Όχι άλλη τροφή στο ναζιστικό μόρφωμα.

Του Χάρη Τσιόκα

Οι ραγδαίες εξελίξεις με το ναζιστικό μόρφωμα  και τα στοιχεία που συνηγορούν για τη σύσταση εγκληματικής οργάνωσης που βάλει ευθέως σε βάρος των συνανθρώπων και του πλαισίου συνύπαρξης, επιβεβαιώνουν ότι οι πράξεις και οι ενέργειες αυτές πρέπει να αντιμετωπισθούν από το δημοκρατικό πολίτευμα συντεταγμένα, με διαφάνεια  και αποφασιστικότητα.
  Το έγκλημα είναι έγκλημα, και ως τέτοιο δεν χωρά εκπτώσεις στην απόδοση ευθύνης. Γι αυτό το θέμα λοιπόν κάθε πολίτης, αλλά και κάθε φορέας, έχει ευθύνη και υποχρέωση να το απαιτεί από τη συντεταγμένη πολιτεία.
  Το γεγονότα όμως, όπως εξελίσσονται αυτές τις μέρες, εκτός από την ποινική διάσταση των πράξεων της εγκληματικής οργάνωσης -που καταδικάζεται απ όλους- φέρνουν στο προσκήνιο και την πολιτική διάσταση.
  Θυμίζω ότι οι  ναζιστικές και φασιστικές ιδέες και απόψεις, χρησιμοποιούσαν τη δημοκρατία για να διαχυθούν στη κοινωνία και πριν την κρίση, αλλά δεν έβρισκαν έδαφος εκκόλαψης!
  Η κοινωνία, δηλαδή οι πολίτες, έθεταν στο περιθώριο τις επιδιώξεις τους, γιατί η δημοκρατία με τις εναλλακτικές πολιτικές έδινε τη δυνατότητα στον πολίτη να επιλέγει με ποιές πολιτικές θέλει να γίνει η διαχείριση των αναγκών και προσδοκιών του!
   Η κρίση όμως, μεταξύ των άλλων, νόθευσε την δυνατότητα των καθαρών διλημμάτων, για το τι δηλαδή συγκρούεται στη πορεία εξόδου και ποιές πολιτικές δυνάμεις προτείνουν λύσεις, με ποιους και για ποιους.

  Αυτό γέννησε αβεβαιότητα, ανασφάλεια, φόβο  και ακραίες θυμικές αντιδράσεις!
  Έπαψε να είναι καθαρό πώς οριοθετείται το προοδευτικό σχέδιο και με ποιές κοινωνικές και παραγωγικές δυνάμεις επιδιώκεται.
  Οι εκφραστές της σοσιαλδημοκρατίας στην Ελλάδα και στην Ευρώπη «αποχαιρέτησαν» την ταυτότητα των σοσιαλιστών να εκφράζονται ως κίνημα αλλαγών για τους πολλούς, και ακολούθησαν τις σειρήνες του αχαλίνωτου νεοφιλελευθερισμού, για το ποιός δηλαδή θα διαχειριστεί καλλίτερα τις κερδοσκοπικές, χρηματιστηριακές και δημοσιονομικές επιδιώξεις ανακατανομής του πλούτου υπέρ των ολίγων. Και της επιβολής ενός μοντέλου τριτοκοσμικής αχαλίνωτης αγοράς, η κατάληξη του οποίου θα είναι όπως διαβάζουμε και η χωρίς νομικό πλαίσιο  ομαδικές απολύσεις.
   Αυτή είναι η πολιτική διάσταση της κρίσης  που γεννά απελπισία και ακραίες μισάνθρωπες επιλογές.
 Αν πολιτικά -πέρα από το ποινικό- θέλουμε τα ναζιστικά, φασιστικά μορφώματα να περιοριστούν στα φυσικά τους μικρά μεγέθη, η δημοκρατία και ιδιαίτερα η προοδευτική αριστερή παράταξη, πρέπει να αποκαταστήσει τον λόγο ύπαρξής  της, και να δώσει ελπίδα άλλων αλλαγών στην κοινωνική ανάγκη!
 Ο προοδευτικός χώρος , με σύμμαχο την κοινωνία πρέπει να πει τα μεγάλα όχι:
-στη θεωρία των άκρων

 -στη συρρίκνωση της παραγωγικής βάσης
--στην εκποίηση άνευ όρων των εργαλείων ανάπτυξης
--στην  διάλυση του κοινωνικού κράτους και την εμπορευματοποίηση των αγαθών
--στην ιδιωτικοποίηση του κράτους, την διάλυση της αποκέντρωσης και  την επιλεκτική παροχή υπηρεσιών
--στην μετάλλαξη της δημοκρατίας σε επικοινωνιακή
--στο διαζύγιο της Ελλάδας με το ευρωπαϊκό οικονομικό μοντέλο κτλ

Η πολιτική διάσταση της καταδίκης της Χρυσής αυγής δεν είναι οι τυφλές λοιπόν εκλογές  προκειμένου να συνεχιστούν οι ατελέσφορες κοινωνικά όψεις των πολιτικών εξόδου από την κρίση, 

αλλά η καθαρή διατύπωση πως η δημοκρατία παρέχει στον πολίτη τη δυνατότητα να επιλέξει και άλλο δρόμο δίκαιης διαχείρισης της κρίσης,προοδευτικό,που δεν θα χρειάζεται τη διαμεσολάβηση εγκαθέτων για την προστασία του αδύναμου,ούτε η πρόσβαση στα δημόσια αγαθά να καθορίζεται μόνο με βάση το βαλάντιο των ισχυρών.
 Η δημοκρατία έχει ανάγκη  από αντιπαρατιθέμενες εναλλακτικές προτάσεις  και οι εκλογές από καθαρά διλήμματα ελπίδας και όχι φόβου!

Τί σηματοδοτεί για την Ελλάδα η επόμενη μέρα των γερμανικών εκλογών.

Του Γιώργου Χατζημαρκάκη

 

 

 Οι Γερμανικές εκλογές ολοκληρώθηκαν με μια μεγάλη νίκη της κας Μέρκελ. Η νέα Γερμανική κυβέρνηση θα προκύψει περίπου σ’ ένα μήνα μετά τις διαβουλεύσεις που θα ξεκινήσουν.

Το αποτέλεσμα των εκλογών με απασχολούσε σε σχέση με το τι μπορεί να συμβεί για την Ελλάδα την επόμενη μέρα. Όταν ξεκίνησε η ψηφοφορία είχα τέσσερις επιθυμίες, οι οποίες ομολογώ ότι πραγματοποιήθηκαν:

Η πρώτη ήταν να μην έχει αυτοδυναμία η κα Μέρκελ διότι αυτή η εξέλιξη θα ήταν προβληματική για την Ελλάδα. Αυτοδυναμία θα σήμαινε πως θα κυριαρχούσε μόνο η σκληρή γραμμή για πολιτική λιτότητας.

Η δεύτερη ήταν να μην είναι το κόμμα των Φιλελευθέρων ξανά στη Γερμανική κυβέρνηση. Μπορεί να ανήκα στο κόμμα αυτό, αλλά είναι γνωστές οι συγκρούσεις που είχα τόσο με τον πρώην Πρόεδρο κ. Βεστερβέλε όσο και με τον τωρινό κ. Ρέσλερ, γιατί το κόμμα άφησε πίσω του τις παλιές αρχές και την αλληλεγγύη για τις μικρές χώρες και υιοθέτησε μια πολύ σκληρή γραμμή που έπληξε την Ελλάδα.

Η τρίτη επιθυμία μου ήταν να μην ενταχθεί στη Γερμανική βουλή το κόμμα «Εναλλακτική για τη Γερμανία», ένα νέο κόμμα κατά της Ευρώπης και κυρίως κατά της Ελλάδας και των χωρών του Νότου. Κι αυτό γιατί η παρουσία του θα οδηγούσε σε πιο σκληρές και ακραίες θέσεις.

Η τέταρτη ήταν να αναγκαστεί – από το αποτέλεσμα - η Καγκελάριος να συνεργαστεί με τους Σοσιαλδημοκράτες διότι έχουν δείξει – τουλάχιστον με βάση το πρόγραμμά τους – ότι αντιμετωπίζουν με ευθύνη την Ευρώπη και μιλούν για σταμάτημα της λιτότητας, κοινωνική πολιτική και σχέδιο Μάρσαλ. 

Με δεδομένη την πραγματικότητα που υπάρχει, είναι η μόνη προοπτική να πιεστεί η Καγκελάριος από το εσωτερικό της κυβέρνησής της και της Γερμανίας για να αλλάξει πολιτική. Ήδη οι σοσιαλδημοκράτες είπαν πως δεν ενδιαφέρονται για ποια υπουργεία θα πάρουν αλλά να υπάρξει συμφωνία σε διαφορετικές πολιτικές.

Ξέρω ότι οι περισσότεροι στην Ελλάδα πιστεύουν πως δεν θα αλλάξει κάτι ουσιαστικό από την πλευρά της Γερμανίας. Με δεδομένη όμως την πίεση στο εσωτερικό της Γερμανίας και την πίεση από τη διεθνή κοινότητα για αλλαγή πολιτικής, υπάρχει μία ελπίδα, πως μπορεί να γίνουν βήματα μπροστά. 

Απομένει να συμβάλλουμε όσο μπορούμε όλοι προς αυτή την κατεύθυνση κι από και πέρα η ζωή θα δείξει τι ακριβώς θα συμβεί. Η μάχη όμως πρέπει να δοθεί σε κάθε επίπεδο κι από την πλευρά μου θα συνεχίσω να τη δίνω στην Ευρώπη.

Η Δημοσίευσις είναι ψυχή της Δικαιοσύνης (Ι. Μάγιερ)

