ΕΚΘΕΣΗ ΟΟΣΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΙΜΕΣ (ΚΑΠΟΙΩΝ) ΑΓΑΘΩΝ: ΑΝΟΥΣΙΑ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠAΠΑΡΑ (όπως αποκαλείται το ψωμί μέσα στο γάλα).

Την ώρα που το ελληνικό δημόσιο έχει κηρύξει στάση πληρωμών, το υπουργείο Ανάπτυξης πλήρωσε στον ΟΟΣΑ σχεδόν 1 εκατ. ευρώ για να ...μάθει ήδη γνωστά πράγματα, με τους όρους της νεοφιλελεύθερης ανάλυσης, όπως π.χ «οι περιορισμοί που κρατούν ψηλά τις τιμές στην ελληνική αγορά»...!!! 

Η «Μελέτη Αξιολόγησης Ανταγωνισμού» που παρουσιάστηκε χτες και απηχεί τις θέσεις των πάσης φύσεως μεγαλοφοροφυγάδων, στόχο έχει να αποτελέσει το άλλοθι κάποιων κυβερνητικών για τη νεοφιλελεύθερη επέλαση που ετοιμάζουν, ισοπεδώνοντας τα πάντα. Ολα θα γίνουν στο όνομα της Ανάπτυξης...!!! Χρειαζόταν ο βαρύγδουπος τίτλος του ΟΟΣΑ και 1 εκατ. ευρώ, για να ...ενισχυθούν τα νεοφιλελεύθερα ιδεολογήματα του ΣΕΒ και του κάθε ΣΕΒ, που λένε ότι για την ακρίβεια φταίνε ...οι νόμοι (οι 555 νομοθετικοί περιορισμοί);

Κατά παραγγελία λοιπόν της νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης (θα έπρεπε να δημοσιεύεται και το κείμενο της παραγγελίας) εκπονήθηκε από τον ΟΟΣΑ έκθεση για θέματα ανταγωνισμού.

Η έκθεση για μία ακόμα φορά είναι επιδερμική και ανούσια και ουσιαστικά προάγει ντόπια και ξένα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα εις βάρος των παραγωγών, της παραγωγικής διαδικασίας και του ελληνικού λαού.

Η έκθεση είναι ανούσια, διότι καθόλου και με κανένα τρόπο δεν λαμβάνει υπόψη της δύο ουσιώδη στοιχεία για την διαμόρφωση των τιμών :

* Το εξωφρενικό κόστος παραγωγής που έχουν επιβάλει η κυβέρνηση και τα μεγάλα συμφέροντα και

* Την δράση των καρτέλ, των πολυεθνικών και ημεδαπών ιδιωτικών ολιγοπωλίων και μονοπωλίων και των κυκλωμάτων μεσαζόντων.

 Παράλληλα, απουσιάζει τελείως ο ποιοτικός παράγοντας ως παράγοντας ουσιαστικής οικονομικής ανάπτυξης, που κατά την γνώμη μας είναι μονόδρομος για την χώρα. Αντίθετα, μάλιστα σε πολλές «προτάσεις» ο ποιοτικός παράγοντας των ελληνικών προϊόντων υποβαθμίζεται, προσβάλλεται, εκμηδενίζεται. 

Την ίδια ώρα, στην έκθεση δεν θίγεται στο ελάχιστο το ζήτημα της μειωμένης παραγωγής στην χώρα και των παραγόντων που την κρατούν στο ναδίρ, αλλά επιχειρείται η ανταγωνιστική προσπέλαση εισαγόμενων προϊόντων, ήτοι περαιτέρω αύξηση του τραγικού ελλείμματος εισαγωγών - εξαγωγών της χώρας.

Το ουσιαστικό αποτέλεσμα της έκθεσης σε κάθε τομέα αναφοράς της, έχει δύο αποκρυπτόμενους σκοπούς :

* Nα ευνοήσει τους λίγους ισχυρούς κάθε κλάδου (ουσιαστικά προβάλλει και προσπαθεί να επικυρώσει ήδη εκπεφρασμένες αξιώσεις τους)  και αυτό εις βάρος μιας σειράς μικρομεσαίων Ελλήνων παραγωγών και μεταποιητών  (π.χ. κτηνοτρόφοι, αρτοποιοί, σιτοπαραγωγοί) και

* Nα ανοίξει την πόρτα και την όρεξη των ξένων συμφερόντων για να μετατρέψουν τομείς παραγωγής και εμπορίας σε τομείς αφαίμαξης.

Θα αναφερθούμε ειδικότερα στο τομέα του γάλακτος και στον τομέα του ψωμιού, γιατί αποτελούν δύο βασικά για την διατροφή αγαθά.

Στο τομέα του γάλακτος με την πολιτική της παστερίωσης 10 ημερών επιδιώκεται (και το αναφέρει ωμά η έκθεση) η διεύρυνση της δυνατότητας εισαγωγής γάλακτος από άλλες χώρες. Φυσικά εις βάρος των Ελλήνων παραγωγών, οι οποίοι κρίνονται «ακριβοί» !!!.

Η μείωση του κόστους παραγωγής από τα βάρη που έχουν επιβάλει η κυβέρνηση (π.χ. καύσιμα, ηλεκτρικό ρεύμα κλπ) και τα καρτέλ (π.χ. ζωοτροφές) δεν εξετάζεται καθόλου.  Με τα προτεινόμενα μέτρα είναι βέβαιη, εκτός από την εξαφάνιση του Ελληνα παραγωγού και η  μείωση της ποιότητας που απολαμβάνει ο καταναλωτής. Η τιμή φυσικά δεν θα μειωθεί, καθώς είναι υψηλή και στο μακράς διάρκειας γάλα και παρότι γίνονται μεγάλες εισαγωγές γάλακτος, λόγω κερδοσκοπίας και λόγω εγκληματικών ποσοστώσεων παραγωγής που έχει επιβάλει η Ε.Ε. 

Στον τομέα του ψωμιού, το προτεινόμενο μέτρο της ζύγισης είναι αυτονόητο ότι δεν πρόκειται να επιφέρει καμία μείωση τιμών (όπως και όλα όσα προτείνονται). Φυσικά και πάλι άθικτοι και ευνοημένοι δεν είναι οι χιλιάδες μεταποιητές Ελληνες  παραγωγοί αρτοποιοί, αλλά οι λίγες πολυεθνικές και ημεδαπές εταιρείες σε όλο το φάσμα της παραγωγής και της διάθεσης: από τους εισαγωγείς σταριού, στους αλευροβιομηχάνους, στους παραγωγούς και διακινητές του χαμηλής ποιότητας Bake off ψωμιού και στις αλυσίδες των σουπερμάρκετς. Φυσικά όλα εις βάρος του Ελληνα παραγωγού και καταναλωτή.

Σε όλους τους τομείς με τους οποίους καταπιάνεται η έκθεση υπάρχει σκόπιμα επιδερμική ανάλυση, που ετσιθελικά αγνοεί την ουσία των προβλημάτων. 

Στα απορρυπαντικά π.χ. τίποτα δεν εμποδίζει τις πολυεθνικές που τα παράγουν και τα πωλούν, να έχουν τις ίδιες ακριβές τιμές με την Ελλάδα, στην Ισπανία και στην Πορτογαλία που δεν υπάρχει ο έλεγχος του ΓενικούΧημείου του Κράτους (ΓΧΚ). Ας απαντήσουν οι εργαζόμενοι επιστήμονες του ΓΧΚ για την ασφάλεια κάποιων απορρυπαντικών που θέλησαν να προωθήσουν πολυεθνικές στην Ελλάδα.

Ακόμα και σε άλλους τομείς, όπως στην εξορυκτική δραστηριότητα και στα δομικά υλικά, οι προτάσεις (ακόμα και οι αυτονόητες) δεν φωτογραφίζουν ανάπτυξη και μείωση των τιμών, αλλά την απόπειρα πολυεθνικών κεφαλαίων να τους ελέγξουν με υψηλές κερδοφορίες εις βάρος της Ελλάδας και του ελληνικού λαού.

Οσο για την πρόταση για την κατάργηση του αγγελιόσημου (πρόταση των καναλαρχών και των διαφημιστών), όσο αυτονόητη και εάν ακούγεται, θα πρέπει να σκεφτεί κανείς πως θα πρέπει να μελετηθεί και να δοθεί απάντηση και λύση για το κόστος της σε άλλους τομείς, όπως αυτός της κοινωνικής ασφάλισης.

Η ουσία για εμάς παραμένει ανέγγιχτη και η εφαρμογή της «κατά παραγγελία» νεοφιλελεύθερης έκθεσης του ΟΟΣΑ θα είναι επιζήμια, όπως επιζήμιες έχουν αποδειχθεί δεκαετίες τώρα όλες οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που εφαρμόζονται στην χώρα.

Λαός που δεν παράγει ο ίδιος όσα χρειάζεται και μπορεί να παράξει είναι καταδικασμένος. Η λύση για την Ελλάδα είναι παραγωγή και ποιότητα υπέρ του ίδιου του ελληνικού λαού και μόνο.   

ΤΑ ΣΤΕΓΑΣΤΙΚΑ ΔΑΝΕΙΑ ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΕΤΩΝ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΝΑ ΠΕΡΙΕΛΘΟΥΝ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ...

Οι τράπεζες αποτελούν σημαντικό μέρος της τεράστιας οικονομικής κρίσης που βιώνει ο τόπος. Οι επιλογές τους ακόμα και πριν την κρίση και ο τρόπος λειτουργίας τους, αποτέλεσαν αρνητικό παράγοντα στην εξέλιξη της ελληνικής οικονομίας.  

