν ήδη κηρυχθεί για τις 7, 8, 9 και 10 Απριλίου 2011:

** να μην παραδίδουν ύλη για τα φύλλα των κυριακάτικων εκδόσεων

** να μην επιτρέψουν να χρησιμοποιηθούν κείμενα ή εκπομπές, που έχουν ήδη παραδώσει για τον ίδιο λόγο.

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ καλεί τους διευθυντές και τους αρχισυντάκτες σε εφημερίδες, ραδιοφωνικούς, τηλεοπτικούς σταθμούς και τα ενημερωτικά sites να μην ασκήσουν πίεση στους συναδέλφους τους για την παράδοση της σχετικής ύλης βάζοντάς τους αντιμέτωπους με τις αποφάσεις του Σωματείου τους.

Μόνο που από την Κυριακή οι πιέσεις στους συντάκτες θυμίζουν τσουνάμι , αφού παντού υποχρεώνονται να δώσουν κομμάτια, κείμενα ψυγείου. Και η ανακοίνωση της πλειοψηφίας της ΕΣΗΕΑ μοιάζει σαν μνημόσυνο ή στοχοποιεί άδικα τους συναδελφους που αφήνει ακάλυπτους το σωματείο τους απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία.

Ποιος σκότωσε την εφημερίδα;


Με τη βοήθεια του Ιντερνετ, οι κυκλοφορίες πέφτουν και οι θέσεις εργασίας μειώνονται σε ΗΠΑ - Δυτ. Ευρώπη   (The Economist)

«Μία καλή εφημερίδα πιστεύω είναι μία χώρα που μιλάει στον εαυτό της», έλεγε αστειευόμενος το 1961 ο Αρθουρ Μίλερ. Μία δεκαετία αργότερα, δύο ρεπόρτερ της «Ουάσιγκτον Ποστ» έγραψαν μία σειρά άρθρων που ανέτρεψαν τον πρόεδρο Νίξον και το κύρος της έντυπης δημοσιογραφίας εκτινάχθηκε στα ύψη. Στην ιδανική περίπτωση, οι εφημερίδες ελέγχουν αποτελεσματικά επιχειρήσεις και κυβερνήσεις. Συνήθως καθορίζουν την ειδησεογραφική ατζέντα για λογαριασμό των υπόλοιπων ΜΜΕ. Ωστόσο, οι μεγάλης κυκλοφορίας διεθνείς εφημερίδες είναι πλέον ένα επαπειλούμενο είδος. Η αποστολή τους, να πωλούν άρθρα σε αναγνώστες και αναγνώστες σε διαφημιστές, που διατήρησε επί μακρόν το ρόλο τους στην κοινωνία, αποσυντίθεται σταδιακά.

Απ’ όλα τα παραδοσιακά ΜΜΕ, οι εφημερίδες είναι αυτές που πλήττονται περισσότερο από το Ιντερνέτ. Η κυκλοφορία τους πέφτει εδώ και δεκαετίες στις ΗΠΑ, τη Δυτική Ευρώπη, τη Λατινική Αμερική, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία. (Στις υπόλοιπες χώρες οι πωλήσεις αυξάνονται.) Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, το Διαδίκτυο επιτάχυνε την πτώση. Στο βιβλίο του «Η υπό εξαφάνιση εφημερίδα» ο Φίλιπ Μάιερ υπολογίζει ότι το πρώτο τέταρτο του 2043 θα είναι η στιγμή, κατά την οποία θα εξαφανιστεί κάθε έντυπο στις ΗΠΑ όταν και ο τελευταίος εξαντλημένος αναγνώστης πετάξει και την τελευταία έκδοση. Αυτού του είδους η εσχατολογία μπορεί να προκαλεί οργή στους μεγαλοεκδότες, αλλά ακόμη και ο κυνικότερος βαρώνος δεν μπορεί να αρνηθεί το γεγονός πως όλο και περισσότεροι νέοι ενημερώνονται στο Ιντερνετ. Οι Βρετανοί ηλικίας 15 έως 24 ετών εκτιμάται ότι περνούν σχεδόν 30% λιγότερο χρόνο διαβάζοντας εθνικές εφημερίδες, μόλις αρχίσουν να χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο.

Φεύγει και η διαφήμιση

Η διαφήμιση ακολουθεί τους αναγνώστες κατά πόδας. Το κυνήγι είναι σχεδόν ξεδιάντροπο, σε μεγάλο βαθμό επειδή το Ιντερνετ είναι ένα γοητευτικό μέσο, το οποίο συνδέει αγοραστές και πωλητές, ενώ αποδεικνύει στους διαφημιστές πως το χρήμα τους σπαταλιέται με ορθολογικό τρόπο. Ειδικά οι μικρές αγγελίες γνωριμιών στρέφονται ταχύτατα στον κυβερνοχώρο. Ο Ρούπερτ Μέρντοχ κάποτε τις είχε χαρακτηρίσει τα ποτάμια χρυσού της βιομηχανίας του Τύπου, όπως όμως απεφάνθη πέρυσι, «ορισμένες φορές τα ποτάμια στεγνώνουν». Στην Ελβετία και την Ολλανδία οι εφημερίδες έχουν χάσει τις μισές αγγελίες προς όφελος του Ιντερνετ.