 
 Του Παναγιώτη Μήλα




Όχι πια άλλες φωτογραφίες θυμάτων του φασισμού…
Η δημοσίευση, χθες Κυριακή 23 Σεπτεμβρίου 2013, στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» της φωτογραφίας του 34χρονου Παύλου Φύσσα, λίγο πριν ξεψυχήσει μετά τη δολοφονική επίθεση που δέχθηκε στην Αμφιάλη μετά τα μεσάνυχτα της Τρίτης, το ξημέρωμα της Τετάρτης 18 Σεπτεμβρίου 2013, προκάλεσε σάλο στις εφημερίδες, στον ηλεκτρονικό Τύπο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Οι περισσότεροι – και δικαίως- καταδικάζουν τη δημοσίευση. Είναι απαράδεκτο να διαταράσσουν την κοινωνική γαλήνη κάποιοι ευφάνταστοι δημοσιογράφοι. Αρκεί να σας θυμίσω πως ακριβώς το ίδιο έγινε το 1936.
Τότε και συγκεκριμένα στις 5 Μαϊου δημοσιεύθηκε η φωτογραφία με τη σπαρακτική φιγούρα της μάνας πάνω από το νεκρό κορμί του γιου της κατά την εξέγερση των εργατών στη Θεσσαλονίκη. Το καθεστώς Μεταξά αιματοκύλισε την απεργία. Χωροφυλακή και στρατός χτύπησαν, τραυμάτισαν και σκότωσαν εκατοντάδες Ελλήνων εργαζομένων, ανάμεσά τους και τον Τάσο Τούση, έναν σοφέρ, που η μισότυφλη μάνα του βρήκε νεκρό από τους χωροφύλακες που του την είχαν στήσει έξω από ένα καφενείο.
Τα τραγικά γεγονότα παρουσίασε πριν ένα χρόνο (Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012), από τον 102fm και τον 9.58 του Ραδιοφωνικού Σταθμού Μακεδονίας της ΕΡΤ3, ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Σπύρος Κουζινόπουλος. Ανασύροντας από το αρχείο του μαγνητοφωνημένες συνεντεύξεις που είχαν ηχογραφηθεί πριν 30 και 40 χρόνια, ο Σπύρος Κουζινόπουλος σε ωριαία ραδιοφωνική εκπομπή παρουσίασε την Μαρίκα Μπόχαλη – Τούση, αδελφή του δολοφονημένου απεργού, η οποία περίεγραψε τη συγκλονιστική σκηνή όταν η μάνα του παλληκαριού είδε το γιό της νεκρό πάνω σε μία πόρτα. Ενώ ο άλλοτε Γραμματέας των Οικοδόμων Θεσσαλονίκης, Κωστίκας Παπαβασιλείου αφηγήθηκε το πώς ξήλωσε την πόρτα από μία νεοαναγειρόμενη οικοδομή για να ξαπλώσει πάνω το νεκρό. Ο Κουζινόπουλος μετέδωσε επίσης συνέντευξη με τον Γιάννη Ρίτσο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η απαράδεκτη αυτή δημοσίευση της φωτογραφίας, ενέπνευσε τον Γιάννη Ρίτσο να γράψει το “Μέρα μαγιού μου μίσεψες…” που μελοποίησε αργότερα (το 1960) ο Μίκης Θεοδωράκης http://www.youtube.com/watch?v=_BvC9hJXyZw
Αυτά συμβαίνουν όταν κάποιοι προβάλλουν το δολοφονικό έργο των φασιστών και των παρακρατικών. Εμπνέουν κάποιους καλλιτέχνες εμψυχώνουν τον λαό.
Διαβάστε παρακάτω το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου:
Μέρα Μαγιού μου μίσεψες
μέρα Μαγιού σε χάνω
άνοιξη γιε που αγάπαγες
κι ανέβαινες απάνω.
Στο λιακωτό και κοίταζες
και δίχως να χορταίνεις
άρμεγες με τα μάτια σου
το φως της οικουμένης.
Και μου ιστορούσες με φωνή
γλυκιά ζεστή κι αντρίκεια
τόσα όσα μήτε του γιαλού
δεν φτάνουν τα χαλίκια.
Και μου `λεγες πως όλ’ αυτά
τα ωραία θα `ν’ δικά μας
και τώρα εσβήστης κι έσβησε
το φέγγος κι η φωτιά μας.
Το τραγούδι αυτό ήταν και είναι ένας ύμνος για τους αγώνες του λαού και δεν θα είχε γραφτεί ποτέ αν δεν είχε δημοσιευθεί η φωτογραφία.
Τα ίδια και χειρότερα έγιναν και πάλι Μάιο και πάλι στη Θεσσαλονίκη. Αυτή τη φορά το 1963. Στις 22 του μήνα ο βουλευτής της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης δέχθηκε άνανδρη επίθεση στην συμβολή των οδών Βενιζέλου και Ερμού από παρακρατικούς και πέντε μέρες μετά πέθανε στο ΑΧΕΠΑ.
Το Σάββατο 25 Μαϊου 1963 η εφημερίδα «Μακεδονία» δημοσίευσε στην πρώτη σελίδα της τον Λαμπράκη μέσα (!!!) στο θάλαμο του νοσοκομείου. Η λεζάντα της φωτογραφίας έγραφε: «Ο βουλευτής Λαμπράκης, επί της κλίνης, επί της οποίας διέρχεται τας τελευταίας στιγμάς του χαροπαλαίων, εντός του υπ’ αριθ. 158 δωματίου του νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ. Παρά το προσκέφαλον, η συσκευή δια της οποίας χορηγείται ανελλιπώς μέσω τραχειοτομής, το οξυγόνον εις τους πνεύμονας του τραγικού θύματος.
Σοκαριστική η φωτογραφία. Όλοι ξέρουν ποια είναι τα αποτελέσματα αυτής της αντιδεοντολογικής δημοσίευσης. Γιγαντώθηκε το λαϊκό κίνημα όταν όλοι είδαν με τα μάτια τους το έργο του σκοτεινού παρακράτους. Σήκωσαν ασπίδα προστασίας στους δημοκρατικούς θεσμούς. Μέχρι που τελικά έπεσες και η κυβέρνηση. Ναι! Και από αυτή τη φωτογραφία και από τα κείμενα κάποιων τολμηρών δημοσιογράφων (Γιάννης Βουλτεψης, Γιώργος Μπέρτσος, Γιώργος Ρωμαίος) που αποκάλυψαν το έγκλημα.
Κάτι αντίστοιχο έγινε το 1978 στην Ιταλία. Για 54 μέρες όλος ο κόσμος μιλούσε για την απαγωγή του Ιταλού πολιτικού και δύο φορές πρωθυπουργού Άλντο Μόρο από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες. Μετά από την άρνηση της ιταλικής κυβέρνησης να ικανοποιήσει τα αιτήματα των απαγωγέων το πτώμα του άτυχου πολιτικού βρίσκεται σε παρκαρισμένο αυτοκίνητο στη Ρώμη στις 9 Μαϊου.
Η φωτογραφία του νεκρού πολιτικού δημοσιεύθηκε μια ημέρα μετά, στις 10 Μαϊου του 1978.
Παρόμοιες φωτογραφίες έχουν δημοσιεύσει όλα τα έντυπα σε όλον τον κόσμο σε παρόμοιες περιπτώσεις (Τζον Κέννεντι, Ρόμπερτ Κέννεντι, Ούλαφ Πάλμε, Μάρτιν Λούθερ Κινγκ). Αν οι δημοσιογράφοι και οι φωτορεπόρτερ έκαναν το αντίθετο θα ήταν σαν να αποσιωπούσαν το δολοφονικό έργο των φασιστοειδών.
Η φωτογραφία που δημοσιεύθηκε χθες υπηρετεί απόλυτα τη σωστή ενημέρωση. Αυτή η φωτογραφία είναι Είδηση με το «Ε» κεφαλαίο. Βέβαια υπάρχει μόνο ένα αρνητικό σημείο. Η φωτογραφία δημοσιεύθηκε από μία εφημερίδα που ενοχλεί κάποιους. Αν την είχε πρωτοσέλιδη κάποια άλλη εφημερίδα, τότε όλα θα ήταν μέλι γάλα. Όμως τώρα πήραν τη δόξα άλλοι…
Με την ευκαιρία ας γυρίσουμε πάλι πίσω, στο 1937 τότε που, κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου, έγινε ο βομβαρδισμός της βασκικής πόλης Γκερνίκα από δυνάμεις ιταλικές, γερμανικές και τις δυνάμεις του Φράνκο. Στο άκουσμα της είδησης του βομβαρδισμού της επαρχίας αυτής της Χώρας των Βάσκων ο διάσημος ζωγράφος Πάμπλο Πικάσο δημιούργησε το συγκλονιστικό έργο Guernica. Το έργο αυτό μιλούσε για τη δημοκρατία και παρουσίαζε το δολοφονικό πρόσωπο των φασιστών. Ο πίνακας εκπροσώπησε τη χώρα την ίδια χρονιά στη διεθνή έκθεση του Παρισιού. Έκτοτε ταξίδευε σε Λονδίνο, Παρίσι, Νέα Υόρκη, Βραζιλία, Σικάγο και Φιλαδέλφεια που ήταν μερικοί μόνο από τους σταθμούς, καθώς ο Πικάσο δεν επιθυμούσε την επιστροφή του έργου στην Ισπανία όσο στην εξουσία βρισκόταν ο δικτάτορας Φράνκο. Επανήλθε στο προσκήνιο το 1973, όταν ένας διαδηλωτής κατά του πολέμου στο Βιετνάμ έγραψε με σπρέι πάνω στον πίνακα «Kill Lies All» .
Tελικώς επέστρεψε στην Ισπανία το 1981, μετά το θάνατο του Φράνκο και τοποθετήθηκε στο Μουσείο Πράδο για να μεταφερθεί οριστικά στο Εθνικό Μουσείο Βασίλισσα Σοφία το 1992.

Οχι στα «τείχη μερικής κοινωνικής ανοχής» της εγκληματικής δράσης της Χρυσής Αυγής.

Του Χαρη Τσιοκα

Αναμφισβήτητα κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να ξεπεράσει  το έγκλημα μιας δολοφονίας που είχε πολιτικά κίνητρα και που εκδηλώθηκε και ολοκληρώθηκε με την ομπρέλα ενός πολιτικού μορφώματος που χρησιμοποίησε τη δημοκρατία για να την πλήξει θανάσιμα !
  Το γεγονός αυτό με τη σειρά του έφερε στο προσκήνιο της πολιτικής και κοινωνικής αντιπαράθεσης  θέματα, τα οποία εκ των πραγμάτων έπρεπε να είχαν αντιμετωπισθεί , αφού σχετίζονται τόσο με τους κανόνες οργάνωσης της κοινωνίας όσο και με τα αίτια που παράγουν παραβατικότητες.
  Ο φασισμός και ως ιδεολογία και ως τρόπος ζωής, έχει μέσα του το στοιχείο του διχασμού ,της μισαλλοδοξίας και της απανθρωπιάς! Εκ των πραγμάτων δεν σέβεται το διαφορετικό δεν αντέχει τη δημοκρατία παρ ότι τη χρησιμοποιεί!
   Η δημοκρατία από την πλευρά της έχει κανόνες, σέβεται την αντιπαράθεση, δεν διώκει ιδέες, κατοχυρώνει και τον έλεγχο και την αποτελεσματικότητα και τιμωρεί την παραβατικότητα!
  Γι αυτά τα θέματα ολόκληρο το πολιτικό σύστημα -χωρίς αποκλεισμούς και προαπαιτούμενα- και οι  θεσμοί δημοκρατικής εξουσίας  σε συμπαράταξη με την κοινωνία, έχουν  την υποχρέωση και την ευθύνη και να κρίνουν το έγκλημα  και να αποδώσουν δικαιοσύνη, ασφάλεια και καθαρό πλαίσιο λειτουργίας της κοινωνίας .

Αυτή είναι η μια και η πλέον καθοριστική όψη του σοβαρότατου προβλήματος.  Υπάρχει όμως και μια δεύτερη πτυχή που δεν πρέπει να συγχέεται με την πρώτη, και αυτή αφορά  τα αίτια που βρίσκουν τεχνικά «τείχη μερικής κοινωνικής ανοχής» γι  αυτή την εγκληματική ιδεολογία, τους τρόπους οργάνωσης  και απάνθρωπης συμπεριφοράς!

Γιατί κακά τα ψέματα ο φασισμός δεν είναι μια «ιδεολογία που έρχεται από το μέλλον», έχει ρίζες στο διχαστικό παρελθόν και βρίσκει έδαφος κοινωνικής ενθυλάκωσης  όταν η δημοκρατία παρουσιάζει κενά, ελλείψεις στις θεσμικές λειτουργίες  και πολιτικές-κοινωνικές υποχρεώσεις!

