Υπόθεση Μπογδάνου: Η σιωπή των «εκσυγχρονιστών» που πήγαν στον Κυριάκο

 

Γράφει ο Βασίλης Σκουρής 

Ούτε ένας πολιτικός, διανοούμενος ή δημοσιογράφος του «ακραίου κέντρου» δεν βρήκαν να πουν ούτε μια λέξη για τον K. Μπογδάνο και την κάλυψη που του παρείχε το Μαξίμου! Ούτε να ακολουθήσουν.. το δρόμο της Ντόρας Μπακογιάννη!
Είναι πράγματι εντυπωσιακό!
Ούτε ένας από τους «εκσυγχρονιστές» που πήγαν στη Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη ή φλερτάρουν με αυτήν ως «κεντρώοι» δεν έκαναν μια δήλωση καταδίκης της ανάρτησης της λίστας των νηπίων και της ακροδεξιάς αντίληψης που κρύβεται πίσω από αυτή!
Ούτε ένας από τους πολιτικούς που προέρχονται από το χώρο του ΠΑΣΟΚ και της λεγόμενης ανανεωτικής αριστεράς, ούτε ένας από τους διανοούμενους (καλημέρα, για παράδειγμα, κ. Δοξιάδη), ούτε ένας από τους δημοσιογράφους που ξιφουλκούν κάθε μέρα σε συγκεκριμένη κατεύθυνση! Είναι δε εντυπωσιακό πως κάποιοι εξ αυτών αρχίζουν να ασχολούνται τώρα με το πρόβλημα, καθώς περίμεναν τη «γραμμή Μαξίμου»-για να τονίσουν την «τελευταία προειδοποίηση» του πρωθυπουργού, πως «στο μέλλον τέτοιες συμπεριφορές δεν θα γίνουν ανεκτές»!
Τι είναι, όμως, αυτό που κάνει τα στελέχη του «ακραίου κέντρου» που συμπαρατάχτηκαν με τον Κυριάκο Μητσοτάκη είτε πηγαίνοντας στη Νέα Δημοκρατία είτε φλερτάροντας μαζί της να σιωπούν μπροστά σε μια ρατσιστική-ακροδεξιά κίνηση;
Γιατί δεν τόλμησαν ούτε αυτό που έκανε η Ντόρα Μπακογιάννη, που «έβαλε τα γυαλιά» σε πολλούς «εκσυγχρονιστές»;
Φοβούνται μήπως και περιπλέξουν την κατάσταση στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας για τον Κυριάκο Μητσοτάκη; Μα πως θα τον σπρώξουν να διαφοροποιηθεί από το «βαθύ κόμμα» -όπως λένε ότι πιστεύουν πως μπορεί να κάνει- όταν δεν συμβάλλουν με το δημόσιο λόγο τους σε αυτό; Καταδικάζοντας στη συγκεκριμένη περίπτωση την ενέργεια του βουλευτή με τις ακροδεξιές απόψεις και ζητώντας την σαφή καταδίκη των απόψεων αυτών;
Ή, μήπως, θεωρούν ότι αρκεί η δική τους «μεταγραφή» -για κάποιους η τοποθέτησή τους στην κυβέρνηση ή τον κρατικό μηχανισμό- αρκεί για να αλλάξει η Νέα Δημοκρατία;
Στενοχωρώ βέβαια κάποιους γνωστούς μου, πρόσωπα που κατά τα λοιπά εκτιμώ, αλλά ας το σκεφτούν καλύτερα όσοι δεν έχουν στόχο απλώς μια θέση. Άλλωστε, με παλιό διαβατήριο, δε ταξιδεύει κανείς για πολλές φορές!

- από το ieidiseis. gr

«Θέλω να πεθάνω σαν κομμουνιστής» - Η τελευταία επιθυμία του Μίκη και το τηλεφώνημα λίγο πριν πεθάνει στον Κουτσούμπα

 

Ο Μίκης Θεοδωράκης, προαισθανόμενος το τέλος της ζωής του, είχε επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τον ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα, δίνοντάς του το στίγμα των τελευταίων του επιθυμιών..Οπως αναφέρει ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΚΚΕ, ο Μίκης σε προσωπική του επιστολή στις 5 Οκτωβρίου 2020, προς τον Δημήτρη Κουτσούμπα, έγραφε:
“Τώρα στο τέλος της ζωής μου, την ώρα των απολογισμών, σβήνουν απ’ το μυαλό μου οι λεπτομέρειες και μένουν τα “Μεγάλα Μεγέθη”. Έτσι βλέπω ότι τα πιο κρίσιμα, τα δυνατά και τα ώριμα χρόνια μου τα πέρασα κάτω από τη σημαία του ΚΚΕ. Για το λόγο αυτό θέλω να αφήσω αυτόν τον κόσμο σαν κομουνιστής.”
Με την επιστολή του, σύμφωνα με την ανακοίνωση του ΚΚΕ, ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης ζητούσε από τον ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ να επιληφθεί εκείνος προσωπικά ώστε, όπως έγραφε: “να γίνει σεβαστή όχι μονάχα η ιδεολογία μου αλλά και οι αγώνες μου για την ενότητα των Ελλήνων. Καθώς επίσης βέβαια και όλα αυτά που ήδη έχω ρυθμίσει, σε συνεννόηση με την γραμματέα μου Ρένα Παρμενίδου και τον φίλο και Πρόεδρο του Παγκρητίου Συλλόγου Φίλων Μίκη Θεοδωράκη, Γιώργο Αγοραστάκη”.

Η τελευταία επιθυμία του Μίκη Θεοδωράκη, την οποία είχε μεταφέρει στον κ. Κουτσούμπα, τη γραμματέα του Ρένα Παρμενίδου και τον πρόεδρο του “Παγκρητίου Συλλόγου Φίλων Μίκη Θεοδωράκη”, Γιώργο Αγοραστάκη, ήταν η νεκρώσιμη ακολουθία και η ταφή να πραγματοποιηθούν στην πατρίδα του, τον Γαλατά Χανίων.

ΚΚΕ: Το έργο του είναι σάλπισμα πάλης και νέων αγώνων

«Με βαθιά συγκίνηση κι ένα ακατάπαυστο χειροκρότημα αποχαιρετούμε τον Μίκη Θεοδωράκη, αγωνιστή-δημιουργό, οδηγητή και πρωτεργάτη μιας νέας, μαχόμενης τέχνης στη μουσική», αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ, για τον θάνατο του Μίκη Θεοδωράκη. Ακολουθεί ολόκληρη η ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚΕ:
“Με βαθιά συγκίνηση κι ένα ακατάπαυστο χειροκρότημα αποχαιρετούμε τον Μίκη Θεοδωράκη, αγωνιστή-δημιουργό, οδηγητή και πρωτεργάτη μιας νέας, μαχόμενης τέχνης στη μουσική.