Οι τράπεζες από το 2008 ενισχύονται με χρήματα και δεσμεύσεις του ελληνικού λαού. Τα ποσά των ενισχύσεων μαζί με αυτό της ανακεφαλαίωσής τους, έχουν ξεπεράσει τα 200 δις Ευρώ. Αυτά είναι χρήματα που καλούνται να πληρώσουν όλοι οι Έλληνες πολίτες, τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους, ακόμα και οι αγέννητες γενιές που θα έλθουν.

Ουσιαστικά και με την ανακεφαλαίωση των τραπεζών, ο ελληνικός λαός έχει εξαγοράσει και τα «κόκκινα» δάνεια των δανειοληπτών και καλείται στις επόμενες δεκαετίες να καταβάλλει τεράστια χρηματικά ποσά.

Είναι συνεπώς σαφές ότι τα δάνεια αυτά, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις από αυτά, δεν μπορούν πλέον να τα κατέχουν και να τα διαχειρίζονται οι τράπεζες και οι τραπεζίτες, να τα εκποιούν σε τρίτους, να είναι και να συμπεριφέρονται ως κύριοι των αξιώσεων.          

Η δίκαιη και ορθή κοινωνικά λύση είναι απλή: Oι οφειλές για τα στεγαστικά δάνεια και οι εξασφαλίσεις για αυτά, πρέπει να περιέλθουν στην άμεση και διακριτή κυριότητα του ελληνικού κράτους, με την δημιουργία ειδικού ταμείου, στο οποίο θα ενταχθούν τα δάνεια, οι εμπράγματες ασφάλειες και οι καταβολές για αυτά.

Δεν είναι ορθό, νόμιμο και δίκαιο να καλείται σύμπασα η ελληνική κοινωνία να καλύψει τις ζημίες από τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια και να μην έχει την κυριότητα αυτών και άμεσο έλεγχο σε ότι τα αφορά.

Οι τράπεζες και οι τραπεζίτες έχουν πληρωθεί από τον ελληνικό λαό για τα δάνεια αυτά και οι εξ αυτών απαιτήσεις έπρεπε ήδη να έχουν περιέλθει στον ελληνικό λαό. Ο,τιδήποτε άλλο αποτελεί απιστία σε βάρος του ελληνικού λαού, που έχει καταβάλει το αντίτιμο των επισφαλειών των δανείων στους μετόχους των τραπεζών.

Το ειδικό αυτό ταμείο, διοικούμενο από πρόσωπα που θα επιλέξει δημοκρατικά ο ελληνικός λαός, ως ανεξάρτητη αρχή :

-  Μπορεί να ρυθμίσει την τύχη των δανείων και των ακινήτων, με γνώμονα το κοινό καλό και το κοινωνικό συμφέρον.

-  Μπορεί να αποτελέσει μηχανισμό χρηματοδότησης και μοχλό της ανάπτυξης της χώρας

-  Θα αποτελέσει την δίκαιη λύση για όλους τους Έλληνες λήπτες ή μη λήπτες δανείων.

-  Θα βελτιώσει την εικόνα των οικονομικών στοιχείων των ίδιων των τραπεζών.

  Ο ελληνικός λαός μπορεί και πρέπει να ρυθμίσει την τύχη των αξιώσεων και των ακινήτων, με γνώμονα την κοινωνική συνοχή, την ασφάλεια και την πρόοδο των ανθρώπων, χωρίς την περαιτέρω κερδοσκοπική παρέμβαση των συμφερόντων ημεδαπών και ξένων παραγόντων.

* ΤΑ ΣΤΕΓΑΣΤΙΚΑ ΔΑΝΕΙΑ ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΕΤΩΝ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΕΛΘΟΥΝ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ.

 * ΟΧΙ ΣΤΗ ΝΕΑ ΑΦΑΙΜΑΞΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ.

 * ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥΣ – ΕΚΠΟΙΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΚΙΝΗΤΩΝ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΟΛΗΠΤΩΝ.

Περί "αποστασίας" και "αποστατών" στην εποχή των μνημονίων...

Του Χάρη Τσιόκα




Η παράταση της πολύπλευρης κρίσης και οι κοινωνικές, παραγωγικές και οικονομικές επιπτώσεις που επιφέρει, τροφοδοτoυν και μια σφοδρή σύγκρουση με χαρακτηρισμούς που ξεπερνούν τα όρια της πολιτικής αντιπαράθεσης !
Η αντιπαράθεση δηλαδή θέσεων, προγραμμάτων και πολιτικών, εκτρέπεται σε επιθέσεις εμπάθειας, ή σε άλλη εκδοχή, το επιχείρημα υποκαθίσταται από βαρύτατους χαρακτηρισμούς φράσεων η λέξεων που έχουν φορτισθεί εννοιολογικά και ιστορικά ως πράξεις εκτροπής της δημοκρατίας!
Στις μέρες μας με αφορμή τον.. "εν μέρει προϋπολογισμό» που κατέθεσε η κυβέρνηση και τα φορολογικά μέτρα που προαναγγέλλονται ως επιδρομή, δημιουργειται έδαφος όχι μόνo κοινωνικών αντιδράσεων, αλλά και πολιτικών επαναπροσδιορισμών, προσώπων και κομμάτων!
Το γεγονός αυτό, επηρεάζει τους συσχετισμούς «σταθερότητας» στη στήριξη της διακυβέρνησης ! .
Οι κοινωνικές αντιδράσεις διαμορφώνουν την στάση των πολιτικών αντιπροσωπεύσεων! Αυτή λοιπόν η διεργασία, αναγκάζει όχι μόνο τα κόμματα, αλλά και τα πρόσωπα που έχει ορίσει η κοινωνία ως πολιτική εκπροσώπησή της, με επικαιροποιημένο και σαφή τρόπo να προσδιορίζουν, τι αποδέχονται και τι όχι ,ως πολιτική αντιμετώπισης της κρίσης !
Η οριοθέτηση των κομμάτων και των προσώπων στα περιεχόμενα των ασκούμενων πολιτικών και η δυνατότητα τους να καταψηφίζουν κυβερνητικές επιλογές που κρίνουν ότι είναι ατελέσφορες ή άδικες, είναι διαχρονικά όχι μόνο ευθύνη, αλλά και υποχρέωση προκειμένου να ολοκληρώνεται η δημοκρατία.
Αυτή η παραδοχή ,ουδέποτε, τόσο ιστορικά όσο και εννοιολογικά δεν ταυτίστηκε με την μομφή ..αποστασίας…
Αντίθετα, "αποστασία" προσδιορίστηκε, η διαμετρική αλλαγή κοινωνικών, πολιτικών, οικονομικών και αξιακών αναφορών και επιλογών ενός προσώπου έναντι της λαϊκής εντολής! Στην πολιτική ιστορία, η μομφή της αποστασίας αποδίδεται σ όσους:
* Χρησιμοποιούν την λαϊκή εξουσιοδότηση για επιλογές ,που σηματοδοτούν αντίθετο ιδεολογικό , αξιακό ,πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο απ αυτό που ζητήθηκε η «ψήφος» .
* Με τις επιλογές τους, ανατρέπουν τις πολιτικές στοχεύσεις για τις οποίες ζητήθηκε η εκπροσώπηση.!
* Αθροίζουν την δύναμη, που δημοκρατικά έδωσε η κοινωνία, ως εκπροσώπηση , σε πολιτικές που οι κοινωνικοοικονομικές επιδιώξεις είναι σε αντιπαράθεση με τους ιδεολογικούς- πολιτικούς και προγραμματικούς σκοπούς του κόμματος που προέρχεται!
Αναφέρθηκα σε ενδεικτικά παραδείγματα αιτιών, που στην πολιτική ιστορία της χώρας αποδόθηκε η μομφή της αποστασίας, για να υπενθυμίσω ότι σε κάθε περίπτωση, η λαϊκή πλειοψηφία ήταν αυτή που επικύρωνε τον προσδιορισμό ως αποδεκτό!
Ασφαλώς η μακρόχρονη εφαρμογή των μνημονίων, έχει πλέον καταγράψει ένα υλικό "αποτελεσμάτων" που δημιουργεί τόσο κοινωνικές όσο και πολιτικές αξιολογήσεις τόσο για την αποτελεσματικότητα των μέτρων ανάταξης όσο και για το ποιους ευνοεί η θιγεί η συνέχιση τους.
Μ αυτή την έννοια και τα κόμματα και οι πολιτικοί, σε κορυφαίες δημοκρατικές διαδικασίες όπως είναι ο προυπολογισμός,η πολιτική αξιολόγηση της κυβέρνησης, τα οικονομικά και κοινωνικά μέτρα, να δημοσιοποιούν τις θέσεις και τις επιλογές τους!
Η «θέση» γίνεται πολιτικά και κοινωνικά μαχητή, όταν στηρίζει την κρίση της επιλογής στις αρχές και την πολιτική ταυτότητα του φορέα που συμμετέχει.

Στις πρόσφατες εκλογές οι πολίτες απέρριψαν τις μονοκομματικές κυβερνήσεις ως "εργαλείο" εξόδου από την κρίση! Όμως, οι πολιτικοί συσχετισμοί που προέκυψαν δεν εκφράζουν ουδέτερα κοινωνικά σώματα!
Απ αυτή την παραδοχή γίνεται κατανοητό ότι τόσο τα προοδευτικά κόμματα, όσο και οι εκπροσωπήσεις τους, έχουν το δικαίωμα και την υποχρέωση να αξιολογούν διαρκώς την παροχή κυβερνητικής στήριξης, γιατί οφείλουν στις αξιολογήσεις τους να συμπεριλαμβάνουν και τις ανάγκες των δυνάμεων της εργασίας, της παραγωγής και της νεολαίας που...το ιδρυτικό τους DNA όρισε να εκπροσωπούν!Σε αντίθετη περίπτωση, επέρχεται σχίσμα, δηλαδή απόσταση ανάμεσα στην κοινωνία και την πολιτική!

Έκανε Bungee Jumping και κόπηκε το σχοινί (video)...!!!