  Η «εξαθλίωση των δημοκρατικών λειτουργιών δημιουργεί τη φασιστική μόλυνση" τονίζει  ένας γνωστός  ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ και φιλόσοφος
  Μ΄ αυτή τη έννοια είναι ανάγκη να υπάρξει διαχωρισμός ανάμεσα στην εγκληματική πράξη, εγκληματική  οργάνωση με ομόθυμη πολιτικοκοινωνική  καταδίκη  και στην αναγκαία δημοκρατική πολιτική αντιπαράθεση προκειμένου τα αιτία των πολιτικών που δημιουργούν κοινωνική απόγνωση , άρα και θύλακες ανοχής στο ναζιστικό μόρφωμα ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ  να υποχωρήσουν !
  Είναι προφανές ότι πρόκειται τουλάχιστον για άτυχη έκφραση να ταυτίζει κανείς το εγκληματικό ναζιστικό φασιστικό μόρφωμα  ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ με τη θεωρία των άκρων , αφού  τόσο η διαχρονική διαδρομή όσο και η πολιτική μορφή οργάνωσης και δράσης των σχηματισμών της χώρας λειτουργούν όχι μονό με κοινωνική νομιμότητα αλλά και σεβασμό στο συνταγματικό πλαίσιο !
 Ο αγώνας ενάντια στο φασισμό είναι μονομέτωπος, διαρκής και σταθερός.
 Ενώ η πολιτική αντιπαράθεση έχει το στοιχείο του ανταγωνισμού, της διαφορετικότητας και της δημοκρατικής νομιμοποίησης για τις πολιτικές που πρέπει να εφαρμοστούν στο όνομα της κοινωνίας!
  Και τα κόμματα έχουν  μεγαλύτερη υποχρέωση με αφορμή την κρίση  να αντιπαρατεθούν  με προγράμματα και πολιτικές, σ ότι κρίνουν ότι παράγει κοινωνικό διχασμό και προσφέρει άλλοθι ανοχής στις εγκληματικές φασιστικές συμπεριφορές
 Χρειαζόμαστε ακόμα και την σκληρή εναλλακτική  δημοκρατική πολιτική αντιπαράθεση, για το σχέδιο εξόδου από την κρίση, προκειμένου η κοινωνική δυσαρέσκεια να μετασχηματίζεται σε άλλη δημοκρατική πρόταση  και όχι σε τυφλή βία.
   Η κοινωνία έχει αποδείξει ότι ξέρει να διακρίνει, να αξιολογεί , όταν μπερδεύεται ο πολιτικός λόγος, με την αναγκαία ομόθυμη δημοκρατική καταδίκη του φασισμού.
Θυμίζω ότι στην περίοδο της μεταπολίτευσης, που το αίτημα ήταν η καταδίκη της χούντας: Όταν ο κ Καραμανλής επιχείρησε να ταυτίσει το ΠΑΣΟΚ με την «αριστερά της αριστερας»,  ο λαός όχι μόνο δεν το δέχθηκε αλλά στήριξε το ΠΑΣΟΚ και τον Ανδρέα ως ενναλακτική πρόταση διακυβέρνησης και κοινωνικής ελπίδας!

  Αυτό είναι το θέμα. Το πολιτικό σύστημα πρέπει να ευνοήσει μια σκληρή αλλά αναγκαία δημοκρατική  αντιπαράθεση ελπίδας  για την έξοδο από την κρίση ώστε να μην υπάρχει ζωτικός χώρος ανοχής η εκλογικής στήριξης φασιστικών μορφωμάτων.

Ποιός ήταν ο Παύλος Φύσσας που δολοφονήθηκε στο Κερατσίνι.

O Παύλος Φύσσας

Μέλος οικογένειας εργατών και γνωστός στο χώρο της ραπ μουσικής ως Killah P, ο 34χρονος Παύλος Φύσσας είναι ο άνδρας που λίγο μετά τα μεσάνυχτα της μαχαιρώθηκε στην καρδιά από 45χρονο στο Κερατσίνι.
Οι πρώτες πληροφορίες ανέφεραν πως το θύμα αναγνώρισε και υπέδειξε τον δράστη. Σύμφωνα με τους φίλους του, ο 45χρονος έφερε διακριτικά της Χρυσής Αυγής, κάτι που με ανακοίνωση το κόμμα αρνήθηκε.
Ο Παύλος Φύσσας ήταν, όπως και ο πατέρας του, μέλος του συνδικάτου μετάλλου.
Τα τελευταία χρόνια ασχολούνταν με τη ραπ μουσική και ήταν γνωστός με το ψευδώνυμο Killah P.
Όπως γράφει το βιογραφικό του στην σελίδα του στο Facebook, ήταν ενεργό μέλος της RAP σκηνής από το 1997 ξεκινώντας την μουσική διαδρομή από το κίνημα του LOW BAP.
Ήταν δημιουργός και συμμετέχον αρκετών σχημάτων όπως και project.

Είχε συμμετάσχει σε αρκετές δισκογραφικές συλλογές της hiphop σκηνής, είχε εμφανιστεί σε όλα τα μεγάλα live stages όπως και σε όλα τα μεγάλα ανοιχτά θέατρα της Αθήνας και της επαρχίας, δίπλα σε πολλά μεγάλα ονόματα της ελληνικής hiphop σκηνής. Η μουσική του διαδρομή μέχρι και σήμερα βασίζεται στην μη δισκογραφική κουλτούρα και η διάδωση των δουλειών του βασίζεται στο διαδίκτυο.

Μαθήματα για την Ελλάδα από το πτωχευμένο Ντιτρόιτ.

Wolfgang Munchau

Ο γνωστός αρθρογράφος Wolfgang Munchau προειδοποιεί ότι η Ελλάδα κινδυνεύει να ακολουθήσει την τραγική πορεία του Ντιτρόιτ. Οι πέντε ομοιότητες μεταξύ των δύο περιπτώσεων και η λύση του εθνικού νομίσματος.

Καθώς πέρασα μέρος των καλοκαιρινών μου διακοπών μακριά από την ευρωζώνη, στο Ντιτρόιτ, το βλέμμα μου έπεσε σε ένα παλιό άρθρο του Χιλιανού συγγραφέα και φωτογράφου Camilo José Vergara. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 κατέθεσε κάτι που ο ίδιος αποκάλεσε «άσεμνη πρόταση»: να μετατραπούν καμία δεκαριά εγκαταλελειμμένα κτιριακά μπλοκ από ουρανοξύστες που είχαν κατασκευαστεί προ κρίσης σε μία «Αμερικανική Ακρόπολη».

Οι περισσότεροι κάτοικοι του Ντιτρόιτ μίσησαν και απέρριψαν την πρόταση για ένα «πάρκο από ερείπια ουρανοξυστών», αν και κάποιος, κοιτώντας το πλήρες μέγεθος της εγκατάλειψης στις μέρες μας, αναρωτιέται εάν τελικά θα πρέπει να επανεξεταστεί η συγκεκριμένη πρόταση. Ποτέ μου δεν είδα μία πόλη τόσο άδεια. Σχεδόν το 40% της έκτασης δεν χρησιμοποιείται, ενώ μεγάλο τμήμα της καλύπτεται από ερείπια.
Για μένα, πάντως, το ενδιαφέρον ερώτημα δεν είναι εάν το Ντιτρόιτ θα έπρεπε να μιμηθεί την Αρχαία Ελλάδα, αλλά εάν η σύγχρονη Ελλάδα θα καταλήξει εκεί όπου βρίσκεται σήμερα το Ντιτρόιτ.
Γνωρίζω τις διαφορές των οικονομικών μεταξύ μιας πόλης και μιας χώρας. Υπάρχουν, όμως, κι επικίνδυνες ομοιότητες, ειδικότερα εάν η χώρα είναι μέλος μιας νομισματικής ένωσης με τον θεσμικό σχεδιασμό της ευρωζώνης.

• Η πρώτη είναι, προφανώς, πως τόσο το Ντιτρόιτ όσο και η Ελλάδα χρεοκόπησαν. Η Ελλάδα προχώρησε σε αναδιάρθρωση του χρέους της. Το Ντιτρόιτ κατέθεσε αίτηση προστασίας από τους πιστωτές. 
• Η δεύτερη είναι πως ούτε η Ελλάδα, αλλά ούτε και το Ντιτρόιτ ευνοήθηκαν σε επαρκή κλίμακα από μεταφορές κεφαλαίων. Η Ελλάδα έλαβε διαρθρωτικά κονδύλια από τον προϋπολογισμό της Ε.Ε. και δάνεια για να παρατείνει την αποπληρωμή των χρεών της. Στο Ντιτρόιτ, οικονομικές υπηρεσίες όπως τα επιδόματα ανεργίας και η παιδεία στηρίζονται από την κυβέρνηση της πολιτείας αλλά και σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Τα κεφάλαια αυτά, όμως, δεν επαρκούσαν ούτε στο ελάχιστο για την ανατροπή της πτώσης. Όταν οι επιχειρήσεις και οι πολίτες φεύγουν, τότε η πολιτεία χάνει αναντικατάστατα φορολογικά έσοδα. 
• Τρίτον, η μετανάστευση είχε τεράστιο αντίκτυπο στην ύφεση. Οι Αμερικανοί οικονομολόγοι συχνά επισημαίνουν ότι η ροή των μεταναστών αποτελεί φυσικό σταθεροποιητή στις ΗΠΑ. Εάν μία περιοχή αντιμετωπίσει σοβαρό πρόβλημα ανεργίας, τότε ο κόσμος τα μαζεύει και αναζητά την τύχη του αλλού. Αυτό αρχίζει να συμβαίνει και στην ευρωζώνη. Στην Ιρλανδία, η ροή των μεταναστών βρίσκεται στο υψηλότερο επίπεδο από τη δεκαετία του 1980.  Εάν, όμως, οι ταλαντούχοι φύγουν -αυτό ακριβώς συμβαίνει στην Ιρλανδία και στην Ελλάδα-, τότε οι πιθανότητες επιστροφής της χώρας σε ανάπτυξη ελαχιστοποιούνται, ειδικότερα απουσία οποιασδήποτε μορφής κινήτρου. Η μόνιμη ύφεση του Νιτρόιτ είναι το τίμημα που πληρώνει κανείς για την κινητικότητα των εργαζομένων. Η μεσαία τάξη κυρίως εγκατέλειψε το Ντιτρόιτ για κοντινά προάστια όπως το Oakland County στο Βορρά, που είναι μία από τις πλουσιότερες περιοχές στις ΗΠΑ. Ο πληησμός του Ντιτρόιτ συρρικνώθηκε από 1,8 εκατ. το 1950 σε 700.000 το 2012. 
• Τέταρτον, η μείωση των μισθών δεν φέρνει ισορροπία. Στο Ντιτρόιτ, καθώς εξαφανίστηκαν οι θέσεις εργασίας που καλύπτονταν από οργανωμένα συνδικάτα, μειώθηκαν και οι μισθοί. Η ανεργία, όμως, παρέμεινε σε πολύ υψηλό επίπεδο και κορυφώθηκε το 2009, στο 27,8% (σχεδόν στο ίδιο ποσοστό που έχει τώρα η Ελλάδα). Έκτοτε το μέγεθός της μειώνεται (στο 18,6% τον Ιούνιο), αλλά παραμένει σε πολύ υψηλότερο σημείο από τον εθνικό μέσο όρο. 
• Πέμπτον, και στις δύο περιπτώσεις οι αισιόδοξοι προέβλεπαν ότι η ανάκαμψη είναι κοντά. Στο Ντιτρόιτ, η αισιοδοξία συχνά συσχετίζεται με την πορεία της ομάδας του baskeball, Detroit Tigers. Στην Ελλάδα, συνήθως βασίζεται σε ανέκδοτα στοιχεία. Ένας από τους συνομιλητές μου προσφάτως παρευρέθη στα εγκαίνια ενός καταστήματος στην Αθήνα και κατέληξε στο τρελό συμπέρασμα πως ξεκινά η ανάκαμψη. Οι επίσημες προβλέψεις από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή τακτικά -και εσφαλμένα- δείχνουν ότι επίκειται ανάκαμψη. Το παράδειγμα του Ντιτρόιτ δείχνει ότι απουσία αποτελεσματικών εργαλείων πολιτικής οι οικονομίες δεν μπορούν να αυτοσταθεροποιηθούν. 

