Άνθρακες ο θησαυρός από το φορολογικό ρεσάλτο

                                                                                                                                                                                                      Του Νίκου ΙΓΓΛΕΣΗ

                                                                                    Η φορολεηλασία που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση από τον περασμένο Αύγουστο, με την υπογραφή του τρίτου  Μνημονίου, στα εισοδήματα και την περιουσία των πολιτών προκαλεί την αγανάκτηση, το θυμό και την οργή όλης της ελληνικής κοινωνίας.

            Η αύξηση των άμεσων και ιδιαίτερα των έμμεσων φόρων αποτελούν, σύμφωνα με τους δανειστές που υπαγορεύουν και την κυβέρνηση που εκτελεί, τις απαραίτητες «μεταρρυθμίσεις» για να ξεπεραστεί η κρίση, να αποκατασταθεί η δημοσιονομική ισορροπία (!), να βγούμε στις αγορές και  ν’ αρχίσει η οικονομική ανάπτυξη!  Όπως όμως  ομολογούν οι ίδιοι, η φορολεηλασία που έχουν σχεδιάσει και υλοποιούν θα φέρει ελάχιστα πρόσθετα έσοδα στα δημόσια ταμεία ενώ παράλληλα θα βυθίζει την οικονομία σε μεγαλύτερη ύφεση, θα αυξήσει την ανεργία και θα φτωχοποιήσει ακόμα περισσότερο τους Έλληνες.

            Με το τρίτο Μνημόνιο,  στους άμεσους φόρους ενσωματώνεται στη φορολογική κλίμακα η αυξημένη εισφορά αλληλεγγύης, αυξήθηκε η προκαταβολή φόρου για τους ελεύθερους επαγγελματίες, τις επιχειρήσεις  και τους αγρότες, αυξήθηκε αναδρομικά ο φόρος πολυτελείας, αυξήθηκαν τα επιτόκια στις ρυθμισμένες ( 100 δόσεις) οφειλές, αυξήθηκε ο συντελεστής του φόρου των επιχειρήσεων από το 26% στο 29%, ενώ ετοιμάζεται να έρθει στη Βουλή προς ψήφιση το νέο φορολογικό νομοσχέδιο που θα προβλέπει την αύξηση, από 1-1-16, του φόρου για τους χαρακτηριζόμενους ως «πλούσιους» Έλληνες, αυτούς που έχουν ετήσιο εισόδημα πάνω από 20.000  ή 30.000 ευρώ και θα αυξάνει τη φορολογία στο εισόδημα των αγροτών.

            Παρ’ όλα αυτά, οι αρχιτέκτονες αυτής της οικονομικής πολιτικής προβλέπουν, στο προσχέδιο του κρατικού Προϋπολογισμού για το 2016, ότι τα έσοδα από τους άμεσους φόρους από 20,6 δις. που ήταν το 2014 θα μειωθούν στα 19,9 δις. το 2016. Το κράτος, δηλαδή, παρά την αύξηση των φόρων, θα εισπράξει 738 εκατ. λιγότερα (βλέπε Πίνακα).  Η σύγκριση γίνεται με τα στοιχεία του 2014 και όχι με αυτά του 2015 γιατί η φετεινή χρονιά, λόγω των capital controls, μπορεί να θεωρηθεί ότι δεν είναι αντιπροσωπευτική της αποτελεσματικότητας του φορολογικού συστήματος, παρ’ όλο που ορισμένοι φόροι ισχύουν ήδη από τον περασμένο Αύγουστο.

            Στους έμμεσους φόρους, μέχρι στιγμής, αυξήθηκε ο ΦΠΑ στην εστίαση από το 13%  στο 23%, τα συσκευασμένα τρόφιμα πέρασαν επίσης από το 13% στο 23%, ο τουρισμός από το 6,5% στο 13%, καταργούνται προοδευτικά οι μειωμένοι κατά 30% συντελεστές του ΦΠΑ στα νησιά του Αιγαίου, επιβλήθηκε ΦΠΑ  στην ιδιωτική εκπαίδευση και έχει δρομολογηθεί η κατάργηση της απαλλαγής από τον ειδικό φόρο του αγροτικού πετρελαίου.

            Παρ’ όλη αυτή τη φορολογική επιδρομή οι εκτιμήσεις των δανειστών και της κυβέρνησης, όπως καταγράφονται στο προσχέδιο του Προϋπολογισμού, είναι ότι τα έσοδα των έμμεσων φόρων από 23,7 δις. το 2014 θα αυξηθούν στα 24,8 δις. το 2016, δηλαδή μόλις κατά 1 δις. περισσότερο ή κατά 4,5% (βλέπε Πίνακα).