Βρίσκεται σε ύψος 111 μέτρων και ξαφνικά κόβεται το σχοινί... 

Από κάτω υπάρχει ένα ορμητικό ποτάμι με καταρράκτες και μέσα σε αυτό ζουν κροκόδειλοι.

Αυτό έπαθε η 22χρονη Αυστραλή Erin Langworthy, η οποία ως εκ θαύματος τη γλίτωσε μόνο με εκδορές μετά από το απίστευτο αυτό περιστατικό στη Ζάμπια και στους καταρράκτες της Βικτώρια.

http://www.youtube.com/watch?v=BOqca4eckEs

Πως η κρίση χρησιμοποιείται για επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα.

Έκθεση του προοδευτικού Αμερικανικού Ινστιτούτου για την Οικονομική Πολιτική(Economic Policy Institute-EPI)  αποκαλύπτει πως από το 2008  η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση χρησιμοποιήθηκε για την ολοκληρωτική κατάργηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων. 

Η διεθνής οικονομική κρίση που ξέσπασε από το 2008 και μετά-η κρίση στην Ελλάδα-ευρωζώνη είναι το νέο κεφάλαιο που άνοιξε από το 2010-περιγράφεται συνήθως από τα ΜΜΕ, κάτι ως φυσική καταστροφή. Σαν νομοτέλεια που έπεσε από τον ουρανό… Άντε έφταιγαν και κάποιοι διεφθαρμένοι πολιτικοί που έβαλαν κάτι παραπάνω από δάκτυλο στο μέλι που έρρεε άφθονο τα προηγούμενα χρόνια…

 Οι «θυσίες» που κλήθηκε ο ελληνικός λαός(αλλά και οι υπόλοιποι λαοί της Ευρώπης και των ΗΠΑ) να κάνει για το καλό της… οικονομίας, δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά η θυσία και των τελευταίων ψηγμάτων κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων που είχαν απομείνει, μετά τη «σταδιακή» αποψίλωσή τους, που ακολούθησε την οριστική επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού τη δεκαετία του ’90. Ό,τι γινόταν με το «καρότο» του υποσχόμενου νέου μέλλοντος της ευημερίας του ευρώ, τώρα γίνεται με το «μαστίγιο» της καταστροφής που θα φέρει η πιθανή έξοδος από το «κοινό» νόμισμα αν δεν συμμορφωθούμε προς τας υποδείξεις.

 Έκθεση του Αμερικανικού προοδευτικού Ινστιτούτου για την Οικονομική Πολιτική(EPI), αποδεικνύει τεκμηριωμένα πως χρησιμοποιήθηκε η κρίση από το 2008 και μετά για την πλήρη κατάργηση  των δικαιωμάτων των εργαζομένων στις ΗΠΑ.

 Η έκθεση με τίτλο «Η Νομοθετική Επίθεση στους Μισθούς και τα Εργασιακά Δικαιώματα των Αμερικανών, 2011-2012(The Legislative Attack on American Wages and Labor Standards), η οποία δόθηκε στη δημοσιότητα πριν από λίγο καιρό, αναφέρει χαρακτηριστικά: «Καθώς η αμερικανική οικονομία αναπτύχθηκε ακόμα πιο δραματικά άνισα τις τελευταίες δεκαετίες, παρήγαγε ένα τεράστιο μαζικό πλούτο για τους επιχειρηματίες». 

 Οι πλούσιοι πλουσιότεροι

 Η έκθεση μάλιστα δεν διστάζει να αναφέρει ονόματα, «τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους της χώρας-στους οποίους περιλαμβάνονται η Wal-Mart, η Coca-Cola, η FedEx, η Exxon Mobil, η Koch Industries και οι κορυφαίες επιχειρήσεις στην καπνοβιομηχανία και την φαρμακοβιομηχανία», στόχος των οποίων «ήταν να προωθήσουν σε νομοθετικό επίπεδο στόχους που από καιρό είχαν στις λίστες με τις επιθυμίες τους, προσβλέποντας σε θεμελιώδη αλλαγή συσχετισμού δύναμης μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών».

 Προ ημερών μάλιστα δημοσιεύτηκε μία άλλη ενδιαφέρουσα έκθεση της εταιρίας Wealth-X(ειδικεύεται στην καταγραφή του παγκόσμιου πλούτου όπως γράφει στην ιστοσελίδα της) σε συνεργασία με την ελβετική τράπεζα UBS, η οποία αναφέρει ότι ο πλούτος των δισεκατομμυριούχων του πλανήτη διπλασιάστηκε από το 2009 και μετά(περίοδος διεθνούς οικονομικής κρίσης), την ώρα που οι εργαζόμενοι ανά τον κόσμο πιέζονται για «θυσίες».

 Συνολικά ο πλούτος των δισεκατομμυριούχων του πλανήτη έφθασε στα 6,5 τρισ. δολάρια(όσο περίπου είναι το ΑΕΠ της Κίνας, δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο) από 3,1 τρισ. δολάρια το 2009. Ο αριθμός τους αυξήθηκε σε 2.170 το 2013 από 1.360 μία πενταετία πριν.

 Στην Ελλάδα η οποία διανύει την έκτη χρονιά ύφεσης και όπου η μείωση του ΑΕΠ κατά 25%, είναι η μεγαλύτερη που συνέβη ποτέ εν καιρώ ειρήνης, 505 άτομα, σύμφωνα πάντα με την έκθεση, διαθέτουν περιουσία που υπερβαίνει τα 30 εκατ. δολάρια, καταγράφοντας αύξηση της τάξης του 11%. Οι πιο πλούσιοι Έλληνες κατόρθωσαν μάλιστα να αυξήσουν τη συνολική τους περιουσία κατά 20%.

 Οι δύο λοιπόν προαναφερθείσες εκθέσεις αποτυπώνουν σε αριθμούς, αυτό που λίγο πολύ βιώνουμε όλοι μας. Κάποιοι γίνονται ακόμη πλουσιότεροι, την ώρα που η πλειονότητα του κόσμου ισοπεδώνεται από τις επιπτώσεις ενός ακήρυχτου οικονομικού πολέμου(ταξικό τον έχει χαρακτηρίσει ακόμη και ο πολυδισεκατομμυριούχος Γουόρεν Μπάφετ, επιχαίροντας για την επικράτηση της κοινωνικής του τάξης).

 Αρχή από το Ουισκόνσιν

 Επανερχόμενοι στις ΗΠΑ, η έκθεση του EPI μας υπενθυμίζει το πώς ο Ρεπουμπλικάνος κυβερνήτης του Ουισκόνσιν Σκοτ Γουόλκερ με νόμο για τη «διόρθωση του προϋπολογισμού», επιτέθηκε στα συνδικάτα του δημοσίου. Η ψήφιση του νόμου το 2011 έγινε η αφορμή για την κατάληψη πάνω από ένα μήνα του τοπικού κοινοβουλίου από 100.000 εργαζόμενους και νεολαίους, κατάληψη που πυροδότησε τη γέννηση του κινήματος «Occupy».

 Μετά το Ουισκόνσιν η επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα κορυφώθηκε και στις άλλες αμερικανικές πολιτείες, οι οποίες προέβησαν σε 230.000 απολύσεις μέσα σε ένα χρόνο.

 Μεγαλύτερη σημασία δεν έχει τόσο η περιγραφή από την έκθεση των πεπραγμένων του ακροδεξιού κυβερνήτη, υποστηρικτή του «κόμματος του Τσαγιού» Σκοτ Γουόλκερ, όσο η επισήμανσή της, ότι η δημοσιονομική κρίση στους προϋπολογισμούς των αμερικανικών πολιτειών, οφείλεται στην κατάρρευση της αγοράς ακινήτων το 2007-2008. Οι αμοιβές των εργαζομένων στο αμερικανικό δημόσιο είχαν παραμείνει στάσιμες. Χάρη στον περιορισμό των αμοιβών αυτών 40 από τις 50 αμερικανικές πολιτείες είχαν καταφέρει να έχουν πλεόνασμα στους προϋπολογισμούς τους μέχρι το 2007-η κατάρρευση της αγοράς ακινήτων, στέρησε μεταξύ άλλων και μία σημαντική πηγή εσόδων(μέσω της φορολογίας) στους προϋπολογισμούς των πολιτειών.

Το 2011 και 2012 ελήφθησαν σειρά νομοθετικών μέτρων σε πολιτειακό επίπεδο με τα οποία πλήττονταν τα δικαιώματα των εργαζομένων, με πρόσχημα βέβαια τη δημοσιονομική κρίση. Όπως αναφέρει το EPI,

• Τέσσερις πολιτείες ψήφισαν νόμους με τους οποίους μειώνονταν ο κατώτατος μισθός, τέσσερις ήραν τους νόμους που περιόριζαν την παιδική εργασία και 16 επέβαλαν νέα όρια στα επιδόματα ανεργίας.
• Ψηφίστηκαν νόμοι που περιόριζαν το δικαίωμα αδειών ασθενείας, χαλάρωναν τα μέτρα που αφορούσαν την προστασία στον χώρο δουλειάς και δυσχέραιναν το δικαίωμα να μηνυθεί ο εργοδότης για φυλετικές ή σεξουαλικές διακρίσεις.
• Για το 93% των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα που δεν εργάζεται με συμβάσεις που καθορίζονταν από τα συνδικάτα, επετράπη στον εργοδότη να καθορίζει μονομερώς τους μισθούς και  τις εργασιακές σχέσεις.
• Σε 15 πολιτείες περιορίστηκαν τα δικαιώματα των εργαζομένων που απέρρεαν από συλλογικές συμβάσεις εργασίας.