Η μόνιμη ύφεση, ακόμη, δεν είναι αναπόφευκτη ούτε για το Ντιτρόιτ, ούτε για την Ελλάδα. Στην αμερικανική πόλη, οι τιμές των κατοικιών είναι τόσο χαμηλές που ο κόσμος επιστρέφει γα να ξεκινήσει εκεί επιχειρήσεις, τουλάχιστον στις πιο ασφαλείς περιοχές. Ορισμένες μεγάλες επιχειρήσεις επενδύουν στο κέντρο του Ντιτρόιτ, ενώ επίσης στην πόλη υπάρχει δραστήρια καλλιτεχνική σκηνή. Εάν βρεθούν τα σωστά κίνητρα, απομακρυνθούν τα ερείπια και παταχθεί το έγκλημα, το Ντιτρόιτ μπορεί να ευδοκιμήσει ξανά μετά από 40 χρόνια ύφεσης, αν και σταθερά σε χαμηλότερο επίπεδο.
Όσον αφορά την Ελλάδα, η ευρωζώνη μπορεί πάλι να δεχθεί διαγραφή χρέους και να στρέψει προς τα εκεί κάποιες επενδύσεις. Εάν όλα όσα πήγαν στραβά τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια γίνουν τώρα σωστά, μπορεί να φανταστεί κάποιος ανάκαμψη στην ελληνική οικονομία μετά από έξι χρόνια ύφεσης. Δεν νομίζω ότι θα γίνει κάτι τέτοιο, αλλά θεωρητικά τουλάχιστον είναι εφικτό. Εν αντιθέσει με το Ντιτρόιτ, η Ελλάδα έχει την επιλογή να εγκαταλείψει τη νομισματική ένωση και να υιοθετήσει το δικό της νόμισμα. Δεν είναι όμως διόλου σαφές ότι η Αθήνα θα επιλέξει να κάνει κάτι τέτοιο -ακόμη κι αν ήταν προς το καλύτερο οικονομικό της συμφέρον-, δεδομένου ότι μάλλον θα επικρατήσουν πολιτικοί παράγοντες.
Η Ελλάδα, βεβαίως, έχει ήδη βιώσει την πτώση. Η Ακρόπολη είναι ίσως το πιο ισχυρό παράδειγμα της μακροπρόθεσμης πολιτικής πτώσης μιας ισχυρής πόλης-κράτους. Τα ερείπια στο Ντιτρόιτ συμβολίζουν την πτώση μιας σύγχρονης βιομηχανικής πόλης. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να θεωρήσει κανείς ότι κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί και αλλού -ακόμη και σε ένα σύγχρονο κράτος- εάν υπάρξουν οι κατάλληλες συνθήκες.

Η 3η του Σεπτέμβρη δεν κληρονομείται... Επιτάσσει να κλείσει ο κύκλος του ατελέσφορου και επιζήμιου συντηρητικού συμβιβασμού.

Του Χάρη Τσιόκα

3η Σεπτέμβρη 74! Ο διάσπαρτος σοσιαλιστικός χώρος με καταλύτη τον Ανδρέα Παπανδρέου συγκροτείται σε πολιτικό, κοινωνικό ρεύμα και εκφράζεται πλειοψηφικά με στόχο να ανατρέψει τον υφιστάμενο διχασμό της Ελληνικής κοινωνίας και να δημιουργήσει μέσα από μεγάλες αλλαγές τις βάσεις της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής δημοκρατίας. 

Η ίδρυση, ύπαρξη και δράση του σοσιαλιστικού κινήματος σε μια βαθύτατα διχασμένη κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά Ελληνική κοινωνία, δεν ήταν μια εύκολη υπόθεση γιατί υπήρχαν: 

–Η πόλωση του ψυχροπολεμικού κλίματος Ανατολής Δύσης με τα δύο κυρίαρχα, αλλά αδιέξοδα πολιτικά συστήματα. 

–Οι εμμονές της κομμουνιστογενούς αριστεράς σε μοντέλα, που στο όνομα του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού ακύρωναν το δημοκρατικά πολυσυλλεκτικό χαρακτήρα μίας άλλης εναλλακτικής πρότασης, ώστε να ταυτίζεται  η οικονομική και  κοινωνική διεργασία με τον άνθρωπο !

–Τα εμφυλιοπολεμικά κατάλοιπα και η αντικομμουνιστική υστερία,δημιουργούσαν ανυπέρβλητα τείχη για τη συγκρότηση ενός σύγχρονου δημοκρατικού και σοσιαλιστικού ρεύματος που θα έθετε τις βάσεις της σύγχρονης πολιτικής και οικονομικής δημοκρατίας στη χώρα. 

  Όπως σε όλες τις μεγάλες αλλαγές, έτσι και στην Ελλάδα ο ρόλος του Ανδρέα Παπανδρέου λειτούργησε καταλυτικά στη συγκρότηση του σοσιαλιστικού χώρου: 

   ΄Εδωσε την ευκαιρία σε διαφορετικά ιστορικά ρεύματα (γενιές Εθνικής αντίστασης, 114, Πολυτεχνείο κτλ.) να ενοποιηθούν πολιτικά, αντικαθιστώντας τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό με την κοινωνική διασύνδεση αλληλοτροφοδότησης και δράσης για την διεκδίκηση εφαρμογής μιας άλλης πολιτικής. 

   Ο σοσιαλιστικός χώρος έγινε κορμός δημοκρατικών εξελίξεων για τη χώρα, αρνούμενος τον παθητικό ρόλο του συμπληρωματικού μεγέθους, είτε μιας αριστεράς του περιθωρίου και διαμαρτυρίας, είτε ως παρακολούθημα- άθροισμα (Ενωση Κέντρου) των νεοφιλελεύθερων εκδοχών διακυβέρνησης της χώρας.

Σήμερα, 39 χρόνια μετά, οι φορτίσεις της συγκυρίας και της κρίσης τείνουν να ανατρέψουν και να συκοφαντήσουν τη καθοριστική συμβολή του σοσιαλιστικού χώρου στην πιο δημοκρατική εξέλιξη της μεταπολιτευτικής Ελληνικής περιόδου :

1. Η άρση του κοινωνικού και πολιτικού διχασμού και η διάχυση  της «εθνικής» παρουσίας παντού.
2. Η οικοδόμηση του κοινωνικού κράτους και η πρόσβαση των αδυνάτων στα δημόσια αγαθά της παιδείας, υγείας, ασφάλισης κτλ,.
3. Τα θεμέλια αποσυγκέντρωσης και αποκέντρωσης της χώρας και η διερεύνηση της κοινωνικής συμμετοχής  στα συστήματα εξουσίας με ταυτόχρονη ανακατανομή της οικονομικής εξουσίας.
4. Η ικανότητα της χώρας να διαπραγματεύεται πόρους, δομές και συμμετοχές στο Ευρωπαϊκό και Διεθνές γίγνεσθαι.
5. Η ανάπτυξη της μεσαίας τάξης,της αγροτικής οικονομίας καθώς και η διαμόρφωση ενός ευρωπαϊκού νομικού πολιτισμού για τις εργασιακές σχέσεις.

Είναι ενδεικτικές μόνο όψεις  που οι σοσιαλιστές συνέβαλαν καθοριστικά στην εξέλιξη της κοινωνίας και της χώρας. 

   Ασφαλώς η χρόνια ταύτιση με την εξουσία και η αδυναμία να ισοσκελιστεί αυτός ο αγώνας με αλλαγές και τομές  και στην οικονομική δημοκρατία, απέτρεψαν την θετική για την κοινωνία, οικονομία και την ανάπτυξη, κατάληξη του εγχειρήματος της μεγάλης αλλαγής 

  Το τίμημα των επιπτώσεων για τους σοσιαλιστές, έγινε επώδυνα μεγάλο. Ο κρατισμός, η αδιαφάνεια και η συρρίκνωση της παραγωγικής βάσης, έδωσε το πλεονέκτημα στις δυνάμεις του παρασιτισμού να αποκτήσουν την ιδεολογική και πολιτική ηγεμονία και στις μέρες μας να συκοφαντήσουν την μεγάλη συμβολή των σοσιαλιστών στην οικοδόμηση της Ελληνικής μεταπολιτευτικής δημοκρατίας.  

  Σήμερα η πολύπλευρη κρίση που βιώνει η χώρα έχει μετατραπεί σε όχημα μιας νεοφιλελεύθερης επίθεσης, που  έχει ως κατάληξη την εκχώρηση μεριδίων αγοράς στους λίγους, τη συρρίκνωση της παραγωγικής βάσης, τη διάλυση της μεσαίας τάξης και την αποδόμηση των θεσμικών, κοινωνικών και οικονομικών κατακτήσεων που δημιούργησε η μεγάλη προοδευτική παράταξη!   

 Είναι προφανές ότι το εγχείρημα, ιδιαίτερα των τελευταίων μνημονίων δεν αποσκοπεί απλά στην έξοδο από την κρίση, αλλά στην επιβολή ενός τριτοκοσμικού οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου στην Ελλάδα!

Το εχείρημά  τους αποσκοπεί σε μια Ευρώπη πολλαπλών ταχυτήτων με απόλυτα εξαρτημένες τις οικονομίες του Νότου στο Βορρά!

  Αυτός είναι ο λόγος που επιβάλλεται να κλείσει ο κύκλος του ατελέσφορου και επιζήμιου συντηρητικού συμβιβασμού!

Οι σοσιαλιστές  με παρακαταθήκη  τις αρχές και τις ιδέες της 3^ης του Σεπτέμβρη  πρέπει να ανταποκριθούν σ΄ αυτήν την πρόκληση για αλλαγή, ώστε η παράταξη να συμπορευθεί με τον προοδευτικό χώρο και  :

-Να αναγεννηθεί, να ξαναταυτιστεί με την κοινωνική διεργασία και ανάγκη.

-Να ανταμώσει με τους Ευρωπαίους σοσιαλιστές, διεκδικώντας αλλαγές με δικαιοσύνη για την πραγματική οικονομία, την ανάπτυξη, με τον άνθρωπο στο επίκεντρο, αποποιούμενη το ρόλο της συνιστώσας ή του νεοφιλελευθερισμού ή της αριστεράς της οπισθοφυλακής, με  τις δήθεν  άχρωμες μεταρρυθμίσεις. 

    Ο σοσιαλιστικός χώρος έχει πλέον ιστορία, εμπειρία δηλαδή έχει αυτόνομο μέλλον. 

  Μπορεί να διδάσκεται !Ομως δεν οικειοποιείται, δεν κληρονομείται, δεν διαμελίζεται. Γονιμοποιείται μόνο στα πλειοψηφικά πεδία των κοινωνικών διεργασιών, της ανάπτυξης και της ανάγκης και όχι σε κλειστές συσκέψεις «επαϊόντων»  . 

Στις μέρες μας η 3^η του Σεπτέμβρη γίνεται ακόμη πιο συμβολική.  

γιατί στη νεοφιλελεύθερη, παρασιτική και χρηματιστηριακή επίθεση μεταρρυθμίσεων, η απάντηση είναι: ενότητα στη δράση με σεβασμό στη διαφορετικότητα, την ιστορία και τις αξίες του κάθε χώρου. 

Και στο «μάθημα» αυτό της ιστορίας και της ανάγκης οι δυνάμεις της αριστεράς αντί να διαιρούν και να πολώνουν πρέπει να αθροίζουν όχι για μικροκομματικούς υπολογισμούς, αλλά για την δημοκρατική, οικονομική, κοινωνική και πολιτική ανάπτυξη. Για αλλαγή πολιτικής.... ΤΩΡΑ.

Ο Μίκης Θεοδωράκης για τα τύμπανα του πολέμου που ηχούν και πάλι, με στόχο τη Συρία.