Ορμητικός, εμπνευσμένος και φλεγόμενος από το πάθος της προσφοράς στο λαό, ο Θεοδωράκης κατόρθωσε να χωρέσει στο μεγαλειώδες έργο του όλο το έπος της λαϊκής πάλης του 20ου αιώνα στη χώρα μας. Άλλωστε, μέρος αυτού του έπους υπήρξε και ο ίδιος.
Από 17 κιόλας χρονών οργανώθηκε στο ΕΑΜ και λίγο μετά στο ΚΚΕ, παίρνοντας μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Τον Δεκέμβρη του ‘44 πολέμησε στη μάχη της Αθήνας, που πνίγηκε στο αίμα και μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού μοιράστηκε με τους συντρόφους του τις άγριες διώξεις του αστικού κράτους ως εξόριστος στην Ικαρία και τη μαρτυρική Μακρόνησο, όπου βασανίστηκε άγρια.
Στη συνέχεια, αγωνίστηκε μέσα από την ΕΔΑ και τους Λαμπράκηδες για την πολιτιστική αναγέννηση, ενώ «πλήρωσε» με νέες δοκιμασίες, φυλακές και εξορίες, την παράνομη δράση του ενάντια στη δικτατορία των συνταγματαρχών το 1967. Συγκλονιστικές ήταν οι συναυλίες που έδινε στο εξωτερικό μέχρι την πτώση της δικτατορίας και στη συνέχεια σε όλη την Ελλάδα. Το 1978 ήταν υποψήφιος δήμαρχος του ΚΚΕ στην Αθήνα, ενώ το 1981 και το 1985 εκλέχτηκε βουλευτής του Κόμματος.
«Τα πιο δυνατά και όμορφα χρόνια μου τα έζησα στις γραμμές του ΚΚΕ» είχε δηλώσει στην εκδήλωση που διοργάνωσε το Κόμμα για να τιμήσει τα 90 χρόνια της καλλιτεχνικής και κοινωνικής προσφοράς του.
Πράγματι ο Θεοδωράκης δεν ξέχασε ποτέ τα ιδανικά της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης, που έμειναν ανεκπλήρωτα. Το έργο του είναι μια διαρκής αναμέτρηση με την αδικία και την ηττοπάθεια, ένα σάλπισμα πάλης, νέων αγώνων, αντίστασης, ανάτασης κι ελπίδας. «Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις… εκεί που πάει να σκύψει… να την πετιέται από ξαρχής» είναι η απάντησή του στην πίκρα και την απογοήτευση ενός λαού, που τα όνειρά του δεν πήραν ακόμα εκδίκηση.
Αυτή η κατάφαση στη ζωή και τον αγώνα δεν είναι ρηχή και πάντα εύκολη. Κάποιες φορές αναδύεται μέσα από βασανιστικό αναστοχασμό. Χωρίς αμφιβολία ο Μίκης, όσο καλά ήξερε να χτυπά κάθε μικρή και μεγάλη αδικία, το ίδιο καλά ήξερε να εδραιώνει την πίστη ότι η αγάπη, η ευτυχία, η ειρήνη και η ελευθερία είναι πράγματα κατορθωτά. Αλλά κι όσο ρωμαλέα και δυνατά χειριζόταν το «δίκοπο μαχαίρι», το «αστραφτερό σπαθί» της μουσικής του, τόσο εύκολα ήξερε να απαλαίνει το τραγούδι του, αγγίζοντας με τρυφερή ευαισθησία κάθε καλό και ωραίο στη ζωή και τον κόσμο.
Η μουσική του Μίκη είναι ζυμωμένη με όλα εκείνα τα υλικά που φτιάχνουν τη μεγάλη τέχνη, την τέχνη που συλλαμβάνει τον σφυγμό της εποχής της και προαισθάνεται το επερχόμενο. Το αίσθημα, το φρόνημα, η μνήμη και η πείρα του λαού που αγωνίζεται, είναι η πηγή της έμπνευσής του. «Ό,τι φτιάξαμε το πήραμε από το λαό και στο λαό το επιστρέφουμε» έλεγε και αυτό δεν ήταν σεμνοτυφία.
Ο Θεοδωράκης είχε βαθιά συνείδηση ότι για το προσωπικό του καλλιτεχνικό κατόρθωμα σπουδαίο ρόλο έπαιξε η εποχή του. Είχε απόλυτη επίγνωση ότι στον ιδιαίτερο τρόπο και τον δυναμισμό της τέχνης του αντανακλούσαν οι πράξεις του λαού κι ότι η δική του συμμετοχή στη λαϊκή δράση, παρότι τον αποσπούσε σε κάποιο βαθμό από τη δημιουργία του, ήταν το οξυγόνο της.
«Ο καλλιτέχνης που ζει και δημιουργεί μέσα στην πάλη, εξασφαλίζει ξεχωριστή θέση για το έργο του» δήλωνε. Το έργο του είναι λαμπρή απόδειξη ότι η μεγάλη τέχνη είναι πάντα πολιτική είτε το επιδιώκει είτε δεν το επιδιώκει ο δημιουργός της.
Ο Θεοδωράκης είχε και εμπιστοσύνη στο λαό. Πίστευε ότι ο λαός έχει τη δύναμη να κατακτήσει ό,τι πιο υψηλό και όμορφο δημιουργεί ο άνθρωπος στην ιστορία του. Γι’ αυτό και με ιερή αφοσίωση καλλιέργησε μια τέχνη που ανυψώνει το λαό. Ο Μίκης δεν μελοποίησε μόνο έξοχα τον ποιητικό λόγο χωρίς να τον προδίδει, τον αναδημιούργησε και τον παρέδωσε με εκείνη τη μορφή που μπαίνει κατευθείαν στη λαϊκή καρδιά. «Έφερε την ποίηση στο τραπέζι του λαού, πλάι στο ποτήρι και το ψωμί του», όπως έγραφε γι’ αυτόν ο Ρίτσος.
Δεν είναι μόνο η ανεπανάληπτη στην ιστορία συνομιλία της μουσικής του με την ποίηση του Ρίτσου στον «Επιτάφιο», που μέσα και από τις συγκλονιστικές ερμηνείες του Μπιθικώτση και του Χιώτη έγινε ένας διαχρονικός λαϊκός θρήνος και ύμνος μαζί στον θάνατο που γονιμοποιεί το μέλλον.
Ο Θεοδωράκης πέτυχε να μιλήσει με την υψιπετή ποίηση στη λαϊκή ψυχή, ακόμα και μέσα από απαιτητικές και ασυνήθιστες στο λαϊκό αυτί μουσικές φόρμες, όπως αυτές στο «Άξιον Εστί» του Ελύτη, στο «Επιφάνεια-Αβέρωφ» του Σεφέρη, στο «Πνευματικό Εμβατήριο» του Άγγελου Σικελιανού κ.ά.
Στον ποταμό του έργου του συνυπάρχουν σχεδόν όλα τα είδη μουσικής: Οι λαϊκοί δρόμοι και το δημοτικό τραγούδι, αλλά και η αρχαία τραγωδία, το βυζαντινό μέλος, το κλασσικό τραγούδι, η συμφωνική μουσική, τα ορατόρια. Πολύπλευρος και πολυτάλαντος, διανοούμενος καθώς ήταν, είχε και ένα πλούσιο συγγραφικό έργο.
Στην περίπτωση του Μίκη Θεοδωράκη συναντήθηκε η καλλιτεχνική ιδιοφυΐα με μια προσωπικότητα ανήσυχη, άγρυπνη και δημιουργική, που ένοιωθε πάντα την ανάγκη να ξεπερνά τον εαυτό της. Η μουσική του έσπασε τα σύνορα της χώρας, καθώς η γλώσσα της έχει την οικουμενικότητα από τα κοινά βάσανα, τις ελπίδες, τα οράματα που μοιράζονται όλοι οι λαοί, όλοι οι ταπεινοί της γης.
Η παγκόσμια αναγνώριση της καλλιτεχνικής και κοινωνικής προσφοράς του επισφραγίστηκε με το βραβείο Λένιν για την ειρήνη. Και αύριο με τη δική του μουσική θα τραγουδήσουμε μαζί οι λαοί στην Ελλάδα, την Τουρκία, την Κύπρο, τα Βαλκάνια, τη Μέση Ανατολή, παντού στη γη, το τραγούδι της ειρήνης.
Στον Μίκη άρεσε να περπατά, να αναπνέει «στους μεγάλους δρόμους, κάτω απ’ τις αφίσες». Και εκεί η μουσική του θα συνεχίζει να ακούγεται, να εμπνέει, να παρακινεί, να διαπαιδαγωγεί. Με τη μουσική του Μίκη θα συνεχίζουμε να πορευόμαστε ώσπου… «να σημάνουν οι καμπάνες» της κοινωνικής απελευθέρωσης. Αλλά και όταν «τελειώσει ο πόλεμος» δεν θα τον ξεχάσουμε… Θα είναι μαζί μας και όταν «κοκκινίζουν τα όνειρα».
Αθάνατος Μίκη!
Στους οικείους του το ΚΚΕ απευθύνει τα θερμά του συλλυπητήρια και τους εύχεται καλή δύναμη”.

Συνελήφθη ο προπονητής που κατηγορείται για την κακοποίηση της αθλήτριας

 Μετά από ένταλμα που εξέδωσε η εισαγγελία πρωτοδικών Αθηνών συνελήφθη ο προπονητής που κατηγορείται ότι βίασε την 21χρόνη σήμερα αθλήτρια της ιστιοπλοΐας όταν ήταν 11 ετών

Ραγδαίες είναι οι εξελίξεις σε δικαστικό επίπεδο στην των καταγγελιών αθλητριών για σεξουαλική κακοποίηση.

Μετά από ένταλμα που εξέδωσε η εισαγγελία πρωτοδικών Αθηνών συνελήφθη στη Σάμο ο προπονητής που κατηγορείται ότι βίασε την 21χρόνη σήμερα αθλήτρια της ιστιοπλοΐας όταν ήταν 11 ετών.

Οι κατηγορίες που του αποδίδονται είναι σε βαθμό κακουργήματος για βιασμό κατ’ εξακολούθηση, αποπλάνηση κατ’ εξακολούθηση και κατάχρηση σε ασέλγεια.

Ο εισαγγελέας πρωτοδικών Νίκος Στεφανάτος που διενεργεί την σχετική προκαταρκτική, κάτω από άκρα μυστικότητα έλαβε τα τελευταία 24ωρα καταθέσεις από την αθλήτρια και τους γονείς της και αμέσως μετά με σύμφωνη γνώμη και του αρμόδιου ανακριτή προχώρησε στην έκδοση εντάλματος σύλληψης σε βάρος του καταγγελλόμενου προπονητή.

Αμετανόητος ο προπονητής

Νωρίτερα, μιλώντας στα ΜΜΕ ο αμετανόητος προπονητής της 11χρονης -τότε- πρωταθλήτριας της ιστιοπλοΐας που κατήγγειλε η Ολυμπιονίκης, Σοφία Μπεκατώρου, προσπάθησε να «ξεπλύνει» την αδιανόητη πράξη του, ρίχνοντας τις ευθύνες σε ένα ανήλικο παιδί και τη μητέρα της.

Από τη Σάμο, όπου διέμενε μόνιμα, ο πρώην προπονητής μίλησε για «σχέση» και όχι βιασμό, για προοπτική γάμου και, με εκφράσεις που προκαλούν την κοινή λογική, προσπάθησε να υποστηρίξει ότι η οικογένεια της πρωταθλήτριας τον πλησίασε για τα λεφτά και ότι μέχρι πριν αποκαλυφθεί η υπόθεση, ήθελε να την παντρευτεί, αλλά τώρα πια δεν τη θέλει.

Απίστευτες προκλητικές σκέψεις και κουβέντες από έναν άνθρωπο που για χρόνια προπονούσε παιδιά.

Ούτε ο Όρμπαν δεν το τόλμησε

 

Ο Γ. Πλειός για το νομοσχέδιο Χρυσοχοΐδη και την κάλυψη των πορειών από τους δημοσιογράφους

Για Ορμπαν, κάνει λόγο ο καθηγητής του τμήματος ΜΜΕ στο ΕΚΠΑ Γιώργος Πλειός σχολιάζοντας το νομοσχέδιο Χρυσοχοΐδη για τις πορείες και ειδικότερα το κεφάλαιο που αφορά στην κάλυψη τους από δημοσιογράφους και φωτορεπόρτερ.

Συγκεκριμένα σχολίασε στο Twitter: “Πρόκειται για θεσμοθέτηση της παραβίασης της ελευθερίας του Τύπου και ιδιαίτερα της ελεύθερης πρόσβασης των δημοσιογράφων στα γεγονότα. Αυτό ούτε ο Όρμπαν δεν το τόλμησε. Γινόταν ως τώρα αλλά περιστασιακά και υπό βροχή καταγγελιών σε διεθνείς οργανισμούς”.

Πέθανε ο Λάρι Κινγκ - Eίχε νοσηλευτεί με κορoνοϊό

 

Ο διάσημος Αμερικανός παρουσιαστής Λάρι Κινγκ πέθανε στο νοσοκομείο σε ηλικία 87 ετών.
Σύμφωνα με το abcnews, ο Λάρι Κίνγκ πέθανε στο Ιατρικό Κέντρο Cedars Sinai στο.. Λος Άντζελες, όπου είχε νοσηλευτεί νωρίτερα αυτό το μήνα με κορoνοϊό.
O Κινγκ έχει γράψει ιστορία με την πορεία του σε τηλεόραση και ραδιόφωνο, μετρώντας σημαντικές επιτυχίες, βραβεία και αναγνώριση.
Από τις εκπομπές του πέρασαν Αμερικανοί πρόεδροι, παγκόσμιοι ηγέτες και προσωπικότητες του καλλιτεχνικού και πολιτικού χώρου, με τον Λάρι Κινγκ να «ρωτά απλές, σαφείς ερωτήσεις», όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση.
Η ανακοίνωση του θανάτου του Λάρι Κινγκ:

Τρεις πλειστηριασμοί για τη “Ναυτεμπορική”

 

Εκδόθηκε από τον Ειδικό διαχειριστή της “Ναυτεμπορικής” ο πλειστηριασμός των περιουσιακών στοιχείων του εκδοτικού συγκροτήματος. Οι προσφορές στους 3 πλειστηριασμούς που ανακοίνωσε η Ειδική διαχείριση θα κατατεθούν ως τις 4 Μαρτίου και αφορούν στα κτίρια της “Ναυτεμπορικής”, το πιεστήριο, εφημερίδα -ιστοσελίδα (www.naftemporiki.gr) καθώς και μια ιστοσελίδα τεχνολογίας που βγαίνει σε πλειστηριασμό ξεχωριστά.

