Αεροπορικό εισιτήριο (άρα και τουρισμός) μόνο με πιστοποιητικό εμβολιασμού;

 

Για να υλοποιηθεί η πρόταση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη προς την Ε.Ε, σύμφωνα με την οποία οι πολίτες που θα διαθέτουν πιστοποιητικό εμβολίου, να μπορούν να μετακινούνται ελεύθερα με αεροπλάνα, πλοία, τρένα κ.λ.π, θα πρέπει πρώτα να απαντηθούν από την επιστημονική κοινότητα αλλά και την ίδια την Ε.Ε, σημαντικά ερωτήματα.

Η κατάσταση είναι πολύπλοκη, γιατί υπάρχουν πολλοί τομείς της δημόσιας και κοινωνικής ζωής που για να επιστρέψουν και πάλι στην κανονικότητα, θα μπορούσαν θεωρητικά, και παρά τις όποιες διαβεβαιώσεις περί του αντιθέτου, να επιβάλουν ως όρο την υποχρέωση εμβολιασμού των πολιτών. Τέτοιοι τομείς είναι ο χώρος των αερομεταφορών, του τουρισμού, της εστίασης και του θεάματος.

Ειδικότερα σε ό,τι αφορά τον τουρισμό και τις αεροπορικές μετακινήσεις, τίθενται τα εξής ερωτήματα:

** Οι εμβολιασθέντες συνεχίζουν ή όχι να μεταδίδουν τον ιό, όπως οι «ασυμπτωματικοί» σήμερα φορείς του ιού; Αυτό δεν έχει ακόμα απαντηθεί επισήμως από την επιστημονική κοινότητα. Στην περίπτωση που οι εμβολιασθέντες θα συνεχίσουν να μεταδίδουν τον ιό, δεν θα πρέπει να λαμβάνονται μέτρα προφύλαξης ώστε να μη μεταδίδουν τον ιό σε εκείνους που δεν έχουν εμβολιαστεί; Το επιχείρημα ότι θα διαμορφωθούν fast lines  στα αεροδρόμια για τη γρήγορη διέλευση των εμβολιασθέντων από τους ελέγχους, δεν θα έχει ουσιαστικό αντίκρυσμα, καθώς τελικά για να ταξιδέψουν (“πετάξουν”) θα πρέπει αναμένουν τους ελέγχους των συνεπιβατών τους που δεν έχουν εμβολιαστεί!

** Δεδομένου ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει «αναγνωρίσει» ακόμα τα εμβόλια της Ρωσίας και της Κίνας, πώς θα αντιμετωπίζονται οι τουρίστες οι προερχόμενοι όχι μόνον από τις δύο αυτές χώρες, αλλά και από τρίτες χώρες που επέλεξαν τα συγκεκριμένα δύο εμβόλια για τον εμβολιασμό των πολιτών τους; Σημειώνεται, ότι το ρωσικό εμβόλιο έχουν επιλέξει ήδη η Ουγγαρία και η Σερβία, ενώ το κινεζικό εμβόλιο έχουν επιλέξει η Τουρκία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Αίγυπτος και άλλες χώρες της Ασίας. Από τη στιγμή λοιπόν, που η Ε.Ε δεν ανάβει το «πράσινο φως» για τα εμβόλια της Ρωσίας και της Κίνας, πώς θα επιτρέψει την ελεύθερη μετακίνηση σε αεροπλάνα, πλοία, τρένα κ.λ.π  , εντός των ευρωπαϊκών συνόρων, των εμβολιασμένων με τα δύο συγκεκριμένα εμβόλια (Ρώσων, Ούγγρων, Σέρβων, Τούρκων, Αράβων, Ασιατών κ.λ.π); Παρεμπιπτόντως, οι Ρώσοι που επισκέπτονται κάθε χρόνο την Ελλάδα ανέρχονται σε περίπου 1 εκατομμύριο, οι Τούρκοι σε περίπου 800.000, οι Σέρβοι σε 600.000 κ.ο.κ.

** Όσον καιρό δεν θα υπάρχουν εμβόλια διαθέσιμα για όλους, θα μπορούν να  επιβάλλονται  διαφορετικοί κανόνες ταξιδίων για τους εμβολιασθέντες;  Καταρχήν, όλοι έχουν  μεγάλο συμφέρον να μπορέσουν να εμβολιαστούν, εφόσον το επιθυμούν. Και αυτό ισχύει και για τους εργαζόμενους και τους επισκέπτες σε επιχειρήσεις τουρισμού και εστίασης. Όμως, όσο καθυστερεί ο εμβολιασμός όλων των ηλικιακών ομάδων, οι κλάδοι αυτοί δεν θα πρέπει να είναι προσβάσιμοι σε όλους, χωρίς διακρίσεις;  Για παράδειγμα, οι νέοι σε ηλικία πολίτες, οι οποίοι λόγω ακριβώς της ηλικίας τους θα εμβολιαστούν τελευταίοι, δεν θα πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους εμβολιασθέντες όταν ταξιδεύουν ή πηγαίνουν σε εστιατόρια και κινηματογράφους;  Ή μήπως θα τους απαγορευτούν όλα αυτά μέχρι να εμβολιαστούν;

** Όσοι από επιλογή  δεν θα εμβολιαστούν, καθώς ο εμβολιασμός δεν είναι υποχρεωτικός, πώς θα προστατεύονται ώστε να μην  πέφτουν θύματα διακρίσεων και αποκλεισμού από τμήματα της κοινωνικής και οικονομικής ζωής; Συγκεκριμένα, όταν αεροπορικές εταιρείες, ξενοδοχεία ή εστιατόρια θα παρέχουν πρόσβαση στις υπηρεσίες τους μόνο σε όσους εμβολιάζονται, δεν θα υπάρξουν προβλήματα διάσπασης της κοινωνίας;

‘Ενα μικρό συννεφάκι από τις τριανταφυλλιές πέταξε ψηλά στον ουρανό

 

ΤΟ ΥΣΤΑΤΟ ΧΑΙΡΕ ΣΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΜΠΕΤΙΝΑΚΗ

Με μουσική του Μίκη σε στίχους Ν. Γκάτσου «Στον άλλο κόσμο που θα πάς» αποχαιρέτισαν την Τετάρτη το πρωί φίλοι και συγγενείς τον Κώστα , σε πολιτική κηδεία σε αίθουσα του κοιμητηρίου της Κηφισιάς, με τον επιστήθιο φίλο του Δημήτρη Χριστόπουλο να παίζει το μοτίβο στη φυσαρμόνικα.
Προηγουμένως ο αδελφικός του φίλος και συμφοιτητής του Δημήτρης Τσαλαπάτης (πρ Α Αντιπρόεδρος της ΕΣΗΕΑ και π. Πρόεδρος της ΠΟΕΣΥ) ανέγνωσε τον επικήδειο. Αναφέρθηκε στη συνολική του διαδρομή την ακεραιότητα του, την μαχητική του αρθρογραφία και το δόγμα που καθιέρωσε και υπηρετεί και η συνδικαλιστική παράταξη της ΚΕΔ «Ζόρικη υπόθεση η είδηση αλλά ο κόσμος πρέπει να μαθαίνει για ΟΛΑ την αλήθεια»
Επισημάνθηκε το γεγονός ότι το άγγελμα της μεγάλης απώλειας έγινε στο διαδίκτυο από τον Κώστα Ντελέζο ηγετικό στέλεχος της ΚΕΔ, μέλος του ΔΣ του ΕΔΟΕΑΠ και εκπρόσωπο των εργαζομένων στα ΝΕΑ που ανέφερε: «"Έφυγε" ένας μεγάλος μαχητής της ζωής και της Δημοσιογραφίας... Ο φίλος, αδελφός και σύντροφος, Κώστας Μπετινάκης, ταξιδεύει ήδη για τη "γειτονιά των Αγγέλων" ...Γενναίος ως το τέλος».

Έγινε αναφορά για το σχόλιο του Γ Παπαχρήστου ο οποίος στη στήλη του στα ΝΕΑ την προηγούμενη σημείωνε:
«…..Ομιλώ και για την απώλεια που είχε η μεγάλη οικογένεια του ΔΟΛ, τον θάνατο του Κώστα Μπετινάκη. Ο Κώστας, ένας σπουδαίος δημοσιογράφος, ο οποίος επί χρόνια διηύθυνε το τμήμα εξωτερικών ειδήσεων της εφημερίδας, είχε αποσυρθεί το τελευταίο διάστημα από το επάγγελμα, αλλά όσοι μείναμε πίσω, έχουμε να θυμόμαστε τον χαμογελαστό γίγαντα που πάντα είχε έναν καλό λόγο για τον καθένα. Ευγενής, φιλικός, και ιδιαίτερα καλλιεργημένος, υπήρξε βαθύς μελετητής της διεθνούς πολιτικής, και μπορούσε με άνεση να σου αναλύσει με πέντε κουβέντες από το πολιτικό πρόβλημα μιας «δημοκρατίας» της Λατινικής Αμερικής, μέχρι το ποια είναι η πολιτική κατάσταση στη Ρωσία, κάτω από τα επιφαινόμενα. Πραγματικός δημοκράτης, και προοδευτικός ως άτομο, «πράσινος» με τα όλα του (ΠΑΣΟΚ και μόνο ΠΑΣΟΚ) ο Κώστας, ο φίλος μας ο Κώστας, έφυγε νικημένος από την αρρώστια με την οποία πάλευε επί χρόνια, νικηφόρα. Καλό ταξίδι σύντροφε...».
Ανάλογη αναφορά έγινε και το κείμενο συναδέλφου από Τα ΝΕΑ στη σελίδα με τα Διεθνή.
«…Ο Κώστας Μπετινάκης, που έφυγε το Σάββατο από τη ζωή σε ηλικία 72 ετών, ήταν για πολλά χρόνια κομμάτι αυτής της εφημερίδας. Επικεφαλής του διεθνούς τμήματος, υποδέχθηκε τις νεότερες γενιές, όλους εμάς τους «Σουλτσμπέργκερ», όπως έλεγε ως τρυφερό πείραγμα.
Σε γραφεία μιας εποχής χωρίς Ιντερνετ και με στοίβα τα τηλεγραφήματα που απλώνονταν στο πάτωμα.
Ηταν μια πατρική φιγούρα με όλα όσα αυτό ενέχει: πολλά, μα πάρα πολλά γέλια, ατελείωτες συζητήσεις με τα πόδια πάνω στο γραφείο και την πίπα στο χέρι και καβγάδες για τα διεθνή θέματα που ακούγονταν σε όλο τον όροφο εκεί στη Χρήστου Λαδά και τελείωναν συνήθως, όπως στο γαλατικό χωριό, με τσιμπούσια.
Ο Κώστας ζούσε με καρδιά και τρυφερότητα, με αιχμή τη σύζυγό του Μίνα, τις κόρες του Κατερίνα και Μαρία και τελευταία τα εγγόνια του. Αγαπούσε τη δουλειά, ενημερωνόταν, ταξίδευε και όταν πήρε σύνταξη συνέχισε να γράφει στην ιστοσελίδα του και ασχολήθηκε με τα συνδικαλιστικά μας θέματα ως μέλος του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ. Δεν είναι τυχαίο ότι ήταν ένας από τους πιο αγαπητούς συναδέλφους σε ένα συχνά αυτάρεσκο επαγγελματικό περιβάλλον. Ο Κωστάκης που δεν έχανε το γέλιο του ακόμα και όταν πέρασε δύσκολες καταστάσεις με την υγεία του. Ο Κώστας που είναι ένα κομμάτι της ψυχής αυτής της εφημερίδας…».