Οι εφημερίδες δεν έχουν αρχίσει να κλείνουν μαζικά, αλλά είναι θέμα χρόνου. Τις επόμενες δεκαετίες οι μισές από τις σοβαρές εφημερίδες ενδέχεται να καταρρεύσουν. Οι θέσεις εργασίας στον τομέα έχουν αρχίσει ήδη να εξαφανίζονται. Σύμφωνα με την Ενωση Εφημερίδων στην Αμερική ο αριθμός όσων απασχολούνται στη βιομηχανία μειώθηκε κατά 18% ανάμεσα στο 1990 και το 2004. Οι μετοχές των εισηγμένων εντύπων που κατακρημνίζονται έχουν προκαλέσει την οργή των επενδυτών. Το 2005 μία ομάδα μετόχων της Knight Ridder, της ιδιοκτήτριας εταιρείας πολλών αμερικανικών εφημερίδων, απέκτησε τον έλεγχό της και αποφάσισε να πουλήσει τις εφημερίδες της, τερματίζοντας μία 114ετή ιστορία. Εφέτος, η Morgan Stanley, μία τράπεζα επενδύσεων, επιτέθηκε στην επιχείρηση New York Times Company, τον πιο έγκυρο δημοσιογραφικό θεσμό, επειδή η τιμή της μετοχής της σχεδόν υποδιπλασιάστηκε σε τέσσερα χρόνια.

Ποιά μέτρα παίρνουν


Αγνοώντας την πραγματικότητα για πολλά χρόνια, οι εφημερίδες επιτέλους αναλαμβάνουν δράση. Για να περικόψουν το κόστος, ήδη έχουν αρχίσει να δαπανούν λιγότερα στον τομέα της δημοσιογραφίας. Προκειμένου να προσελκύσουν νεανικότερο κοινό, στρέφονται σε ένα συνδυασμό άρθρων lifestyle, ψυχαγωγίας και θεμάτων, που άπτονται περισσότερο της καθημερινής ζωής και λιγότερο της διεθνούς και της εσωτερικής πολιτικής. Προσπαθούν να δημιουργήσουν νέες επιχειρήσεις τόσο εντός όσο και εκτός δικτύου. Και, τέλος, επενδύουν σε δωρεάν καθημερινά έντυπα, τα οποία δεν αναλώνουν το ισχνό δημοσιογραφικό δυναμικό τους στην αποκάλυψη της πολιτικής ή επιχειρηματικής διαφθοράς.

Θα μπορούν, λοιπόν, μελλοντικά οι πολιτικοί να πραγματοποιούν διαρρήξεις στα γραφεία των αντιπάλων τους, απολαμβάνοντας ασυλία; «Είναι οι σημερινοί δημοσιογραφικοί όμιλοι σε θέση να κρατούν ενημερωμενους τους πολίτες, μία αποστολή, στην οποία βασίζεται η δημοκρατία;», αναρωτήθηκε σε πρόσφατη έκθεσή του το ερευνητικό ίδρυμα Κάρνεγκι στη Νέα Υόρκη. Πάντως, η παρακμή των εφημερίδων δεν θα είναι τόσο καταστροφική για την κοινωνία όσο φοβούνται ορισμένοι. Θυμηθείτε πως η δημοκρατία έχει ήδη επιβιώσει από την φθίνουσα πορεία των κυκλοφοριών λόγω της άνθησης της τηλεόρασης μετά τη δεκαετία του ’50. Προφανώς, θα επιβιώσει και από την επικείμενη εξέλιξη.

Τι δείχνει το μέλλον

Σύμφωνα με το Κάρνεγκι στο μέλλον η υψηλού επιπέδου δημοσιογραφία θα υποστηριχθεί από μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς. Ηδη κάποια έγκυρα έντυπα συντηρούνται κατ’ αυτόν τον τρόπο, ανάμεσά τους οι εφημερίδες Guardian και Christian Science Monitor και το δημόσιο ραδιόφωνο στις ΗΠΑ. Μία επίλεκτη ομάδα σοβαρών φύλλων, η οποία θα διατίθεται παντού ηλεκτρονικά, η ανεξάρτητη δημοσιογραφία, υποστηριζόμενη από μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς, χιλιάδες ενημερωμένοι bloggers και πολίτες δημοσιογράφοι: όλες οι ενδείξεις συγκλίνουν στην άποψη πως η εθνική συζήτηση του Αρθουρ Μίλερ θα είναι ζωηρότερη από ποτέ.

Το πρωτότυπο άρθρο: www.economist.com/displaystory.cfm?story_id=7830218



Δύο 48ωρες

H ΕΣΗΕΑ πραγματοποιεί δύο 48ωρες απεργίες Πέμπτη- Κυριακή , στο τύπο και τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ, ενώσεις , ζητώντας υπογραφή συλλογικών συμβάσεων και να μη γίνουν απολύσεις.