Διακομματική λύση για τους πρώην εργαζόμενους του ΔΟΛ

 

Με τη σύμφωνη γνώμη όλων των πολιτικών κομμάτων, φαίνεται πως οδεύει σε λύση το πρόβλημα της μη πληρωμής αποζημιώσεων των πρώην εργαζομένων στον ΔΟΛ από τον ειδικό διαχειριστή, εξαιτίας των απαιτήσεων των τραπεζών. Η τελευταία δικαστική νίκη των εργαζομένων ήταν αυτή που έπαιξε καθοριστικό ρόλο, ενώ συνολικά έχουν εκδοθεί περισσότερες από 20 δικαστικές αποφάσεις υπέρ τους. Η ΕΣΗΕΑ πραγματοποίησε συναντήσεις με τους πολιτικούς αρχηγούς και εκπροσώπους τους και όλα τα κόμματα συναίνεσαν στην κατάθεση τροπολογίας η οποία θα δίνει οριστική λύση. Η κατάθεση της τροπολογίας αναμένεται να γίνει από το υπουργείο Οικονομικών την ερχόμενη εβδομάδα. Οι πρώην εργαζόμενοι του ΔΟΛ απολύθηκαν το 2017 χωρίς να λάβουν αποζημιώσεις, ενώ το ποσό αγγίζει τα 7 – 8 εκατ. ευρώ. Θυμίζουμε πως ο «καθαρός» ΔΟΛ, χωρίς εργαζομένους και υποχρεώσεις, πουλήθηκε στον Βαγγέλη Μαρινάκη 27 εκατ. ευρώ.

Αεροπορικό εισιτήριο (άρα και τουρισμός) μόνο με πιστοποιητικό εμβολιασμού;

 

Για να υλοποιηθεί η πρόταση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη προς την Ε.Ε, σύμφωνα με την οποία οι πολίτες που θα διαθέτουν πιστοποιητικό εμβολίου, να μπορούν να μετακινούνται ελεύθερα με αεροπλάνα, πλοία, τρένα κ.λ.π, θα πρέπει πρώτα να απαντηθούν από την επιστημονική κοινότητα αλλά και την ίδια την Ε.Ε, σημαντικά ερωτήματα.

Η κατάσταση είναι πολύπλοκη, γιατί υπάρχουν πολλοί τομείς της δημόσιας και κοινωνικής ζωής που για να επιστρέψουν και πάλι στην κανονικότητα, θα μπορούσαν θεωρητικά, και παρά τις όποιες διαβεβαιώσεις περί του αντιθέτου, να επιβάλουν ως όρο την υποχρέωση εμβολιασμού των πολιτών. Τέτοιοι τομείς είναι ο χώρος των αερομεταφορών, του τουρισμού, της εστίασης και του θεάματος.

Ειδικότερα σε ό,τι αφορά τον τουρισμό και τις αεροπορικές μετακινήσεις, τίθενται τα εξής ερωτήματα:

** Οι εμβολιασθέντες συνεχίζουν ή όχι να μεταδίδουν τον ιό, όπως οι «ασυμπτωματικοί» σήμερα φορείς του ιού; Αυτό δεν έχει ακόμα απαντηθεί επισήμως από την επιστημονική κοινότητα. Στην περίπτωση που οι εμβολιασθέντες θα συνεχίσουν να μεταδίδουν τον ιό, δεν θα πρέπει να λαμβάνονται μέτρα προφύλαξης ώστε να μη μεταδίδουν τον ιό σε εκείνους που δεν έχουν εμβολιαστεί; Το επιχείρημα ότι θα διαμορφωθούν fast lines  στα αεροδρόμια για τη γρήγορη διέλευση των εμβολιασθέντων από τους ελέγχους, δεν θα έχει ουσιαστικό αντίκρυσμα, καθώς τελικά για να ταξιδέψουν (“πετάξουν”) θα πρέπει αναμένουν τους ελέγχους των συνεπιβατών τους που δεν έχουν εμβολιαστεί!

** Δεδομένου ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει «αναγνωρίσει» ακόμα τα εμβόλια της Ρωσίας και της Κίνας, πώς θα αντιμετωπίζονται οι τουρίστες οι προερχόμενοι όχι μόνον από τις δύο αυτές χώρες, αλλά και από τρίτες χώρες που επέλεξαν τα συγκεκριμένα δύο εμβόλια για τον εμβολιασμό των πολιτών τους; Σημειώνεται, ότι το ρωσικό εμβόλιο έχουν επιλέξει ήδη η Ουγγαρία και η Σερβία, ενώ το κινεζικό εμβόλιο έχουν επιλέξει η Τουρκία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Αίγυπτος και άλλες χώρες της Ασίας. Από τη στιγμή λοιπόν, που η Ε.Ε δεν ανάβει το «πράσινο φως» για τα εμβόλια της Ρωσίας και της Κίνας, πώς θα επιτρέψει την ελεύθερη μετακίνηση σε αεροπλάνα, πλοία, τρένα κ.λ.π  , εντός των ευρωπαϊκών συνόρων, των εμβολιασμένων με τα δύο συγκεκριμένα εμβόλια (Ρώσων, Ούγγρων, Σέρβων, Τούρκων, Αράβων, Ασιατών κ.λ.π); Παρεμπιπτόντως, οι Ρώσοι που επισκέπτονται κάθε χρόνο την Ελλάδα ανέρχονται σε περίπου 1 εκατομμύριο, οι Τούρκοι σε περίπου 800.000, οι Σέρβοι σε 600.000 κ.ο.κ.

** Όσον καιρό δεν θα υπάρχουν εμβόλια διαθέσιμα για όλους, θα μπορούν να  επιβάλλονται  διαφορετικοί κανόνες ταξιδίων για τους εμβολιασθέντες;  Καταρχήν, όλοι έχουν  μεγάλο συμφέρον να μπορέσουν να εμβολιαστούν, εφόσον το επιθυμούν. Και αυτό ισχύει και για τους εργαζόμενους και τους επισκέπτες σε επιχειρήσεις τουρισμού και εστίασης. Όμως, όσο καθυστερεί ο εμβολιασμός όλων των ηλικιακών ομάδων, οι κλάδοι αυτοί δεν θα πρέπει να είναι προσβάσιμοι σε όλους, χωρίς διακρίσεις;  Για παράδειγμα, οι νέοι σε ηλικία πολίτες, οι οποίοι λόγω ακριβώς της ηλικίας τους θα εμβολιαστούν τελευταίοι, δεν θα πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους εμβολιασθέντες όταν ταξιδεύουν ή πηγαίνουν σε εστιατόρια και κινηματογράφους;  Ή μήπως θα τους απαγορευτούν όλα αυτά μέχρι να εμβολιαστούν;

** Όσοι από επιλογή  δεν θα εμβολιαστούν, καθώς ο εμβολιασμός δεν είναι υποχρεωτικός, πώς θα προστατεύονται ώστε να μην  πέφτουν θύματα διακρίσεων και αποκλεισμού από τμήματα της κοινωνικής και οικονομικής ζωής; Συγκεκριμένα, όταν αεροπορικές εταιρείες, ξενοδοχεία ή εστιατόρια θα παρέχουν πρόσβαση στις υπηρεσίες τους μόνο σε όσους εμβολιάζονται, δεν θα υπάρξουν προβλήματα διάσπασης της κοινωνίας;

‘Ενα μικρό συννεφάκι από τις τριανταφυλλιές πέταξε ψηλά στον ουρανό

 

ΤΟ ΥΣΤΑΤΟ ΧΑΙΡΕ ΣΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΜΠΕΤΙΝΑΚΗ

Με μουσική του Μίκη σε στίχους Ν. Γκάτσου «Στον άλλο κόσμο που θα πάς» αποχαιρέτισαν την Τετάρτη το πρωί φίλοι και συγγενείς τον Κώστα , σε πολιτική κηδεία σε αίθουσα του κοιμητηρίου της Κηφισιάς, με τον επιστήθιο φίλο του Δημήτρη Χριστόπουλο να παίζει το μοτίβο στη φυσαρμόνικα.
Προηγουμένως ο αδελφικός του φίλος και συμφοιτητής του Δημήτρης Τσαλαπάτης (πρ Α Αντιπρόεδρος της ΕΣΗΕΑ και π. Πρόεδρος της ΠΟΕΣΥ) ανέγνωσε τον επικήδειο. Αναφέρθηκε στη συνολική του διαδρομή την ακεραιότητα του, την μαχητική του αρθρογραφία και το δόγμα που καθιέρωσε και υπηρετεί και η συνδικαλιστική παράταξη της ΚΕΔ «Ζόρικη υπόθεση η είδηση αλλά ο κόσμος πρέπει να μαθαίνει για ΟΛΑ την αλήθεια»
Επισημάνθηκε το γεγονός ότι το άγγελμα της μεγάλης απώλειας έγινε στο διαδίκτυο από τον Κώστα Ντελέζο ηγετικό στέλεχος της ΚΕΔ, μέλος του ΔΣ του ΕΔΟΕΑΠ και εκπρόσωπο των εργαζομένων στα ΝΕΑ που ανέφερε: «"Έφυγε" ένας μεγάλος μαχητής της ζωής και της Δημοσιογραφίας... Ο φίλος, αδελφός και σύντροφος, Κώστας Μπετινάκης, ταξιδεύει ήδη για τη "γειτονιά των Αγγέλων" ...Γενναίος ως το τέλος».