του Μίκη Θεοδωράκη

Το έχουμε, νομίζω, πει. Κάθε τόσο πρέπει να γίνεται και ένας πόλεμος για να κρατηθεί το επίπεδο ζωής στις χώρες που στηρίζουν την κοινωνική τους ανάπτυξη στην εξαγωγή του μαύρου θανάτου. Κάποτε ο πρόεδρος Μιττεράν μου εκμυστηρεύθηκε ότι εάν δεν πουλήσουν όπλα, θα πέσει κάθετα το επίπεδο της ζωής στην Γαλλία. Και όταν λέμε «όπλα», πρόσθεσε, εννοούμε μεγάλα, χοντρά, ακριβά, όπως αεροπλάνα, υποβρύχια, τανκς, πυραύλους και φυσικά σφαίρες, εκατομμύρια σφαίρες. - Και χημικά; τον ρώτησα, γιατί ήξερα. - Αυτό δεν μπορώ να το πω, μου απάντησε με το γνωστό γαλατικό του ειρωνικό μειδίαμα. Αφού αυτός ο ίδιος είχε φροντίσει να σώσει τον γιο μου βάζοντάς τον στο μοναδικό στον κόσμο υπερσύγχρονο «διαστημικό» στρατιωτικό νοσοκομείο του Παρισιού που ήταν παράρτημα του εργαστηρίου παραγωγής χημικών, που τότε εφοδίαζαν τον Σαντάμ με αυτά, στον πόλεμο κατά του Ιράν.  Τα χημικά εξόντωναν τους Ιρανούς και όσους δεν πέθαιναν «όπως θα έπρεπε» αλλά είχαν βαρειά εγκαύματα τους έφερναν σ’ αυτό το νοσοκομείο για να τους εξετάσουν βασικά οι επιστήμονες που έφτιαχναν τα χημικά και να διαπιστώνουν ποιο σφάλμα έκαναν στο κοκταίηλ των χημικών και έζησαν οι τραυματίες αυτοί ενώ κανονικά «έπρεπε» να πεθάνουν…  Έτσι μ’ αυτόν τον «ανθρωπιστικό» τρόπο -γιατί παράλληλα οι γιατροί βελτίωναν τις μεθόδους θεραπείας εγκαυμάτων- οι χημικοί των εργαστηρίων του μαύρου θανάτου βελτίωναν τις επιδόσεις τους! Σκέφτομαι την ικανοποίηση των επιστημόνων θανάτου όπου γης από το τελευταίο τους κατόρθωμα, τα εκατοντάδες παιδάκια στη Συρία, για να κρατηθεί ψηλά το επίπεδο ζωής ενός ακόμα προπύργιου της Δημοκρατίας και της υπεράσπισης της Ασφάλειας και της Ειρήνης σε περιοχή με υπανάπτυκτους λαούς. - Μίκης Θεοδωράκης: Και γιατί, κύριε Πρόεδρε, αντί να πουλάτε θάνατο δεν φροντίζετε να πουλάτε ειρήνη; Αντί για σφαίρες τρόφιμα, αντί για πυραύλους ψυγεία, αντί για κανόνια αυτοκίνητα, τηλεοράσεις, έπιπλα, σχολεία, βιβλία, ρούχα, αρώματα! Οι πόλεμοι δεν γίνονται μόνο για τα κέρδη; - Φρανσουά Μιττεράν: Γίνονται για να παταχθεί η τρομοκρατία, οι εθνικισμοί, οι φανατισμοί - Μ.Θ.: Κι εσείς τι είσθε; Χωροφύλακες; - Φ. ΜΙΤ.: Ποιοι εμείς; Το Συμβούλιο Ασφαλείας αποφασίζει. - Μ.Θ.: Το λέτε σοβαρά; Αφού υπάρχουν χώρες που δεν συμφωνούν. - Φ.ΜΙΤ.: Τότε απευθυνόμαστε στον ΟΗΕ, στην πλειοψηφία των Εθνών. - Μ.Θ.: Κορέα, Βιετνάμ, Αφρική, Νότια Αμερική… Μόνο αυτοί οι λαοί είναι άτακτοι; Υπανάπτυκτοι; Κακοί; Κι αυτό το λέτε αυτό εσείς, ένας Γάλλος που έζησε από πρώτο χέρι την καλοσύνη, την Ανάπτυξη και την Τάξη της Χιτλερικής Γερμανίας… Υπάρχει τάχα ένας λαός σε όλο τον υπανάπτυκτο κόσμο που να έχει φτάσει την βαρβαρότητα και την κτηνωδία στα επίπεδα αυτής της ευρωπαϊκής χώρας; Ήταν τότε που φιλοξενούσα τον Πρόεδρο της Γαλλίας στο σπίτι μου στο Βραχάτι. Όπως ξέρετε, ποτέ δεν αναφέρθηκα στις προσωπικές μας συζητήσεις, γιατί έτσι έπρεπε να κάνω. Πέρασαν όμως πολλά χρόνια και πιστεύω ότι αυτά τα λόγια που αποκαλύπτω, δεν θίγουν τη μνήμη του μεγάλου φίλου. Μου δίνουν όμως το έναυσμα για να προχωρήσω σε ορισμένες σκέψεις με αφορμή τους πολέμους που σχεδόν κάθε χρόνο κάνουν εδώ κι εκεί οι ίδιες πάντα χώρες: ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία, Ισραήλ και η Γερμανία να ακολουθεί προσεκτικά.  Τι το κοινό έχουν; Έχουν πολλά. Όμως εγώ θα αναφερθώ στο γεγονός ότι οι πολεμικές τους βιομηχανίες μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου άρχισαν να παίρνουν ολοένα και μεγαλύτερο μερίδιο στο σύνολο των παραγωγικών σχέσεων και δυνάμεων και επομένως και στους εθνικούς προϋπολογισμούς αυτών των κρατών, σε σημείο που, όπως το είπε κι ο Μιττεράν, να εξαρτάται το επίπεδο ζωής της χώρας από τα κέρδη της εξαγωγής του μαύρου θανάτου. Όμως αυτή η τεράστια σημασία των πολεμικών βιομηχανιών στη ζωή ενός έθνους δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στα οικονομικά πλαίσια. Διότι διαβρώνει με πολλούς τρόπους ολόκληρη την κοινωνία. Και κυρίως ψυχολογικούς, ιδεολογικούς, πολιτικούς και φυσικά στρατιωτικούς. Τα εκατομμύρια εργάτες στις πολεμικές βιομηχανίες, οι οικογένειές τους, το κοινωνικό περιβάλλον στις μικρές πόλεις, όπου υπάρχουν πολεμικά εργοστάσια.  Οι στρατιωτικοί που η ψυχολογία τους ανεβαίνει με το αίσθημα της δύναμης, της ανωτερότητας, της εθνικής ισχύος, της βίας που ξεπερνά τα όρια κάθε ελέγχου και γίνεται ανεξέλεγκτη, ατιμώρητη, κυριαρχική. Και φυσικά αυτή η αλλαγή της ψυχολογίας δεν περιορίζεται στους στρατιωτικούς αλλά διαχέεται σε όλα τα κοινωνικά στρώματα και κυρίως στα ΜΜΕ και τους επιστήμονες.  Επίσης τα οικονομικά οφέλη δεν περιορίζονται στους λίγους επί κεφαλής. Διαχέονται και αυτά σε όλη την κοινωνία. Όσο για τα κρατικά οφέλη, με τους φόρους πηγαίνουν προς τους κοινωνικούς τομείς της Πρόνοιας, Υγείας, Παιδείας και Έρευνας.  Έτσι τελικά πίσω από κάθε δολλάριο και κάθε ευρώ του κάθε πολίτη υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες θύματα των όπλων που κατασκευάζουν οι «πολιτισμένοι» για να εξοντώσουν τους «απολίτιστους», εισπράττοντας από τους θανάτους και τις καταστροφές τους κολοσσιαία κέρδη, ώστε να ζουν άνετα και πολιτισμένα και να δίνουν αφ’ υψηλού μαθήματα σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άλλες παρλαπίπες. Συμπέρασμα: Από μια τέτοια κοινωνία αγρίων με γραβάτα, τι μπορεί κανείς να περιμένει; Η διαφορά μας εμάς των Ελλήνων από τους Ιρακινούς και τους Σύριους είναι γεωγραφικού χαρακτήρα, γιατί είμαστε πιο κοντά στα έθνη των «πολιτισμένων». Αν μας καίγανε ζωντανούς, όπως ετοιμάζονται να κάνουν τώρα με την Συρία, η οσμή των κρεάτων που καίγονται, ίσως έφτανε ως τη μύτη τους και αυτό είναι ενοχλητικό. Υπάρχουν άλλοι τρόποι για υπανάπτυκτους που κατά λάθος έγιναν Ευρωπαίοι. Εξ ίσου κερδοφόροι. 40 δισεκατομμύρια ευρώ κέρδισαν οι Γερμανοί από τη δική μας κρίση και από την κρίση των άλλων υπανάπτυκτων του Νότου… Αθήνα, 29.8.2013

Το μοιραίο μυστικό. Ανοιχτά όλα για τον θάνατο του Ασλάνη.

ΤΙ ΔΕΙΧΝΕΙ Η ΙΑΤΡΟΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ

Χωρίς απαντήσεις για τα αίτια του θανάτου του κύλησε η πρώτη μέρα μετά τον χαμό του Μιχάλη Ασλάνη.

Ο κόσμος της μόδας εξακολουθεί να εκφράζει τη συγκίνησή του για τον σχεδιαστή που έφυγε

Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία του ιατροδικαστή Σωτήρη Μπουζιάνη, ο γνωστός σχεδιαστής πέθανε από πνευμονικό οίδημα, περίπου δέκα ώρες πριν η συνεργάτιδά του εντοπίσει το άψυχο κορμί του και ειδοποιήσει το ΕΚΑΒ και την αστυνομία. Ωστόσο, οι πρώτες αυτές εξετάσεις δεν απαντούν στο καίριο ερώτημα, αν δηλαδή ο ίδιος θέλησε να δώσει τέλος στη ζωή του ή αν έφυγε από παθολογικά αίτια.

Ο γνωστός σχεδιαστής βρέθηκε το μεσημέρι της Τετάρτης νεκρός μέσα στο διαμέρισμά του στην οδό Σκουφά 21. Μια συνεργάτιδά του τον βρήκε πεσμένο δίπλα στο κρεβάτι του, μέσα στην κρεβατοκάμαρά του. Κοντά του βρέθηκαν χάπια, κυρίως αντικαταθλιπτικά. Σύμφωνα με πληροφορίες, ωστόσο, κάποια δεν ήταν καν συνταγογραφημένα.

Η υγεία του ήταν ιδιαιτέρως επιβαρημένη, αφού είχε διαγνωστεί με διαβήτη αλλά και υπέρταση. Δεν αποκλείεται ο αδύναμος οργανισμός του σε συνδυασμό με την υπερβολική κατανάλωση χαπιών να μην άντεξε. Ο ιατροδικαστής πάντως δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο το πνευμονικό οίδημα να προήλθε από την κατανάλωση χαπιών.

Η. Ψινάκης, Τάμτα και Νίκη Κάρτσωνα αποχαιρέτησαν τον Μιχάλη Ασλάνη με σχόλιά τους στο Διαδίκτυο

Οι κοντινοί του άνθρωποι γνώριζαν ότι τον τελευταίο καιρό αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα, τα οποία τον είχαν αναγκάσει να κλείσει το ατελιέ του στην Πλάκα, να πουλήσει το σπίτι στον Λυκαβηττό και να νοικιάσει την έπαυλη της Μυκόνου. Σημαντικό ρόλο, λένε, έπαιξε και το γεγονός ότι δύο κοντινοί του άνθρωποι που είχε πιστέψει πολύ φάνηκε ότι τον είχαν εξαπατήσει, κλέβοντάς του χιλιάδες ευρώ, αλλά και ρούχα -κυρίως νυφικά- που πουλούσαν εν αγνοία του. Εναντίον τους είχε ξεκινήσει δικαστικό αγώνα προκειμένου να διαπιστωθεί η απάτη τους. Ωστόσο, είχε εκμυστηρευτεί σε οικείους του ότι τον τελευταίο καιρό δεχόταν και απειλητικά τηλεφωνήματα και πως φοβόταν για τη ζωή του.