Στην ΠΟΕΣΥ πάντως τα πράγματα έχουν μπερδευτεί , με τις διαδοχικές ανακοινώσεις σε ορθή επανάληψη. Επίσης δυο περιφερειακές ενώσεις-μέλη της στην Θεσσαλία την Πελοπόννησο και τα νησιά κάνουν αντίστοιχα μόνο δίωρες και τρίωρες στάσεις εργασίας.

Το μπέρδεμα είναι ο,τι στην περιφέρεια υπάρχουν ώρες κατά τις οποίες θα δουλεύουν οι δημοσιογράφοι και μαζί τους ανταποκριτές της ΕΡΤ των ιδιωτικών ραδιοτηλεοπτικών , του ΑΠΕ

Οπότε...
Η γενικότερη τραγελαφική κατάσταση πάντως θα επαναληφθεί για μια ακόμα φορά: Η τηλεόραση θα παίζει χωρίς να προβάλει τα μονοθεματικά δελτία ειδήσεων με τους παραθυράτους παπαγάλους της. Θα παίζει φυσικά το σύνολο του υπόλοιπου προγράμματος με όλες τις «Life style» εκπομπές, πρώτες και καλύτερες. Α, να μη ξεχάσω και τα εξόχως εκπολιτιστικά τουρκικά σήριαλ… αλλά και πρωινάδικα φρέσκα η σε επαναλήψεις.

Ανάλογη η κατάσταση και στα ραδιόφωνα.


Οι εφημερίδες μόνο εθνικής εμβέλειας δεν θα κυκλοφορήσουν επειδή στις περιφερειακές το πράγμα μπερδεύεται. Αλλά σ΄όσες δεν κυκλοφορήσουν για 4 μέρες δεν θα πληρώσουν ακριβά οι εκδότες το τίμημα, μια και θα γλιτώσουν το χαρτί των χαμένων ημερών, μείον τους μισθούς των δημοσιογράφων ενώ θα περάσουν την διαφήμιση στο φύλλο της Πέμπτης, μαζί με τα απαραίτητα σι-ντις και όλη την κυριακάτικη πραμάτεια στη σακούλα βεβαίως-βεβαίως…
Και βέβαια μαζί θα βγούν στο περίπτερο και κάποια κυριακάτικα, σαββατιάτικα, οικονομικά και εβδομαδιαία φύλλα.
Ποιοι είναι οι πραγματικά χαμένοι; Όσοι εναπομείναντες –ηλικιωμένοι αναγνώστες και μερικοί ακόμη- πιστοί στις εφημερίδες. Επειδή τους αρέσει να διαβάζουν κι όχι να παίρνουν εύπεπτη τροφή που τους προσφέρει η πλάνα εικόνα της τουβούλας.
Αυτή που προσπάθησαν ν’ αντιγράψουν οι εκσυγχρονιστές των εφημερίδων μετατρέποντας τα σοβαρά φύλλα σε «λάιτ» με μεγάλες φωτογραφίες και μικρά κείμενα. Χωρίς έρευνες, χωρίς ρεπορτάζ σε βάθος, αλλά πάντα με προσφορά σι-ντι, για να καταστούν τελικά το περιτύλιγμά του.
Όπως παραδέχτηκε και σήμερα η πλειοψηφία των 8 του ΔΣ, στη διάρκεια της συνεδρίασης, τα κανάλια και τα ραδιόφωνα θα λειτουργήσουν κανονικά απλώς δεν θα μεταδώσουν δελτία ειδήσεων. Αν και για το Σαββατοκύριακο πολλά ακούγονται.
Έτσι στα ραδιοτηλεοπτικά δεν ανοίγει μύτη, μια που και οι διαφημίσεις θα μεταδίδονται και οι εκπομπές θα παίζουν.
Στις εφημερίδες πάλι οι εργοδότες ετοιμάζουν για την Πέμπτη να βγάλουν κυριακάτικα φύλα(με εξαίρεση μια δυο εφημερίδες) σαββατιάτικες εκδόσεις και όλα τα εβδομαδιαία μπαγιάτικα
Στην ουσία κάποιοι σκοτώνουν την ενημέρωση υπέρ της επικοινωνίας, αφού τα φύλλα που θα βγούν έτσι θα έχουν ένα σωρό μπαγιάτικα πράγματα και βέβαια οι συντάκτες θα χάσουν 4 μεροκάματα και μια αργία που πληρώνεται διπλά εφόσον δουλεύεις.
Άλλωστε το ίδιο έγινε και κατά το τριήμερο της 25η Μαρτίου όπου η πλειοψηφία της ΕΣΗΕΑ για να τάχει καλά με αφεντικά της, συμφώνησε να βγάλουν τις εφημερίδες όποτε γουστάρουν .
Είναι και αυτός ένας πρόσθετος λόγος μείωσης της αξιοπιστίας των εφημερίδων,όπως επίσης τα μαγνητοσκοπημένα νυχτερινά ειδήσεων τα μεσάνυχτα στις τηλεοράσεις που είναι σε κονσέρβα από νωρίς.
Σε όλα αυτά, με την κατεψυγμένη ενημέρωση και τις απεργίες - μαϊμού υπήρξε σαν πρόβα τζενεράλε η προηγούμενη 48ωρη απεργία 17 και 18 Δεκεμβρίου όπου τα φύλλα του Σαββατοκύριακου (Βημα, Εθνος κλπ) κυκλοφόρησαν από την Παρασκευή με εξαίρεση την Ελευθεροτυπία που έβγαλε φυλλο την Κυριακή μετά το άδειασμα των συναδέλφων, από την παρέα Νταβανέλλου - Νταουντάκη – Σόμπολου. Είχαν παραμυθιάσει στην περίπτωση αυτή τους συναδέλφους ότι θα εξαιρεθούν, επειδή δήθεν θα υπογραφόταν σύμβαση με την κληρονόμο του Τεγόπουλου, πράγμα που τελικά δεν έκαναν επειδή Τσαλαπάτης και Ράμος κατήγγειλαν ότι πρόκειται για επιχειρησιακή σύμβαση.
Και η παρέα της πλειοψηφίας στο ΔΣ της ΕΣΗΕΑ εξέθεσε όλους τους συναδέλφους κόβοντας και τον κλάδο στη μέση.
Ιστορία που μάλλον επαναλαμβάνεται, χωρίς να μπορεί να προβλέψει κάποιος τι ξημερώνει την επόμενη μέρα.
Τέτοια υποταγή στη διαπλοκή.
Τέτοια εκτέλεση εν ψυχρώ της ενημέρωσης.