Με τον τίτλο Έφυγε από την ζωή ένας δικός μας άνθρωπος αναφέρθηκε η zougla.gr στην απώλεια του Κώστα σημειώνοντας:
«…Πάλεψε με πείσμα και λεβεντιά μέχρι την τελευταία στιγμή με την ασθένεια που τον βασάνιζε.
Παρά τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετώπιζε έγραφε καθημερινά τα άρθρα του και υποστήριζε με πάθος αυτά που ο ίδιος ήθελε. Πεισματάρης δεν έβαζε νερό στο κρασί του όταν συζητούσε και έγραφε για θέματα που αφορούν τα μεγάλα πολιτικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κόσμος σήμερα.
Κρητικός με τα όλα του δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί του όταν ακουμπούσε κανείς ζητήματα αξιών, αξιοπρέπειας και ανθρωπιάς. Η οικογένεια της «Ζούγκλας» εύχεται στη γυναίκα του, τις θυγατέρες του και τα εγγόνια του, θερμά συλλυπητήρια. Συνηθίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις κάποιος να γράφει δυο λόγια για τη ζωή του συναδέλφου που φεύγει για το μεγάλο ταξίδι.
Εμείς εδώ στην αίθουσα σύνταξης αφήνουμε τον ίδιο τον Κώστα Μπετινάκη να μας πει δυο πράγματα για τη ζωή του όπως ο ίδιος τα έζησε και όπως ο ίδιος τα θυμόταν αναφέρεται πριν από την ανάρτηση ενός αυτοβιογραφικού κειμένου από το βιβλίο του Κ. Μπετινάκη το 17ο Κεφάλαιο…»

Η σορός του οδηγήθηκε στη Ριτσώνα, σύμφωνα με την επιθυμία του, και την άλλη μέρα το μεσημέρι ένα ελαφρύ αεράκι μαζί με το άρωμα από τις τριανταφυλλιές του κήπου του, σήκωσε κι ένα μικρό συννεφάκι που πέταξε ψηλά στον ουρανό.

- από το styx

ΙΔΟΥ ΠΟΙΟΙ ΜΙΛΑΝΕ για τους Δημοσιογράφους και την Ενημέρωση...!

Ή αλλιώς "όταν οι θύτες υποδύονται τους τιμητές"...

Να ξεκαθαρίσω από την αρχή, ότι η λίστα με τα ποσά για το «Μένουμε Σπίτι» έπρεπε να έχει δημοσιοποιηθεί ... χτες. Όπως και οι λίστες με τα ποσά που δόθηκαν σε ΜΜΕ και ιστοσελίδες επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ από ΔΕΚΟ, τράπεζες και κυβερνητικές καμπάνιες...

Όσο για το απαράδεκτο σποτάκι των ΣΥΡΙΖΑίων, όχι κατά των ιδιοκτητών ΜΜΕ, αλλά μόνον κατά των δημοσιογράφων (όλων ανεξαιρέτως), δεν θα έπρεπε να προκαλεί έκπληξη, γιατί απλά περιγράφει το πώς ακριβώς έβλεπαν και αντιμετώπιζαν τους δημοσιογράφους την εποχή της παντοδυναμίας τους, όταν συγκυβερνούσαν με τους ΑΝΕΞΕΛ...

Προκαλεί όμως οργή η κυνικότητά τους και η υποκρισία τους, όταν γνωρίζουν ότι έκαναν πολλά χειρότερα έως πριν ακριβώς έναν χρόνο, χωρίς να δώσουν ούτε μια φορά λογαριασμό για το δημόσιο χρήμα που μοίρασαν επί 4 ολόκληρα χρόνια στα φιλικά τους ΜΜΕ. 

Άλλωστε, ποτέ δεν έκρυψαν, ο ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά ο αρχηγός του, την εχθρότητά τους απέναντι στους δημοσιογράφους... Μάλιστα, ορισμένα πρώην κυβερνητικά στελέχη είχαν μετατρέψει τον πόλεμό τους κατά της διαπλοκής, σε αέναη επίθεση εναντίον των δημοσιογράφων, με προφανή στόχο τη χειραγώγηση της ελευθεροτυπίας.

Επειδή λοιπόν, κάποιοι θεωρούν ότι όλοι οι δημοσιογράφοι τρώνε κουτόχορτο, να τους υπενθυμίσουμε οι υπόλοιποι ορισμένα πράγματα:

ΔΕΝ ΗΤΑΝ Ο ΣΥΡΙΖΑ, που μαζί με τους ΑΝΕΛ, είχαν στήσει με δημόσιο χρήμα μια σειρά ιστοσελίδες και "στρατό" από ανώνυμα τρολ για να περνάνε την πολιτική τους, να κάνουν μπούλινγκ στους αντιπάλους και να «ευλογούν» το …έργο τους; Και οι  οποίες ιστοσελίδες -μαζί με τα τρολ- έχουν πλέον εξαφανιστεί γιατί δεν υπάρχει κρατικό χρήμα να τις συντηρεί…

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΙ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, που απέκλειαν τους «ενοχλητικούς» δημοσιογράφους  από τις επίσημες ενημερώσεις των υπουργείων, ενώ την ίδια στιγμή μεθόδευαν αναίτιες προσαγωγές άλλων «ενοχλητικών» στα αστυνομικά τμήματα και στις αυτόφωρες διαδικασίες των δικαστηρίων;

ΔΕΝ ΗΤΑΝ Ο ΣΥΡΙΖΑ, που στις διάφορες κομματικές εκδηλώσεις του (π.χ. TaeKwonDo), έπαιζε βίντεο και αναρτούσε φωτογραφίες «στοχοποιημένων» δημοσιογράφων, για να τους διαπομπεύουν στη συνέχεια τα φιλικά τους ΜΜΕ και τα διάφορα ανώνυμα τρολ μέσω των social media ;

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΙ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, που με το Ινστιτούτο της Φλωρεντίας και τον διαβόητο  νόμο Παππά, μεθόδευαν τον έλεγχο των καναλιών, με υποψήφιους καναλάρχες τον "λαγό" Σαββίδη και τον Καλογρίτσα με τα "βοσκοτόπια" της Κεφαλονιάς, τον  οποίο έστειλε ο Παππάς στον επίσης υποψήφιο στον ίδιο  διαγωνισμό Βαγγέλη Μαρινάκη, να ...τον δανείσει με 20 εκατ. ευρώ; (!!!)

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΙ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που χρησιμοποιούσαν κομματικά έντυπα για να απειλούν και να εκβιάζουν ακόμα και ανώτατους δικαστικούς που δεν ήταν διατεθειμένοι να παίξουν το παιχνίδι τους;

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΙ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που χρησιμοποιούσαν ελεγχόμενα ΜΜΕ και δημοσιογράφους στο στήσιμο "υποθέσεων" για να σπιλώσουν τους πολιτικούς αντιπάλους τους και "να στείλουν μερικούς στη φυλακή" για να πάρουν τις εκλογές (οι Πολάκηδες);

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΙ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που έστελναν ζεστό χρήμα από τις ΔΕΚΟ και τις διάφορες κυβερνητικές καμπάνιες στα ελεγχόμενα από τους ίδιους (πάσης φύσεως) ΜΜΕ, έντυπα και ηλεκτρονικά, αποκλείοντας τελείως από το χρήμα αυτό άλλα "μη αρεστά" έντυπα (π.χ. ΔΟΛ) που δεν τους προσκυνούσαν;

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΙ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που διέλυσαν τα Ταμεία των δημοσιογράφων, τα οποία δεν είχαν εισπράξει ούτε 1 ευρώ από το κράτος, μόνο και μόνο για να διαλύσουν και τον κλάδο;

ΤΟ "ΚΕΦΑΛΑΙΟ" ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΛΑΜΠΡΑΚΗ (ΔΟΛ)

Ποιος δεν θυμάται τη λυσσώδη προσπάθεια της κυβέρνησης Τσίπρα να κλείσει τα ΝΕΑ, το ΒΗΜΑ, τον Ρ/Σ ΒΗΜΑ FM και τις άλλες ιστοσελίδες του ΔΟΛ; 

Συλλήβδην ο ΔΟΛ, η διοίκησή του, οι δημοσιογράφοι και όλοι όσοι σχετίζονταν με τον Οργανισμό, απαξιώνονταν ισοπεδωτικά ως όργανα της διαπλοκής (χαρακτηριστικό ήταν το άρθρο του πρωθυπουργικού συμβούλου Θ. Καρτερού στην «Αυγή» με τίτλο «Ο ΔΟΛ παραμένει... ΔΟΛ»).

Πάντως, κάποια στιγμή, όταν άρχισε να κλυδωνίζεται ο Ψυχάρης, …βελτίωσαν τη θέση τους (!) με σκοπό να τεθεί σε εφαρμογή το σχέδιο Φλαμπουράρη, που προέβλεπε τη συγχώνευση του ΔΟΛ με τον Πήγασο του Μπόμπολα και το MEGA, ώστε το «καθεστώς» να αποκτήσει το δικό του μεγάλο μιντιακό συγκρότημα, κατισχύοντας έναντι οποιουδήποτε άλλου.

Συγκεκριμένα, την Πέμπτη 29 Δεκεμβρίου 2016 πραγματοποιήθηκε σύσκεψη στο Μέγαρο Μαξίμου των τεσσάρων συστημικών τραπεζών (Εθνική, Πειραιώς, Eurobank, Alpha Bank) υπό τον Αλ. Φλαμπουράρη με τη συμμετοχή του Ν. Παππά.

Εκεί, ο Φλαμπουράρης ανέπτυξε ένα σχέδιο συγχώνευσης του ΔΟΛ (Ψυχάρης) και του Πήγασου (Μπόμπολας), πράγμα που θα έβαζε κάτω από κοινή ιδιοκτησία όχι μόνο τις εφημερίδες, τα περιοδικά, τα ραδιόφωνα, το πρακτορείο διανομής και την εκτυπωτική μονάδα, αλλά και το Mega Channel, του οποίου ΔΟΛ και Πήγασος είχαν μαζί την πλειοψηφία.

Το σχήμα θα αναλάμβαναν να διοικήσουν στελέχη της επιλογής της κυβέρνησης. Ουσιαστικά δηλαδή το μεγαλύτερο μέρος του Τύπου θα περνούσε υπό κυβερνητικό έλεγχο.

Ευτυχώς για τη χώρα (και τον Τύπο) το σχέδιο ήταν υπέρμετρα φαραωνικό για να αποδειχτεί υλοποιήσιμο. Ακόμη περισσότερο, που δεν υπήρχε κάποιος διατεθειμένος να βάλει ζεστά λεφτά στο τραπέζι.

Οι τράπεζες φοβήθηκαν ενδεχομένως και τις πολιτικές προεκτάσεις του εγχειρήματος. Εκαναν πάντως πίσω, και τα δύο συγκροτήματα Τύπου ακολούθησαν τη χωριστή μοίρα τους.

Για τους εμπνευστές του σχεδίου αυτού, θα έπρεπε ολόκληρος ο ΔΟΛ να υποστεί «συριζοποίηση». Δηλαδή, για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ο ΔΟΛ, είτε δεν θα αφηνόταν (θα του έβαζαν λουκέτο) να απεργάζεται σύσσωμος την υπονόμευση της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, είτε θα εργαζόταν άοκνα για τη στήριξή της. Άλλος δρόμος δεν υπήρχε…

Στο πλαίσιο αυτό:

ΔΕΝ ΗΤΑΝ Ο Τσίπρας, που αξίωνε προσωπικά, με σιωπηλό μάρτυρα μια όχι και τόσο αθώα ... "γάτα των Ιμαλαίων", να απολυθούν από τα ΝΕΑ συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι, θέτοντάς το ως έναν από τους όρους για να μην κλείσει τον ΔΟΛ;

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΙ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που έστειλαν τον Βασίλη Μουλόπουλο να αναλάβει ρόλο τοποτηρητή συνολικά στον ΔΟΛ και ειδικότερα τη διεύθυνση των ΝΕΩΝ (μια ακόμη ντροπή του Ψυχάρη που το δέχτηκε), ώστε στη συνέχεια να έρθει να αγοράσει τον Οργανισμό με συνοπτικές διαδικασίες ο «φίλος επιχειρηματίας» Ιβάν  Σαββίδης;  Δεν υπολόγισαν όμως τις σφοδρές αντιδράσεις των εργαζομένων, που αν και απλήρωτοι επί μήνες, τους πέταξαν έξω με τις κλωτσιές και τους δύο, υπερασπιζόμενοι την ιστορία του μακροβιότερου δημοσιογραφικού Οργανισμού…!