Και βέβαια πέραν της κατάργησης των εργασιακών κεκτημένων, σε πολλές πολιτείες περικόπηκαν τα διάφορα κοινωνικά προγράμματα. Όπως για παράδειγμα στην Τούσκον, της Αριζόνα, τη δεύτερη μεγαλύτερη σχολική περιφέρεια, μειώθηκαν τα μαθήματα της γεωμετρίας, των τεχνών, του δράματος και της φωτογραφίας. Στο Τέξας απειλούνται με κλείσιμο 850 από τους 1.000 οίκους ευγηρίας και στην Φιλαδέλφεια της Πενσυλβανία μειώθηκε κατά 40% το διδακτικό προσωπικό.
 Στην Ελλάδα και χωρίς τεκμηριωμένη ανάλογη έκθεση θεσμικού φορέα, ζούμε καθημερινά στο πετσί μας: Την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας με την υπογραφή ατομικών συμβάσεων με όλο και χαμηλότερες αμοιβές, απολύσεις χωρίς αποζημιώσεις και απλήρωτη εργασία(ιδίως στα ΜΜΕ), χωρίς επιπτώσεις για τα αφεντικά που χαιρετίζονται στις τηλεοράσεις(Κωστόπουλος) ή πωλούν αγώνες «Για το Λαό και τη Δημοκρατία»(Ελευθεροτυπία), το κλείσιμο νοσοκομείων, σχολείων και πανεπιστημίων(όχι εξαιτίας των απεργών υπαλλήλων) και γενικά τη μετατροπή της «ισχυρής Ελλάδας της ΟΝΕ» σε τριτοκοσμική χώρα.

Πηγές:
http://www.epi.org/publication/attack-on-american-labor-standards/
http://www.wealthx.com/home/

Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Δημοσιογράφων: Η ΔΤ δεν είναι δημόσια ραδιοτηλεόραση.

Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Δημοσιογράφων (ΕΟΔ) με μεγάλη ανησυχία επισημαίνει ότι η Ελλάδα κινδυνεύει να οδηγηθεί στο περιθώριο του ευρωπαϊκού δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού πεδίου. Διανύουμε ήδη τον έκτο μήνα από τότε που η ελληνική κυβέρνηση έκλεισε βίαια τον δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα ΕΡΤ, οδηγώντας στην ανεργία 2.600 εργαζόμενους, και το μόνο που έχει κατορθώσει είναι να θέσει σε παρατεταμένη λειτουργία ένα ενδιάμεσο σχήμα με προδιαγραφές που δεν αντιστοιχούν σε κανένα ευρωπαϊκό πρότυπο όσον αφορά την ανεξαρτησία, την πολυφωνία, την κάλυψη των αναγκών ενημέρωσης σε εθνικό επίπεδο.

Οι ανησυχίες της ΕΟΔ πολλαπλασιάστηκαν έπειτα από συνάντηση που είχε την περασμένη Δευτέρα αντιπροσωπεία της Ομοσπονδίας και εκπρόσωποι των ελληνικών Ενώσεων με τον πρόεδρο της EBU, Jean-Paul Philippot. «Το ενδιάμεσο σχήμα με την επωνυμία ΔΤ οπωσδήποτε δεν είναι δημόσια ραδιοτηλεόραση. Δεν είναι και ούτε μπορεί να γίνει μέλος της EBU. Κατά συνέπεια, η Ελλάδα δε θα εκπροσωπηθεί στην Γενική Συνέλευση της EBU, τον Δεκέμβριο στη Γενεύη», ξεκαθάρισε ο κ. Philippot.

«Ασκούμε σε εβδομαδιαία βάση πίεση στους Έλληνες αρμόδιους για την δημιουργία του φορέα που θα αντικαταστήσει την ΕΡΤ, της ΝΕΡΙΤ, να μας πουν ποια ακριβώς θα είναι η σύνθεσή του, πόσοι σταθμοί θα λειτουργούν και με ποιο πρόγραμμα, αλλά δεν παίρνουμε σαφείς απαντήσεις», είπε ο ίδιος.

Δικαιολόγησε επίσης τους φόβους και τις επιφυλάξεις που διατύπωσε για την αξιοπιστία και την επάρκεια των κυβερνητικών ενεργειών ο εκπρόσωπος των πρώην εργαζομένων της ΕΡΤ, Νίκος Τσιμπίδας, που συμμετείχε στη συνάντηση.

«Συμμεριζόμαστε πολλούς από τους φόβους σας για τη δημιουργία της ΝΕΡΙΤ. Ασκούμε πίεση για να προχωρήσει το συντομότερο και με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Αν σχηματιστεί κάτι που δε θα πληροί τις απαιτούμενες προδιαγραφές, θα αντιδράσουμε», είπε ο πρόεδρος της EBU, ενώ καταδίκασε απερίφραστα την επέμβαση των ΜΑΤ στο ραδιομέγαρο της Αθήνας: «Αστυνομικές δυνάμεις και όπλα  δεν έχουν θέση σε δημόσιους ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς».

«Για την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Δημοσιογράφων είναι σαφές ότι η υπόθεση της δημόσιας ραδιοτηλέορασης στην Ελλάδα έχει πάρει διαστάσεις κακής ευρωπαϊκής πρακτικής, καθώς συνδυάζει καταπάτηση εργασιακών δικαιωμάτων, αδιαφανείς διαδικασίες, ενέργειες αυταρχισμού, και –πάνω απ’ όλα– περιφρόνηση του δημόσιου χαρακτήρα της ενημέρωσης», δήλωσε ο Τζον Μπάρσμπι, πρόεδρος της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων της ΕΟΔ για τη Δημόσια Ραδιοτηλεόραση.

«Για τους λόγους αυτούς, ενόψει και της ελληνικής προεδρίας της ΕΕ, η ΕΟΔ θα εντείνει την προσπάθειά της να αποκατασταθούν οι προδιαγραφές λειτουργίας της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης στην Ελλάδα και να μη θιγούν περαιτέρω τα δικαιώματα των πρώην εργαζομένων στην ΕΡΤ», πρόσθεσε ο Γιάννης Κοτσιφός, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΕΟΔ.

Πώς αντιδρούμε σε περίπτωση κατάσχεσης μισθού...

ΑΝ ΣΑΣ ΠΕΙ Ο ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΣΧΕΘΕΙ Ο ΜΙΣΘΟΣ, Η ΣΥΝΤΑΞΗ Ή ΤΟ ΕΠΙΔΟΜΑ ΣΑΣ, ΕΠΕΙΔΗ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟ...

...ΚΑΛΕΣΤΕ ΑΜΕΣΩΣ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΑΙ ΥΠΟΒΑΛΛΕΤΕ ΜΗΝΥΣΗ ΣΤΟΝ ΥΠΑΛΛΗΛΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΟΥ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΟΣ, ΓΙΑ ΥΠΕΞΑΙΡΕΣΗ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ ΣΑΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ. 

ΤΟ ΑΔΙΚΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΦΩΡΟ. ΘΑ ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΑΒΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΟΔΗΓΗΣΟΥΝ ΣΤΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ. 

ΕΣΕΙΣ ΚΑΛΕΣΕ ΑΜΕΣΩΣ ΤΟ ΔΙΚΗΓΟΡΟ ΣΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΤΙΣ ΝΟΜΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ.

Οι τράπεζες συνεχίζουν να κατάσχουν μισθούς και συντάξεις – Ο Στουρνάρας αδιαφορεί.....

Οι τράπεζες αρνούνται να τηρήσουν τη νομοθεσία και συνεχίζουν να προχωρούν σε κατασχέσεις ακόμη και σε ποσά κάτω των 1.500 ευρώ, τα οποία προέρχονται από μισθούς και ...συντάξεις, που κανονικά διασφαλίζονται από το «ακατάσχετο», σύμφωνα με το Συνήγορο του Καταναλωτή.

Παρά τις πιέσεις και τις αιτιάσεις της αρμόδιας αρχής, όμως, τόσο ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας, όσο και ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γιώργος Προβόπουλος, δεν ασκούν καμιά πίεση στους τραπεζίτες και συγκεκριμένα προς τηνΕνωση Ελληνικών Τραπεζών (ΕΕΤ). Σφυρίζουν αδιάφορα απέναντι στην ανεξέλεγκτη δράση, κατά των απασχολουμένων και των «απόμαχων της εργασίας», από την πλευρά των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων τα οποία, σημειωτέον, ανακεφαλαιοποιήθηκαν με εκατοντάδες δισ. ευρώ των φορολογουμένων.

Σύμφωνα με το Συνήγορο του Καταναλωτή, διαπιστώθηκε μετά από καταγγελίες καταθετών ότι πολλές τράπεζες συνεχίζουν και αρνούνται να παραλάβουν υπεύθυνες δηλώσεις των καταθετών – πελατών τους με τις οποίες καθορίζουν το λογαριασμό για τον οποίο επιθυμούν να ισχύει το ακατάσχετο του άρθρου 20 Ν.4161/2013 για χρέη τους προς αυτές.

«Κατόπιν των ανωτέρω, ο Συνήγορος του Καταναλωτή, κ.Ευάγγελος Ζερβέας,απευθύνει Σύσταση προς την Ελληνική Ένωση Τραπεζών όπως παρέμβει άμεσα στα μέλη της, με την αυστηρή υπόδειξη να δέχονται αμελλητί τις σχετικές δηλώσεις και να τηρούν τις διατάξεις του άρθρου 20 Ν.4161/2013, προκειμένου οι καταθέτες-δανειολήπτες να τυγχάνουν της προστασίας του εν λόγω άρθρου του Ν.4161/2013» αναφέρεται στην ανακοίνωση του ΣτΚ, τις αιτιάσεις του οποίου υπουργείου Οικονομικών, Τράπεζα της Ελλάδος και Ενωση Ελληνικών Τραπεζών έγραψαν στα… «παλαιά τους υποδήματα»..