Έγινε αναφορά για το σχόλιο του Γ Παπαχρήστου ο οποίος στη στήλη του στα ΝΕΑ την προηγούμενη σημείωνε:
«…..Ομιλώ και για την απώλεια που είχε η μεγάλη οικογένεια του ΔΟΛ, τον θάνατο του Κώστα Μπετινάκη. Ο Κώστας, ένας σπουδαίος δημοσιογράφος, ο οποίος επί χρόνια διηύθυνε το τμήμα εξωτερικών ειδήσεων της εφημερίδας, είχε αποσυρθεί το τελευταίο διάστημα από το επάγγελμα, αλλά όσοι μείναμε πίσω, έχουμε να θυμόμαστε τον χαμογελαστό γίγαντα που πάντα είχε έναν καλό λόγο για τον καθένα. Ευγενής, φιλικός, και ιδιαίτερα καλλιεργημένος, υπήρξε βαθύς μελετητής της διεθνούς πολιτικής, και μπορούσε με άνεση να σου αναλύσει με πέντε κουβέντες από το πολιτικό πρόβλημα μιας «δημοκρατίας» της Λατινικής Αμερικής, μέχρι το ποια είναι η πολιτική κατάσταση στη Ρωσία, κάτω από τα επιφαινόμενα. Πραγματικός δημοκράτης, και προοδευτικός ως άτομο, «πράσινος» με τα όλα του (ΠΑΣΟΚ και μόνο ΠΑΣΟΚ) ο Κώστας, ο φίλος μας ο Κώστας, έφυγε νικημένος από την αρρώστια με την οποία πάλευε επί χρόνια, νικηφόρα. Καλό ταξίδι σύντροφε...».
Ανάλογη αναφορά έγινε και το κείμενο συναδέλφου από Τα ΝΕΑ στη σελίδα με τα Διεθνή.
«…Ο Κώστας Μπετινάκης, που έφυγε το Σάββατο από τη ζωή σε ηλικία 72 ετών, ήταν για πολλά χρόνια κομμάτι αυτής της εφημερίδας. Επικεφαλής του διεθνούς τμήματος, υποδέχθηκε τις νεότερες γενιές, όλους εμάς τους «Σουλτσμπέργκερ», όπως έλεγε ως τρυφερό πείραγμα.
Σε γραφεία μιας εποχής χωρίς Ιντερνετ και με στοίβα τα τηλεγραφήματα που απλώνονταν στο πάτωμα.
Ηταν μια πατρική φιγούρα με όλα όσα αυτό ενέχει: πολλά, μα πάρα πολλά γέλια, ατελείωτες συζητήσεις με τα πόδια πάνω στο γραφείο και την πίπα στο χέρι και καβγάδες για τα διεθνή θέματα που ακούγονταν σε όλο τον όροφο εκεί στη Χρήστου Λαδά και τελείωναν συνήθως, όπως στο γαλατικό χωριό, με τσιμπούσια.
Ο Κώστας ζούσε με καρδιά και τρυφερότητα, με αιχμή τη σύζυγό του Μίνα, τις κόρες του Κατερίνα και Μαρία και τελευταία τα εγγόνια του. Αγαπούσε τη δουλειά, ενημερωνόταν, ταξίδευε και όταν πήρε σύνταξη συνέχισε να γράφει στην ιστοσελίδα του και ασχολήθηκε με τα συνδικαλιστικά μας θέματα ως μέλος του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ. Δεν είναι τυχαίο ότι ήταν ένας από τους πιο αγαπητούς συναδέλφους σε ένα συχνά αυτάρεσκο επαγγελματικό περιβάλλον. Ο Κωστάκης που δεν έχανε το γέλιο του ακόμα και όταν πέρασε δύσκολες καταστάσεις με την υγεία του. Ο Κώστας που είναι ένα κομμάτι της ψυχής αυτής της εφημερίδας…».

Με τον τίτλο Έφυγε από την ζωή ένας δικός μας άνθρωπος αναφέρθηκε η zougla.gr στην απώλεια του Κώστα σημειώνοντας:
«…Πάλεψε με πείσμα και λεβεντιά μέχρι την τελευταία στιγμή με την ασθένεια που τον βασάνιζε.
Παρά τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετώπιζε έγραφε καθημερινά τα άρθρα του και υποστήριζε με πάθος αυτά που ο ίδιος ήθελε. Πεισματάρης δεν έβαζε νερό στο κρασί του όταν συζητούσε και έγραφε για θέματα που αφορούν τα μεγάλα πολιτικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κόσμος σήμερα.
Κρητικός με τα όλα του δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί του όταν ακουμπούσε κανείς ζητήματα αξιών, αξιοπρέπειας και ανθρωπιάς. Η οικογένεια της «Ζούγκλας» εύχεται στη γυναίκα του, τις θυγατέρες του και τα εγγόνια του, θερμά συλλυπητήρια. Συνηθίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις κάποιος να γράφει δυο λόγια για τη ζωή του συναδέλφου που φεύγει για το μεγάλο ταξίδι.
Εμείς εδώ στην αίθουσα σύνταξης αφήνουμε τον ίδιο τον Κώστα Μπετινάκη να μας πει δυο πράγματα για τη ζωή του όπως ο ίδιος τα έζησε και όπως ο ίδιος τα θυμόταν αναφέρεται πριν από την ανάρτηση ενός αυτοβιογραφικού κειμένου από το βιβλίο του Κ. Μπετινάκη το 17ο Κεφάλαιο…»

Η σορός του οδηγήθηκε στη Ριτσώνα, σύμφωνα με την επιθυμία του, και την άλλη μέρα το μεσημέρι ένα ελαφρύ αεράκι μαζί με το άρωμα από τις τριανταφυλλιές του κήπου του, σήκωσε κι ένα μικρό συννεφάκι που πέταξε ψηλά στον ουρανό.

- από το styx

ΙΔΟΥ ΠΟΙΟΙ ΜΙΛΑΝΕ για τους Δημοσιογράφους και την Ενημέρωση...!

Ή αλλιώς "όταν οι θύτες υποδύονται τους τιμητές"...

Να ξεκαθαρίσω από την αρχή, ότι η λίστα με τα ποσά για το «Μένουμε Σπίτι» έπρεπε να έχει δημοσιοποιηθεί ... χτες. Όπως και οι λίστες με τα ποσά που δόθηκαν σε ΜΜΕ και ιστοσελίδες επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ από ΔΕΚΟ, τράπεζες και κυβερνητικές καμπάνιες...

Όσο για το απαράδεκτο σποτάκι των ΣΥΡΙΖΑίων, όχι κατά των ιδιοκτητών ΜΜΕ, αλλά μόνον κατά των δημοσιογράφων (όλων ανεξαιρέτως), δεν θα έπρεπε να προκαλεί έκπληξη, γιατί απλά περιγράφει το πώς ακριβώς έβλεπαν και αντιμετώπιζαν τους δημοσιογράφους την εποχή της παντοδυναμίας τους, όταν συγκυβερνούσαν με τους ΑΝΕΞΕΛ...

Προκαλεί όμως οργή η κυνικότητά τους και η υποκρισία τους, όταν γνωρίζουν ότι έκαναν πολλά χειρότερα έως πριν ακριβώς έναν χρόνο, χωρίς να δώσουν ούτε μια φορά λογαριασμό για το δημόσιο χρήμα που μοίρασαν επί 4 ολόκληρα χρόνια στα φιλικά τους ΜΜΕ. 

Άλλωστε, ποτέ δεν έκρυψαν, ο ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά ο αρχηγός του, την εχθρότητά τους απέναντι στους δημοσιογράφους... Μάλιστα, ορισμένα πρώην κυβερνητικά στελέχη είχαν μετατρέψει τον πόλεμό τους κατά της διαπλοκής, σε αέναη επίθεση εναντίον των δημοσιογράφων, με προφανή στόχο τη χειραγώγηση της ελευθεροτυπίας.

Επειδή λοιπόν, κάποιοι θεωρούν ότι όλοι οι δημοσιογράφοι τρώνε κουτόχορτο, να τους υπενθυμίσουμε οι υπόλοιποι ορισμένα πράγματα:

ΔΕΝ ΗΤΑΝ Ο ΣΥΡΙΖΑ, που μαζί με τους ΑΝΕΛ, είχαν στήσει με δημόσιο χρήμα μια σειρά ιστοσελίδες και "στρατό" από ανώνυμα τρολ για να περνάνε την πολιτική τους, να κάνουν μπούλινγκ στους αντιπάλους και να «ευλογούν» το …έργο τους; Και οι  οποίες ιστοσελίδες -μαζί με τα τρολ- έχουν πλέον εξαφανιστεί γιατί δεν υπάρχει κρατικό χρήμα να τις συντηρεί…

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΙ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, που απέκλειαν τους «ενοχλητικούς» δημοσιογράφους  από τις επίσημες ενημερώσεις των υπουργείων, ενώ την ίδια στιγμή μεθόδευαν αναίτιες προσαγωγές άλλων «ενοχλητικών» στα αστυνομικά τμήματα και στις αυτόφωρες διαδικασίες των δικαστηρίων;

ΔΕΝ ΗΤΑΝ Ο ΣΥΡΙΖΑ, που στις διάφορες κομματικές εκδηλώσεις του (π.χ. TaeKwonDo), έπαιζε βίντεο και αναρτούσε φωτογραφίες «στοχοποιημένων» δημοσιογράφων, για να τους διαπομπεύουν στη συνέχεια τα φιλικά τους ΜΜΕ και τα διάφορα ανώνυμα τρολ μέσω των social media ;

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΙ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, που με το Ινστιτούτο της Φλωρεντίας και τον διαβόητο  νόμο Παππά, μεθόδευαν τον έλεγχο των καναλιών, με υποψήφιους καναλάρχες τον "λαγό" Σαββίδη και τον Καλογρίτσα με τα "βοσκοτόπια" της Κεφαλονιάς, τον  οποίο έστειλε ο Παππάς στον επίσης υποψήφιο στον ίδιο  διαγωνισμό Βαγγέλη Μαρινάκη, να ...τον δανείσει με 20 εκατ. ευρώ; (!!!)

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΙ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που χρησιμοποιούσαν κομματικά έντυπα για να απειλούν και να εκβιάζουν ακόμα και ανώτατους δικαστικούς που δεν ήταν διατεθειμένοι να παίξουν το παιχνίδι τους;

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΙ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που χρησιμοποιούσαν ελεγχόμενα ΜΜΕ και δημοσιογράφους στο στήσιμο "υποθέσεων" για να σπιλώσουν τους πολιτικούς αντιπάλους τους και "να στείλουν μερικούς στη φυλακή" για να πάρουν τις εκλογές (οι Πολάκηδες);

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΙ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που έστελναν ζεστό χρήμα από τις ΔΕΚΟ και τις διάφορες κυβερνητικές καμπάνιες στα ελεγχόμενα από τους ίδιους (πάσης φύσεως) ΜΜΕ, έντυπα και ηλεκτρονικά, αποκλείοντας τελείως από το χρήμα αυτό άλλα "μη αρεστά" έντυπα (π.χ. ΔΟΛ) που δεν τους προσκυνούσαν;

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΙ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που διέλυσαν τα Ταμεία των δημοσιογράφων, τα οποία δεν είχαν εισπράξει ούτε 1 ευρώ από το κράτος, μόνο και μόνο για να διαλύσουν και τον κλάδο;

ΤΟ "ΚΕΦΑΛΑΙΟ" ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΛΑΜΠΡΑΚΗ (ΔΟΛ)

Ποιος δεν θυμάται τη λυσσώδη προσπάθεια της κυβέρνησης Τσίπρα να κλείσει τα ΝΕΑ, το ΒΗΜΑ, τον Ρ/Σ ΒΗΜΑ FM και τις άλλες ιστοσελίδες του ΔΟΛ; 

Συλλήβδην ο ΔΟΛ, η διοίκησή του, οι δημοσιογράφοι και όλοι όσοι σχετίζονταν με τον Οργανισμό, απαξιώνονταν ισοπεδωτικά ως όργανα της διαπλοκής (χαρακτηριστικό ήταν το άρθρο του πρωθυπουργικού συμβούλου Θ. Καρτερού στην «Αυγή» με τίτλο «Ο ΔΟΛ παραμένει... ΔΟΛ»).