Με αφορμή την απεργία, στο Ριζοσπάστη δημοσιεύονται ενδιαφέρουσες επισημάνσεις της συνδικαλιστικής έκφρασης του ΠΑΜΕ στην ΕΣΗΕΑ. Ειδικότερα τονίζεται για την πλειοψηφία των 9 στο σημερινό ΔΣ της ΕΣΗΕΑ αλλά και της ΠΟΕΣΥ….


«………Η οργάνωση του αγώνα των εργαζομένων στα ΜΜΕ έχει εδώ και χρόνια αφεθεί σε εργοδοτικές - κυβερνητικές πλειοψηφίες «σωματείων» και Ομοσπονδιών. …………. Για παράδειγμα, η απόφαση για την τετραήμερη απεργία δεν πάρθηκε από Γενικές Συνελεύσεις, που θα έπρεπε να συζητήσουν και το πώς θα οργανωθεί αυτός ο αγώνας, πώς θα περιφρουρηθεί για να έχει επιτυχία, να αφήνει περιθώρια συνέχειας. Και έχουν και γι' αυτό ευθύνη οι εργοδοτικές συνδικαλιστικές πλειοψηφίες.»
Όλα όσα συμβαίνουν σήμερα στο χώρο των ΜΜΕ ,καταλήγει, δεν έχουν τίποτε το διαφορετικό απ' όλα όσα συμβαίνουν σε κάθε άλλον τομέα της οικονομίας και σε όλη τη χώρα. Ταυτόχρονα, έχουν κάνει πολύ περισσότερο καθαρές τις πραγματικές διαχωριστικές γραμμές στην κοινωνία, στα συνδικάτα, στην πολιτική…….







Μίκης Θεοδωράκης: '΄Mόνη λύση είναι η ειρηνική επανάσταση"

" Από το 1950 μέχρι σήμερα όλοι όσοι κυβέρνησαν οδήγησαν την Ελλάδα στο σημερινό αδιέξοδο"
"Θέλουν να μας εξαφανίσουν ως λαό για να μας πάρουν τον ορυκτό πλούτο!"