Ποιο είναι το «ακατάσχετο»

Από τις 14 Ιουνίου 2013 ισχύουν οι διατάξεις του Ν.4161/2013 σύμφωνα με τις οποίες προβλέφθηκε ότι απαιτήσεις από καταθέσεις σε πιστωτικά ιδρύματα είναιακατάσχετες μέχρι του ποσού των 1.500 ευρώ για ατομικό λογαριασμό και των 2.000 ευρώ για κοινό λογαριασμό (άρθρο 20).

Το εν λόγω ακατάσχετο συνοδεύεται από τη νομοθετική πρόβλεψη ότι «με δήλωση του καταθέτη προς ένα εκ των πιστωτικών ιδρυμάτων, προσδιορίζεται ο λογαριασμός για τον οποίο θα ισχύει το ακατάσχετο».

«Θα γίνει έκρηξη στην Ελλάδα...»

«Με σόκαρε η δήλωση 

Ευρωπαίου αξιωματούχου

 για επανάληψη των 

συνομιλιών μετά το σκι 

των χειμερινών 

διακοπών και για 

δισεκατομμύρια 

και μίλια που χωρίζουν την Ελλάδα 

από τους δανειστές.

Οταν ...παίζεις τέτοια παιχνίδια, είναι βέβαιο ότι θα οδηγηθείς 

σε ρήξη. Θα έρθει η στιγμή της έκρηξης», τόνισε ο Γάλλος Ανρί

 Μαλόζ, πρόεδρος  της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής 

Επιτροπής, στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου που πραγματοποιήθηκε 

στα γραφεία  της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Αθήνα. 

«Εκβιάζουν χώρες»
Ο ίδιος πρόσθεσε ότι είναι λάθος και «άστοχο να δημιουργείς

 ελπίδες και δεδομένα και στη συνέχεια να πεις... θα δούμε. 

Πρόκειται για  ανόητα παιχνίδια υψηλόμισθων αξιωματούχων. 

Αλλά το χειρότερο  είναι ότι εκβιάζουν χώρες. Αυτά πρέπει να

 τελειώνουν». 

Τόνισε μάλιστα ότι στις 10 Δεκεμβρίου θα συναντηθεί με την Κριστίν

 Λαγκάρντ:  «Γνωρίζω ότι δεν θα της αρέσει. Αλλά θα της ζητήσω 

να το σχολιάσει...». 

Τονίζοντας ότι «η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν μπορεί να  αντιμετωπίσει 

την κρίση»,  είπε ότι «πρέπει να σταματήσουν τα μέτρα λιτότητας που 

βλάπτουν τον πληθυσμό και σκοτώνουν την ανάπτυξη. Ταυτόχρονα,

 υπάρχουν ευρωπαϊκά  κονδύλια που πάνε χαμένα λόγω της 

γραφειοκρατίας ή τα  σπαταλούν οι  μεσάζοντες», τόνισε ο Ανρί 

Μαλόζ. Χαρακτήρισε μάλιστα  την Ε.Ε.  «βασική υπεύθυνη» για την

 κρίση και πρόσθεσε ότι εκφράζει την αλληλεγγύη  της απέναντι 

στις επιταγές της τρόικας επειδή υπάρχουν επενδύσεις στην 

Ελλάδα και όχι από φιλανθρωπία.
Για τη δίωρη συνάντηση που προηγήθηκε, με βουλευτές όλων

 των πολιτικών  κομμάτων, δήλωσε ότι συμφώνησαν πως 

«πρέπει να σταματήσουν τα μέτρα  λιτότητας που σκοτώνουν 

την οικονομία και βλάπτουν τον πληθυσμό. Ολα τα μέτρα πρέπει

 να επικεντρωθούν στην ανάπτυξη». Πρότεινε «σκληρά μέτρα» 

αλλά και επενδύσεις, «ώστε να αναπτυχθούν παράλληλα η 

γεωργία και η βιομηχανία, αντί ν' αγοράζουμε κινέζικα προiόντα. 

Να μετατραπεί η Ευρώπη  σε ελκυστικό χώρο για την ανάπτυξη 

επιχειρήσεων». Ο ίδιος, χαρακτήρισε  την ελληνική προεδρία ως

 ευκαιρία για την Ευρώπη, «διότι η χώρα βρίσκεται  σε αυτή την 

κατάσταση λόγω της κακής Ευρώπης». 

Είπε επίσης ότι με τους Ελληνες βουλευτές υπήρξε σύγκλιση 

στο εξής: «Αν  δεν υπάρξει αλλαγή στην οικονομική πολιτική μέσα

 στους επόμενους μήνες, οι ίδιοι οι πολίτες θα καταστρέψουν το 

σύστημα της Ευρωπαϊκής Ενωσης». 

Οσο για τον τραπεζικό τομέα, είπε ότι «στην Ελλάδα βοηθάει μόνο 

τον εαυτό του, όχι την οικονομία. Απαιτείται τραπεζική μεταρρύθμιση

 που θα χρειαστεί 10 χρόνια». 

Χαμένα κονδύλια
Σχετικά με τα ευρωπαϊκά κονδύλια «που πάνε χαμένα και 

σπαταλώνται και στην Ελλάδα», ο Α. Μαλόζ ανέφερε χαρακτηριστικά 

ότι υπάρχουν 6 δισ. ευρώ  που μπορούν να διατεθούν σε νέους 

για να εκπαιδευτούν, «τα οποία μένουν στα χαρτιά. Και μπορούμε

 να διπλασιάσουμε τα διαθέσιμα κονδύλια. Τα τελευταία έξι χρόνια

 δεν αξιοποιήθηκαν λόγω της γραφειοκρατίας, της διαφθοράς και 

των ενδιάμεσων». 

Τονίζοντας χαρακτηριστικά ότι «δεν υπάρχει οικονομική ένωση

 παρά μόνο νομισματική», κατηγόρησε την ευρωπαϊκή πολιτική 

για έλλειψη διαφάνειας.

 Ακόμη, χαρακτήρισε την άνοδο των εθνικιστικών κομμάτων 

αποτέλεσμα των  λανθασμένων ευρωπαϊκών πολιτικών που 

εφαρμόστηκαν.

Ο ένας και μοναδικός δρόμος του ΠΑΣΟΚ

ΚΕΙΜΕΝΟ-ΣΥΜΒΟΛΗ
ΣΤΗΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ

Το κείμενό μας απευθύνεται σε όλους, εντός και εκτός ΠΑΣΟΚ σοσιαλιστές και δημοκράτες, που αγωνιούν και νοιάζονται για την παράταξη. Δεν φιλοδοξούμε να είμαστε μια ακόμη κίνηση στο πολυδιασπασμένο σοσιαλιστικό τοπίο, αλλά να συμβάλλουμε ως καταλύτες στην αναγέννηση της παράταξης που ίδρυσε και ανέδειξε ο Ανδρέας Παπανδρέου, στην ιδεολογική της ηγεμονία και στην πολιτική της ενότητα και αυτονομία.

Πέντε   χρόνια μετά  την έναρξη της κρίσης στην Ελλάδα και την Ευρώπη, δεν υπάρχουν πλέον αυταπάτες. Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία, Κύπρος, Ιταλία, Γαλλία, δηλ. η μισή και πλέον ΕΕ, βιώνουν κρίση  κοινωνική, οικονομική και  πολιτική, οι λαοί τους βρίσκονται σε συνεχή αναταραχή.

Μνημόνια, συνταγές λιτότητας, αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία, συρρίκνωση της πραγματικής οικονομικής και παραγωγικής βάσης, συντριβή των εργασιακών δικαιωμάτων, διάλυση του κοινωνικού κράτους, καταστολή, περιορισμός της δημοκρατίας, υποβάθμισΚΕΙΜΕΝΟ-ΣΥΜΒΟΛΗη των κοινοβουλίων, συναποτελούν το φαύλο κύκλο  ύφεσης, ανεργίας, φοροεπιδρομής, αποεπένδυσης, φτωχοποίησης- εν τέλει - των ευρωπαίων πολιτών.

Το νεοφιλελεύθερο θανάσιμο σπιράλ χρέους και δανεισμού καλά κρατεί.

Στη χώρα μας τα πράγματα πάνε διαρκώς από το κακό στο χειρότερο.Ιδίως τώρα που η τρόικα δείχνει απροσχημάτιστα ότι δεν την ενδιαφέρει η δημοσιονομική κρίση, αλλά ο πυρήνας του πολιτεύματος. Δηλ. η επιβολή ενός «καθαρού» νεοφιλελεύθερου οικονομικού μοντέλου «ανάπτυξης» και ενός συμβατού προς αυτό «νέου» πολιτικού συστήματος, απόλυτα ελεγχόμενου και «αγοραίου». Για το 2014 η ύφεση αναμένεται πλέον στο 5%  η ανεργία, επισήμως, κοντά στο 28%,το χρέος υπερβαίνει το 160% του ΑΕΠ.  

Τα  επικοινωνιακά success stories αντιτάσσονται στην ουσιαστική κυβερνητική αποτυχία, εξελίσσονται μόνον χάριν του αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης  και αυτάρεσκα προπαγανδίζονται ως δήθεν «μεταρρυθμίσεις».

Οι αποκρατικοποιήσεις  αποσκοπούν να δημιουργήσουν ένα νέο κλαδικό el-dorado για το υπερσυσσωρευμένο κεφάλαιο, δίνοντας βορά στις ορέξεις του τα δημόσια αγαθά και τις λαϊκές ανάγκες. Επιπρόσθετα, μερικές από αυτές  όζουν σκανδάλων και έχουν εξελιχθεί σε γόρδιο δεσμό, τεμνόμενο μόνον  από τα ποικιλώνυμα  διεθνή και εσωτερικά κερδοσκοπικά συμφέροντα.