Πάντως, κάποια στιγμή, όταν άρχισε να κλυδωνίζεται ο Ψυχάρης, …βελτίωσαν τη θέση τους (!) με σκοπό να τεθεί σε εφαρμογή το σχέδιο Φλαμπουράρη, που προέβλεπε τη συγχώνευση του ΔΟΛ με τον Πήγασο του Μπόμπολα και το MEGA, ώστε το «καθεστώς» να αποκτήσει το δικό του μεγάλο μιντιακό συγκρότημα, κατισχύοντας έναντι οποιουδήποτε άλλου.

Συγκεκριμένα, την Πέμπτη 29 Δεκεμβρίου 2016 πραγματοποιήθηκε σύσκεψη στο Μέγαρο Μαξίμου των τεσσάρων συστημικών τραπεζών (Εθνική, Πειραιώς, Eurobank, Alpha Bank) υπό τον Αλ. Φλαμπουράρη με τη συμμετοχή του Ν. Παππά.

Εκεί, ο Φλαμπουράρης ανέπτυξε ένα σχέδιο συγχώνευσης του ΔΟΛ (Ψυχάρης) και του Πήγασου (Μπόμπολας), πράγμα που θα έβαζε κάτω από κοινή ιδιοκτησία όχι μόνο τις εφημερίδες, τα περιοδικά, τα ραδιόφωνα, το πρακτορείο διανομής και την εκτυπωτική μονάδα, αλλά και το Mega Channel, του οποίου ΔΟΛ και Πήγασος είχαν μαζί την πλειοψηφία.

Το σχήμα θα αναλάμβαναν να διοικήσουν στελέχη της επιλογής της κυβέρνησης. Ουσιαστικά δηλαδή το μεγαλύτερο μέρος του Τύπου θα περνούσε υπό κυβερνητικό έλεγχο.

Ευτυχώς για τη χώρα (και τον Τύπο) το σχέδιο ήταν υπέρμετρα φαραωνικό για να αποδειχτεί υλοποιήσιμο. Ακόμη περισσότερο, που δεν υπήρχε κάποιος διατεθειμένος να βάλει ζεστά λεφτά στο τραπέζι.

Οι τράπεζες φοβήθηκαν ενδεχομένως και τις πολιτικές προεκτάσεις του εγχειρήματος. Εκαναν πάντως πίσω, και τα δύο συγκροτήματα Τύπου ακολούθησαν τη χωριστή μοίρα τους.

Για τους εμπνευστές του σχεδίου αυτού, θα έπρεπε ολόκληρος ο ΔΟΛ να υποστεί «συριζοποίηση». Δηλαδή, για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ο ΔΟΛ, είτε δεν θα αφηνόταν (θα του έβαζαν λουκέτο) να απεργάζεται σύσσωμος την υπονόμευση της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, είτε θα εργαζόταν άοκνα για τη στήριξή της. Άλλος δρόμος δεν υπήρχε…

Στο πλαίσιο αυτό:

ΔΕΝ ΗΤΑΝ Ο Τσίπρας, που αξίωνε προσωπικά, με σιωπηλό μάρτυρα μια όχι και τόσο αθώα ... "γάτα των Ιμαλαίων", να απολυθούν από τα ΝΕΑ συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι, θέτοντάς το ως έναν από τους όρους για να μην κλείσει τον ΔΟΛ;

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΙ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που έστειλαν τον Βασίλη Μουλόπουλο να αναλάβει ρόλο τοποτηρητή συνολικά στον ΔΟΛ και ειδικότερα τη διεύθυνση των ΝΕΩΝ (μια ακόμη ντροπή του Ψυχάρη που το δέχτηκε), ώστε στη συνέχεια να έρθει να αγοράσει τον Οργανισμό με συνοπτικές διαδικασίες ο «φίλος επιχειρηματίας» Ιβάν  Σαββίδης;  Δεν υπολόγισαν όμως τις σφοδρές αντιδράσεις των εργαζομένων, που αν και απλήρωτοι επί μήνες, τους πέταξαν έξω με τις κλωτσιές και τους δύο, υπερασπιζόμενοι την ιστορία του μακροβιότερου δημοσιογραφικού Οργανισμού…!

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ο συγκυβερνήτης του Τσίπρα, Πάνος Καμμένος, που όντας βέβαιος ότι ο φίλος του Ιβάν Σαββίδης θα πάρει το ΔΟΛ, πανηγύριζε μέσα στο κυβερνητικό αεροσκάφος επιδεικνύοντας ως λάφυρο το τελευταίο φύλλο των ΝΕΩΝ των εργαζομένων; Δυστυχώς και γι΄ αυτόν, οι εργαζόμενοι του ΔΟΛ και ο δικαστικός αγώνας τους, δεν επέτρεψαν εκείνο το φύλλο των ΝΕΩΝ να ήταν το τελευταίο...

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ο Τσίπρας, που στις 9 Φεβρουαρίου 2017 από το βήμα της Βουλής ανακοίνωνε περιχαρής ότι «ο ΔΟΛ έκλεισε με δικαστική απόφαση»;  Ήταν ακριβώς την ημέρα που θα εκδικαζόταν στο Πρωτοδικείο η προσφυγή των εργαζομένων των ΝΕΩΝ και του ΒΗΜΑΤΟΣ για την απελευθέρωση του λογαριασμού του ΔΟΛ, στον οποίο κατέληγαν τα έσοδα από τις πωλήσεις και τη διαφήμιση.  Ήταν ο λογαριασμός που μόλις είχαν δεσμεύσει οι τράπεζες με συγκεκαλυμμένη πολιτική απόφαση και ο οποίος τελικά απελευθερώθηκε με άλλη απόφαση της Δικαιοσύνης, που έκανε δεκτή την προσφυγή των εργαζομένων. Το γεγονός αυτό τελικά, επέτρεψε στις εφημερίδες του ΔΟΛ να ...αναπνεύσουν και να  συνεχίσουν να κυκλοφορούν…

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ο Τζαννακόπουλος που ως παρατρεχάμενος του Μαξίμου (δεν είχε γίνει ακόμα υπουργός) μόλις πληροφορήθηκε τη νίκη αυτή των εργαζομένων του ΔΟΛ στα δικαστήρια, έσπασε το κινητό του τηλέφωνο, πετώντας το με δύναμη στο μαρμάρινο πάτωμα των διαδρόμων από τα νεύρα του;

ΔΕΝ ΗΤΑΝ το τραπεζικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ στα μη εξυπηρετούμενα επιχειρηματικά δάνεια της Εθνικής Τράπεζας (Καποτόπουλος), ο οποίος πίεζε να μην απελευθερωθεί το ποσό που αντιστοιχούσε στο Δώρο Χριστουγέννων των εργαζομένων του ΔΟΛ (Δεκέμβριος του 2016), ευελπιστώντας ότι  έτσι θα εξωθούνταν οι εργαζόμενοι σε έξοδο από τον Οργανισμό;

ΔΕΝ ΗΤΑΝ οι τότε επικεφαλής του ΣΔΟΕ που έστελναν κλιμάκια για στοχευμένους ελέγχους σε όσες μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις τολμούσαν, παρά τις κυβερνητικές νουθεσίες, να δώσουν διαφήμιση, στηρίζοντας την έκδοση των εντύπων του ΔΟΛ;

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ο Φώτης Μπόμπολας που ως συνεταίρος του Ψυχάρη στην εκτυπωτική ΙΡΙΔΑ, ζητούσε κάθε Τετάρτη προκαταβολικά το ποσό των 60.000 ευρώ για να τυπωθούν ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο και το ΤΟ ΒΗΜΑ της Κυριακής; Ο Μπόμπολας που είχε προσεταιριστεί το καθεστώς των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ευελπιστούσε ότι θα τον έσωζαν (οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ) και για το λόγο αυτό περίμενε το λουκέτο σε ΝΕΑ-ΒΗΜΑ, μήπως και καρπωθεί την κυκλοφορία τους το αναιμικό ΕΘΝΟΣ του.

ΔΕΝ ΗΤΑΝ οι «μπράβοι» του «συστήματος» που απείλησαν ένα βράδυ στο Κολωνάκι να λιώσουν τον Παναγιώτη Λάμψια για τη σκληρή γραμμή που κρατούσαν ΤΑ ΝΕΑ έναντι του «καθεστώτος» των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στη διάρκεια της Ειδικής Διαχείρισης του ΔΟΛ;

ΔΕΝ ΗΤΑΝ οι τράπεζες που κατ΄ εντολήν του «συστήματος» αρνούνταν να χρηματοδοτήσουν την Ειδική Διαχείριση του ΔΟΛ, με σκοπό να εγκαταλειφθεί η υλοποίηση της δικαστικής απόφασης για την εν λειτουργία εκκαθάριση του Οργανισμού και την πώλησή του με πλειστηριασμό; Οι άνθρωποι σαφώς και δεν ήθελαν τον πλειστηριασμό, γιατί το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να εκποιηθούν σε δικούς τους φίλους (Σαββίδης, Μελισσανίδης κ.λ.π) μόνο οι τίτλοι του ΔΟΛ σε εξευτελιστική τιμή. Πίστευαν οι αφελείς, ότι εάν έφτιαχναν "ΤΑ ΝΕΑ και ΤΟ ΒΗΜΑ του ΣΥΡΙΖΑ", οι αναγνώστες θα τους ακολουθούσαν!  Παρά την ασφυξία που προκάλεσαν στο ΔΟΛ το Μάϊο του 2017, πιέζοντας τους τραπεζίτες να μην πληρώνουν ούτε τα δεδουλευμένα, οι εργαζόμενοι συνέχισαν να δουλεύουν απλήρωτοι κι έτσι κατέστη δυνατό να γίνει ο πλειστηριασμός για την πώληση του ΔΟΛ.