Τους προβληματισμούς του σημείωνε σε ένα ημερολόγιο που βρέθηκε στο διαμέρισμά του και το οποίο εξετάζουν οι συγγενείς του. Σε αυτό έγραφε και τα χρέη του, τις οδηγίες προς τον δικηγόρο και τις αδελφές του, αλλά και τις επόμενες κινήσεις του. «Κάθε μέρα είναι διαφορετική. Πώς θα ζήσουμε;» έγραφε σε ένα από τα τελευταία του σημειώματα.

Ψάχνουν δύο γυναίκες

Τον ρόλο των δύο γυναικών που πρόσφατα κατήγγειλε ο Μιχάλης Ασλάνης μέσα από συνέντευξή του διερευνούν οι οικείοι του. Πρόκειται για δύο συνεργάτιδες του, που ο ίδιος είχε εμπιστευτεί τυφλά.

Οπως είπε στο «Εθνος» φίλος του, «η προδοσία αυτή κλόνισε τον Μιχάλη. Ο ίδιος τούς είχε δώσει εν λευκώ τη διαχείριση των οικονομικών του, αφού ο ίδιος είχε αφιερωθεί στο δημιουργικό κομμάτι και δεν ήταν καλός στα οικονομικά. Τη μια, μια νεαρή από την Αλβανία, την είχε βοηθήσει να σπουδάσει λογιστική και στη συνέχεια την προσέλαβε. Την είχε σαν κόρη του. Η άλλη είναι Ελληνίδα και κατάγεται από την Πάτρα. Και οι δύο έχουν εξαφανιστεί», μας είπε.

Καταιγισμός στο Διαδίκτυο
Συγκίνηση και αντίο στον Μιχάλη

Για δεύτερη μέρα χθες, συνεχίστηκε ο καταιγισμός σχολίων για τον θάνατο του Μιχάλη Ασλάνη σε twitter και facebook. Ηθοποιοί, τραγουδιστές, άνθρωποι της μόδας και της σόου μπιζ στέλνουν τα συλλυπητήριά τους στην οικογένεια του γνωστού σχεδιαστή.

«Φίλε Μιχάλη. Σε γνώρισα από τη Ρούλα, τότε που ακόμη τα ανέμελα γέλια μας ακούγονταν σε όλο το back-stage του bravo. Δυστυχώς από τότε άλλαξαν πολλά. Πολλά που τελικά δεν άντεξες. Γλυκό ταξίδι να χεις σαν την καλή σου την καρδιά! RIP», έγραψε ο Α. Ρέμος. «Καλό ταξίδι, Μιχάλη μου... Πόσοι ακόμη αθώοι θα χαθούν πληρώνοντας τα λάθη αυτών που μας έχουν φτάσει σ' αυτό το σημείο», αναρωτήθηκε ο Ηλίας Ψινάκης. «Δεν μπορώ να το πιστέψω ούτε και να το γράψω δεν θέλω! Καλό ταξίδι στον Μιχάλη που αγαπήσαμε!», έγραψε η Νίκη Κάρτσωνα. «Καλό ταξίδι, Μιχάλη μου, θα σε θυμόμαστε πάντα», σημείωσε ο ηθοποιός Γιάννης Αϊβάζης. Με μια φωτογραφία στην οποία φορά μια δημιουργία του σχεδιαστή αποχαιρέτησε μέσω twitter τον Μιχάλη Ασλάνη η Τάμτα. Η τραγουδίστρια θυμήθηκε τη δημιουργία του σχεδιαστή που είχε φορέσει για τις ανάγκες βίντεο κλιπ τραγουδιού. «Ελπίζω έστω για ένα λεπτό να του δώσαμε χαρά όταν είδε την υπέροχη δημιουργία του στο ''Σ' αγαπάω''! Καλό ταξίδι aslanis» έγραψε η τραγουδίστρια.

Στο εκτελεστικό απόσπασμα πρώην ερωμένη του βορειοκορεάτη δικτάτορα.

ΕΠΕΙΔΗ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΕ ΣΕ «ΠΟΡΝΟΤΑΙΝΙΑ»

Στο εκτελεστικό απόσπασμα οδηγήθηκε πρώην σύντροφος του βορειοκορεάτη δικτάτορα Κιμ Γιονγκ Ουν, μαζί με άλλους 12 συναδέλφους της, κατηγορούμενη ότι πρωταγωνιστούσε σε ερασιτεχνικές πορνογραφικές ταινίες.Την είδηση που αναπαράγει ο βρετανικός Independent, δημοσίευσε η έγκυρη εφημερίδα της Νοτίου Κορέας, Chosun Ilbo.

Σύμφωνα με το νοτιοκορεατικό έντυπο, οι συντελεστές μιας αρκετά γνωστής στη Βόρειο Κορέα ορχήστρας, καθώς και ενός μουσικού συγκροτήματος, συνελήφθησαν στις 17 Αυγούστου κατηγορούμενοι ότι κατέγραψαν σε βίντεο τις μεταξύ τους ερωτικές περιπτύξεις, πουλώντας μετά τις κόπιες.

Στην κατοχή πάντως μερικών από τους μουσικούς βρέθηκαν και αντίτυπα της Βίβλου γεγονός που, σύμφωνα με ανώνυμη πηγή που επικαλείται η νοτιοκορεατική εφημερίδα, οδήγησε τους αρχές να μεταχειρισθούν τους συλληφθέντες ως αντιφρονούντες.

Και οι 13 εκτελέστηκαν δημοσία θέα, διά πυροβολισμού, τρεις ημέρες αργότερα, στις 20 Αυγούστου.

Αναγκαστική παρακολούθηση της εκτέλεσης
Τα υπόλοιπα μέλη της Ορχήστρας (Unhasu Orchestra) και του μουσικού συγκροτήματος (Wangjaesan Light Music Band) εξαναγκάσθηκαν να παρακολουθήσουν την εκτέλεση, ενώ, τηρώντας τους σχετικούς νόμους του καθεστώτος περί συνευθύνης, οι οικογένειες των μουσικών μετεφέρθησαν και αυτές σε στρατόπεδα κράτησης.

Ανάμεσα στους εκτελεσθέντες είναι και η Χιον Σονγκ-γολ, μια τραγουδίστρια η οποία το 2005 είχε κερδίσει και έναν Ουγγαρέζικο διαγωνισμό με το τραγούδι «Ενα κορίτσι στη ράχη του αλόγου»....

Ο βορειοκορεάτης ηγέτης, είχε γνωρίσει την Χιον πριν από μία δεκαετία. Παρέμειναν μαζί εωσότου η σχέση τους αποδοκιμάστηκε από τον εκλιπόντα δυνάστη της χώρας, Κιμ Γιονγκ Ιλ.

Μυστήριο ο ρόλος της συζύγου του δικτάτορα
Ρεπορτάζ του νοτιοκορεατικού Τύπου εμφανίζουν φωτογραφίες του νεαρού δικτάτορα να παρακολουθεί μία συναυλία που έδωσε η Χιόν στις 8 Αυγούστου στην ΠιονγκΓιανγκ, ενώ υπήρχαν φήμες ότι το ζευγάρι συνέχιζε να έχει σχέσεις παρότι και οι δύο είχαν προχωρήσει σε γάμους.

Η νοτιοκορεατική εφημερίδα αναφέρει μάλιστα ότι η νυν σύζυγος του νεαρού δικτάτορα, η Ρι Σολ Γιου υπήρξε μέλος της ορχήστρας Unhasu Orchestra προτού παντρευτεί: «Παραμένει αβέβαιο εάν έχει ανάμειξη στις εκτελέσεις».

Αλλες, επίσης ανώνυμες πηγές νοτιοκορεατικών Μέσων, θεωρούν ότι οι εκτελέσεις έχουν να κάνουν με πρόσφατες δραστηριότητες του δικτάτορα τον οποίο περιγράφουν αποφασισμένο να «εξαφανίζει με αγριότητα οποιονδήποτε τολμήσει να αμφισβητήσει την εξουσία του».

Καθηγητής του Πανεπιστημίου του Τόκυο (Toshimitsu Shigemura) εκτιμά στην βρετανική Daily Telegraph ότι θεωρεί απίθανη την εκτέλεση ως ποινή για τη δημιουργία πορνογραφικών βίντεο:

«Σε μια τέτοια περίπτωση θα προτιμούσαν να τους εξαφανίσουν μέσα στο σύστημα των φυλακών».

«Υπάρχει πολιτικός λόγος πίσω από αυτό. Εκτός και αν επειδή η νυν σύζυγος του Κιμ ανήκε κι εκείνη κάποτε στο ίδιο γκρουπ, οι εκτελέσεις αυτές έχουν να κάνουν περισσότερο με τη σύζυγο του δικτάτορα», προσθέτει ο καθηγητής.

Δείτε ζωντανά τη μετάδοση της ΕΡΤ

http://www.ertopen.com/

Η εξομολόγηση του Ασλάνη για την αυτοκτονία

ΜΕΣΑ ΑΠΟ 4 ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ

Μια συνεργάτιδα του Μιχάλη Ασλάνη ήταν αυτή που βρήκε νεκρό τον διάσημο σχεδιαστή μόδας το μεσημέρι της Τετάρτης.

Δίπλα στο άψυχο κορμί του σχεδιαστή υπήρχαν άδεια κουτιά από φάρμακα καθώς και τέσσερις σελίδες στις οποίες ο Ασλάνης είχε αποτυπώσει τις τελευταίες του σκέψεις.

Στο χειρόγραφό του, που είναι γραμμένο στα ελληνικά και στα γαλλικά, κατά πληροφορίες, περιγράφει το προσωπικό του αδιέξοδο μετά το σοβαρό οικονομικό πρόβλημα που αντιμετώπισε και εξαιτίας του οποίου υποχρεώθηκε να μεταναστεύσει στη μακρινή Βραζιλία, καθώς και τους προβληματισμούς του για την οικονομική και κοινωνική κατάσταση των τελευταίων ετών στην Ελλάδα.

«Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή», έγραφε ένα κάδρο στο ατελιέ του Μιχάλη Ασλάνη. Ισως τον τελευταίο καιρό να ήταν περισσότερα τα πράγματα που έθλιβαν τον σχεδιαστή. Δίπλα φωτογραφίες από παλαιές επιδείξεις μόδας και άλλες ευτυχισμένες στιγμές από το παρελθόν του Ασλάνη.

«Είδε» το θάνατό του

Ο θάνατος του Μιχάλη Ασλάνη συγκλονίζει όχι μόνο το χώρο της μόδας και της ελληνικής σόου-μπιζ αλλά και όλη την κοινή γνώμη αφού ο σχεδιαστής μόδας ήταν δημοφιλής.

Ο ίδιος ο άτυχος σχεδιαστής είχε δημοσιοποιήσει το οικονομικό πρόβλημα που αντιμετώπιζε εκφράζοντας ακόμα και ανησυχία για τη ζωή του καθώς οι δύο γυναίκες που είχε εμπιστευθεί για την διαχείριση των υποθέσεων τον είχαν «γδύσει». Είχαν φτάσει, μάλιστα, στο σημείο ακόμα και να τον πιέζουν μέσω δικηγόρων για να τις... αποζημιώσει.