Οι σε βάρος του ελληνικού λαού-και υπέρ των μεγαλομετόχων τους-«ανακεφαλαιοποιημένες» συστημικές τράπεζες θα χρηματοδοτήσουν με περισσή ευκολία τους ξένους «επενδυτές» και τους εγχώριους διαπλεκόμενους-συνεταίρους τους και όχι βέβαια την υγιή μικρομεσαία ελληνική επιχείρηση.

Ταυτόχρονα, η ίδια η Τρόικα επιτίθεται στην Ελλάδα για «ανικανότητα και αδιαφορία» στην είσπραξη των φόρων, την ώρα που η εφαρμοσμένη φορολογική πολιτική έχει πια τα χαρακτηριστικά  κυνικής φορολογικής επιδρομής στα εναπομείναντα εισοδήματα και ληστρικής συμπεριφοράς στο δημόσιο χώρο, τόσο ως προς τις μεθόδους όσο και ως προς την ουσία, σε βάρος των πολλών που τους «σκοτώνει», ενώ ταυτόχρονα δεν αγγίζει τους λίγους.

Σε αυτό το περιβάλλον, οι δημοσιονομικοί στόχοι χάνονται, ενώ οι τροικανοί μηχανισμοί «σωτηρίας» διακηρύσσουν δημόσια (ΔΝΤ)  την αποτυχία του προγράμματος– και το ευρωπαϊκό τους σκέλος (ΕΕ-ΕΚΤ) διανθίζει τις πραγματικές του απόψεις με τόνους αισιοδοξίας  προς αποφυγή «ατυχήματος» στην πορεία συγκρότησης του «μεγάλου συνασπισμού» της  κυβέρνησης της κας Μέρκελ.

Ο ευρωπαϊκός νεοφιλελευθερισμός με αιχμή την «προτεσταντική» πολιτική της Γερμανίας ασκείται αταλάντευτα υπό την λεοντή της ευρωπαϊκής πολιτικής και έχει οδηγήσει τη χώρα στην καταστροφή. Στα διεθνή αγωνιώδη ερωτηματικά για την πορεία της ελληνικής κρίσης οι ιθύνοντες των Βρυξελλών και του ΔΝΤ, αλλά και οι εγχώριοι «πρόθυμοι», απλώς κωφεύουν.

Είναι προφανές ότι η χώρα  βρίσκεται στο κενό. Οι περικοπές και οι σταδιακές εκταμιεύσεις που επιβλήθηκαν από το Βερολίνο «συνδέονται» με το 2014, ενώ το ΔΝΤ έχει προετοιμαστεί  ακόμα και για αποχώρηση, με πρόσχημα  τη «βιωσιμότητα» του ελληνικού χρέους και την απαίτηση για νέο «κούρεμα»,  που το Βερολίνο-φυσικά-αρνείται πεισματικά και αποφασιστικά, αντιπροτείνοντας «νέο μνημόνιο».

Από το ψευδεπίγραφο «success story» κινούμαστε προς στην πλήρη αποτυχία και η προδιαγεγραμμένη αυτή πορεία  δεν ξαφνιάζει.

Τόσο το ελληνικό «πρόγραμμα σταθερότητας», όσο και εκείνα των άλλων «μνημονιακών χωρών» (δηλ. δραματική συρρίκνωση των οικονομιών προκειμένου να δημιουργηθούν τα λεγόμενα «πρωτογενή πλεονάσματα», με οποιοδήποτε κόστος), αλλά και οι άτυπα επιβληθείσες  μνημονιακές πολιτικές στις χώρες  του νότου, κινούνται στο μοναδικό άξονα που  εξυπηρετεί τα γερμανικά ηγεμονικά συμφέροντα.

Όλα τα νομισματικά εργαλεία (ευρωομόλογο  – λιγότερο σκληρό ευρώ) και οι αναπτυξιακές δικλείδες ( αύξηση κοινοτικού προϋπολογισμού – ειδικά ταμεία ανάπτυξης- κοινωνικά ταμεία) έχουν αποκλειστεί οριστικά με τη δήθεν επίκληση του «μπαμπούλα» - πληθωρισμού, αν και οι ανακάμπτουσες ΗΠΑ και  Ιαπωνία (που εκδίδουν διαρκώς νόμισμα όλο αυτό τον καιρό), δεν τον φοβούνται.

Η ευρωπαϊκή «πληθωρισμοφοβία», αν και ακουμπάει στο θυμικό των ευρωπαϊκών κοινωνιών, (απόρροια μιας ιστορίας πλούσιας σε κρίσεις υπερπληθωρισμού), δεν ανταποκρίνεται στη σύγχρονη νομισματική πραγματικότητα της ευρωζώνης που εμφανίζει σχεδόν μηδενικούς πληθωρισμούς. Τουναντίον εξυπηρετεί τη διατήρηση ενός σκληρού νομίσματος, προκειμένου αφενός να διασφαλιστούν τα συμφέροντα του ευρωπαϊκού βορρά που έχει ήδη αυξημένη ανταγωνιστικότητα των εξαγωγών του και προβαίνει σε διεθνείς άμεσες επενδύσεις, αλλά αφετέρου και για να διατηρηθεί η διεθνής αξία των καταθέσεων στα τραπεζικά συστήματα των βόρειων / κεντρικών κρατών μελών. Φανταστείτε, με δεδομένο ότι οι τραπεζικές υποχρεώσεις ανέρχονται σε 250% του ΑΕΠ της ευρωζώνης, τι προβλήματα βιωσιμότητας θα μπορούσε να προκαλέσει ένα κύμα εξόδου των καταθέσεων από το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα που θα προέκυπτε σε συνέχεια μιας έστω μετριασμένης υποτίμησης του κοινού νομίσματος.

Ο μύθος που επινόησαν τα επικοινωνιακά παρασκήνια της ελληνικής συγκυβέρνησης, ότι δήθεν  η Γερμανία θα αλλάξει πολιτική μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου διαψεύδεται διαρκώς σε όλους τους τόνους από την ιθύνουσα γερμανική διεύθυνση.

Τώρα πλέον, μετά τους ορατούς εκβιασμούς, αυτός ο δρόμος είναι εντελώς κλειστός, όπως αποδέχονται και οι πιο φανατικοί των μνημονίων.

Μια βόμβα μεγατόνων, εγκατεστημένη από προφανείς αιτίες -όχι βραδυφλεγής τώρα πια- μας απειλεί με έκρηξη, σε χρόνο ορατό και  προσδιορισμένο αλλά  με απροσδιόριστες συνέπειες.

Η δικομματική συγκυβέρνηση, αδυνατεί να εκμεταλλευτεί  την τελευταία ευκαιρία διεκδίκησης  μιας μίνιμουμ έστω βελτίωσης του πανθομολογούμενα αποτυχημένου ελληνικού προγράμματος, «αγοράζοντας» αφελώς  χρόνο, ενώ στην ουσία αφήνει τη χώρα  στην τύχη της, συμπεριφερόμενη ως  παθητικός θεατής του δήθεν «ελληνικού θαύματος».

Είμαστε, λοιπόν, μπροστά στην βαλκανική εκδοχή του πιο βίαιου και κυνικού προγράμματος του εγχώριου δήθεν  «θαύματος», ενισχυόμενου από  πρωτοφανή επικοινωνιακή στήριξη.

Η σύγχρονη εκδοχή του νεοφιλελεύθερου δόγματος της «εσωτερικής υποτίμησης» εφαρμόζεται στην Ελλάδα μέσα από τα ακόλουθα έξη σημεία:

1.άμεση «αποκρατικοποίηση» όλων των δημοσίων οργανισμών, συμπεριλαμβανομένων των χώρων Υγείας-Πρόνοιας-Ασφάλισης-Τοπικής Αυτοδιοίκησης και Δικαιοσύνης, με δραματική συρρίκνωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων, ανεξαρτήτως των επιπτώσεων στην ποιότητα των παρεχομένων υπηρεσιών, με στόχο τον υποδιπλασιασμό του λειτουργικού τους κόστους.

2.αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις μέσω του θεσμού mini-job,με τον μηδενισμό του θεσμού της πλήρους απασχόλησης και υποδιπλασιασμό του κόστους κοινωνικής ασφάλισης.

3.δημιουργία Ειδικών Οικονομικών Ζωνών, για επενδύσεις εντάσεως εργασίας, ανυπαρξία κρατικών ελέγχων σε εργασιακούς και περιβαλλοντικούς όρους και ειδικές  ρυθμίσεις μικρής φορολόγησης και ασφαλίστρων για γρήγορα κέρδη, κατά το κινεζικό πρότυπο.

4.δημιουργία Ειδικών Υπηρεσιών Ιδιωτικοποιήσεων για την εκποίηση όλων των «ασημικών» της χώρας ( κυρίως ακίνητα) και την εκχώρηση κερδοφόρων δημόσιων τομέων υπηρεσιών ( νερό - μεταφορές και συγκοινωνίες - καθαριότητα πόλεων και απορρίμματα - σωφρονιστικό σύστημα –αστυνόμευση - δικαιοσύνη αστικών διαφορών – τεχνική και ξενόγλωσση εκπαίδευση- πολιτισμός, κ.α.) .

5.επενδύσεις στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και στον ορυκτό πλούτο, μέσα από την επερχόμενη ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ, τη χαλάρωση της περιβαλλοντικής προστασίας και την καθιέρωση κανόνων ληστρικής εκμετάλλευσης στα πρότυπα του τρίτου κόσμου.

6.Ιδιωτικοποίηση της παιδείας, περαιτέρω αποδόμηση της βασικής εκπαίδευσης και υποκατάστασή της με μαθητεία στην επιχείρηση, εκσυγχρονισμένο κακέκτυπο του συστήματος επαγγελματικής εκπαίδευσης και άσκησης στη βόρεια και κεντρική Ευρώπη, (το οποίο όμως προϋποθέτει μια δημόσια, επαρκέστατη βασική εκπαίδευση).