ΔΕΝ ΗΤΑΝ οι δικηγόροι μεγάλων δικηγορικών γραφείων του ΣΥΡΙΖΑ που όταν συζητείτο η εγκατάσταση Ειδικού Διαχειριστή στο ΔΟΛ, ζητούσαν από την πρωτοδίκη αντί γι  αυτό να κλείσει ο ΔΟΛ για 6-8 μήνες και να εκπλειστηριαστούν μόνον οι τίτλοι του;

ΔΕΝ ΗΤΑΝ η νέα εισαγγελέας Διαφθοράς, η οποία λίγες μέρες αφότου ανέλαβε τα καθήκοντά της, η πρώτη έρευνα που διέταξε από το νέο της πόστο, αφορούσε το πόσα χρήματα δίνει ο Ειδικός Διαχειριστής για τη λειτουργία του ΔΟΛ και την έκδοση των ΝΕΩΝ και του ΒΗΜΑΤΟΣ;

ΔΕΝ ΗΤΑΝ οι κολλητοί-ές του Παππά που στις γενικές συνελεύσεις των εργαζομένων των ΝΕΩΝ και του ΒΗΜΑΤΟΣ κατέληγαν πάντα με την προτροπή «γιατί κρατάμε ανοιχτό αυτό το μπουρδέλο (σ.σ το ΔΟΛ) και δεν το κλείνουμε, αφού οι τράπεζες δεν μας πληρώνουν»;  Όταν, βέβαια, κατάλαβαν ότι οι άλλοι εργαζόμενοι αντιλήφθηκαν το ρόλο του σαμποτέρ που έπαιζαν, σηκώθηκαν κι έφυγαν μόνοι τους για άλλα φιλικά προς το «σύστημα» μαγαζιά…

(Τα «ΔΕΝ ΗΤΑΝ» στην υπόθεση του ΔΟΛ είναι ακόμα πάρα πολλά. Προσωπικά υπόσχομαι να περιληφθούν όλα -με διευθύνσεις και ονόματα- στο βιβλίο που ετοιμάζω  για τις 1000+1 μέρες που συντάραξαν το ΔΟΛ).

ΤΟ MEGA

Αντίστοιχη με τον ΔΟΛ, βέβαια, ήταν και η μεταχείριση του τηλεοπτικού σταθμού MEGA. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήδη από την προεκλογική περίοδο του 2015 είχε στοχοποιήσει τον τηλεοπτικό σταθμό με σκοπό την απαξίωσή του.

Όταν έγιναν κυβέρνηση, οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ χρησιμοποίησαν κάθε μέσο για να κλείσουν το MEGA, στην προσπάθειά τους να ελέγξουν τι θα βλέπουμε και τι θα ακούμε.  Γι’ αυτό και τα βοσκοτόπια, ο λαγός, τα τσάμικα, η γελοιοποίηση όταν τα 4 ιδιωτικά κανάλια -αυτά τάχα μπορούσαν να εκπέμψουν- έγιναν 7.  Τελικά, τα κατάφεραν να κλείσουν προσωρινά το MEGA με τη βοήθεια βεβαίως και κάποιων μετόχων του, που προτίμησαν να θυσιάσουν το κανάλι για να πάνε καλά οι άλλες (και μιντιακές) δουλειές τους.

Με το κλείσιμο του MEGA, κάτι που δεν κατάφεραν στην περίπτωση του ΔΟΛ, έπεσαν και οι μάσκες. Ο ίδιος ο διευθυντής του Γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού, Θανάσης Καρτερός, σε άρθρο του στην Αυγή, στις 11 Ιουλίου του 2018, είχε προκαλέσει αίσθηση, όταν απαντώντας σε άρθρο του δημοσιογράφου Γιάννη Πρετεντέρη, είχε γράψει: «Μα λέει ότι ως συνωμότες, σκευωροί, παρακράτος, είμαστε ανίκανοι. Εξανίστασαι μαϊμουδικώς, ή όχι; Εμείς ανίκανοι βρε μπουνταλά; Που σπρώξαμε στη χρεοκοπία τον Ψυχάρη σου και σε λουκέτο το Mega σου;».

ΙΔΟΥ ΛΟΙΠΟΝ ΠΟΙΟΙ ΜΙΛΑΝΕ ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ…

Όχι στην απαλλαγή «πόθεν έσχες» για ιδιοκτήτες ΜΜΕ

Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενώσεων Συντακτών (ΠΟΕΣΥ) καταγγέλλει τις μεθοδεύσεις της κυβέρνησης, η οποία στο πλαίσιο του «αναπτυξιακού» νομοσχεδίου απαλλάσσει τα φυσικά πρόσωπα που ελέγχουν τα ΜΜΕ από την υποχρέωση υποβολής «πόθεν έσχες», προσφέροντάς τους πλήρη ασυλία από τον επιβεβλημένο έλεγχο.
Παράλληλα επεκτείνει την εξαίρεση ονομαστικοποίησης των μετοχών και για τους οργανισμούς συλλογικών επενδύσεων.
Αντίθετα, διατηρείται η υποχρέωση υποβολής.. «πόθεν έσχες» για όλους τους δημοσιογράφους της χώρας, ακόμη και γι’ αυτούς που είναι απλήρωτοι ή είναι εν επισχέσει ή είναι άνεργοι.
Η ΠΟΕΣΥ καλεί την κυβέρνηση, έστω και την τελευταία στιγμή, να αποσύρει τις επίμαχες προβλέψεις του νομοσχεδίου για τους ιδιοκτήτες ΜΜΕ, ώστε να υπάρξει καθεστώς πλήρους διαφάνειας, όπως απαιτείται σε μία δημοκρατική πολιτεία, στην οποία όλοι πρέπει να είναι ίσοι απέναντι του νόμου.

Είναι ρουσφέτι; Γίνεται πράξη...! Κι άσε το ΣτΕ να ...κουρεύεται...!

Το μεταμεσονύκτιο δώρο της κυβέρνησης προς τους ιδιοκτήτες ΜΜΕ, ήταν αναμενόμενο, αλλά όχι σε... τέτοια έκταση. Η Ν.Δ. καταργεί με ένα άρθρο (αρ. 158), του κατά τα άλλα "Αναπτυξιακού" νομοσχεδίου (!), προηγούμενους νόμους που επέβαλλαν -για λόγους διαφάνειας- την αναγκαστική ονομαστικοποίηση των μετοχών σε κάθε εταιρεία ΜΜΕ.

Το συγκεκριμένο άρθρο που ...παρεισέφρησε νύκτωρ στο πολυνομοσχέδιο -δεν τέθηκε καν σε δημόσια διαβούλευση- το οποίο καταργεί και εργασιακά δικαιώματα κατ' απαίτηση των εργοδοτών, προβλέπει ότι: Οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ δεν θα έχουν πλέον την υποχρέωση να καταθέτουν «Πόθεν Έσχες», ενώ κανείς δεν θα γνωρίζει ποιος είναι ο πρώτος ή ο τελευταίος μέτοχος μιας ανάλογης επιχείρησης, μια και όλα θα συμπεριλαμβάνονται στα πάσης φύσεως funds.

Έτσι, η επιστροφή στην αδιαφάνεια, ώστε να μην είναι γνωστό ποιος κρύβεται πίσω από κάθε μέσο ενημέρωσης, είναι το φυσικό πλαίσιο της νέας χειραγώγησης της πολιτικής από την μιντιακή εξουσία, οικονομικών παραγόντων.

Το αστείο είναι, ότι το βασικό επιχείρημα για τη συγκεκριμένη θεσμοθέτηση, είναι η ανάπτυξη και οι επενδύσεις!

Ωστόσο, οι κυβερνώντες γνωρίζουν πολύ καλά ότι η διάταξη που προωθούν, έχει ήδη απορριφθεί από το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ). Κι αυτό κάνει τα πράγματα ακόμα πιο σοβαρά.

Συγκεκριμένα, η ΕΙΤΗΣΕΕ (η συνδικαλιστική οργάνωση των ιδιοκτητών ιδιωτικών καναλιών), σε ανύποπτο χρόνο, είχε ζητήσει με προσφυγή της στο ΣτΕ, η οποία ωστόσο, απορρίφθηκε ως αβάσιμη από την Επιτροπή Αναστολών του Συμβουλίου (165/2017), να μην καταθέτουν «πόθεν έσχες» τα μέλη της - καναλάρχες.

Στην προσφυγή της υποστήριζε ότι η απόφαση για την υποχρέωση υποβολής «πόθεν έσχες» για τα στελέχη των τηλεοπτικών σταθμών, είναι εξαρχής αντισυνταγματική!

Ειδικότερα, ισχυριζόταν πως η υποχρέωση αυτή πλήττει υπέρμετρα την ελευθερία της τηλεόρασης, την πολυφωνία, τον πλουραλισμό και την ενημέρωση!

Επίσης, ισχυριζόταν ότι παραβιάζει το δικαίωμα στην προστασία των προσωπικών δεδομένων, του ιδιωτικού βίου και της ασφάλειας των υπόχρεων και των οικογενειών τους!

Ακόμα, υποστήριζε πως υπήρχε κίνδυνος για τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων ΜΜΕ...!!!

Εάν τελικά η προωθούμενη διάταξη, την οποία το ΣτΕ απέρριψε ως αβάσιμη, γίνει νόμος του κράτους, "Πόθεν Έσχες" θα υποβάλλουν μόνον οι εργαζόμενοι -και πολλές φορές απλήρωτοι ή υποαμειβόμενοι- δημοσιογράφοι των ΜΜΕ και όχι τα αφεντικά τους...!

Στην περίπτωση αυτή, δεν θα πρόκειται απλά για παράδοξο, αλλά για ωμή πρόκληση...

Άλλωστε, ποιος θυμάται τους χιλιάδες απολυμένους και τους άνεργους δημοσιογράφους, θύματα των εκδοτών και των καναλαρχών, με τα δάνεια του "αέρα" που βέβαια δεν έμπαιναν ποτέ στις επιχειρήσεις, την ίδια στιγμή που όλα τα «σχέδια ανάπτυξης» ήταν μόνο η αφορμή του στρίβειν διά της πτωχεύσεως...

Βρούτσης: Ο ...συνεπέστερος υπουργός των μνημονιακών εργασιοκτόνων και συνταξιοκτόνων διατάξεων!

ΤΗΝ ΩΡΑ που ακόμα και ο Πολ Τόμσεν του ΔΝΤ, κάνει τη μια «δήλωση μετανοίας» πίσω από την άλλη, για ...τα έργα και τις ημέρες του Ταμείου στην Ελλάδα, ο υπουργός Εργασίας, Γιάννης Βρούτσης, αποδεικνύεται ο συνεπέστερος υπουργός των μνημονιακών εργασιοκτόνων και συνταξιοκτόνων διατάξεων!

Όχι μόνο επιμένει στην περαιτέρω εκθεμελίωση των εργασιακών κεκτημένων, αλλά δεν διστάζει να αναιρέσει ακόμα και το ίδιο το πρόγραμμα της Ν.Δ, με το οποίο διεκδίκησε την ψήφο του ελληνικού λαού στις αρχές του καλοκαιριού και το οποίο υποσχόταν "Πολλές, Νέες, Καλοπληρωμένες Δουλειές"...!