«Βουτηγμένος» στα χρέη

Το τελευταίο διάστημα ο σχεδιαστής αντιμετώπιζε τον δικό του οικονομικό Γολγοθά. Στην προσπάθεια του να σώσει την επιχείρηση του το 2010, μετακόμισε στη Βραζιλία όπου προσπάθησε να κάνει νέα επαγγελματικά βήματα. Δεν τα κατάφερε, μιας και αναγκάστηκε να πουλήσει την ακίνητη περιουσία του, παλεύοντας με τα χρέη.

Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Espresso» υποστήριξε ότι έπεσε θύμα πλεκτάνης από δύο γυναίκες που είχε στη δούλεψή του, η μία εκ των οποίων ήταν υπεύθυνη για τις υποχρεώσεις του σπιτιού του. Μάλιστα είχε πει πως ανησυχεί ακόμη και για τη ζωή του!

Ο Μιχάλης Ασλάνης εξηγούσε ότι οι δύο γυναίκες που διαχειρίζονταν τα οικονομικά του, όχι μόνο τον κατέστρεψαν, αλλά έχουν εξαφανιστεί, χωρίς να αφήσουν ίχνη πίσω τους.

Η μία κοπέλα μάλιστα, με καταγωγή από την Αλβανία, είχε πολύ στενή σχέση μαζί του. Ήταν εκείνος που τη βοήθησε να σπουδάσει, ενώ μετά το τέλος των σπουδών της στη Λογιστική, την προσέλαβε στην επιχείρησή του.

«Τους έδινα χρήματα για να πληρώσουν τις υποχρεώσεις που είχα στο ΙΚΑ, στην Εφορία και στις διάφορες τράπεζες. Εκείνες όμως ούτε τακτοποιούσαν τις εκκρεμότητες, ούτε έκαναν αποδόσεις ΦΠΑ. Κρατούσαν τα χρήματα για τον εαυτό τους, με αποτέλεσμα να μαζεύονται χρωστούμενα, τα οποία εγώ όμως δε γνώριζα. Κάποια στιγμή ήρθε ένας φίλος μου, ο Γιώργος που είναι λογιστής και με ταρακούνησε. Αν το είχε κάνει πιο νωρίς, ίσως είχε μπορέσει να σωθώ», είχε δηλώσει ο ίδιος, περιγράφοντας την κατάστασή του.

«Ανησυχώ για τη ζωή μου»

Μιλώντας μάλιστα στην εφημερίδα δεν είχε κρύψει και τους φόβους του για τη ζωή του: «Ανησυχώ πλέον και για την ίδια μου τη ζωή, νομίζω ότι έχω μπλέξει, είμαι σε πολύ άσχημη κατάσταση. Εκκρεμούν πολλές υποθέσεις. Μιλάω με τους δικηγόρους μου για να δούμε τι θα κάνουμε και πώς θα βρεθεί μια λύση. Δίνω μεγάλο αγώνα. Αν κι έφυγαν μόνες τους, αφού πρώτα με "έγδυσαν", τώρα λαμβάνω περίεργα τηλεφωνήματα από τους δικηγόρους τους, γιατί μου ζητούν και αποζημίωση από πάνω. Οι... κυρίες πήραν μαζί τους και τρεις μοδίστρες τις οποίες είχα ξοφλήσει».

«Είμαι 63 ετών και αντί να ξεκουράζομαι ή να έχω κάποια σύνταξη, περνάω πολύ δύσκολα και ταλαιπωρούμαι. Δεν μπορώ να διανοηθώ το μέγεθος της απατεωνιάς. Με την κρίση άρχισα ένα-ένα να τα μαθαίνω. Μου έλεγαν όλοι "πρόσεχε τους αλλοδαπούς", αλλά κι εγώ είμαι Μικρασιάτης, από οικογένεια προσφύγων, δεν έδινα σημασία κι έλεγα "γιατί να μη βοηθήσω;" Αλλά πού να το φανταζόμουν...» έλεγε πριν λίγο καιρό ο ίδιος.

«Για τους μόνους που λυπάμαι είναι για την οικογένειά μου. Οι δικοί μου άνθρωποι θα στενοχωρηθούν όταν διαβάσουν αυτά. Θέλω να τους ζητήσω μια μεγάλη συγγνώμη, γιατί θα πικραθούν. Πάντα με στηρίζουν και είναι δίπλα μου. Εγώ φταίω για τις επιλογές μου και δεν είχα μυαλό να δω τα λάθη μου» ήταν τα τελευταία του λόγια.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΑ ΣΥΣΣΙΤΙΑ ΑΝΑΣΤΕΝΑΖΕΙ...

Aσθενών Εξέγερσις ...
και το κανάλι του Παντελή








του Δημήτρη Τσαλαπάτη

Eπιτέλους  γυρίσαμε σελίδα.
Είμαστε τώρα στο κεφάλαιο που η Ελλάδα στα συσσίτια αναστενάζει, με ληγμένα στα ράφια, που μένουν κι αυτά απούλητα.
Πλήρης σταθερότης, είναι η κυβερνητική γραμμή
Η φράου Αγγέλα μας πετάει την πατσαβούρα στα μούτρα , αφού όμως πρώτα μας έκανε ανατολική Γερμανία.
Ο  καθηγητής Ιωάννης της Σύρου από δίπλα,  στο ρόλο του, μας «βγάζει» στις αγορές. Μόνο που το λέει, όχι τυχαία φαντάζομαι,  παραμονές των εκλογών στη Γερμανία, όπου το στοίχημα είναι «Ελλάδα με τίποτα… »
Ο βαρόνος της πισίνας , λίγο πριν τελειώσει η δουλειά με τον ΟΠΑΠ, δείχνει
στους Έλληνες το μεσαίο του δάχτυλο. Και βεβαίως παίζει στοίχημα.      
Ο πλανητάρχης μας βλέπει τώρα με καλό μάτι κάτι σαν stop over για την νέα καταιγίδα της ερήμου που είναι στα σκαριά.
Εκτός  από τη Σούδα όμως  ως ενδιάμεσος σταθμός παίζει και η Καλαμάτα, ίσως για να μην μείνει χωρίς αντίκρισμα η κρίσιμη κουβέντα με διάφορους αποδέκτες «αν χρειασθεί έχουμε να ακουμπήσουμε..».
Ο άνεργος βιομήχανος κλείνει από μέρες το μάτι κάπου Αριστερά, όπως και στη συνέλευση στο ΣΕΒ, με την πρόβλεψη ο τι έρχεται Φθινόπωρο κοινωνικής οργής. Ε και; Mήπως τη δική του βιτρίνα θα σπάσουνε;
Το φρούτο πάντως στην  πολιτική λέγεται, από Ευγένεια , βερίκοκο..
Τόσο που  η γνωστή εκπομπή με τα βιβλία από «Ελλήνων Έγερσις» τείνει να γίνει και με αυτό «Ασθενών Εξέγερσις…»
Πάντως οι καθημερινές εφημερίδες, κοντά στα γεγονότα, μένουν κρεμασμένες στα περίπτερα, εκτός από το Σαββατοκύριακο που «δίνουν» και κουπόνια Μένει μυστήριο όμως, με τι ΦΠΑ;
Το κόμμα πάλι δίνει το κανάλι, που  γίνεται τώρα lifestyle, επειδή το άλλο που είχε την πατέντα ετοιμάζεται από την άλλη εβδομάδα για …κόντρα στο μνημόνιο με  την Ανέτα σε πρώτο πλάνο.
 Πρώτα  όμως ξεφόρτωσε και άφησε άνεργη και την Πετρούλα.
Στην Αγία Παρασκευή οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ επιμένουν με ειδήσεις.
Ο Καψής, στον 6ο όροφο του υπουργείου Τύπου  εκεί το βιολί του, με την δική   τηλεόραση, ως δήθεν δημόσια.
Ο Κεδίκογλου στην άλλη γωνία στον ίδιο όροφο να τον ανταγωνίζεται κουμαντάροντας το ΑΠΕ που δεν έχει βαρεθεί, δυο μέρες συνέχεια, να έχει μόστρα τη συνάντηση του Πρωθυπουργού  με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Προφανώς για να το αποστηθίσει ο λαός.
Ύστερα σου λέει γιατί δεν βλέπει ειδήσεις ο κόσμος και γιατί χάνουν φύλλα οι εφημερίδες.
Τiς έκαναν εμπόρευμα και  δεν πουλάνε.
Όπως ακριβώς μένουν στα αζήτητα και τα ληγμένα στα ράφια.
Παρά την τελευταία ρύθμιση  Σκορδά και βάλε…

ΥΓ 1. Με εκείνον τον γενικό γραμματέα με προϋπηρεσία σε σουπερμάρκετ στο βιογραφικό του, να τη  διαφημίζει αισχρά.
      2. Από το κανάλι όμως, του Παντελή.  

Μπελούτσι - Κασέλ: Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος διαζυγίου.

Ευχάριστη είδηση δεν λες σε καμία περίπτωση την ανακοίνωση ενός διαζυγίου. Οι εξαιρέσεις είναι όμως που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Και εξαίρεση φαίνεται πως αποτελεί το δεύτερο πολύκροτο διαζύγιο του καλοκαιριού - αυτό της πληθωρικής Μόνικα Μπελούτσι με τον γοητευτικό Βενσάν Κασέλ που έρχεται να ακολουθήσει εκείνο του Μάικλ Ντάγκλας με την Κάθριν Ζέτα Τζόουνς. 

Και οι θαυμαστές λογικό είναι να έκαναν πάρτι με τη χθεσινή ανακοίνωση του διαζυγίου του διάσημου ζεύγους και πολλοί δήλωναν με ένα χαμόγελο στα χείλη - εκείνο το ουτοπικό - πως επιτέλους η Μόνικα είναι ελεύθερη και πολλές δεν έκρυβαν τη χαρά τους επειδή ο Βενσάν θα είναι πλέον διαθέσιμος. Καλοκαίρι έχουμε όμως και τα όνειρα θερινής νυκτός όχι απλώς επιτρέπονται, αλλά επιβάλλονται.

Ούτε όμως οι άμεσα ενδιαφερόμενοι φαίνεται να τα έχουν βάψει μαύρα για τον χωρισμό τους ύστερα από 14 χρόνια γάμου και δύο κόρες - την εννιάχρονη Ντέβα και την τρίχρονη Λεονί. Την πρωτιά της είδησης την είχε το ιταλικό πρακτορείο ειδήσεων χθες και λίγο αργότερα η ιταλίδα ντίβα την επιβεβαίωσε ψύχραιμα σε γνωστό περιοδικό.

Και δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος για να διχαστούν οι απόψεις. Κεραυνός εν αιθρία το διαζύγιο ή απλώς μια ανακοίνωση που ήρθε να επιβεβαιώσει επισήμως κάτι που ήταν γνωστό στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ;

«Η Μόνικα και οι κόρες μου με κάνουν κάθε μέρα καλύτερο άνθρωπο», έλεγε σε συνέντευξή του πέρυσι ο 47χρονος γάλλος ηθοποιός. «Με τον Βενσάν ζούμε μια ζωή εντελώς ανεξάρτητη. Δεν είμαστε συνέχεια μαζί. Κι αυτό είναι το μυστικό μας», έδινε τη συνταγή του επιτυχημένου της γάμου η ιταλίδα ντίβα, η οποία από πολλούς θεωρείται ως η νέα Σοφία Λόρεν και από άλλους η διάδοχος της Κλάουντια Καρντινάλε.