Σε αυτό το σκηνικό της κρίσης το ΠΑΣΟΚ  επέλεξε-δυστυχώς- να αθροίσει τις εναπομείνασες δυνάμεις του στην πλευρά των διαχειριστών της κρίσης και μάλιστα ως ο μικρός εταίρος, προσχώρησε άκριτα και ανιστόρητα στο μονόδρομο του νεοφιλελευθερισμού αντί της σοσιαλιστικής διεξόδου, υποτάχθηκε αμαχητί στο γερμανικό «προτεσταντισμό» ξεχνώντας με ιδιαίτερη ευκολία την κοινωνική Ευρώπη.

Το ΠΑΣΟΚ, την τελευταία δεκαετία σταδιακά διολίσθησε σε ιδεολογική απίσχνανση και μορφωτική υστέρηση, αποδεχόμενο χωρίς αντιστάσεις, την καρτελοποίηση της πολιτικής ως εργαλείο επιβίωσης της εκάστοτε ηγετικής του ομάδας, τραυμάτισε δραματικά τις πολιτικές διαδικασίες του, περιέπεσε σε οργανωτική ανυποληψία και μετατράπηκε σε μηχανισμό και δίκτυο  κομματικής πελατείας.

Μοναδικό συνεκτικό του στοιχείο απέμεινε ο κυβερνητισμός.

Όσοι συγκρότησαν διαχρονικά τις διευθύνουσες ομάδες του, γαλουχημένοι σε μια  εποχή όπου ο νεοφιλελευθερισμός επιβλήθηκε βίαια ως μονόδρομος, ανοχύρωτοι ιδεολογικά και θεωρητικά, βρέθηκαν σε έναν χώρο που  ιστορικά και πολιτικά είτε δεν τους εξέφρασε ποτέ είτε τον αρνήθηκαν.         

Η συντριπτική πλειονότητα των στελεχών, των φίλων και των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, αν και καχύποπτη για τα τεκταινόμενα, κυρίως για λόγους συναισθηματικούς, σεβόμενη την ιστορική διαδρομή του Κινήματος επέδειξε τη μέγιστη ανοχή ελπίζοντας σε προοπτική μιας  τίμιας αυτοκριτικής για τα λάθη και τις παραλείψεις του. μιας νέας ριζοσπαστικής αφετηρίας, μιας νέας ενότητας, μιας γενναίας αλλαγής.

Δυστυχώς, η από το 2009 ανοχή στη σταδιακή ιδεολογικοπολιτική και οργανωτική υποχώρηση και στην δεξιόστροφη μετατόπιση ήταν  λάθος  και ταυτόχρονα  άλλοθι. Το συγκλονιστικό μήνυμα των δίδυμων εκλογών του 2012 δεν αφύπνισε. Μοιραίο και άβουλο το ΠΑΣΟΚ οδηγήθηκε-εκόν, άκον- στην επιλογή της τρικομματικής και στις ανιστόρητες θεωρητικολογίες για τη σωτηρία της χώρας-ερήμην του ελληνικού λαού!

Σε εξάντληση της ανοχής υπήρξαν σοσιαλιστές ενεργά παρόντες στις  δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, συμμετείχαν με σθένος και πολιτικό  πατριωτισμό σε ένα «ανάπηρο» συνέδριο, μιλήσανε-χωρίς να ακουστούνε- για την πολιτική αυτονομία των σοσιαλιστών, ζητώντας επιτακτικά στροφή στην πολιτική  πλεύση και ανεχτήκανε μια ακόμη πιο  ευτελή διαδικασία συγκρότησης οργάνων.

Είχαμε τονίσει δημόσια, έγκαιρα και σθεναρά στο  9^ο Συνέδριο του Κινήματος (κείμενό μας 28.2.13) ότι «αν το ΠΑΣΟΚ θέλει να αποτελέσει πραγματική εναλλακτική λύση πρέπει να  αποχωρήσει από την κυβέρνηση και να υιοθετήσει νέα προοδευτική στρατηγική απεγκλωβισμού από το Μνημόνιο, επαναδιαπραγμάτευσης των συμφωνιών και  εξόδου από την κρίση  ως τη μόνη ρεαλιστική πρόταση για  την πραγματική ύπαρξη εναλλακτικής λύσης στο ελληνικό πρόβλημα, μπροστά στο αναγνωρισμένο και επιβεβαιωμένο αδιέξοδο της ασκούμενης πολιτικής της τρόϊκας και της κυβέρνησης, μπροστά στην προκαλούμενη καταστροφική ύφεση και την διαλυτική αποσύνθεση της κοινωνίας.».

Αλλά η φωνή μας, «φωνή βοώντος εν τη ερήμω».

Ως φυσιολογική κατάληξη των  προηγούμενων επιλογών, η πρόσδεση στις δυνάμεις  της νεοφιλελεύθερης δεξιάς ήταν αναπόφευκτη, προβλέψιμη και μάλλον  επιδιωκόμενη, αφού συνέβη το πρωτοφανές να έπεται της συγκρότησης της συγκυβέρνησης η (ήδη απωλεσθείσα) προγραμματική συμφωνία και να λησμονείται- έναντι ενός  παρακολουθηματικού  κυβερνητισμού- το προοδευτικό εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση.

Οι διάσπαρτες και ασύντακτες δυνάμεις που επιμένουν στην πολιτική αυτονομία του σοσιαλιστικού χώρου (ορατές και σημαντικές δημοσκοπικά) δεν  χαρίζουν τίποτε και σε κανέναν από το ΠΑΣΟΚ της Εθνικής Ανεξαρτησίας, της Λαϊκής Κυριαρχίας, της Κοινωνικής Απελευθέρωσης και της Δημοκρατικής Διαδικασίας. Δεν είναι δεδομένες ούτε αναλώσιμες. 

Μακριά από αυτές η μετάλλαξη, η παραβίαση και η νόθευση της ιδεολογίας, της ιστορίας και των μεγάλων προταγμάτων της παράταξης. Δεν τις εκπροσωπεί ο κυβερνητισμός.

Διαφωνούν ριζικά με την κυβερνητική συνεργασία ΝΔ-ΠΑΣΟΚ.

Η σημερινή ηγετική ομάδα στο ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να αποκρύψει τη βαθιά και πολυεπίπεδη κρίση που διέρχεται η χώρα, τα κυβερνητικά αδιέξοδα, την αυξανόμενη ιδεολογική και  πολιτική απονομιμοποίηση του πάλαι ποτέ κραταιού ΠΑΣΟΚ. Δεν αρκούν ούτε η επίδειξη κομματικού πατριωτισμού και οι τεχνικές συγκρούσεις στο περιθώριο των κυβερνητικών εταίρων ούτε οι υψηλοί τόνοι υπέρ του Ανδρέα Παπανδρέου από στελέχη του ΠΑΣΟΚ που οψίμως τον υπερασπίζονται, ούτε οι ευκαιριακές επετειακές εκδηλώσεις επίπλαστης ενότητας, πολύ δε περισσότερο ούτε  η πρόσκληση  από 58 επίδοξους κατασκευαστές  μιας μεταφυσικής κεντροαριστεράς που - πέραν των όποιων καλών προθέσεων - δεν απαντούν στα καίρια διλήμματα της ελληνικής κοινωνίας. Με ποιες κοινωνικές δυνάμεις στήριξης, με ποιες εθνικές και παραγωγικές προτεραιότητες, με ποιες διεθνείς συμμαχίες. Με ποια κυβέρνηση, με ποιους στόχους, με ποιες πολιτικές.

Εμείς  σταθερά προσανατολισμένοι στα ιδανικά και τις αξίες του δημοκρατικού σοσιαλιστικού χώρου  συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για την αναγέννησή του, «όρθιοι και μόνοι μέσα στη φοβερή ερημία του πλήθους».

Δεν επιλέγουμε το μετέωρο βήμα της εξόδου από τον χώρο και την παράταξη. Αντί της πολιτικής απόσυρσης ή της ενσωμάτωσης σε προσωποπαγείς πρωτοβουλίες και σχήματα που καπηλεύονται το σοσιαλιστικό χώρο, επιλέγουμε την πολιτική και κοινωνική συμπόρευση για την ανασύσταση της προοδευτικής, δημοκρατικής, σοσιαλιστικής πλειοψηφίας.

Και  παραμένουμε με όρους πολιτικής αυτονομίας στην «επανάσταση» των χιλιάδων  ενεργών πασοκογενών πολιτών, ακουσίως σιωπηλών και οργανωτικά αστέγων στην οποία συμμετέχουν και όσοι - κατά τον συγγραφέα - «είδαν το διαφορετικό κόσμο, που έπλασαν μέσα τους, να διαψεύδεται και να συντρίβεται. Μήτε μετάνιωσαν όμως, επειδή ο κόσμος τους είχε αξίες και ήθος, μήτε αλλάζουν». 

Εκεί ακόμη «υπάρχουν σημαιοφόροι χωρίς σημαίες, πεζοπόροι χωρίς προμήθειες. Διαθέτουν την τιμιότητα του βλέμματος και μια παράδοξη αξιοπρέπεια. Ο κόσμος όμως που έπλασαν -που είχε αξίες και ήθος- είναι πάντοτε εκεί. Και απαιτεί το σεβασμό από όσους μιλούν εξ ονόματός του». 
Αντί όμως να κερδίσουν τη μοναδικότητά τους, έγιναν αριθμοί και αποδέκτες.

Δεν μας αρμόζει να γίνουμε αριθμοί και αποδέκτες. όσοι δεν παύσαμε να ονειρευόμαστε «τη δίκαιη συγκρότηση του κοινωνικού ιστού, την αύρα μιας  ουσιαστικής πολιτικής και οικονομικής δημοκρατίας , την ενίσχυση των δημιουργικών δυνάμεων που ως μικρή φωτιά υπάρχουν στον καθένα».