Σε μια από τις σπάνιες τηλεοπτικές εμφανίσεις του, ο Μίκης Θεοδωράκης σήμερα 5/4/ 2011 στον ΑΝΤ1 και τον Γιώργο Παπαδάκη.
Ο Μίκης Θεοδωράκης, ο δικός μας Μίκης, ο Μίκης όλης της ΕΛΛΑΔΑΣ. Όταν αποφασίζει να μιλήσει για την μαύρη κατάσταση στην χώρα μας, αποτέλεσμα των πολιτικών των τελευταίων 60 χρόνων, όπως λέει, τότε λέει αλήθειες που πονάνε. Οι κυριότερες από αυτές:
***Η παρουσία της Τρόϊκας στην πατρίδα μας είναι παράνομη. Η απόφαση της κυβέρνησης για το Μνημόνιο άκυρη. Το δάνειο που πήραμε δεν πέρασε από τα 3/5 της Βουλής ούτε υπογράφηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η εθνική μας παντοδυναμία καταλύθηκε μόνο με υπογραφή του κ. Παπακωνσταντίνου.
***Άλλη τέτοια σύμβαση δεν έχει υπογραφεί. Θα αναγκαστούμε να βγάλουμε στο σφυρί τα εθνικά μας μνημεία Ακρόπολη, Επίδαυρο, Ολυμπία. 100 χιλ. δισ. εκτίμησαν την Ακρόπολη. Αύριο μπορεί να την πουλήσουν ακόμα και στους Τούρκους και να δούμε την ημισέλινο να κυματίζει στην κορυφή της. Όμως η εθνική κυριαρχία δεν παραδίδεται ούτε από τους 300 της Βουλής. Ούτε ακόμα ο ελληνικός λαός δεν έχει δικαίωμα να την παραδόσει.
***Το άρθρο 120 του Συντάγματος απαγορεύει τον σφεταιρισμό της λαϊκής κυριαρχίας. Έχει συντελεστεί πραξικόπημα, είναι παράνομοι. Ακόμα και η Χούντα αφαίρεσε μόνο ορισμένα άρθρα του Συντάγματος. Αυτοί ΟΛΑ. Από τις πράξεις αυτές ας κρίνουν οι Ελληνες πολίτες ποιοί είναι οι προδότες.
***Χρειάζεται επαναστατική κυβέρνηση, ειρηνική επανάσταση όλου του λαού για την κατάργηση αυτών των συμβάσεων. Το χρέος είναι ειδεχθές, να κάνουμε ότι και ο Ισημερινός.
***Να τιμωρηθούν όλοι όσοι λήστεψαν το δημόσιο και παραβίασαν τους νόμους του κράτους.
***Από τα αλλεπάλληλα χτυπήματα ο λαός τα έχασε. Έχει σοκαριστεί. Όσοι κυβέρνησαν τα τελευταία χρόνια έφεραν την Ελλάδα σε αδιέξοδο. Οι νέοι δεν έχουν πάψει να ενδιαφέρονται. Έχουν πέσει σε λήθαργο.Πρέπει να δημιουργηθεί ένα Παλλαϊκό Μέτωπο ενάντια στο πραξικόπημα που έγινε με γάντια και γραβάτες, για να καθαρίσουμε τα πράγματα από την κόπρο του Αυγείου.
***Δεν είμαι μια προσωπικότητα. Είμαι ένας έλληνα πατριώτης. Ξεφτυλίζουν την πατρίδα μας. Μας λένε κοπρίτες, ανεύθυνους, ότι τα φάγαμε μαζί. Συνομωτούν για να κλέψουν τον πλούτο της χώρας μας. Γιατί δεν φτιάχουν ΑΟΖ; Τολμούν και λένε ότι το Καστελόριζο ανήκει στην Μεσόγειο. Όχι είναι δικό μας!Τι λένε οι έλληνες πιλότοι και τα πληρώματα του ναυτικού μας, όταν δεν μπορούν να πετάξουν πάνω από το Αιγαίο, ή όταν φτάνουν οι τούρκικες φρεγάτες στο Σούνιο;
***Ο Στρατός και η Αστυνομία έχουν θέση μαζί μας στο Παλλαϊκό Μέτωπο. Εγώ βγήκα στο κουρμπέτι γιατί προέχει η σωτηρία της χώρας μας. Όταν είχαμε τους Γερμανούς, όταν είχαμε χούντα, ξέραμε ποιος ήταν ο εχθρός μας. Τώρα; Η κυβέρνηση είναι εκλεγμένη και δρα παράνομα και προδοτικά. Γιαυτό δεν έχω μόνο πάθος, αλλά και αηδία για ότι συντελείται. Ίσως βιολογικά δεν έχω πολύ χρόνο. Δεν μπορώ να βλέπω να βρίζουν την χώρα μου. Κατεδαφίζουν την ιστορία, τον πολιτισμό, την ιστορία, τον λαό ολόκληρο. Πού είναι η κουλτούρα του 1960; Ο Χατζηδάκις; Πώς μπορώ να είμαι ήσυχος εγώ σε μια τέτοια κατάσταση.