Ωστόσο, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που πίσω από αυτό το μοντέλο ανεξάρτητου ζευγαριού είχαν διακρίνει σύννεφα. Και πίστευαν πως τα χωριστά σπίτια - ούτε καν χωριστές κρεβατοκάμαρες -, με εκείνη να ζει στη Ρώμη κι εκείνον στο Παρίσι, δεν ήταν ό,τι πιο φυσιολογικό για ένα «καυτό» ζευγάρι με πολλούς πειρασμούς. Αν συνδυάσει δε κάποιος τα ξεχωριστά σπίτια με το γεγονός ότι το τελευταίο διάστημα δεν ήταν και πολλές οι κοινές τους εμφανίσεις, αλλά και τις χωριστές διακοπές - να θυμίσουμε ότι φέτος η εκρηκτική 48χρονη ηθοποιός, παρά το χαμηλό προφίλ της, ξεσήκωσε την Πάρο όπου έκανε διακοπές με την εντυπωσιακή χυμώδη σιλουέτα της -, είναι σαφές ότι τα σημάδια δεν ήταν ευοίωνα. Και τώρα ο λόγος στους παπαράτσι να ανακαλύψουν τι κρύβεται στις αγκαλιές των δύο ηθοποιών.

Αστροναύτης περιγράφει πώς ...κόντεψε να πνιγεί σε διαστημικό περίπατο.

«Μπορώ να τους ακούσω μετά βίας και αυτοί δεν με ακούν. Είμαι μόνος. Προσπαθώ απελπισμένα να σκεφτώ ένα σχέδιο» λέει ο Ιταλός Λούκα Παρμιτάνο, περιγράφοντας πώς κόντεψε να πνιγεί όταν γέμισε με νερό το κράνος του στη διάρκεια ενός εφιαλτικού διαστημικού περιπάτου.

Το περιστατικό που αποκαλύπτει ο Παρμιτάνο συνέβη στις 16 Ιουλίου, όταν ο ίδιος και o αμερικανός συνάδελφός του βγήκαν για εργασίες επισκευής στο εξωτερικό του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού (ISS).

Σε ανάρτησή του σε ιστολόγιο της ευρωπαϊκής διαστημικής υπηρεσίας ESA, ο 36χρονος Ιταλός αφηγείται πώς το κράνος του άρχισε να γεμίζει νερό, περίπου μία ώρα μετά την έξοδό τους στο κενό του Διαστήματος.

«Νιώθω το νερό να καλύπτει τους σπόγγους στα ακουστικά μου και αναρωτιέμαι αν θα χάσω την επικοινωνία με τους άλλους» γράφει.

«Το νερό έχει καλύψει σχεδόν τελείως την προσωπίδα, κολλάει πάνω της και εμποδίζει την όρασή μου [...] το νερό καλύπτει τη μύτη μου -μια πραγματικά απαίσια αίσθηση, την οποία επιδεινώνω από τις μάταιες προσπάθειές μου να τινάξω το νερό κουνώντας το κεφάλι μου».

Έχοντας χάσει τον προσανατολισμό του, ο Παρμιτάνο πασχίζει να καταλάβει προς ποια κατεύθυνση βρίσκεται η αεροστεγής θυρίδα του σταθμού. Καταφέρνει τελικά να πιάσει το καλώδιο ασφάλειας και να το ακολουθήσει μέχρι την ασφάλεια.

Παραμένει πάντως ασαφές από πού ήρθε το νερό που γέμισε το κράνος και παραλίγο να σκοτώσει τον Ιταλό αστροναύτη.

Μέχρι να διευκρινιστούν τα αίτια η NASA έχει αναστείλει όλους τους διαστημικούς περιπάτους των αμερικανών, ευρωπαίων και ιαπώνων αστροναυτών.

Διαστημικούς περιπάτους θα συνεχίσουν στο μεταξύ να πραγματοποιούν οι ρώσοι κοσμοναύτες του ISS, των οποίων οι στολές έχουν εντελώς διαφορετικό σχεδιασμό.

Συνολικά έξι άτομα διαμένουν σήμερα στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμο.

«Το Διάστημα είναι ένα σκληρό, αφιλόξενο περιβάλλον και εμείς είμαστε εξερευνητές και όχι άποικοι» λέει ο Παρμιτάνο.

«Το ταλέντο των μηχανικών και η τεχνολογία που μας περιβάλλει το κάνει να φαίνεται απλό ενώ δεν είναι, και καμιά φορά τείνουμε να το ξεχνάμε. Καλύτερα να μην το ξεχνάμε» καταλήγει.

http://www.tanea.gr

Ελληνικός Τουρισμός: Ρεκόρ σε αφίξεις και έσοδα...

Τα πρώτα σημάδια επιμήκυνσης της φετινής τουριστικής περιόδου –για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια- κυρίως στη Ρόδο και την Κρήτη, άρχισαν ήδη να κάνουν την εμφάνισή τους.

Τα αιματηρά γεγονότα της Αιγύπτου φέρνουν ανατροπές της «τελευταίας στιγμής» στον τουρισμό της Ανατολικής Μεσογείου, ενισχύοντας το τουριστικό ρεύμα προς την Ελλάδα.

Οι  μαζικές ακυρώσεις πακέτων διακοπών που είχαν προγραμματιστεί σε δημοφιλή θέρετρα της Μέσης Ανατολής (όπως αυτά του Νείλου και του Λούξορ), ανάγκασαν τους μεγάλους tour operators να μην  δέχονται πλέον νέες κρατήσεις, τουλάχιστον, μέχρι και το Σεπτέμβριο.

Ωστόσο, κάποιοι από τους tour operators προκειμένου να καλύψουν τις απώλειες, αναζητούν εναλλακτικούς προορισμούς για να κατευθύνουν την πελατεία τους. Στο πλαίσιο αυτό ξεκίνησαν ήδη επαφές με ξενοδόχους της Ρόδου και της Κρήτης, καθώς και με επιχειρηματίες στα τουρκικά τουριστικά θέρετρα της Μεσογείου, όπως το Μαρμαρίς, η Αττάλεια, η Φετιγιέ και η Αλικαρνασσός (Μπουντρούμ).

Όπως αναφέρουν τουριστικοί παράγοντες της Ρόδου, η εξέλιξη αυτή αναμένεται να ενισχύσει σημαντικά τις αφίξεις του Σεπτεμβρίου και του Οκτωβρίου, ενώ γίνονται συζητήσεις και για επιμήκυνση της σεζόν, πέραν του Οκτωβρίου.

Ηδη, ορισμένοι ξενοδόχοι της Ρόδου έκλεισαν συμφωνίες με τουριστικά πρακτορεία, που διακινούν κυρίως Ρώσους, Γερμανούς και Βρετανούς τουρίστες, ενώ αναμένεται ότι αυτές οι κινήσεις θα αυξηθούν τις προσεχείς μέρες.

Την ίδια στιγμή, ο εμφύλιος της Αιγύπτου απομακρύνει και τα κρουαζιερόπλοια από τα λιμάνια της χώρας. Αρκετές εταιρείες άρχισαν να εντάσσουν εναλλακτικά στους προορισμούς τους ελληνικά λιμάνια.

Ηδη, ο Οργανισμός Λιμένα Ηρακλείου (ΟΛΗ) έχει δώσει το πράσινο φως για επιπλέον 15 προσεγγίσεις κρουαζιερόπλοιων στο λιμάνι του Ηρακλείου. Πρόκειται γα πλοία που επρόκειτο να δέσουν σε λιμάνια της Αιγύπτου και άλλαξαν προορισμό μετά τα επεισόδια.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΛΗ, οι  προσεγγίσεις θα γίνουν από το Νοέμβριο μέχρι και το Μάρτιο του 2014 και αναμένεται  να προσθέσουν άλλους περίπου 50.000 επισκέπτες στο Ηράκλειο. Ηδη, στο διάστημα Ιανουαρίου - Ιουλίου 2013 ο αριθμός των αφίξεων τουριστών με κρουαζιερόπλοια στο λιμάνι του Ηρακλείου ξεπέρασε τις 120.000, παρουσιάζοντας αύξηση 38% σε σχέση με το ίδιο διάστημα πέρυσι.
Πρόσθετες προσεγγίσεις κρουαζιερόπλοιων θα έχουν και άλλα ελληνικά λιμάνια, καθώς και λιμάνια  στο Ισραήλ και την Τουρκία.

Οι νέες αγορές, οι αφίξεις και τα έσοδα

Τα γεγονότα της Αιγύπτου αλλά και η δυναμική των νέων-ανερχόμενων τουριστικών αγορών για την Ελλάδα, οδηγούν σε αναθεώρηση προς τα επάνω και των προβλέψεων για τις φετινές επιδόσεις του ελληνικού τουρισμού, κυρίως στους τομείς των αφίξεων και των εσόδων.

Όπως εκτιμούν εκπρόσωποι του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων (ΣΕΤΕ) οι αφίξεις αναμένεται να ανέλθουν σε 17,5 εκατομμύρια, ενώ τα τουριστικά έσοδα θα υπερβούν τα 11,5 δισ. ευρώ.

Ειδικότερα, όσον αφορά τις νέες δυναμικές αγορές της Ρωσίας και της Τουρκίας, εκτιμάται ότι οι αφίξεις και από τις δύο χώρες θα φτάσουν συνολικά στα  2 εκατομμύρια.

Συγκεκριμένα, οι εκτιμήσεις για την εξέλιξη της κίνησης από την Τουρκία κάνουν λόγο για αφίξεις έως και 800.000 τουριστών. Φέτος, οι Τούρκοι τουρίστες προτιμούν τις Κυκλάδες και τα Δωδεκάνησα, ενώ μεγάλος αριθμός επισκεπτών καταγράφηκε στη Θεσσαλονίκη, τη Χαλκιδική και τη Θράκη.

Αντίστοιχα, όσον αφορά τη Ρωσία, ενώ στην αρχή του έτους οι προβλέψεις των τουριστικών φορέων έκαναν λόγο για αφίξεις ρεκόρ 1 εκατ., τώρα ο πήχης των αφίξεων μπαίνει στο 1,2 εκατ.! Ηδη, για το διάστημα Ιανουαρίου - Μαΐου ο αριθμός των αφίξεων παρουσίασε αύξηση κατά 37,6%.

Πάντως, η Ρωσία αποτελεί αγορά-τροφοδότη και για τους άμεσα προς τη χώρα μας ανταγωνιστικούς προορισμούς. Στην Ισπανία οι αφίξεις των Ρώσων τουριστών μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2013 αυξήθηκαν κατά 33,6%, στην Κύπρο κατά 24,4% και στην Τουρκία κατά 18,5%.

Σημειώνεται ότι οι επισκέπτες της χώρας μας από την Τουρκία και τη Ρωσία  μέχρι πριν από τρία χρόνια ανέρχονταν συνολικά σε περίπου 1 εκατ., δηλαδή, ήταν 50% λιγότεροι σε σχέση με φέτος.

Η ροή τουριστών από τις δύο αυτές χώρες θα ενισχύσει περαιτέρω και τα έσοδα του ελληνικού τουρισμού. Κάθε Ρώσος τουρίστας ξοδεύει περίπου 1.000 ευρώ ανά ταξίδι, όταν η μέση κατά κεφαλήν δαπάνη των τουριστών στη χώρα μας ανέρχεται περίπου στα 560 ευρώ. Από την άλλη, οι Τούρκοι, παρ’ ότι δεν διανυκτερεύουν πολλές μέρες στους ελληνικούς προορισμούς, δαπανούν σε κάθε ταξίδι τους αρκετά χρήματα για φαγητά και ποτά.

Κλειδί για την αύξηση της ταξιδιωτικής κίνησης από τις δύο χώρες ήταν η ευέλικτη πολιτική που ακολούθησε η Ελλάδα στο θέμα της έκδοσης των θεωρήσεων βίζας, με μείωση των γραφειοκρατικών διαδικασιών, του κόστους αλλά και καλύτερη εξυπηρέτηση των ενδιαφερομένων.