Επίσης, γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του την συνταγματική πρόβλεψη για την προστασία των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και ειδικότερα το άρθρο 23 για την συνδικαλιστική ελευθερία, το οποίο ρητά αναφέρει:

«Το Kράτος λαμβάνει τα προσήκοντα μέτρα για τη διασφάλιση της συνδικαλιστικής ελευθερίας και την ανεμπόδιστη άσκηση των συναφών μ' αυτή δικαιωμάτων εναντίον κάθε προσβολής τους, μέσα στα όρια του νόμου. H απεργία αποτελεί δικαίωμα και ασκείται από τις νόμιμα συστημένες συνδικαλιστικές οργανώσεις για τη διαφύλαξη και προαγωγή των οικονομικών και εργασιακών γενικά συμφερόντων των εργαζομένων...».

Ο κ. Βρούτσης, λοιπόν, αφού το 2012 με τον νόμο του 4093/2012:

* Περιέκοψε δραστικά τις συντάξεις,

* Κατάργησε την 13η και 14η σύνταξη για τους συνταξιούχους,

* Κατάργησε τον 13ο και 14ο μισθό για τους δημοσίους υπαλλήλους,

* Πάγωσε τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας,

* Θέσπισε τον κατώτατο μισθό των 586 ευρώ (μικτά) και το όνειδος του «υποκατώτατου» μισθού των 510 ευρώ (μικτά),

* Κατάργησε τις τριετίες και όλες τις προσαυξήσεις για προϋπηρεσία μετά τις 14-2-2012,

* Περιόρισε τον χρόνο προειδοποίησης απόλυσης και

* Μείωσε την αποζημίωση απόλυσης στο μισό,
...έρχεται τώρα, εν έτει 2019, «πιστός» στο έργο του, να παρέμβει δραστικά στο νόμο 1876/1990, νόμο-πυλώνα του Εργατικού Δικαίου και να επεκτείνει σε όλον τον ιδιωτικό τομέα τη «ρήτρα βουλγαροποίησης» μισθών και εισφορών που είχε θεσπιστεί και πάλι με τον τον δικό του νόμο 4093/2012, σε υλοποίηση δομικής αρχής του β’ Μνημονίου (ν. 4046/2012)!

Το νέο «εργασιακό μοντέλο Βρούτση» που έχει ενταχθεί στο «Αναπτυξιακό Πολυνομοσχέδιο» κατά παραγγελία του ΣΕΒ, και που αποτελεί συνέχεια των μνημονιακών διατάξεων του σκληρού και κοινωνιοκτόνου Β’ Μνημονίου και του εφαρμοστικού του νόμου 4093/2012, αποδεικνύει περίτρανα ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας βασίζει την όποια ανάπτυξη -ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας, κυρίως στην άγρια εκμετάλλευση της Μισθωτής Εργασίας και στη γενικευμένη ακύρωση των από δεκαετιών κατακτήσεων της εργατικής τάξης.

Συγκεκριμένα, με βάση το προωθούμενο σχέδιο Βρούτση για τα εργασιακά, οι ετήσιες απώλειες (εφόσον οι προτεινόμενες διατάξεις ψηφιστούν και εφαρμοστούν στο σύνολό τους), επιμερίζονται ως εξής:
• 600 εκατ. ευρώ οι ετήσιες απώλειες για τους εργατοϋπαλλήλους του ιδιωτικού τομέα,
• 250 εκατ. ευρώ οι ετήσιες απώλειες για τον ΕΦΚΑ,
• 100 εκατ. ευρώ οι ετήσιες απώλειες για το ΕΤΕΑΕΠ,
• 100 εκατ. ευρώ οι ετήσιες απώλειες για τον ΕΟΠΥΥ και
• 50 εκατ. ευρώ οι ετήσιες απώλειες για τον ΟΑΕΔ.

Ειδικότερα, οι διατάξεις του «Αναπτυξιακού Πολυνομοσχεδίου» που θα προξενήσουν τις μεγάλες αυτές απώλειες, τόσο για τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα, όσο και για τα Ασφαλιστικά Ταμεία, αλλά και για τον ΕΟΠΥΥ και τον ΟΑΕΔ, υπέρ των οποίων καταβάλλονται οι κάθε είδους εισφορές, είναι οι εξής:

1) Η διάταξη της παρ. 8 του άρθρου 49, με την οποία θεσπίζεται γενική ρήτρα εξαίρεσης («ρήτρα opt–out») της πλειονότητας των ελληνικών επιχειρήσεων και για διάφορους λόγους από την εφαρμογή των εθνικών, τοπικών και κλαδικών συλλογικών συμβάσεων.

Η διάταξη αυτή στοχεύει στην ολοκληρωτική απαξίωση της κλαδικής ΣΣΕ, του σημαντικότερου είδους συλλογικής σύμβασης εργασίας για το επίπεδο των μισθών των διαφόρων κλάδων.

Συγκεκριμένα η διάταξη αυτή αναφέρει:

Οι εθνικές και τοπικές ομοιοεπαγγελματικές και κλαδικές συλλογικές συμβάσεις είναι δυνατόν να θεσπίζουν ειδικούς όρους ή να εξαιρούν από την εφαρμογή συγκεκριμένων όρων τους εργαζομένους που απασχολούνται σε ειδικής κατηγορίας επιχειρήσεις όπως επιχειρήσεις κοινωνικής οικονομίας, νομικά πρόσωπα μη κερδοσκοπικού σκοπού και επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα, όπως κατ’εξοχήν επιχειρήσεις σε καθεστώς προπτωχευτικής ή παραπτωχευτικής ή πτωχευτικής διαδικασίας ή συνδιαλλαγής ή εξωδικαστικού συμβιβασμού ή εξυγίανσης. Με απόφαση του Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, μετά από γνώμη του Ανωτάτου Συμβουλίου Εργασίας, εξειδικεύονται τα κριτήρια για τις επιχειρήσεις που εξαιρούνται και καθορίζονται οι κατηγορίες όρων των συλλογικών συμβάσεων που εξαιρούνται για τις επιχειρήσεις αυτές και κάθε άλλη λεπτομέρεια για την εφαρμογή της παρούσης διάταξης...

Η δυνατότητα του υπουργού Εργασίας να «εξειδικεύει κριτήρια και να καθορίζει όρους συλλογικών συμβάσεων που εξαιρούνται», αποτελεί απόλυτη αυθαιρεσία και παρανομία!

2) Η διάταξη των παρ. 2 και 3 του άρθρου 51, με την οποία θεσπίζεται η ρήτρα εξαίρεσης από την αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης, η οποία έχει θεσπιστεί με το νόμο 1876/1990.

Με τη διάταξη αυτή πλήττεται καταλυτικά η αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης επί συρροής κλαδικών συμβάσεων με επιχειρησιακές συμβάσεις.

Η συγκεκριμένη διάταξη χαρακτηριστικά αναφέρει:

Κλαδική ή επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση εργασίας υπερισχύει σε περίπτωση συρροής με ομοιοεπαγγελματική συλλογική σύμβαση εργασίας.
Κατ’εξαίρεση στις περιπτώσεις επιχειρήσεων, που αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα και βρίσκονται σε καθεστώς προπτωχευτικής ή παραπτωχευτικής ή πτωχευτικής διαδικασίας ή συνδιαλλαγής ή εξωδικαστικού συμβιβασμού ή οικονομικής εξυγίανσης, η επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση εργασίας υπερισχύει της κλαδικής, εφόσον στην κλαδική δεν προβλέπονται εξαιρέσεις από την εφαρμογή όρων της σύμφωνα με την παράγραφο 8 του άρθρου 3 του Ν.1876/1990. Με απόφαση του Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, μετά από γνώμη της Ολομέλειας του Ανωτάτου Συμβουλίου Εργασίας, εξειδικεύονται οι περιπτώσεις των επιχειρήσεων που εξαιρούνται και κάθε αναγκαία λεπτομέρεια για την εφαρμογή της παρούσης διάταξης.
Η εθνική κλαδική ή ομοιοεπαγγελματική συλλογική σύμβαση δεν υπερισχύει αντίστοιχης τοπικής...

Και με την ανωτέρω διάταξη, όλως αυθαιρέτως και παρανόμως, παρέχεται η δυνατότητα στον υπουργό Εργασίας να «εξειδικεύει περιπτώσεις των επιχειρήσεων που εξαιρούνται»!



3) Η διάταξη των παρ. 2 και 3 του άρθρου 52, με την οποία θεσπίζεται η ρήτρα εξαίρεσης από την αρχή της επέκτασης της κλαδικής συλλογικής σύμβασης εργασίας ή της προσχώρησης σε αυτή.

Συγκεκριμένα η ρύθμιση αυτή αναφέρει:

Με απόφαση του υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων είναι δυνατόν να κυρωθεί το Πόρισμα του Ανωτάτου Συμβουλίου Εργασίας και να κηρυχθεί γενικώς υποχρεωτική, για όλους τους εργαζόμενους, συλλογική σύμβαση εργασίας ή διαιτητική απόφαση, με τους εξής όρους:
* Για την επέκταση συλλογικής σύμβασης εργασίας ή διαιτητικής απόφασης απαιτείται: α) αίτηση που υποβάλλεται από οποιοδήποτε από τους δεσμευόμενους από αυτή, προς τον υπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, β) τεκμηρίωση των επιπτώσεων της επέκτασης στην ανταγωνιστικότητα και την απασχόληση και κοινοποίηση αυτής στο Ανώτατο Συμβούλιο Εργασίας.

* Το Ανώτατο Συμβούλιο Εργασίας γνωμοδοτεί αιτιολογημένα προς τον υπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων λαμβάνοντας υπόψη: α) την αίτηση για επέκταση, β) την τεκμηριωμένη βεβαίωση της αρμόδιας υπηρεσίας του Υπουργείου ότι, η συλλογική ρύθμιση δεσμεύει ήδη εργοδότες, που απασχολούν ποσοστό μεγαλύτερο του 50% των εργαζομένων του κλάδου ή του επαγγέλματος και γ) το πόρισμα διαβούλευσης των δεσμευομένων μερών, ενώπιον του Ανωτάτου Συμβουλίου Εργασίας, για την αναγκαιότητα της επέκτασης και τις επιπτώσεις της στην ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων, τη λειτουργία του ανταγωνισμού και την απασχόληση.
* Επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα και βρίσκονται σε καθεστώς προπτωχευτικής ή παραπτωευτικής ή πτωχευτικής διαδικασίας ή συνδιαλλαγής ή εξωδικαστικού συμβιβασμού ή οικονομικής εξυγίανσης, ανεξαρτήτως εάν στην επεκτεινόμενη συλλογική ρύθμιση προβλέπονται εξαιρέσεις από την εφαρμογή όρων για εργαζόμενους σε επιχειρήσεις, σύμφωνα με την παράγραφο 8 του άρθρου 3 του Ν.1876/1990, μπορούν να εξαιρούνται από το πρώτο εδάφιο της παραγράφου 2 της παρούσης διάταξης, μετά από αιτιολογημένη γνώμη του Ανωτάτου Συμβουλίου Εργασίας, ως προς όρους ή ως προς το σύνολο της συλλογικής σύμβασης εργασίας ή διαιτητικής απόφασης, που κηρύσσεται υποχρεωτική.
* Η επέκταση ισχύει από την ημερομηνία δημοσίευσης της απόφασης του υπουργού στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως και η ισχύς της λήγει τρεις μήνες μετά την πάροδο ισχύος της συλλογικής ρύθμισης...