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ο συγκυβερνήτης του Τσίπρα, Πάνος Καμμένος, που όντας βέβαιος ότι ο φίλος του Ιβάν Σαββίδης θα πάρει το ΔΟΛ, πανηγύριζε μέσα στο κυβερνητικό αεροσκάφος επιδεικνύοντας ως λάφυρο το τελευταίο φύλλο των ΝΕΩΝ των εργαζομένων; Δυστυχώς και γι΄ αυτόν, οι εργαζόμενοι του ΔΟΛ και ο δικαστικός αγώνας τους, δεν επέτρεψαν εκείνο το φύλλο των ΝΕΩΝ να ήταν το τελευταίο...

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ο Τσίπρας, που στις 9 Φεβρουαρίου 2017 από το βήμα της Βουλής ανακοίνωνε περιχαρής ότι «ο ΔΟΛ έκλεισε με δικαστική απόφαση»;  Ήταν ακριβώς την ημέρα που θα εκδικαζόταν στο Πρωτοδικείο η προσφυγή των εργαζομένων των ΝΕΩΝ και του ΒΗΜΑΤΟΣ για την απελευθέρωση του λογαριασμού του ΔΟΛ, στον οποίο κατέληγαν τα έσοδα από τις πωλήσεις και τη διαφήμιση.  Ήταν ο λογαριασμός που μόλις είχαν δεσμεύσει οι τράπεζες με συγκεκαλυμμένη πολιτική απόφαση και ο οποίος τελικά απελευθερώθηκε με άλλη απόφαση της Δικαιοσύνης, που έκανε δεκτή την προσφυγή των εργαζομένων. Το γεγονός αυτό τελικά, επέτρεψε στις εφημερίδες του ΔΟΛ να ...αναπνεύσουν και να  συνεχίσουν να κυκλοφορούν…

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ο Τζαννακόπουλος που ως παρατρεχάμενος του Μαξίμου (δεν είχε γίνει ακόμα υπουργός) μόλις πληροφορήθηκε τη νίκη αυτή των εργαζομένων του ΔΟΛ στα δικαστήρια, έσπασε το κινητό του τηλέφωνο, πετώντας το με δύναμη στο μαρμάρινο πάτωμα των διαδρόμων από τα νεύρα του;

ΔΕΝ ΗΤΑΝ το τραπεζικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ στα μη εξυπηρετούμενα επιχειρηματικά δάνεια της Εθνικής Τράπεζας (Καποτόπουλος), ο οποίος πίεζε να μην απελευθερωθεί το ποσό που αντιστοιχούσε στο Δώρο Χριστουγέννων των εργαζομένων του ΔΟΛ (Δεκέμβριος του 2016), ευελπιστώντας ότι  έτσι θα εξωθούνταν οι εργαζόμενοι σε έξοδο από τον Οργανισμό;

ΔΕΝ ΗΤΑΝ οι τότε επικεφαλής του ΣΔΟΕ που έστελναν κλιμάκια για στοχευμένους ελέγχους σε όσες μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις τολμούσαν, παρά τις κυβερνητικές νουθεσίες, να δώσουν διαφήμιση, στηρίζοντας την έκδοση των εντύπων του ΔΟΛ;

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ο Φώτης Μπόμπολας που ως συνεταίρος του Ψυχάρη στην εκτυπωτική ΙΡΙΔΑ, ζητούσε κάθε Τετάρτη προκαταβολικά το ποσό των 60.000 ευρώ για να τυπωθούν ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο και το ΤΟ ΒΗΜΑ της Κυριακής; Ο Μπόμπολας που είχε προσεταιριστεί το καθεστώς των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ευελπιστούσε ότι θα τον έσωζαν (οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ) και για το λόγο αυτό περίμενε το λουκέτο σε ΝΕΑ-ΒΗΜΑ, μήπως και καρπωθεί την κυκλοφορία τους το αναιμικό ΕΘΝΟΣ του.

ΔΕΝ ΗΤΑΝ οι «μπράβοι» του «συστήματος» που απείλησαν ένα βράδυ στο Κολωνάκι να λιώσουν τον Παναγιώτη Λάμψια για τη σκληρή γραμμή που κρατούσαν ΤΑ ΝΕΑ έναντι του «καθεστώτος» των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στη διάρκεια της Ειδικής Διαχείρισης του ΔΟΛ;

ΔΕΝ ΗΤΑΝ οι τράπεζες που κατ΄ εντολήν του «συστήματος» αρνούνταν να χρηματοδοτήσουν την Ειδική Διαχείριση του ΔΟΛ, με σκοπό να εγκαταλειφθεί η υλοποίηση της δικαστικής απόφασης για την εν λειτουργία εκκαθάριση του Οργανισμού και την πώλησή του με πλειστηριασμό; Οι άνθρωποι σαφώς και δεν ήθελαν τον πλειστηριασμό, γιατί το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να εκποιηθούν σε δικούς τους φίλους (Σαββίδης, Μελισσανίδης κ.λ.π) μόνο οι τίτλοι του ΔΟΛ σε εξευτελιστική τιμή. Πίστευαν οι αφελείς, ότι εάν έφτιαχναν "ΤΑ ΝΕΑ και ΤΟ ΒΗΜΑ του ΣΥΡΙΖΑ", οι αναγνώστες θα τους ακολουθούσαν!  Παρά την ασφυξία που προκάλεσαν στο ΔΟΛ το Μάϊο του 2017, πιέζοντας τους τραπεζίτες να μην πληρώνουν ούτε τα δεδουλευμένα, οι εργαζόμενοι συνέχισαν να δουλεύουν απλήρωτοι κι έτσι κατέστη δυνατό να γίνει ο πλειστηριασμός για την πώληση του ΔΟΛ.

ΔΕΝ ΗΤΑΝ οι δικηγόροι μεγάλων δικηγορικών γραφείων του ΣΥΡΙΖΑ που όταν συζητείτο η εγκατάσταση Ειδικού Διαχειριστή στο ΔΟΛ, ζητούσαν από την πρωτοδίκη αντί γι  αυτό να κλείσει ο ΔΟΛ για 6-8 μήνες και να εκπλειστηριαστούν μόνον οι τίτλοι του;

ΔΕΝ ΗΤΑΝ η νέα εισαγγελέας Διαφθοράς, η οποία λίγες μέρες αφότου ανέλαβε τα καθήκοντά της, η πρώτη έρευνα που διέταξε από το νέο της πόστο, αφορούσε το πόσα χρήματα δίνει ο Ειδικός Διαχειριστής για τη λειτουργία του ΔΟΛ και την έκδοση των ΝΕΩΝ και του ΒΗΜΑΤΟΣ;

ΔΕΝ ΗΤΑΝ οι κολλητοί-ές του Παππά που στις γενικές συνελεύσεις των εργαζομένων των ΝΕΩΝ και του ΒΗΜΑΤΟΣ κατέληγαν πάντα με την προτροπή «γιατί κρατάμε ανοιχτό αυτό το μπουρδέλο (σ.σ το ΔΟΛ) και δεν το κλείνουμε, αφού οι τράπεζες δεν μας πληρώνουν»;  Όταν, βέβαια, κατάλαβαν ότι οι άλλοι εργαζόμενοι αντιλήφθηκαν το ρόλο του σαμποτέρ που έπαιζαν, σηκώθηκαν κι έφυγαν μόνοι τους για άλλα φιλικά προς το «σύστημα» μαγαζιά…

(Τα «ΔΕΝ ΗΤΑΝ» στην υπόθεση του ΔΟΛ είναι ακόμα πάρα πολλά. Προσωπικά υπόσχομαι να περιληφθούν όλα -με διευθύνσεις και ονόματα- στο βιβλίο που ετοιμάζω  για τις 1000+1 μέρες που συντάραξαν το ΔΟΛ).

ΤΟ MEGA

Αντίστοιχη με τον ΔΟΛ, βέβαια, ήταν και η μεταχείριση του τηλεοπτικού σταθμού MEGA. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήδη από την προεκλογική περίοδο του 2015 είχε στοχοποιήσει τον τηλεοπτικό σταθμό με σκοπό την απαξίωσή του.

Όταν έγιναν κυβέρνηση, οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ χρησιμοποίησαν κάθε μέσο για να κλείσουν το MEGA, στην προσπάθειά τους να ελέγξουν τι θα βλέπουμε και τι θα ακούμε.  Γι’ αυτό και τα βοσκοτόπια, ο λαγός, τα τσάμικα, η γελοιοποίηση όταν τα 4 ιδιωτικά κανάλια -αυτά τάχα μπορούσαν να εκπέμψουν- έγιναν 7.  Τελικά, τα κατάφεραν να κλείσουν προσωρινά το MEGA με τη βοήθεια βεβαίως και κάποιων μετόχων του, που προτίμησαν να θυσιάσουν το κανάλι για να πάνε καλά οι άλλες (και μιντιακές) δουλειές τους.

Με το κλείσιμο του MEGA, κάτι που δεν κατάφεραν στην περίπτωση του ΔΟΛ, έπεσαν και οι μάσκες. Ο ίδιος ο διευθυντής του Γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού, Θανάσης Καρτερός, σε άρθρο του στην Αυγή, στις 11 Ιουλίου του 2018, είχε προκαλέσει αίσθηση, όταν απαντώντας σε άρθρο του δημοσιογράφου Γιάννη Πρετεντέρη, είχε γράψει: «Μα λέει ότι ως συνωμότες, σκευωροί, παρακράτος, είμαστε ανίκανοι. Εξανίστασαι μαϊμουδικώς, ή όχι; Εμείς ανίκανοι βρε μπουνταλά; Που σπρώξαμε στη χρεοκοπία τον Ψυχάρη σου και σε λουκέτο το Mega σου;».

ΙΔΟΥ ΛΟΙΠΟΝ ΠΟΙΟΙ ΜΙΛΑΝΕ ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ…

Όχι στην απαλλαγή «πόθεν έσχες» για ιδιοκτήτες ΜΜΕ

Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενώσεων Συντακτών (ΠΟΕΣΥ) καταγγέλλει τις μεθοδεύσεις της κυβέρνησης, η οποία στο πλαίσιο του «αναπτυξιακού» νομοσχεδίου απαλλάσσει τα φυσικά πρόσωπα που ελέγχουν τα ΜΜΕ από την υποχρέωση υποβολής «πόθεν έσχες», προσφέροντάς τους πλήρη ασυλία από τον επιβεβλημένο έλεγχο.
Παράλληλα επεκτείνει την εξαίρεση ονομαστικοποίησης των μετοχών και για τους οργανισμούς συλλογικών επενδύσεων.
Αντίθετα, διατηρείται η υποχρέωση υποβολής.. «πόθεν έσχες» για όλους τους δημοσιογράφους της χώρας, ακόμη και γι’ αυτούς που είναι απλήρωτοι ή είναι εν επισχέσει ή είναι άνεργοι.
Η ΠΟΕΣΥ καλεί την κυβέρνηση, έστω και την τελευταία στιγμή, να αποσύρει τις επίμαχες προβλέψεις του νομοσχεδίου για τους ιδιοκτήτες ΜΜΕ, ώστε να υπάρξει καθεστώς πλήρους διαφάνειας, όπως απαιτείται σε μία δημοκρατική πολιτεία, στην οποία όλοι πρέπει να είναι ίσοι απέναντι του νόμου.

Είναι ρουσφέτι; Γίνεται πράξη...! Κι άσε το ΣτΕ να ...κουρεύεται...!

Το μεταμεσονύκτιο δώρο της κυβέρνησης προς τους ιδιοκτήτες ΜΜΕ, ήταν αναμενόμενο, αλλά όχι σε... τέτοια έκταση. Η Ν.Δ. καταργεί με ένα άρθρο (αρ. 158), του κατά τα άλλα "Αναπτυξιακού" νομοσχεδίου (!), προηγούμενους νόμους που επέβαλλαν -για λόγους διαφάνειας- την αναγκαστική ονομαστικοποίηση των μετοχών σε κάθε εταιρεία ΜΜΕ.