***Ντρέπομαι σαν κρητικός για την χρησιμοποίηση της βάσης της Σούδας, για την καταστροφή του Ιράκ, του Αφγανιστάν και τώρα της Λιβύης. Έχουμε τίποτε να χωρίσουμε με αυτούς τους λαούς; Γιατί πρέπει να φεύγουν τα αεροπλάνα από την Σούδα, γιατί πρέπει το γαλλικό αεροπλανοφόρο να βρίσκεται στα νερά μας; Απαιτώ από τον Γ. Παπανδρέου να κλείσει την βάση της Σούδας, όπως ο πατέρας του έκλεισε την βάση της Νέας Μάκρης τότε. Καλώ τον λαό της Κρήτης να κλείσει την βάση της Σούδας. Το επιχείρημα ότι έτσι θα σώσουμε τους Λίβυους είναι σαθρό. Πάνε να πάρουν τα πετρέλαια της Λιβύης. Δεν σώζουν τους άμαχους, τους σκοτώνουν.
***Η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου δεν ψηφίστηκε. Είναι τυπικά ψηφισμένη, όχι ουσιαστικά. Είναι κυβέρνηση του 20%. Μαζί τα δύο μεγάλα κόμματα του 40%. Δεν έχει δικαίωμα να παίρνει αποφάσεις για δυο τρεις γενιές. 2.000.000 ψηφοφόροι έφυγαν από την Νέα Δημοκρατία, 1.000.000 από το ΠΑΣΟΚ. Ποιοί λοιπόν κυβερνούν σήμερα; Όσοι φεύγουν σήμερα γίνονται ανεξάρτητοι.
***Η αριστερά δεν έχει αναποκριθεί στις σημερινές ανάγκες. Πρέπει να εγκαταλείψει την βουλή γιατί δίνει με την παραμονή της, νομιμοφάνεια στην κυβέρνηση.
***Έχουμε φτιάξει 200-300 Σπίθες. Είναι ακόμα πυρήνες. Στην γενική απεργία ξεκίνησαν 200 σπιθίτες από το Μινιόν και κατέληξαν 2000 στην Βουλή. Πού είναι τα κόμματα της αριστεράς να ενωθούμε και να δώσουμε λύσεις;
***Έχω ένα σιδηρούν παραπέτασμα γύρω μου. Ας μου δώσουν μισή ώρα να μιλήσω σε μεγάλους σταθμούς να δείτε πως θα ακολουθήσει η νεολαία. Δεν με αφήνουν να μιλήσω, με έχουν φιμώσει. Στην ηλικία που είμαι αναγκάζομαι να πηγαίνω παντού. Με την διακήρυξη της 1ης Δεκέμβρη είχαμε 370.000 χιλιάδες αναρτήσεις στο διαδίκτυο. ΘΕΛΩ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΜΙΛΗΣΩ.
***Αν έκανα κόμμα, θα το ονόμαζα ΠΑΤΡΙΔΑ. Θέλω να είμαστε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ. Μόνο τους φασίστες και τους χουντικούς δεν θέλω.
***Βρισκόμαστε σε ένα μαγγανοπήγαδο, ο λαός μοιάζει με μουλάρι που φορά παρωπίδες. Γυρίζουμε γύρω-γύρω. Δεν πρέπει λοιπόν να χρεωνόμαστε άλλο γιατί πληρώνουμε τόκους. Ξεκινήσαμε επί Καραμανλή με το 32% του ΑΕΠ, μετά το πήγαν στο 112%, στο 132% και τώρα ο Γιώργος το έφτασε στο 142%. Ποτέ δεν θα το ξεχρεώσουμε αν δεν κάνουμε επαναστατικές πράξεις.
***Μας χρωστούν οι τράπεζες. Δεν τους χρωστάμε. Μας χρωστά η Γερμανία. Χάριν των προδοτών που μας κυβέρνησαν τόσα χρόνια, δεν διεκδικήσαμε τις γερμανικές αποζημιώσεις. Είχαμε 1.000.000 νεκρούς.
***Δεν έχουμε εξωτερική πολιτική. Κυβέρνηση και βουλευτές δεν έχουν συναίσθηση της ευθύνης τους.
***Οι άνθρωποι δεν γεννιούνται ήρωες. Οι συνθήκες τους κάνουν ΗΡΩΕΣ. Οι κυβενώντες κυβερνούν με ξένα κόλυβα. Θα μετανιώσουν πικρά γι΄αυτό που κάνουν σήμερα.