Σε όλο αυτό το σκηνικό, υπάρχει μία δύναμη που δεν έχει ακόμα μέχρι σήμερα έκφραση, επίσημο, πλατύ-δημόσιο λόγο, πολιτική και οργανωτική  συγκρότηση. Δεν είναι μόνο η δύναμη που βρίσκουν όλες οι δημοσκοπήσεις και την ποσοτικοποιούν σε πάνω από 20% του εκλογικού σώματος. Δεν είναι μόνο ο διαρκής πολλαπλασιασμός των ανένταχτων, ο αυξητικός ρυθμός των ανέστιων, μαζί με την αγανάκτηση, την απόγνωση αλλά και τη διάθεση για κάτι ανορθωτικό και τη δύναμη για κάτι ελπιδοφόρο.

Αυτό που έχει συμβεί τα  πέντε τελευταία χρόνια είναι κάτι πρωτοφανές. Ταυτόχρονα αυτό το ίδιο είναι που μας προκαλεί και μας εγκαλεί. Ένας πολιτικός και κοινωνικός χώρος, ένας μεγάλος και στέρεος κορμός, πάνω στον οποίο, τα σαράντα σχεδόν τελευταία χρόνια,  ουσιαστικά αρθρώθηκε, αναπτύχθηκε και ενδυναμώθηκε όλη η ελληνική κοινωνία, διασκορπίσθηκε, κατατεμαχίσθηκε, φυγοκεντρήθηκε.  Είναι ο χώρος του ΠΑΣΟΚ !

Στα σπλάχνα του, στον πυρήνα του, αυτόν της κοινωνικής συνοχής και δικαιοσύνης, της ανάπτυξης, της απασχόλησης και του κοινωνικού κράτους, εκεί στο κέντρο της ύπαρξης του και της ζωής του, έφεραν και τοποθέτησαν οι ηγεσίες του τη βόμβα της ύφεσης, της ανεργίας, της φτώχειας, της κοινωνικής περιθωριοποίησης, της εκποίησης. Και, ήταν απλά θέμα χρόνου να συμβεί ό, τι συνέβη... Από την κυριαρχία αυτού του χώρου, στην κατακρήμνιση και  τον διασκορπισμό του, που «πανηγυρίζει» με  δημοσκοπικά ευρήματα της τάξης του 7%!

Ο χώρος, όμως, υπάρχει. Υπάρχει διασκορπισμένος, κυρίως πολιτικά (γιατί κοινωνικά προσδιορίζεται από την οικονομική του θέση και τις ανάλογες σχέσεις). Στην πλειοψηφία του και στην ουσία του ακάλυπτος πολιτικά, ακόμα και στις περιπτώσεις εκείνων που εντάχθηκαν σε άλλα σχήματα, πού παρακολουθούν άλλες κινήσεις, ή/και  υποστήριξαν άλλα σχήματα.

Όπως έχουμε ξανατονίσει, ο χώρος της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού μπορεί να ανασυσταθεί υπό τρείς (3) προϋποθέσεις:

1^η. Σε προοδευτική βάση και προοπτική. Αποκαθιστώντας και ανανεώνοντας τη συνέχεια του ιστορικού ΠΑΣΟΚ, τις αρχές, τις ιδέες του, την κοινωνική του στρατηγική, ασυμβίβαστα απέναντι στην εγχώρια συντήρηση και στον ευρωπαϊκό νεοφιλελευθερισμό, προτείνοντας ένα νέο σχέδιο εξόδου από την κρίση, στοχεύοντας στην ανόρθωση της χώρας, χτίζοντας σχέσεις και συμμαχίες με τον ευρύτερο χώρο της κεντροαριστεράς, δημιουργώντας προϋποθέσεις για μια εναλλακτική προοδευτική διακυβέρνηση, για την εμβάθυνση της δημοκρατίας, την παραγωγική ανασυγκρότηση, την λαϊκή ευημερία και την κοινωνική απελευθέρωση.

2^η.Είναι η ώρα-υπάρχουν οι προϋποθέσεις να διεκδικηθεί με πολιτική διαπραγμάτευση  από άλλη πλειοψηφία προοδευτικής κατεύθυνσης ένα νέο σχέδιο εθνικό εξόδου που θα κλείνει τον κύκλο του διχαστικού νεοφιλελεύθερου συμβιβασμού με στόχους που θα αφορούν:

 -το κούρεμα του χρέους

 -την μείωση των επιτοκίων

 -την επιμήκυνση αποπληρωμής του χρέους 

--την διαμόρφωση ενός στοχευμένου αναπτυξιακού προγράμματος που θα χρηματοδοτείται από: ευρωπαϊκά προγράμματα-πρωτόγεννες πλεόνασμα-τραπεζικό σύστημα ktl

- την αξιοποίηση και όχι το ξεπούλημα, με προγραμματικές συμβάσεις, στρατηγικές συνεργασίες ,παραχωρήσεις των δημόσιων εργαλείων ανάπτυξης!

- το αναπτυξιακό πρόγραμμα που θα αναφέρεται στη στήριξη και διεύρυνση της παραγωγικής βάσης , με ιδιαίτερη έμφαση στα γεωστρατηγικά και γεωφυσικά πλεονεκτήματα, την ενίσχυση των καινοτόμων δυνάμεων και της μεσαίας χειμαζόμενης τάξης 

Το αναπτυξιακό σχέδιο οφείλει και πρέπει να άπαντα σε 3 μεγάλες θεματικές ενότητες- κοινωνικές ανάγκες-, που κατεδαφίζονται από  το εφαρμοζόμενο σήμερα τριτοκοσμικό εγχείρημα του νεοφιλελευθερισμού!

Αναφερόμαστε :

- στην ανεργία και στην ανάγκη να συνδέεται, το νέο αναπτυξιακό σχέδιο και οι αντίστοιχες χρηματοδοτήσεις του, με την εργασία και το ευρωπαϊκό εργασιακό κεκτημένο 

- στην ευθεία αναμέτρηση-αντιπαράθεση με την μετάλλαξη που επιχειρείται από τις ασκούμενες πολιτικές και που έχουν ως στόχο τον περιορισμό του ρόλου του δημόσιου τομέα σε όργανο καταστολής για να εκχωρούνται τα πάντα στις αχαλίνωτες κερδοσκοπικές δυνάμεις της αγοράς ! 

Η αντιπαράθεση πρέπει να σχετίζεται με το στόχο να ενταχθεί η δημόσια διοίκηση σε ένα προοδευτικό σχέδιο όπου με ριζικές αλλαγές και όχι απλά “μεταρρυθμίσεις” ο ρόλος της θα στοχεύει στην στήριξη της ανάπτυξης με υπηρεσίες μιας στάσης-αποκεντρωμένες,με λογοδοσία και έλεγχο, αρωγός κάθε παραγωγικής πρωτοβουλίας 

και τέλος

- στην απόρριψη του εγχειρήματος κατεδάφισης του κοινωνικού Κράτους και την επιδίωξη  εμπορευματοποίησης στην πρόσβαση των δημόσιων αγαθών και εργαλείων που αποτελούν προϋπόθεση ενός συγχρόνου κοινωνικού συμβολαίου.

Το προοδευτικό αναπτυξιακό σχέδιο πρέπει να στοχεύει σε αλλαγές που αφενός δημιουργούν τομές σε όψεις της κακοδιαχείρισης του κράτους και αφετέρου να στοχεύουν στο πέρασμα από το κράτος πρόνοιας στην κοινωνία της αλληλεγγύης!

Με αυτές τις κατευθύνσεις-πλαίσιο είναι η ώρα να ξαναγίνει ο πολιτικόςσοσιαλιστικός χώρος αυτόνομος, εργαλείο σύγχρονων επεξεργασιών για τις ανάγκες των πολιτών και να απευθύνει πρόσκληση για μια νέα κυβερνητική πλειοψηφία προοδευτικού χαρακτήρα,με συμμαχίες που θα εκμεταλλευτούν την γεωστρατηγική αντιπαράθεση που είναι σε εξέλιξη με αφορμή τη κρίση.

3η. Με πρωταγωνιστές το δυναμικό εκείνο που στάθηκε όρθιο, δεν υπηρέτησε τις πολιτικές της κοινωνικής αποδιάρθρωσης και της εξαθλίωσης, που διαπίστωσε τα αδιέξοδα της πολιτικής της τρόικας και επανατοποθετήθηται δημιουργικά σε μιαν άλλη, προοδευτική πολιτική.

Για την εκκίνηση και δρομολόγηση αυτής της μεγάλης πρωτοβουλίας ανασύστασης του ελληνικού σοσιαλιστικού χώρου, του Κινήματος Αλλαγής, τα ιστορικά, πολιτικά στελέχη έχουν την ευθύνη και τα νέα στελέχη-που δεν χωρούν στους διαχειριστικούς εξουσιαστικούς και κυβερνητικούς κύκλους- έχουν τηνπρωτοπορία.

Ευθύνη που προέρχεται από την ιστορία τους και είναι ζωντανή στη συνείδησή τους.

Πρωτοπορία που βασίζεται στη δύναμη της νιότης τους, την αμφισβήτηση του ιδεολογικού και πολιτικού τέλματος.

Ευθύνη και πρωτοπορία που μπορούν και πρέπει να αναλάβουν όλοι μαζί-παλιά και νέα στελέχη- πολιτικά,  συλλογικά, δημόσια, ενωτικά, οργανωμένα.

Ζαρωτιάδης Γρηγόρης, πανεπιστημιακός

Μαμέλης Κώστας, Δικηγόρος

Παρασκευάς Γιάννης, Πολιτικός Μηχανικός

Πεταλας Στεφανος νεος εκπαιδευτικος

Τζιόλας Λευτέρης, Χημικός Μηχανικός

Τσιόκας Χάρης, Εκπαιδευτικός