Το συγκεκριμένο άρθρο που ...παρεισέφρησε νύκτωρ στο πολυνομοσχέδιο -δεν τέθηκε καν σε δημόσια διαβούλευση- το οποίο καταργεί και εργασιακά δικαιώματα κατ' απαίτηση των εργοδοτών, προβλέπει ότι: Οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ δεν θα έχουν πλέον την υποχρέωση να καταθέτουν «Πόθεν Έσχες», ενώ κανείς δεν θα γνωρίζει ποιος είναι ο πρώτος ή ο τελευταίος μέτοχος μιας ανάλογης επιχείρησης, μια και όλα θα συμπεριλαμβάνονται στα πάσης φύσεως funds.

Έτσι, η επιστροφή στην αδιαφάνεια, ώστε να μην είναι γνωστό ποιος κρύβεται πίσω από κάθε μέσο ενημέρωσης, είναι το φυσικό πλαίσιο της νέας χειραγώγησης της πολιτικής από την μιντιακή εξουσία, οικονομικών παραγόντων.

Το αστείο είναι, ότι το βασικό επιχείρημα για τη συγκεκριμένη θεσμοθέτηση, είναι η ανάπτυξη και οι επενδύσεις!

Ωστόσο, οι κυβερνώντες γνωρίζουν πολύ καλά ότι η διάταξη που προωθούν, έχει ήδη απορριφθεί από το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ). Κι αυτό κάνει τα πράγματα ακόμα πιο σοβαρά.

Συγκεκριμένα, η ΕΙΤΗΣΕΕ (η συνδικαλιστική οργάνωση των ιδιοκτητών ιδιωτικών καναλιών), σε ανύποπτο χρόνο, είχε ζητήσει με προσφυγή της στο ΣτΕ, η οποία ωστόσο, απορρίφθηκε ως αβάσιμη από την Επιτροπή Αναστολών του Συμβουλίου (165/2017), να μην καταθέτουν «πόθεν έσχες» τα μέλη της - καναλάρχες.

Στην προσφυγή της υποστήριζε ότι η απόφαση για την υποχρέωση υποβολής «πόθεν έσχες» για τα στελέχη των τηλεοπτικών σταθμών, είναι εξαρχής αντισυνταγματική!

Ειδικότερα, ισχυριζόταν πως η υποχρέωση αυτή πλήττει υπέρμετρα την ελευθερία της τηλεόρασης, την πολυφωνία, τον πλουραλισμό και την ενημέρωση!

Επίσης, ισχυριζόταν ότι παραβιάζει το δικαίωμα στην προστασία των προσωπικών δεδομένων, του ιδιωτικού βίου και της ασφάλειας των υπόχρεων και των οικογενειών τους!

Ακόμα, υποστήριζε πως υπήρχε κίνδυνος για τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων ΜΜΕ...!!!

Εάν τελικά η προωθούμενη διάταξη, την οποία το ΣτΕ απέρριψε ως αβάσιμη, γίνει νόμος του κράτους, "Πόθεν Έσχες" θα υποβάλλουν μόνον οι εργαζόμενοι -και πολλές φορές απλήρωτοι ή υποαμειβόμενοι- δημοσιογράφοι των ΜΜΕ και όχι τα αφεντικά τους...!

Στην περίπτωση αυτή, δεν θα πρόκειται απλά για παράδοξο, αλλά για ωμή πρόκληση...

Άλλωστε, ποιος θυμάται τους χιλιάδες απολυμένους και τους άνεργους δημοσιογράφους, θύματα των εκδοτών και των καναλαρχών, με τα δάνεια του "αέρα" που βέβαια δεν έμπαιναν ποτέ στις επιχειρήσεις, την ίδια στιγμή που όλα τα «σχέδια ανάπτυξης» ήταν μόνο η αφορμή του στρίβειν διά της πτωχεύσεως...

Βρούτσης: Ο ...συνεπέστερος υπουργός των μνημονιακών εργασιοκτόνων και συνταξιοκτόνων διατάξεων!

ΤΗΝ ΩΡΑ που ακόμα και ο Πολ Τόμσεν του ΔΝΤ, κάνει τη μια «δήλωση μετανοίας» πίσω από την άλλη, για ...τα έργα και τις ημέρες του Ταμείου στην Ελλάδα, ο υπουργός Εργασίας, Γιάννης Βρούτσης, αποδεικνύεται ο συνεπέστερος υπουργός των μνημονιακών εργασιοκτόνων και συνταξιοκτόνων διατάξεων!

Όχι μόνο επιμένει στην περαιτέρω εκθεμελίωση των εργασιακών κεκτημένων, αλλά δεν διστάζει να αναιρέσει ακόμα και το ίδιο το πρόγραμμα της Ν.Δ, με το οποίο διεκδίκησε την ψήφο του ελληνικού λαού στις αρχές του καλοκαιριού και το οποίο υποσχόταν "Πολλές, Νέες, Καλοπληρωμένες Δουλειές"...!

Επίσης, γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του την συνταγματική πρόβλεψη για την προστασία των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και ειδικότερα το άρθρο 23 για την συνδικαλιστική ελευθερία, το οποίο ρητά αναφέρει:

«Το Kράτος λαμβάνει τα προσήκοντα μέτρα για τη διασφάλιση της συνδικαλιστικής ελευθερίας και την ανεμπόδιστη άσκηση των συναφών μ' αυτή δικαιωμάτων εναντίον κάθε προσβολής τους, μέσα στα όρια του νόμου. H απεργία αποτελεί δικαίωμα και ασκείται από τις νόμιμα συστημένες συνδικαλιστικές οργανώσεις για τη διαφύλαξη και προαγωγή των οικονομικών και εργασιακών γενικά συμφερόντων των εργαζομένων...».

Ο κ. Βρούτσης, λοιπόν, αφού το 2012 με τον νόμο του 4093/2012:

* Περιέκοψε δραστικά τις συντάξεις,

* Κατάργησε την 13η και 14η σύνταξη για τους συνταξιούχους,

* Κατάργησε τον 13ο και 14ο μισθό για τους δημοσίους υπαλλήλους,

* Πάγωσε τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας,

* Θέσπισε τον κατώτατο μισθό των 586 ευρώ (μικτά) και το όνειδος του «υποκατώτατου» μισθού των 510 ευρώ (μικτά),

* Κατάργησε τις τριετίες και όλες τις προσαυξήσεις για προϋπηρεσία μετά τις 14-2-2012,

* Περιόρισε τον χρόνο προειδοποίησης απόλυσης και

* Μείωσε την αποζημίωση απόλυσης στο μισό,
...έρχεται τώρα, εν έτει 2019, «πιστός» στο έργο του, να παρέμβει δραστικά στο νόμο 1876/1990, νόμο-πυλώνα του Εργατικού Δικαίου και να επεκτείνει σε όλον τον ιδιωτικό τομέα τη «ρήτρα βουλγαροποίησης» μισθών και εισφορών που είχε θεσπιστεί και πάλι με τον τον δικό του νόμο 4093/2012, σε υλοποίηση δομικής αρχής του β’ Μνημονίου (ν. 4046/2012)!

Το νέο «εργασιακό μοντέλο Βρούτση» που έχει ενταχθεί στο «Αναπτυξιακό Πολυνομοσχέδιο» κατά παραγγελία του ΣΕΒ, και που αποτελεί συνέχεια των μνημονιακών διατάξεων του σκληρού και κοινωνιοκτόνου Β’ Μνημονίου και του εφαρμοστικού του νόμου 4093/2012, αποδεικνύει περίτρανα ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας βασίζει την όποια ανάπτυξη -ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας, κυρίως στην άγρια εκμετάλλευση της Μισθωτής Εργασίας και στη γενικευμένη ακύρωση των από δεκαετιών κατακτήσεων της εργατικής τάξης.

Συγκεκριμένα, με βάση το προωθούμενο σχέδιο Βρούτση για τα εργασιακά, οι ετήσιες απώλειες (εφόσον οι προτεινόμενες διατάξεις ψηφιστούν και εφαρμοστούν στο σύνολό τους), επιμερίζονται ως εξής:
• 600 εκατ. ευρώ οι ετήσιες απώλειες για τους εργατοϋπαλλήλους του ιδιωτικού τομέα,
• 250 εκατ. ευρώ οι ετήσιες απώλειες για τον ΕΦΚΑ,
• 100 εκατ. ευρώ οι ετήσιες απώλειες για το ΕΤΕΑΕΠ,
• 100 εκατ. ευρώ οι ετήσιες απώλειες για τον ΕΟΠΥΥ και
• 50 εκατ. ευρώ οι ετήσιες απώλειες για τον ΟΑΕΔ.

Ειδικότερα, οι διατάξεις του «Αναπτυξιακού Πολυνομοσχεδίου» που θα προξενήσουν τις μεγάλες αυτές απώλειες, τόσο για τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα, όσο και για τα Ασφαλιστικά Ταμεία, αλλά και για τον ΕΟΠΥΥ και τον ΟΑΕΔ, υπέρ των οποίων καταβάλλονται οι κάθε είδους εισφορές, είναι οι εξής:

1) Η διάταξη της παρ. 8 του άρθρου 49, με την οποία θεσπίζεται γενική ρήτρα εξαίρεσης («ρήτρα opt–out») της πλειονότητας των ελληνικών επιχειρήσεων και για διάφορους λόγους από την εφαρμογή των εθνικών, τοπικών και κλαδικών συλλογικών συμβάσεων.

Η διάταξη αυτή στοχεύει στην ολοκληρωτική απαξίωση της κλαδικής ΣΣΕ, του σημαντικότερου είδους συλλογικής σύμβασης εργασίας για το επίπεδο των μισθών των διαφόρων κλάδων.

Συγκεκριμένα η διάταξη αυτή αναφέρει:

Οι εθνικές και τοπικές ομοιοεπαγγελματικές και κλαδικές συλλογικές συμβάσεις είναι δυνατόν να θεσπίζουν ειδικούς όρους ή να εξαιρούν από την εφαρμογή συγκεκριμένων όρων τους εργαζομένους που απασχολούνται σε ειδικής κατηγορίας επιχειρήσεις όπως επιχειρήσεις κοινωνικής οικονομίας, νομικά πρόσωπα μη κερδοσκοπικού σκοπού και επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα, όπως κατ’εξοχήν επιχειρήσεις σε καθεστώς προπτωχευτικής ή παραπτωχευτικής ή πτωχευτικής διαδικασίας ή συνδιαλλαγής ή εξωδικαστικού συμβιβασμού ή εξυγίανσης. Με απόφαση του Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, μετά από γνώμη του Ανωτάτου Συμβουλίου Εργασίας, εξειδικεύονται τα κριτήρια για τις επιχειρήσεις που εξαιρούνται και καθορίζονται οι κατηγορίες όρων των συλλογικών συμβάσεων που εξαιρούνται για τις επιχειρήσεις αυτές και κάθε άλλη λεπτομέρεια για την εφαρμογή της παρούσης διάταξης...

Η δυνατότητα του υπουργού Εργασίας να «εξειδικεύει κριτήρια και να καθορίζει όρους συλλογικών συμβάσεων που εξαιρούνται», αποτελεί απόλυτη αυθαιρεσία και παρανομία!

2) Η διάταξη των παρ. 2 και 3 του άρθρου 51, με την οποία θεσπίζεται η ρήτρα εξαίρεσης από την αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης, η οποία έχει θεσπιστεί με το νόμο 1876/1990.

Με τη διάταξη αυτή πλήττεται καταλυτικά η αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης επί συρροής κλαδικών συμβάσεων με επιχειρησιακές συμβάσεις.