Πέμπτη 31 Μαρτίου 2011

Της Λιβύης, γενικώς...


Το χοντρό παιχνίδι που παίζεται με τη Λιβύη, το έχουν μυριστεί κι οι γάτες. Εκείνο που δεν περίμεναν όλοι εκείνοι που έσπευσαν να αγκαλιάσουν τους «αυτοβούλως εξεγερμένους», είναι ότι δεν θα κρατούσαν τόσο λίγο, παρά την αεροπορική βοήθεια που απλόχερα τους πρόσφερε συνασπισμός προθύμων κρατών. Συμπεριλαμβανόμενων και των ημετέρων δυνάμεων, εγκαταστάσεων και «όλα όσα έπρεπε να κάνουμε ως χώρα» ως είπε και ο Βενιζέλος.

Και το ΝΑΤΟ πλέον ανέλαβε την αρχηγία των βομβαρδισμών, αλλά οι αντάρτες εξακολουθούν να υποχωρούν, οι δυνάμεις του Καντάφι να ανακαταλαμβάνουν πετρελαϊκούς σταθμούς και ουδείς να γνωρίζει ποιό είναι το σχέδιο…

Σιγά-σιγά ξετυλίγεται το κουβάρι, καθώς οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες ανακρίνουν τον Λίβυο υπουργό εξωτερικών Μούσα Κούσα. Τον πολυδιαφημιζόμενο ως «δεξί χέρι του Καντάφι», που όπως μας είπαν οι Βρετανοί αυτομόλησε… Οι ψύλλοι στ’ αυτιά λένε πως από καιρό ήταν ο άνθρωπος των δυτικών στην αυλή του Καντάφι, μια και όπως τα δυτικά πρακτορεία μας αποκάλυψαν, αυτός είναι που τα «έφτιαξε» με τη Δύση, όταν τα «είχαν χαλάσει» με τον Καντάφι…

Άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία από το ρεπορτάζ Λιβύης, είναι πως «πράκτορες της CIA έχουν αναπτυχθεί στη Λιβύη για να αποκαταστήσουν επαφή με τους αντικαθεστωτικούς και να καθοδηγήσουν τις αεροπορικές επιδρομές του διεθνούς συνασπισμού», σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times». Το τηλεοπτικό δίκτυο ABC μετέδωσε, επίσης, ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει δώσει μυστικά εξουσιοδότηση για την παροχή βοήθειας προς τις δυνάμεις της εξέγερσης. Λες κι ως τώρα ήταν αυτοβοηθούμενοι…

Στα εσωτερικά, το λιβυκό κοχλάζει, καθώς και ο βουλευτής του ΠαΣοΚ Παντελής Οικονόμου εκφράζοντας τις θέσεις του, στην Επιτροπή Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Βουλής (30 Μαρτίου 2011), διαφοροποιήθηκε από την επίσημη κυβερνητική γραμμή στο λιβυκό, που εκφράζεται από τον υπουργό Αμύνης.

«Κλείνοντας θα ήθελα να πω το εξής: Επειδή εχθές συζητήσαμε στην Επιτροπή Εξωτερικών και Άμυνας, για τη Λιβύη όπου και εκεί υπάρχουν πάρα πολλά αμφιλεγόμενα σημεία. Βεβαίως, συμφωνώ με αυτό που είπε ο κ. Βρεττός ότι εμείς δε μπορούμε να συμμετέχουμε αλά καρτ κάπου, διότι άμα συμμετέχουμε, θα πρέπει να είμαστε συνεπείς. Ξέρετε όμως ότι αξιολογούμεθα και για το βαθμό της συνέπειας και τη προθυμίας μας και θα σας έλεγα ότι διαισθάνομαι με όλα αυτά που βλέπω, ότι «ανήκομεν εις την Δύσιν» περισσότερο από ό,τι μας συμφέρει ως χώρα και ίσως αυτό θα πρέπει να το προσέξουμε λίγο».(Είπε ο Π. Οικονόμου).

Και τσουπ πάλι Ρόντος

Με τα γεγονότα να τρέχουν στον αραβικό κόσμο, το Σαββατοκύριακο που πέρασε είχαμε στην βελγική πρωτεύουσα το «Φόρουμ των Βρυξελλών». Εκεί σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, δόθηκε η ευκαιρία (για μια ακόμη φορά) στην τουρκική πολιτική ηγεσία να υπογραμμίσει το ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει η Τουρκία καθώς μαίνεται η αναταραχή που σαρώνει τις αραβικές χώρες. Ταυτοχρόνως όμως δεν έλειψαν και οι επικρίσεις για όλα όσα κατηγορείται η Άγκυρα, όπως το Κυπριακό, τα Ελληνο-Τουρκικά, αλλά και επειδή δεν συμμετέχει στη δράση εναντίον του Καντάφι. .

Στο πάνελ για τη Λιβύη ο σουηδός υπουργός Εξωτερικών, Καρλ Μπιλντ, εξέφρασε την ελπίδα σύντομα να ζητηθεί από την Τουρκία να δράσει στη Συρία, όπου έχει επαφές υψηλού επιπέδου και μπορεί να παίξει ρόλο.

Στο Φόρουμ ήταν ακόμη ανάμεσα σε άλλους, ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας Ρόμπερτ Ζέλλικ, ο βρετανός πρώην πρωθυπουργός Γκόρντον Μπράουν, ο πασίγνωστος πρόεδρος της ΕΕ, Βαν Ρομπάι, ο βρετανός υπουργός Άμυνας Λιαμ Φοξ, ο πρόεδρος της Σερβίας Μπόρις Τάντιτς, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Μπαρόζο, ο εκπρόσωπος της Ρωσίας στην ΕΕ, Βλ. Σχιζόφ, ο πρωθυπουργός του Βελγίου Υβ Λεττέρμ, η Μαργαρίτα Μαθιοπούλου των Γερμανών Φιλελευθέρων, κ.ά.

Την Τουρκία εκπροσώπησε ο υπουργός και κύριος διαπραγματευτής της Τουρκίας για τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις Εγκεμέν Μπαγίς.

Αν είχατε αγωνία, όχι την Ελλάδα, ευτυχώς, δεν εκπροσώπησε ο υπΕξ, αλλά δυστυχώς, εμφανίστηκε ως εκπρόσωπος του ΥΠΕξ, σωστά το μαντέψατε: ο Άλεξ Ρόντος ο οποίος φυσικά, δεν έβγαλε μιλιά σε ζητήματα που θα ήταν δυνατόν να θίξουν την Άγκυρα!!!