4) Οι διατάξεις της παρ. 2 του άρθρου 53, που θεσπίζει τη ρήτρα κατάργησης (ουσιαστικά) της μονομερούς προσφυγής στη Διαιτησία, παρά τις αντίθετες κρίσεις των Ανωτάτων Δικαστηρίων επί του θέματος (ΟλΣτΕ 2307/2014 ΟλΑΠ 25/2014).

Σύμφωνα με τη ρύθμιση αυτή, η μονομερής προσφυγή στη Διαιτησία από κανόνας του Συλλογικού Εργατικού Δικαίου, όλως απαραδέκτως και αντισυνταγματικώς, μετατρέπεται σε «έσχατο και επικουρικό μέσο» τής ασθενέστερης πάντα εργατικής πλευράς.

Η διάταξη αυτή αναφέρει:

Είναι δυνατή η προσφυγή στη διαιτησία μονομερώς από οποιοδήποτε μέρος, ως έσχατο και επικουρικό μέσο επίλυσης συλλογικών διαφορών εργασίας, μόνον στις εξής περιπτώσεις:

α) Εάν η συλλογική διαφορά αφορά επιχειρήσεις δημόσιου χαρακτήρα ή κοινής ωφέλειας, η λειτουργία των οποίων έχει ζωτική σημασία για την εξυπηρέτηση βασικών αναγκών του κοινωνικού συνόλου κατά την έννοια της παρ. 2 του άρθρου 19 του ν. 1264/1982 όπως συμπληρώθηκε με τις παραγράφους 1 και 2 του άρθρου 3 του Ν. 1915/1990,

β) Εάν η συλλογική διαφορά αφορά στη σύναψη συλλογικής σύμβασης εργασίας και αποτύχουν οριστικά οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των μερών και η επίλυση της επιβάλλεται από υπαρκτό λόγο γενικότερου κοινωνικού ή δημοσίου συμφέροντος συνδεόμενο με τη λειτουργία της ελληνικής οικονομίας. Οριστική αποτυχία των διαπραγματεύσεων θεωρείται ότι υπάρχει, εφόσον σωρευτικώς (i) … και (ii) …

Η αίτηση μονομερούς προσφυγής στη διαιτησία, πρέπει να περιέχει και πλήρη αιτιολογία σχετικά με τη συνδρομή των προϋποθέσεων που την δικαιολογούν, η δε διαιτητική απόφαση που εκδίδεται επί αυτής είναι άκυρη εάν δεν περιέχει και πλήρη αιτιολογία σχετικά με τη συνδρομή των προϋποθέσεων που δικαιολογούν τη μονομερή προσφυγή στη διαιτησία...

5) Η προσπάθεια ποδηγέτησης και ελέγχου του συνδικαλισμού


Μια πάγια νεοφιλελεύθερη εμμονή είναι ότι τα συνδικάτα αποτελούν εμπόδιο στην οικονομική πρόοδο. Είναι η αντίληψη ότι κάθε οργανωμένη παρέμβαση στη λειτουργία της αγοράς οδηγεί σε στρεβλώσεις και τελικά σε μειωμένη ανάπτυξη.

Βέβαια, αυτό που ορίζουν ως «στρεβλώσεις» είναι στην πραγματικότητα οι μισθολογικές αυξήσεις, η κατοχύρωση και βελτίωση της κοινωνικής ασφάλισης, η δημόσια και δωρεάν περίθαλψη, οι άδειες μετ’ αποδοχών, ο περιορισμός στις ανεξέλεγκτες απολύσεις και οτιδήποτε άλλο κατέκτησε στην ιστορία του το συνδικαλιστικό κίνημα.

Στη χώρα μας το συνδικαλιστικό κίνημα διέρχεται σοβαρή κρίση. Η ήττα των εργαζομένων στη μάχη κατά των μνημονίων και η επιδείνωση των συνολικών εργασιακών όρων, έχει κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα.

Όμως, οι παρεμβάσεις που επιχειρεί ο κ. Βρούτσης δεν απαντούν σε αυτά τα προβλήματα. Ούτε και θα μπορούσαν άλλωστε, εάν αναλογιστούμε ότι και η παράταξη της ΝΔ, η ΔΑΚΕ, φέρει πολύ μεγάλο μέρος ευθύνης για την κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Αντίθετα, οι παρεμβάσεις που προτάθηκαν απλώς θέλουν να δώσουν την εικόνα μιας κυβέρνησης που βάζει περιορισμούς στη συνδικαλιστική δράση.

Αυτό στηρίζεται σε μια ιδεολογική εμμονή ότι πρέπει στους επενδυτές να προσφερθεί ένα οικονομικό περιβάλλον απαλλαγμένο από τη συνδικαλιστική δράση.

Στηρίζεται, όμως, και σε έναν πρακτικό υπολογισμό, καθώς το επόμενο διάστημα εάν υπάρξουν κινητοποιήσεις αυτές δεν θα έρθουν τόσο από τον ευρύτερο ιδιωτικό τομέα (με την ανεργία ακόμη πάνω από 17,5%, οι συνθήκες είναι πολύ δύσκολες) όσο από το δημόσιο που θα αντιμετωπίσει νέα μέτρα και τις ΔΕΚΟ που θα αντιμετωπίσουν τις νέες ιδιωτικοποιήσεις.

Και τα δύο μέτρα που προτείνονται απλώς προσπαθούν να βάλουν φραγμό στην ελεύθερη συνδικαλιστική δράση. Το «ηλεκτρονικό μητρώο» συνδικαλιστών, υποθέτουμε με την έννοια βάσης δεδομένων για τα μέλη των σωματείων και τους εκλεγμένους συνδικαλιστές, εγείρει σοβαρότατα ζητήματα «φακελώματος» μιας δραστηριότητας που αποτελεί συνταγματικό κατοχυρωμένο δικαίωμα, αλλά εντάσσεται και σε ένα πεδίο κοινωνικών συγκρούσεων.


Και για να δώσουμε ένα παράδειγμα: πριν από μερικά χρόνια, στο χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης, εμφανίστηκε ιστοσελίδα που ανήρτησε το μητρώο ενός σωματείου, ουσιαστικά για να ενημερώνει τους εργοδότες για το ποιοι είναι συνδικαλισμένοι ή όχι. Η ιστοσελίδα κατέβηκε, αλλά το περιστατικό είναι ενδεικτικό μιας νοοτροπίας.

Το δεύτερο μέτρο είναι η «καθολική ηλεκτρονική ψηφοφορία όλων ανεξαιρέτως των εργαζομένων» για τις απεργίες. Δεν θα σταθούμε στα τεράστια προβλήματα εγκυρότητας που γεννούν γενικά οι ηλεκτρονικές ψηφοφορίες. Ούτε καν στην αντίληψη μιας διαδικτυακής εξ αποστάσεως «δημοκρατίας» που αποπνέει. Αλήθεια, πώς θα γίνονται τέτοιες ψηφοφορίες για παράδειγμα εντός εταιρικών δικτύων, με όλα τα προβλήματα χειραγώγησης που θα υπάρξουν;

Το βασικό είναι αλλού: Τα συνδικάτα έχουν συνελεύσεις για να μπορούν να συζητούν και να αποφασίζουν με όρους συμμετοχής των ίδιων των εργαζομένων. Έχουν επίσης εκλογές για να εκλέγουν όργανα και αυτά να εκπροσωπούν τους εργαζομένους. Ο συνδυασμός αυτός μπορεί να οδηγήσει στη γραφειοκρατία, εάν οι συνελεύσεις δεν αξιοποιούνται, μπορεί να οδηγήσει και σε μια βαθιά δημοκρατική λειτουργία και σε αποφάσεις για απεργία με μαζική συμμετοχή και αποτελεσματικότητα.

Οι προτάσεις Βρούτση απλώς θα δυσκολέψουν την απεργία και θα υπονομεύσουν ακόμη περισσότερο τα συνδικάτα. Η ηλεκτρονική ψηφοφορία ακυρώνει την εσωτερική ζωή των συνδικάτων και σε συνδυασμό με υψηλές απαιτήσεις συμμετοχής απλώς θα κάνει εξαιρετικά δύσκολη την κήρυξη των απεργιών άρα και τη δυνατότητα αντίστασης των εργαζομένων. Και αυτό δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί αρνητικό.

...ΚΑΙ μια ΠΡΟΤΑΣΗ προς τον κ. ΒΡΟΥΤΣΗ

Γιατί ξεκινάτε κ. Βρούτση από τους εργαζόμενους, ενώ έπρεπε πρώτα να ζητήσετε από τις επιχειρήσεις να δηλώσουν σε ποιες εργοδοτικές/κλαδικές οργανώσεις ανήκουν, ούτως ώστε να γνωρίζετε τι γίνεται με την επεκτασιμότητα των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και να διαπιστώνεται η απαίτηση για το 50% συν ένα; Ας αφήσουμε στην άκρη την ηλεκτρονική καταγραφή των μελών συνδικαλιστικών ενώσεων, που είναι ουσιαστικά φακέλωμα, με ό,τι συνεπάγεται αυτό.


Πώς ακριβώς θα βοηθήσει στην αντιμετώπιση του “κατακερματισμένου οργανωτικού συνδικαλιστικού συστήματος”, όπως εσείς υποστηρίζετε; Επιπλέον, είναι δυνατόν να αποφασίζουν οι μη συνδικαλιζόμενοι για το αν θα απεργήσει ένα συνδικάτο και μάλιστα με το πάτημα ενός κουμπιού; Ενα κουμπί δηλαδή θα έρχεται να αντικαταστήσει τις συνελεύσεις και τις συλλογικές διεργασίες που γίνονται εντός των χώρων δουλειάς; (!)


Οχι μόνο λοιπόν η Ν.Δ. δεν πιστεύει ότι “ο συνδικαλισμός είναι αντηρίδα της Δημοκρατίας”, όπως φαρισαϊκά υποστηρίζει ο κ. Βρούτσης, αλλά τον απαξιώνει βαθύτατα...

ΑπάντησηΠροώθηση