Η συγκεκριμένη διάταξη χαρακτηριστικά αναφέρει:

Κλαδική ή επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση εργασίας υπερισχύει σε περίπτωση συρροής με ομοιοεπαγγελματική συλλογική σύμβαση εργασίας.
Κατ’εξαίρεση στις περιπτώσεις επιχειρήσεων, που αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα και βρίσκονται σε καθεστώς προπτωχευτικής ή παραπτωχευτικής ή πτωχευτικής διαδικασίας ή συνδιαλλαγής ή εξωδικαστικού συμβιβασμού ή οικονομικής εξυγίανσης, η επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση εργασίας υπερισχύει της κλαδικής, εφόσον στην κλαδική δεν προβλέπονται εξαιρέσεις από την εφαρμογή όρων της σύμφωνα με την παράγραφο 8 του άρθρου 3 του Ν.1876/1990. Με απόφαση του Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, μετά από γνώμη της Ολομέλειας του Ανωτάτου Συμβουλίου Εργασίας, εξειδικεύονται οι περιπτώσεις των επιχειρήσεων που εξαιρούνται και κάθε αναγκαία λεπτομέρεια για την εφαρμογή της παρούσης διάταξης.
Η εθνική κλαδική ή ομοιοεπαγγελματική συλλογική σύμβαση δεν υπερισχύει αντίστοιχης τοπικής...

Και με την ανωτέρω διάταξη, όλως αυθαιρέτως και παρανόμως, παρέχεται η δυνατότητα στον υπουργό Εργασίας να «εξειδικεύει περιπτώσεις των επιχειρήσεων που εξαιρούνται»!



3) Η διάταξη των παρ. 2 και 3 του άρθρου 52, με την οποία θεσπίζεται η ρήτρα εξαίρεσης από την αρχή της επέκτασης της κλαδικής συλλογικής σύμβασης εργασίας ή της προσχώρησης σε αυτή.

Συγκεκριμένα η ρύθμιση αυτή αναφέρει:

Με απόφαση του υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων είναι δυνατόν να κυρωθεί το Πόρισμα του Ανωτάτου Συμβουλίου Εργασίας και να κηρυχθεί γενικώς υποχρεωτική, για όλους τους εργαζόμενους, συλλογική σύμβαση εργασίας ή διαιτητική απόφαση, με τους εξής όρους:
* Για την επέκταση συλλογικής σύμβασης εργασίας ή διαιτητικής απόφασης απαιτείται: α) αίτηση που υποβάλλεται από οποιοδήποτε από τους δεσμευόμενους από αυτή, προς τον υπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, β) τεκμηρίωση των επιπτώσεων της επέκτασης στην ανταγωνιστικότητα και την απασχόληση και κοινοποίηση αυτής στο Ανώτατο Συμβούλιο Εργασίας.

* Το Ανώτατο Συμβούλιο Εργασίας γνωμοδοτεί αιτιολογημένα προς τον υπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων λαμβάνοντας υπόψη: α) την αίτηση για επέκταση, β) την τεκμηριωμένη βεβαίωση της αρμόδιας υπηρεσίας του Υπουργείου ότι, η συλλογική ρύθμιση δεσμεύει ήδη εργοδότες, που απασχολούν ποσοστό μεγαλύτερο του 50% των εργαζομένων του κλάδου ή του επαγγέλματος και γ) το πόρισμα διαβούλευσης των δεσμευομένων μερών, ενώπιον του Ανωτάτου Συμβουλίου Εργασίας, για την αναγκαιότητα της επέκτασης και τις επιπτώσεις της στην ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων, τη λειτουργία του ανταγωνισμού και την απασχόληση.
* Επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα και βρίσκονται σε καθεστώς προπτωχευτικής ή παραπτωευτικής ή πτωχευτικής διαδικασίας ή συνδιαλλαγής ή εξωδικαστικού συμβιβασμού ή οικονομικής εξυγίανσης, ανεξαρτήτως εάν στην επεκτεινόμενη συλλογική ρύθμιση προβλέπονται εξαιρέσεις από την εφαρμογή όρων για εργαζόμενους σε επιχειρήσεις, σύμφωνα με την παράγραφο 8 του άρθρου 3 του Ν.1876/1990, μπορούν να εξαιρούνται από το πρώτο εδάφιο της παραγράφου 2 της παρούσης διάταξης, μετά από αιτιολογημένη γνώμη του Ανωτάτου Συμβουλίου Εργασίας, ως προς όρους ή ως προς το σύνολο της συλλογικής σύμβασης εργασίας ή διαιτητικής απόφασης, που κηρύσσεται υποχρεωτική.
* Η επέκταση ισχύει από την ημερομηνία δημοσίευσης της απόφασης του υπουργού στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως και η ισχύς της λήγει τρεις μήνες μετά την πάροδο ισχύος της συλλογικής ρύθμισης...



4) Οι διατάξεις της παρ. 2 του άρθρου 53, που θεσπίζει τη ρήτρα κατάργησης (ουσιαστικά) της μονομερούς προσφυγής στη Διαιτησία, παρά τις αντίθετες κρίσεις των Ανωτάτων Δικαστηρίων επί του θέματος (ΟλΣτΕ 2307/2014 ΟλΑΠ 25/2014).

Σύμφωνα με τη ρύθμιση αυτή, η μονομερής προσφυγή στη Διαιτησία από κανόνας του Συλλογικού Εργατικού Δικαίου, όλως απαραδέκτως και αντισυνταγματικώς, μετατρέπεται σε «έσχατο και επικουρικό μέσο» τής ασθενέστερης πάντα εργατικής πλευράς.

Η διάταξη αυτή αναφέρει:

Είναι δυνατή η προσφυγή στη διαιτησία μονομερώς από οποιοδήποτε μέρος, ως έσχατο και επικουρικό μέσο επίλυσης συλλογικών διαφορών εργασίας, μόνον στις εξής περιπτώσεις:

α) Εάν η συλλογική διαφορά αφορά επιχειρήσεις δημόσιου χαρακτήρα ή κοινής ωφέλειας, η λειτουργία των οποίων έχει ζωτική σημασία για την εξυπηρέτηση βασικών αναγκών του κοινωνικού συνόλου κατά την έννοια της παρ. 2 του άρθρου 19 του ν. 1264/1982 όπως συμπληρώθηκε με τις παραγράφους 1 και 2 του άρθρου 3 του Ν. 1915/1990,

β) Εάν η συλλογική διαφορά αφορά στη σύναψη συλλογικής σύμβασης εργασίας και αποτύχουν οριστικά οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των μερών και η επίλυση της επιβάλλεται από υπαρκτό λόγο γενικότερου κοινωνικού ή δημοσίου συμφέροντος συνδεόμενο με τη λειτουργία της ελληνικής οικονομίας. Οριστική αποτυχία των διαπραγματεύσεων θεωρείται ότι υπάρχει, εφόσον σωρευτικώς (i) … και (ii) …

Η αίτηση μονομερούς προσφυγής στη διαιτησία, πρέπει να περιέχει και πλήρη αιτιολογία σχετικά με τη συνδρομή των προϋποθέσεων που την δικαιολογούν, η δε διαιτητική απόφαση που εκδίδεται επί αυτής είναι άκυρη εάν δεν περιέχει και πλήρη αιτιολογία σχετικά με τη συνδρομή των προϋποθέσεων που δικαιολογούν τη μονομερή προσφυγή στη διαιτησία...

5) Η προσπάθεια ποδηγέτησης και ελέγχου του συνδικαλισμού


Μια πάγια νεοφιλελεύθερη εμμονή είναι ότι τα συνδικάτα αποτελούν εμπόδιο στην οικονομική πρόοδο. Είναι η αντίληψη ότι κάθε οργανωμένη παρέμβαση στη λειτουργία της αγοράς οδηγεί σε στρεβλώσεις και τελικά σε μειωμένη ανάπτυξη.

Βέβαια, αυτό που ορίζουν ως «στρεβλώσεις» είναι στην πραγματικότητα οι μισθολογικές αυξήσεις, η κατοχύρωση και βελτίωση της κοινωνικής ασφάλισης, η δημόσια και δωρεάν περίθαλψη, οι άδειες μετ’ αποδοχών, ο περιορισμός στις ανεξέλεγκτες απολύσεις και οτιδήποτε άλλο κατέκτησε στην ιστορία του το συνδικαλιστικό κίνημα.

Στη χώρα μας το συνδικαλιστικό κίνημα διέρχεται σοβαρή κρίση. Η ήττα των εργαζομένων στη μάχη κατά των μνημονίων και η επιδείνωση των συνολικών εργασιακών όρων, έχει κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα.

Όμως, οι παρεμβάσεις που επιχειρεί ο κ. Βρούτσης δεν απαντούν σε αυτά τα προβλήματα. Ούτε και θα μπορούσαν άλλωστε, εάν αναλογιστούμε ότι και η παράταξη της ΝΔ, η ΔΑΚΕ, φέρει πολύ μεγάλο μέρος ευθύνης για την κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Αντίθετα, οι παρεμβάσεις που προτάθηκαν απλώς θέλουν να δώσουν την εικόνα μιας κυβέρνησης που βάζει περιορισμούς στη συνδικαλιστική δράση.

Αυτό στηρίζεται σε μια ιδεολογική εμμονή ότι πρέπει στους επενδυτές να προσφερθεί ένα οικονομικό περιβάλλον απαλλαγμένο από τη συνδικαλιστική δράση.

Στηρίζεται, όμως, και σε έναν πρακτικό υπολογισμό, καθώς το επόμενο διάστημα εάν υπάρξουν κινητοποιήσεις αυτές δεν θα έρθουν τόσο από τον ευρύτερο ιδιωτικό τομέα (με την ανεργία ακόμη πάνω από 17,5%, οι συνθήκες είναι πολύ δύσκολες) όσο από το δημόσιο που θα αντιμετωπίσει νέα μέτρα και τις ΔΕΚΟ που θα αντιμετωπίσουν τις νέες ιδιωτικοποιήσεις.

Και τα δύο μέτρα που προτείνονται απλώς προσπαθούν να βάλουν φραγμό στην ελεύθερη συνδικαλιστική δράση. Το «ηλεκτρονικό μητρώο» συνδικαλιστών, υποθέτουμε με την έννοια βάσης δεδομένων για τα μέλη των σωματείων και τους εκλεγμένους συνδικαλιστές, εγείρει σοβαρότατα ζητήματα «φακελώματος» μιας δραστηριότητας που αποτελεί συνταγματικό κατοχυρωμένο δικαίωμα, αλλά εντάσσεται και σε ένα πεδίο κοινωνικών συγκρούσεων.


Και για να δώσουμε ένα παράδειγμα: πριν από μερικά χρόνια, στο χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης, εμφανίστηκε ιστοσελίδα που ανήρτησε το μητρώο ενός σωματείου, ουσιαστικά για να ενημερώνει τους εργοδότες για το ποιοι είναι συνδικαλισμένοι ή όχι. Η ιστοσελίδα κατέβηκε, αλλά το περιστατικό είναι ενδεικτικό μιας νοοτροπίας.

Το δεύτερο μέτρο είναι η «καθολική ηλεκτρονική ψηφοφορία όλων ανεξαιρέτως των εργαζομένων» για τις απεργίες. Δεν θα σταθούμε στα τεράστια προβλήματα εγκυρότητας που γεννούν γενικά οι ηλεκτρονικές ψηφοφορίες. Ούτε καν στην αντίληψη μιας διαδικτυακής εξ αποστάσεως «δημοκρατίας» που αποπνέει. Αλήθεια, πώς θα γίνονται τέτοιες ψηφοφορίες για παράδειγμα εντός εταιρικών δικτύων, με όλα τα προβλήματα χειραγώγησης που θα υπάρξουν;

Το βασικό είναι αλλού: Τα συνδικάτα έχουν συνελεύσεις για να μπορούν να συζητούν και να αποφασίζουν με όρους συμμετοχής των ίδιων των εργαζομένων. Έχουν επίσης εκλογές για να εκλέγουν όργανα και αυτά να εκπροσωπούν τους εργαζομένους. Ο συνδυασμός αυτός μπορεί να οδηγήσει στη γραφειοκρατία, εάν οι συνελεύσεις δεν αξιοποιούνται, μπορεί να οδηγήσει και σε μια βαθιά δημοκρατική λειτουργία και σε αποφάσεις για απεργία με μαζική συμμετοχή και αποτελεσματικότητα.

Οι προτάσεις Βρούτση απλώς θα δυσκολέψουν την απεργία και θα υπονομεύσουν ακόμη περισσότερο τα συνδικάτα. Η ηλεκτρονική ψηφοφορία ακυρώνει την εσωτερική ζωή των συνδικάτων και σε συνδυασμό με υψηλές απαιτήσεις συμμετοχής απλώς θα κάνει εξαιρετικά δύσκολη την κήρυξη των απεργιών άρα και τη δυνατότητα αντίστασης των εργαζομένων. Και αυτό δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί αρνητικό.