(στυξ)





Τετάρτη 30 Μαρτίου 2011

Το προσωπικό ...δεν θέλει ή δεν µπορεί;



Του Δημήτρη Μητρόπουλου



ΝΑ ΤΑ ΔΟΥΜΕ όλα από µηδενική βάση.... Το είπε προχθές ο Γιώργος Παπανδρέου σ’ εκείνους κι εκείνες που συµµετείχαν στη Διυπουργική για τις αποκρατικοποιήσεις. Η Ελλάδα πέρασε τις Συµπληγάδες των Βρυξελλών µε όρο να βρει 50 δισ. από την αξιοποίηση της δηµόσιας περιουσίας. Τώρα αυτό πρέπεινα γίνει – και δεν είναι εύκολο. Οπως δεν είναι εύκολα και πολλά άλλα.

Ο ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΎ είναι ένας πολιτικός που τηρεί όσα συµφωνεί. Είναι ο λόγος που τον εκτιµούν στο εξωτερικό. Ο Γιώργος είναι παντού. Η Ελλάδα πουθενά. Στο πουθενά είναι και πολλοί στην κυβέρνηση ή στη Βουλή – ενώ το ΠΑΣΟΚ ως κόµµα έχει πάψει σχεδόν να υπάρχει. Ουδείς – πλην ελαχίστων – θέλει να αναλάβει το κόστος των ιδιωτικοποιήσεων, των αναδιαρθρώσεων και του γενικού συµµαζέµατος της χώρας. Ανοιχτοµάτης υπουργός διακρίνει τρεις κατηγορίες απροθύµων στη συµπολίτευση. Ολοι θα ήθελαν πρόωρεςεκλογές – αν και γιαδιαφορετικούς λόγους.

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΠΡΩΤΗ: Οι ιδιοτελείς. Είναι αυτοί που δεν βάζουν πλάτη γιατί ξέρουν ότι ο Παπανδρέου θα βγει νικητής, αλλά αποδυναµωµένος από τις πρόωρες κάλπες. Αρα θα υπάρξουν νέες εσωκοµµατικές ισορροπίες, αλλά και προϋποθέσεις για µελλοντική αλλαγή σελίδας.

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ: Οι ιδεολόγοι. Αυτοί πιστεύουν ότι το ΠΑΣΟΚ αυτοκαταστρέφεται. Οτι είναι πολιτική αυτοκτονία να αναλάβει µόνο του το πολιτικό κόστος εφαρµογής του Μνηµονίου, ενώ δεν έχει αποκλειστική ευθύνη για το ότι η χώρα έφθασε στη χρεοκοπία. Αρα πάµε σε εκλογές για να φτιάξουµε ευρύτερο κυβερνητικό σχήµα και να µοιραστούµε τη ζηµιά. Μετά βλέπουµε.

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΤΡΙΤΗ: Τα ναυάγια. Είναι όλοι αυτοί – κυβερνητικοί αλλά και βουλευτές– που δεν έχουν καµία όρεξη να κάνουν πολιτική, πόσω µάλλον να ασκήσουν εξουσία, στις συνθήκες που διαµορφώθηκαν από το Καστελλόριζο και µετά. Αυτοί ή αυτές πουλάνε τρέλα και αντιπολιτεύονται την κυβέρνηση ή τον εαυτό τους. Θα ήθελαν να αφυπηρετήσουν σε πρώτη ευκαιρία.

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΒΓΕΙ η δουλειά µε τους απρόθυµους; Οχι. Επαρκούν οι υπόλοιποι; Οχι. Αυτό είναι το πολιτικό πρόβληµα που αντιµετωπίζει την άνοιξη του 2011 ο Πρωθυπουργός και µαζί του η χώρα. Είµαστε στην εποχή του Μνηµονίου – ή, τέλος πάντων, στη φάση του εξορθολογισµού – µε το πολιτικό προσωπικό της Μεταπολίτευσης. Είναι σαφές ότι το προσωπικό αυτό δεν θέλει ή δεν µπορεί ή – ακόµη χειρότερα – εξοργίζει µε την παρουσία του την κοινωνία.

ΥΠΟΥΡΓΟΣ που άκουσε τον Παπανδρέου να λέει στη Διυπουργική ότι «πρέπει να τα δούµε όλα από το µηδέν», κατάλαβε ότι ο Πρωθυπουργός εννοούσε ότι δεν υπάρχουν περιθώρια προσαρµογών ή διορθώσεων. Ολα πρέπει να γίνουν από την αρχή. Μόνο που δεν αντιλαµβάνονται όλοι στο ΠΑΣΟΚ το νέο ξεκίνηµα µε τον ίδιο τρόπο. Μένει να φανεί πώς το εννοεί ο Πρωθυπουργός και µε ποιους θα το κάνει.....



Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ 30-3-2011