...ΚΑΙ μια ΠΡΟΤΑΣΗ προς τον κ. ΒΡΟΥΤΣΗ

Γιατί ξεκινάτε κ. Βρούτση από τους εργαζόμενους, ενώ έπρεπε πρώτα να ζητήσετε από τις επιχειρήσεις να δηλώσουν σε ποιες εργοδοτικές/κλαδικές οργανώσεις ανήκουν, ούτως ώστε να γνωρίζετε τι γίνεται με την επεκτασιμότητα των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και να διαπιστώνεται η απαίτηση για το 50% συν ένα; Ας αφήσουμε στην άκρη την ηλεκτρονική καταγραφή των μελών συνδικαλιστικών ενώσεων, που είναι ουσιαστικά φακέλωμα, με ό,τι συνεπάγεται αυτό.


Πώς ακριβώς θα βοηθήσει στην αντιμετώπιση του “κατακερματισμένου οργανωτικού συνδικαλιστικού συστήματος”, όπως εσείς υποστηρίζετε; Επιπλέον, είναι δυνατόν να αποφασίζουν οι μη συνδικαλιζόμενοι για το αν θα απεργήσει ένα συνδικάτο και μάλιστα με το πάτημα ενός κουμπιού; Ενα κουμπί δηλαδή θα έρχεται να αντικαταστήσει τις συνελεύσεις και τις συλλογικές διεργασίες που γίνονται εντός των χώρων δουλειάς; (!)


Οχι μόνο λοιπόν η Ν.Δ. δεν πιστεύει ότι “ο συνδικαλισμός είναι αντηρίδα της Δημοκρατίας”, όπως φαρισαϊκά υποστηρίζει ο κ. Βρούτσης, αλλά τον απαξιώνει βαθύτατα...

ΑπάντησηΠροώθηση

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ-ΚΑΡΜΑΝΙΟΛΑ ΤΗΣ Ν.Δ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ....

 Στο σχέδιο της Ν.Δ για το Ασφαλιστικό, αναφέρεται ως «αναγκαία η μεταρρύθμιση του ν. 4387/16 (ισχύον νόμος Κατρούγκαλου) για να δημιουργηθεί χώρος για ζήτηση ιδιωτικών συνταξιοδοτικών προϊόντων».Παράλληλα,  υπογραμμίζεται ότι «με το σύστημα των τριών πυλώνων, οι ασφαλισμένοι θα καρπώνονται από την πορεία της οικονομίας και των αγορών και θα είναι συμμέτοχοι στο ρίσκο της οικονομίας και θα λειτουργούν ως μέτοχοι»!

Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε ότι και το ισχύον ασφαλιστικό ασφαλιστικό σύστημα είναι σύστημα τριών πυλώνων, με τη διαφορά ότι οι δύο πρώτοι πυλώνες (κύρια και επικουρική ασφάλιση) είναι δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα.

Με το σχέδιο της Νέας Δημοκρατίας δεν αποκόπτεται απλώς από το δημόσιο σύστημα ο δεύτερος πυλώνας (επικουρική ασφάλιση), αλλά εγκαθίστανται στον δεύτερο πυλώνα -με την υποχρέωση ασφάλισης των νεοεισερχόμενων από το 2021- οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες.

Κάτι που αν συμβεί αναμένεται να επιφέρει σε βάθος χρόνου δραματικές αλλαγές στη φυσιογνωμία, στον χαρακτήρα, την υποχρεωτικότητα και την καθολικότητα της δημόσιας ασφάλισης.

Υποχρεωτική η ιδιωτική ασφάλιση από το 2021

Αναλυτικά, το σχέδιο που έχει κερδίσει το προβάδισμα, προβλέπει έναρξη εφαρμογής το 2021 με την υποχρεωτική (από 1ης.1.2021) ένταξη των νέων ασφαλισμένων που θα εισέρχονται στην αγορά εργασίας στην ιδιωτική ασφάλιση όσον αφορά την επικουρική ασφάλιση.

Και μάλιστα η υποχρεωτικότητα, όπως θα δούμε παρακάτω, δεν αφορά μόνο τη μισθωτή εργασία στον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα, αλλά υπογραμμίζεται η υποχρεωτικότητα της ασφάλισης στους αγρότες και τους ελεύθερους επαγγελματίες!

Επίσης, όπως αναφέρουν οι εισηγητές αναλυτικά, για τη χρηματοδότηση του εγχειρήματος προβλέπεται «η έκδοση ομολόγου αναγνώρισης»!

Αυτό σημαίνει ότι το κράτος εκδίδει ομόλογα για τη χρηματοδότηση του κόστους μετάβασης (55 δισ.) για τα οποία αναγνωρίζει την υποχρέωση αποπληρωμής τους.

Την υποχρέωση αυτή, το κράτος την καταγράφει στον κρατικό προϋπολογισμό ως δαπάνη, την οποία θα χρηματοδοτεί από τμήμα της φορολογίας.

Με τη συγκεκριμένη επιλογή οι παλιοί ασφαλισμένοι στο ΕΤΕΑΕΠ και οι νέοι ασφαλισμένοι στις ασφαλιστικές εταιρείες, δηλαδή η γενιά της μετάβασης, θα κληθούν να πληρώνουν δύο φορές για την επικουρική τους ασφάλιση!

Μία φορά ως φορολογούμενοι πολίτες για τη χρηματοδότηση του κόστους μετάβασης και την αποπληρωμή των ομολόγων αναγνώρισης και μία φορά για την καταβολή της ασφαλιστικής τους εισφοράς στο ΕΤΕΑΕΠ ή για τον σχηματισμό της αποταμίευσής τους στην ασφαλιστική εταιρεία.

Έτσι αποδεικνύεται ότι ουσιαστικά πρόκειται για «πυραμίδα ασφάλισης» προς όφελος της κερδοφορίας και της κερδοσκοπίας των ασφαλιστικών επιχειρήσεων και σε βάρος του κρατικού προϋπολογισμού, των ασφαλισμένων και των συνταξιούχων.

Μοντέλο «Ασπίς»

Για να γίνει κατανοητό τι σημαίνει «πυραμίδα ασφάλισης»: Θα εισπραχθούν από τις γενιές μετάβασης σημαντικοί πόροι, ενώ η συνταξιοδοτική παροχή που θα τους χορηγηθεί από τις ασφαλιστικές εταιρείες μετά από τριάντα πέντε χρόνια ασφάλισης, θα είναι πολλαπλάσια μικρότερη από τις προσδοκίες τους ή και καθόλου αν σε όλη αυτή την περίοδο προκληθούν συνθήκες κατάρρευσης των κεφαλαιαγορών και των χρηματαγορών, με αρνητικές συνέπειες στο επίπεδο ρευστότητας των ασφαλιστικών επιχειρήσεων, όπως π.χ. έγινε στην περίπτωση της Ασπίς Πρόνοια.

Το δίδυμο «έλλειμμα – μαμούθ»

Στα έγγραφα από την τελευταία σύσκεψη των στελεχών της Νέας Δημοκρατίας που «τρέχουν» το όλο εγχείρημα της ιδιωτικοποίησης της ασφάλισης, υπάρχουν συγκεκριμένα μέτρα περικοπών τα οποία θεωρείται απαραίτητο να ληφθούν άμεσα, προκειμένου να εξασφαλιστούν πόροι, ώστε να χρηματοδοτηθεί έστω μέρος του κόστους μετάβασης που, όπως αναφέραμε, σε όλες τις μελέτες αξιολογείται στα 55 δισ. ευρώ.

Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι, πέρα από τον λογαριασμό του κόστους μετάβασης (35 δισ. για τους παλαιούς ασφαλισμένους), υπάρχει και ένας δεύτερος λογαριασμός που θα κληθεί να επωμιστεί ο κρατικός προϋπολογισμός (20 δισ. ευρώ για τους νέους ασφαλισμένους), και ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους νυν συνταξιούχους και δικαιούχους της επικουρικής ασφάλισης.

Άμεσα μέτρα «σοκ»!

Προσμετρώντας όλες τις παραμέτρους και κυρίως αυτό το δίδυμο «έλλειμμα – μαμούθ», οι επιτελείς της Νέας Δημοκρατίας σε συνεργασία με παράγοντες της κεφαλαιαγοράς και των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών, προσανατολίζονται σε άμεσα μέτρα περικοπών προκειμένου να μειωθεί το κόστος του όλου εγχειρήματος, καθώς και οι «ουρές» που θα μείνουν στο «λειψό» πλέον δημόσιο σύστημα ασφάλισης.

Όπως αναφέρονται στο εσωτερικό έγγραφο της Ν.Δ., τα άμεσα μέτρα προβλέπουν:

1. Κατάργηση των βαρέων και ανθυγιεινών σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.

2. Εργασία των νεότερων συνταξιούχων.

3. Περικοπή της «προσωπικής διαφοράς».

4. Υποχρεωτική εφαρμογή της επικουρικής ασφάλισης (εισφορά 7%) σε αγρότες και ελεύθερους επαγγελματίες.

5. Μείωση των εργοδοτικών εισφορών κατά 5 μονάδες (από το 20% στο 15%). Η μείωση των εισφορών, όπως είναι φυσικό, θα αφορά το σκέλος της κύριας σύνταξης (13,3%) και όχι την επικουρική ασφάλιση (από 3,25% εργοδότης και εργαζόμενος)...

Σκίτσο: Κώστας Γρηγοριάδης

Με τα "χειρόγραφα του Ιησού" ...κρύβουν το Ασφαλιστικό σχέδιο της Νέας Δημοκρατίας!

Την ώρα που η προεκλογική περίοδος για τις εθνικές εκλογές της 7ης Ιουλίου βρίσκεται στην κορύφωσή της, οι συζητήσεις στα τηλεοπτικά πάνελς -με τη συμμετοχή και μητροπολιτών της Εκκλησίας- εξαντλούνται σε θέματα του τύπου εάν τα «χειρόγραφα του Ιησού» που πουλούσε ο Βελόπουλος, είναι αυθεντικά ή όχι!

Ο λόγος για τον οποίο τα «χειρόγραφα» αυτά μονοπωλούν σχεδόν όλες τις συζητήσεις των πρωϊνών – βραδινών δελτίων ειδήσεων + πάνελς, είναι η «αγωνία» ορισμένων για την τύχη που θα έχει η ακροδεξιά «Ελληνική Λύση» του Βελόπουλου στις εκλογές της ερχόμενης Κυριακής. Κι αυτό διότι, εάν η «Ελληνική Λύση» περάσει το κατώφλι του 3% και μπει στη Βουλή, θα ψαλιδιστεί ο αέρας αυτοδυναμίας του πρώτου κόμματος και εν προκειμένω της Νέας Δημοκρατίας (Ν.Δ).

Από την άλλη πλευρά, και με στόχο να περιοριστεί το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ τουλάχιστον στα επίπεδα των ευρωεκλογών, κάτι που θα λειτουργήσει υπέρ της «πολυπόθητης» αυτοδυναμίας της Ν.Δ, από τα ίδια τηλεοπτικά πάνελς υπερπροβάλλεται η «ΜεΡΑ25» του Γιάνη Βαρουφάκη, πολλές φορές, χωρίς να του ασκείται καμιά κριτική για το καταστροφικό πρώτο εξάμηνο του 2015.

Έτσι, ανάμεσα στα «χειρόγραφα του Ιησού» και τις «μπαρούφες» του Γιάνη με ένα «ν», τα τηλεοπτικά πάνελς δεν βρίσκουν το χρόνο να ασχοληθούν με το πρόγραμμα  (έκθεση ιδεών) του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που πιθανότατα την ερχόμενη Κυριακή θα γίνει κυβέρνηση.

Διότι εάν είχαν ασχοληθεί με το 16σέλιδο πρόγραμμα της Ν.Δ που διανεμήθηκε μέσω του κυριακάτικου τύπου, θα είχαν διαπιστώσει ότι από αυτό λείπουν κρίσιμα κεφάλαια, με πρώτο και καλύτερο αυτό του Ασφαλιστικού. Κι ας έχει προαναγγείλει ο αρχηγός της Ν.Δ, Κυριάκος Μητσοτάκης, από τον περασμένο Φεβρουάριο ότι θα καταργήσει τον επαχθέστατο και άδικο νόμο Κατρούγκαλου για το Ασφαλιστικό-γκιλοτίνα που ήδη εφαρμόζεται. Ο κ. Μητσοτάκης, ουδέποτε άνοιξε πλήρως τα χαρτιά του για το νέο Ασφαλιστικό που ο ίδιος θα φέρει προς ψήφιση. Κάποιοι συνεργάτες του έχουν περιγράψει ένα Ασφαλιστικό με τρεις πυλώνες, όπου θέση θα έχει και η ιδιωτική ασφάλιση. Πέραν τούτου ουδέν. Έτσι, το κύριο ερώτημα που τίθεται για τους πανελίστες των καναλιών, είναι: Δε θα πρέπει να γνωρίζουν οι ψηφοφόροι τί τους ξημερώνει σε έναν κρίσιμο τομέα για τη ζωή τους;

Τί κρύβει άραγε το σχέδιο της Ν.Δ για το Ασφαλιστικό, που επιχειρείται να κρατηθεί ως επτασφράγιστο μυστικό μέχρι και την ημέρα των εκλογών;

Σύμφωνα με τον ομότιμο καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου, Σάββα Ρομπόλη,  το σχέδιο της Ν.Δ για το Ασφαλιστικό, θα οδηγεί σε μείωση της εγγυημένης (από το κράτος) σύνταξης κάτω από το μισό. Από το 70% που είναι σήμερα, θα διολισθήσει στο 30%. Παρακάτω, ο ίδιος ο καθηγητής, εξηγεί αναλυτικά τί συνέβη στις χώρες που εφαρμόστηκε το πείραμα.

«Η ιδιωτικοποίηση και ουσιαστικά η σταδιακή κατάργηση του δεύτερου πυλώνα (ΕΤΕΑΕΠ) του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης (ΣΚΑ), σημαίνει ότι τα διανεμητικά και εγγυημένα στοιχεία των συνταξιοδοτικών παροχών από το κράτος, περιορίζονται στην εθνική και την ανταποδοτική σύνταξη. Τα διανεμητικά και εγγυημένα στοιχεία του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης, με την πρόταση της Ν.Δ θα πέσουν από το 70% - 75% στο 25% - 30%, ενώ επιπλέον το κόστος μετάβασης στο νέο σύστημα που προτείνει η ΝΔ, σημαίνει επιπλέον δαπάνη 1% του ΑΕΠ», λέει ο κ. Ρομπόλης.

Ο καθηγητής  υπολογίζει το κόστος μετάβασης σε 55 δισ. ευρώ, ενώ ανάμεσα στις συνέπειες του σχεδίου «βλέπει» ανατροπή της επιδιωκόμενης επίτευξης των δημοσιονομικών στόχων και των συνεπειών που θα επιφέρει με την επιλογή αύξησης της άμεσης η της έμμεσης φορολογίας ή συνδυασμό και των δυο, για τους φορολογούμενους της χώρας.

Ο Σάββας Ρομπόλης,  που συγκαταλέγεται στους κορυφαίους ερευνητές για τα θέματα της Κοινωνικής Ασφάλισης, είναι κατηγορηματικός, τονίζοντας μεταξύ άλλων, ότι: «Οι γενιές της μετάβασης θα κληθούν να καταβάλλουν δύο φορές ασφαλιστικές εισφορές για να λάβουν αρκετά χαμηλότερη και αβέβαιη σύνταξη»!

Επίσης, προειδοποιεί για μεγάλη επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού με τα λεγόμενα Ομόλογα Αναγνώρισης, που θα οδηγήσουν σε αύξηση της άμεσης και της έμμεσης φορολογίας.

Μείωση συντάξεων - Αύξηση κοινωνικού ελλείμματος - Κερδοφορία για τους ιδιώτες

Παράλληλα, ο κ. Ρομπόλης, καταρρίπτει μία σειρά επιχειρημάτων της Ν.Δ, όπως για παράδειγμα τον ισχυρισμό πως η προαιρετική ιδιωτικοποίηση της επικουρικής σύνταξης, δεν προκαλεί τριγμούς στο σύστημα στο σύνολο του, οδηγώντας σε σταδιακή μείωση των συντάξεων. Ειδικότερα, για το θέμα αυτό, τονίζει: «Η ιδιωτικοποίηση και ουσιαστικά η σταδιακή κατάργηση του δεύτερου πυλώνα (ΕΤΕΑΕΠ) του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης (ΣΚΑ), σημαίνει ότι τα διανεμητικά και εγγυημένα στοιχεία των συνταξιοδοτικών παροχών από το κράτος, περιορίζονται στην εθνική και την ανταποδοτική σύνταξη».

Από εκεί και μετά, προσθέτει ο κ. Ρομπόλης, η ιδιωτικοποιημένη επικουρική υποχρεωτική παροχή με κερδοσκοπικούς όρους (ασφαλιστικές εταιρείες) ή η ιδιωτικοποιημένη επικουρική προαιρετική παροχή με μη κερδοσκοπικούς όρους (επαγγελματικά ταμεία), λειτουργώντας κεφαλαιοποιητικά ή ultra-κεφαλαιοποιητικά και οι εξαρτώμενες οι αποδόσεις τους από τις κεφαλαιαγορές, δεν θα παρέχουν καμία εγγύηση είτε για το επίπεδο της παροχής, είτε για την χορήγησή της.

Η εξέλιξη αυτή, σημαίνει, ότι ενώ σε ευρωπαϊκό-κεντρικό επίπεδο τα διανεμητικά και εγγυημένα στοιχεία του ΣΚΑ αντιστοιχούν στο 70%-75% και τα κεφαλαιοποιητικά στοιχεία του ΣΚΑ αντιστοιχούν στο 25%-30% των συνταξιοδοτικών παροχών, στην Ελλάδα τα διανεμητικά και εγγυημένα στοιχεία θα αντιστοιχούν στο 25%-30% και τα κεφαλαιοποιητικά ή ultra κεφαλαιοποιητικά στοιχεία, θα αντιστοιχούν στο 70%-75% των συνταξιοδοτικών παροχών (!), με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την αύξηση των ανισοτήτων και την επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου του συνταξιοδοτικού πληθυσμού».

Σύμφωνα με τον κ. Ρομπόλη, αυτό σημαίνει, ότι αντικαθίσταται σταδιακά ένα σύστημα που ικανοποιεί κοινωνικές ανάγκες, από ένα σύστημα που αυξάνει την κερδοφορία στις εμπλεκόμενες επιχειρήσεις, με άμεσο αποτέλεσμα τη συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους και την αύξηση του κοινωνικού ελλείμματος.

Απέτυχε το πείραμα σε άλλες χώρες - Κατέστρεψε τους συνταξιούχους

Την ώρα που τα στελέχη της Ν.Δ επαναλαμβάνουν πως το σύστημα αυτό εφαρμόζεται με επιτυχία σε όλες τις χώρες της Ε.Ε, ο  κ. Ρομπόλης τονίζει  την αποτυχία του συστήματος που προτείνει η Ν.Δ σε μια σειρά χώρες της Ε.Ε και την οριστική κατάρρευσή του το 2008, λόγω της χρηματοπιστωτικής κρίσης.

«Εφαρμόστηκε σε διάφορες χώρες όπως στην Ουγγαρία το 1998, στην Πολωνία το 1999, στην Λετονία το 2001, στην Βουλγαρία το 2002, στην Εσθονία το 2002, στην Λιθουανία το 2004 και στην Σλοβακία το 2005. Ωστόσο, το 2008, με την χρηματοπιστωτική κρίση, κατέρρευσαν αυτά τα συστήματα και όλοι έτρεξαν στο καταφύγιο του αναδιανεμητικού συστήματος, με αποτέλεσμα να πληρώσουν ένα τεράστιο κόστος οι κρατικοί προϋπολογισμοί», τονίζει ο κ. Ρομπόλης.

Σημειώνεται, ότι έρευνα του Pensions Institute του Ηνωμένου Βασιλείου, το Μάρτιο του 2012, η οποία χρησιμοποίησε τέσσερις βασικούς δείκτες επάρκειας των συντάξεων για τις 26 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κατέτασσε την Ελλάδα στη 10^η θέση, μεταξύ των 26 χωρών, από πλευράς επιπέδου επάρκειας (δηλαδή, κατά πόσο οι συντάξεις εξασφαλίζουν ένα ικανοποιητικό επίπεδο διαβίωσης, σε σχέση με το κόστος διαβίωσης στις χώρες αυτές).

Αξίζει να τονιστεί, ότι με βάση την έρευνα αυτή, στις πρώτες θέσεις ήταν χώρες όπως η Γερμανία, η Γαλλία, το Λουξεμβούργο, η Αυστρία, το Βέλγιο και η Μάλτα, δηλαδή, χώρες στις οποίες κυριαρχεί το δημόσιο διανεμητικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης (70%) και τα κεφαλαιοποιητικά συστήματα διαδραματίζουν συμπληρωματικό ρόλο (30%).

Στις τελευταίες θέσεις και χαμηλότερα από την Ελλάδα, ήταν χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο (13η), η Σουηδία (19η) η οποία έχει αποκλειστικά κεφαλαιοποιητικά συστήματα, η Νορβηγία (22η), η Ιταλία (15η) η οποία έχει και αυτή αποκλειστικά κεφαλαιοποιητικά συστήματα, η Λιθουανία (23η), η Σλοβενία (20η), η Εσθονία (25η) και η Λετονία (26η). Δηλαδή, χώρες όπου τα κεφαλαιοποιητικά στοιχεία των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης υπερβαίνουν το 80%.

Σε αυτά τα επίπεδα του 80% και άνω, θα φτάσει και η χώρας μας με την κεφαλαιοποίηση της επικουρικής ασφάλισης και του ανταποδοτικού τμήματος της κύριας σύνταξης, με βάση το σχέδιο της Ν.Δ.…

Η νέα προδοσία της Κύπρου

Του Νίκου Ιγγλέση
https://greekattack.wordpress.com

Η Τουρκία, από τις αρχές Μαΐου, έχει εισβάλλει στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της Κυπριακής Δημοκρατίας και πραγματοποιεί παράνομη, σύμφωνα με το διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, γεώτρηση, 37 ναυτικά μίλια δυτικά της Πάφου, με το γεωτρύπανο Φατίχ (Πορθητής). Ένα δεύτερο τουρκικό γεωτρύπανο, το Γιαβούζ (Σουλτάνος Γιαβούζ Σελίμ) , κατευθύνεται ήδη προς την κυπριακή ΑΟΖ για να πραγματοποιήσει άλλη γεώτρηση, πιθανότατα στον κόλπο της Καρπασίας. Προσοχή, τα ονόματα στα γεωτρύπανα δε δόθηκαν τυχαία, έχουν τη σημειολογία τους. Η Ελλάδα παρακολουθεί και μαζί με την Κύπρο διαμαρτύρεται με διπλωματικά μέσα αλλά δεν ενεργεί. 
Η Τουρκία δευτερευόντως ενδιαφέρεται αν θα ανακαλύψει υδρογονάνθρακες κι’ αν θα υπερασπιστεί τα οικονομικά συμφέροντα των Τουρκοκυπρίων. Το πρώτιστο ενδιαφέρον της Άγκυρας είναι να ακυρώσει de–facto την ανεξάρτητη υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας την οποία θεωρεί «εκλιπούσα» και κατά συνέπεια δεν της αναγνωρίζει το δικαίωμα κυριαρχίας στην ΑΟΖ του νησιού. Η Τουρκία ισχυρίζεται ότι η ΑΟΖ της Κύπρου είναι τμήμα της υφαλοκρηπίδας της Ανατολίας η οποία συναντάει αυτές της Αιγύπτου και της Λιβύης.
Με τον τρόπο αυτό η Άγκυρα διαμηνύει στα κράτη της περιοχής, στις Μεγάλες Δυνάμεις και στις πετρελαϊκές εταιρείες ότι καμιά διευθέτηση στην Ανατολική Μεσόγειο δεν μπορεί να γίνει χωρίς τη δική της καθοριστική συμμετοχή. Επιχειρεί να επιβεβαιώσει  το ρόλο της ως ηγεμονική περιφερειακή δύναμη. Με ανάλογους ισχυρισμούς η Τουρκία αμφισβητεί την εν δυνάμει ελληνική ΑΟΖ – δεν έχουμε τολμήσει να την ανακηρύξουμε – υποστηρίζοντας ότι όλα τα ελληνικά νησιά και ιδιαίτερα το σύμπλεγμα της Μεγίστης (Καστελόριζο) κάθονται πάνω στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας και κατά συνέπεια δε δικαιούνται ΑΟΖ, πέραν των χωρικών υδάτων τους. Όλα αυτά δεν έχουν καμιά νομική βάση σύμφωνα με τη διεθνή Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας. Γι’ αυτό η Τουρκία δεν έχει υπογράψει αυτήν τη Σύμβαση.
Η νέα τουρκική εισβολή – Αττίλας 3 – στην κυπριακή ΑΟΖ «νομιμοποιείται» μόνο με την προβολή αεροναυτικής ισχύος. Τα δύο γεωτρύπανα και τα δύο ερευνητικά πλοία συνοδεύονται και προστατεύονται από τουρκικές φρεγάτες και μαχητικά αεροσκάφη. Αυτό το τονίζουν σε κάθε ευκαιρία οι κυβερνητικοί παράγοντες της γείτονος, προκειμένου να τρομοκρατήσουν ακόμη περισσότερο τη φοβική ελληνική πλευρά.

Αθήνα και Λευκωσία, τελείως προβλέψιμες για την Άγκυρα, αντέδρασαν με διπλωματικές ενέργειες και προσπάθησαν να εκμαιεύσουν  δηλώσεις κυρίως από την ΕΕ και τις ΗΠΑ που να καταδικάζουν τις πειρατικές ενέργειες της τουρκικής πλευράς. Όντως στα συμπεράσματα  του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου  της ΕΕ (20-6-19) αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι:

• Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο εκφράζει σοβαρές ανησυχίες σχετικά με τις τρέχουσες παράνομες δραστηριότητες γεωτρήσεων της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο και εκφράζει τη λύπη του για το γεγονός ότι η Τουρκία δεν έχει ακόμη απαντήσει στις επανειλημμένες εκκλήσεις της ΕΕ να σταματήσει αυτές τις δραστηριότητες.
• Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο υπογραμμίζει τις σοβαρές άμεσες αρνητικές επιπτώσεις που έχουν αυτές οι παράνομες ενέργειες σε ολόκληρο το φάσμα των σχέσεων ΕΕ-Τουρκίας.
• Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο καλεί την Τουρκία να επιδείξει αυτοσυγκράτηση, να σέβεται τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου και να απέχει από τέτοιου είδους ενέργειες.
• Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο εγκρίνει την πρόσκληση προς την Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης να υποβάλουν χωρίς καθυστέρηση επιλογές για κατάλληλα μέτρα, συμπεριλαμβανομένων στοχευμένων μέτρων.

Πολύ λίγα, πολύ αργά. Όλη αυτή η λεκτική υποστήριξη προς την Κυπριακή Δημοκρατία δεν πρόκειται βεβαίως να σταματήσει την υλοποίηση των τουρκικών σχεδιασμών. Τα μέτρα (κυρώσεις κατά προσώπων και εταιρειών, πάγωμα συνεργασίας σε ορισμένους τομείς κλπ)  που τυχόν ληφθούν, αν ληφθούν, θα είναι πρακτικά ανώδυνα – δε θα έχουν «σιδερένια δόντια» – μπροστά στα γεωπολιτικά οφέλη της Τουρκίας που στο μεταξύ θα έχει διαμορφώσει νέα δεδομένα, μετά το έδαφος, και στη θάλασσα της Κύπρου. Μόνο πολιτικά αφελείς μπορούν να ελπίζουν ότι η «έκφραση σοβαρών ανησυχιών», η προτροπή «σεβασμού των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου» και η πρόθεση μελλοντικής εφαρμογής «στοχευμένων μέτρων» θα σταματήσουν ή έστω θα επιβραδύνουν τη νεο-οθωμανική επέλαση.
Θυμίζουμε ότι ο «πολιτικός χυλός» της ΕΕ επί 45 χρόνια ανέχεται την κατοχή του 37,5% του εδάφους ενός κράτους – μέλους της από μια τρίτη χώρα (Τουρκία) χωρίς καμιά ουσιαστική αντίδραση. Αντίθετα, με μεγάλη ευκολία, επέβαλε οικονομικές κυρώσεις στη Ρωσία για την Κριμαία και στη Βενεζουέλα για τις δημοκρατικές ελευθερίες των πολιτών της. Καθόλου τυχαία ο Αττίλας 3 εξελίσσεται όταν η Ελλάδα βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο και η ΕΕ είναι ακέφαλη, με τις διάφορες πολιτικές φατρίες να συγκρούονται για το διαμοιρασμό  των ηγετικών πόστων (Πρόεδρος της Επιτροπής, Πρόεδρος του Συμβουλίου, Πρόεδρος του Κοινοβουλίου, Επίτροπος Εξωτερικής Πολιτικής και Άμυνας, Πρόεδρος ΕΚΤ).
Κάποιοι θα αναρωτηθούν: Τι μπορούσε να γίνει; Η μητέρα πατρίδα έχει ηθική και πολιτική υποχρέωση να υπερασπιστεί την ΑΟΖ της Κύπρου. Η Ελλάδα είναι εγγυήτρια δύναμη της Κυπριακής Δημοκρατίας και οφείλει να την υπερασπιστεί όπως ακριβώς ισχυρίζεται ότι κάνει η Τουρκία για τα συμφέροντα των Τουρκοκυπρίων. Σε διαφορετική περίπτωση καταρρέει η οποιαδήποτε αποτρεπτική αξιοπιστία του Ελληνισμού στο σύνολό του.
Το πολιτικό προσωπικό στην Αθήνα επιχειρεί να καθησυχάσει τους πολίτες λέγοντας ότι διαθέτει εγκεκριμένο επιχειρησιακό σχέδιο αντιμετώπισης μιας σοβαρής τουρκικής πρόκλησης που θα προσπαθήσει να δημιουργήσει τετελεσμένα εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Κατρούγκαλος δήλωσε πρόσφατα: «Η Άγκυρα ούτε να διανοηθεί δεν πρέπει, να προσπαθήσει να μεταφέρει τη συμπεριφορά της σε δικά μας νερά. Εμείς έχουμε Πολεμικό Ναυτικό και έχουμε στείλει παντού τα αναγκαία σήματα ότι δεν πρέπει κανείς να διανοηθεί να έρθει στα δικά μας νερά». Ανάλογες δηλώσεις έκανε και ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ενώ η ΝΔ και ο, συνήθως λαλίστατος, αρχηγός της Κυριάκος Μητσοτάκης «ποιούν την νήσσαν», κοινώς κάνουν την πάπια.
Τα αμείλικτα ερωτήματα είναι: Τα νερά της Κύπρου δεν είναι ελληνικά; Μήπως είναι τουρκικά; Τα αναγκαία σήματα γιατί δεν εστάλησαν εγκαίρως και για την ΑΟΖ της Κύπρου; Το Πολεμικό Ναυτικό υπερασπίζεται μόνο τον ελλαδικό χώρο ή τα συμφέροντα όλου του έθνους; Αποτελεί ή όχι προδοσία να εγκαταλείπονται οι 800.000 Ελληνοκύπριοι στις ορέξεις της Τουρκίας και τα κυρίαρχα πολιτικά κόμματα να «κρύβονται» πίσω από το γεγονός ότι η μικρή Κύπρος δε διαθέτει Πολεμικό Ναυτικό. Μήπως γι’ αυτό από την εποχή Σημίτη εγκαταλείφθηκε το «Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα»;
Τα ετεροπροσδιορισμένα κόμματα «εξουσίας» στην Αθήνα δε θέλουν να αντιληφθούν ότι μετά την κυπριακή ΑΟΖ το Φατίχ και το Γιαβούζ θα βρεθούν έξω από το Καστελόριζο, νότια της Κρήτης και στο μέσον του Αιγαίου αλλά τότε θα είναι πολύ αργά για οποιαδήποτε αποτρεπτική δράση. Το διακύβευμα δεν είναι οι υδρογονάνθρακες αλλά η ανατροπή των γεωπολιτικών δεδομένων και η μετατροπή της Ελλάδας σε δορυφόρο των Νεο-οθωμανών. Οι ελληνικές φρεγάτες και τα υποβρύχια έπρεπε να βρίσκονται στην ΑΟΖ της Κύπρου, να κάνουν επίδειξη σημαίας και να μην αφήνουν τα τουρκικά πλοία να βολτάρουν ανενόχλητα σαν να πρόκειται για δικά τους νερά. Και αυτό όχι για να γίνει πόλεμος αλλά για να μη χρειαστεί να γίνει. Μόνο μια αξιόπιστη αποτρεπτική δράση μπορεί να σταματήσει ένα αναθεωρητικό κράτος. Η Τουρκία αντιπροσωπεύει για τον Ελληνισμό μια  «απέραντη απειλή» που δεν έχει όρια, παρά μόνο αν εμείς  βάλουμε όρια.
Τα τελευταία δέκα χρόνια η Τουρκία υλοποιεί ένα τεράστιο εξοπλιστικό πρόγραμμα αναπτύσσοντας παράλληλα την εγχώρια αμυντική βιομηχανία της. Στην Ελλάδα τα μνημονιακά κόμματα επέλεξαν την παραμονή στην Ευρωζώνη, την εξυπηρέτηση του χρέους και αναπόφευκτα τον περιορισμό, μεταξύ πολλών άλλων και των αμυντικών δαπανών. Έτσι ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Ευάγγελος Αποστολάκης σε πρόσφατη τηλεοπτική συνέντευξή του δήλωσε: «Η αναλογία δυνάμεων (σ.σ. με την Τουρκία) έχει διαταραχθεί. Αυτά που ξέραμε για τους συσχετισμούς έχουν αλλάξει».
Το 2018 η Ελλάδα πλήρωσε μόνο για τόκους, όχι για χρεολύσια, του ευρω-χρέους 5,7 δις ευρώ. Μ’ αυτά τα χρήματα, ενός μόνο έτους, θα μπορούσαν να αγοραστούν, ενδεικτικά αναφέρονται, 4 γαλλικές φρεγάτες Fremm, με αντιαεροπορική άμυνα περιοχής (όχι σημείου όπως οι υπάρχουσες φρεγάτες) και τουλάχιστον 30 αμερικανικά F-35 Stealth. Από το 2010  πληρώσαμε μόνο για τόκους 77,7 δις. ευρώ. Αν μόνο το 1/3 του ποσού αυτού δινόταν τμηματικά για την αγορά οπλικών συστημάτων και την ανάπτυξη της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας η Τουρκία σήμερα «θα καθόταν στα αυγά της».
Αρκεί μια ματιά να ρίξει κανείς στο χάρτη για να αντιληφθεί ότι ο Ελληνισμός για να υπερασπιστεί το Αρχιπέλαγος και την Κύπρο χρειάζεται αεροναυτική ισχύ τουλάχιστον ίση μ’ αυτήν της επιδρομικής Τουρκίας.
Ο χρόνος επιβίωσης του έθνους τελειώνει. Ακούει κανείς; Καταλαβαίνει κανείς; Ή το μόνο που ενδιαφέρει τα κόμματα «εξουσίας» είναι η ψηφοθηρία προκειμένου να διαχειριστούν μια μικρή και εξευτελισμένη Ελλάδα;
 
Ο Νίκος Ιγγλέσης είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας του βιβλίου
«Στρατηγικές Επιλογές Επιβίωσης του Ελληνισμού»