ΠΙΝΑΚΑΣ

Ισοζύγιο Γενικής Κυβέρνησης σύμφωνα με τη μεθοδολογία

ESA (European System of Accounts)

(σε εκατ. ευρώ)

                                                            2014                2016                    Μεταβολή

                                                                              (Πρόβλεψη)                14/16

           

Έσοδα

Άμεσοι φόροι                           20.664             19.926                        - 738

Έμμεσοι φόροι                        23.784             24.874                    + 1.090

Δαπάνες         

Ασφάλιση – περίθαλψη          14.450             13.793                        - 657

Α Ε Π                                     179.081           173.365                     - 5.716    

ΠΗΓΗ:  Προσχέδιο Προϋπολογισμού 2016

            Το φορολογικό ρεσάλτο στα εισοδήματα και την περιουσία των ελλήνων πολιτών θα αποδώσει ψίχουλα. Αν από την αύξηση των έμμεσων φόρων κατά 1.090 εκατ. αφαιρεθεί η μείωση των άμεσων φόρων κατά 738 εκατ. τότε η αύξηση των δημοσίων εσόδων θα ανέλθει σε μόλις 352 εκατ. ευρώ. Η αύξηση των φορολογικών συντελεστών αποδίδει λιγότερους φόρους λόγω της ύφεσης (συρρίκνωσης) της οικονομικής δραστηριότητας. Όπως είχε πει ο Ξενοφών Ζολώτας, «ο φόρος τρώει το φόρο».

            Παράλληλα προβλέπεται ότι ο Προϋπολογισμός του 2016 θα εξοικονομήσει 657 εκατ. από τη μείωση των δαπανών για συντάξεις, περίθαλψη και κοινωνική προστασία. Συνολικά, δηλαδή, από την αύξηση της φορολογίας (352 εκατ.) και τη μείωση των συντάξεων (657 εκατ.) το δημοσιονομικό όφελος θα είναι μόλις  1.009 εκατ. Άνθρακες ο θησαυρός! Τόσος πόνος, τόση καταστροφή, τόσα κοινωνικά ερείπια για να συγκεντρωθεί ένα δις. ευρώ όταν μόνο για τους τόκους του Δημόσιου Χρέους, το 2016, πρέπει να πληρωθούν  5.930 εκατ. ευρώ. Τα χρεολύσια του χρέους θα πληρώνονται με νέο δανεισμό (ανακύκλωση χρέους) και το συνολικό Δημόσιο Χρέος θα ανέλθει, το 2016, στα 343,2 δις. ή το 198% του ΑΕΠ έναντι 324,1 δις. ή το 181% του ΑΕΠ το 2014. Μεταξύ 2014 και 2016 το ΑΕΠ θα μειωθεί κατά 5,7 δις. ή κατά 3,2% (βλέπε Πίνακα). Οι «μαθητευόμενοι μάγοι» των δανειστών και οι εγχώριοι ολετήρες προκειμένου να εξοικονομήσουν 1 δις. στον Προϋπολογισμό σχεδίασαν τη συρρίκνωση του εθνικού πλούτου (ΑΕΠ) κατά 5,7 δις.!

            Απ’ όλα τα ανωτέρω είναι φανερό ότι το τρίτο Μνημόνιο, όπως και τα δυο προηγούμενα, δεν έχει καμιά πιθανότητα να βγάλει την Ελλάδα από την κρίση. Αυτό το γνωρίζουν και οι  δανειστές που συντάσσουν τα Μνημόνια και οι εγχώριες ετεροπροσδιορισμένες κυβερνήσεις που τα υλοποιούν. Πίσω από τις πολιτικές που εφαρμόζονται υπάρχουν άλλα σχέδια για το ελληνικό πειραματόζωο. Η συνεχής οικονομική ύφεση, η καταστροφή του παραγωγικού ιστού, η εκποίηση των δημοσίων επιχειρήσεων και των υποδομών της χώρας, η παρατεταμένη ανεργία, η φτωχοποίηση όλης της κοινωνίας και η μετανάστευση της μορφωμένης νεολαίας αποσκοπούν στη γενοκτονία των Ελλήνων και τη μετατροπή της χώρας σε οικονομικό χώρο, σε μια αποικία του γερμανικού και διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.      

  http://greekattack.wordpress.com

                                                

Οι "σοφοί" του Κατρούγκαλου και η εισήγησή τους για τη μεγάλη σφαγή των ασφαλισμένων... ή αλλιώς για την «κοινωνική ευθανασία»…!!!

Επειδή, πολλά λέγονται και γράφονται σε σχέση με το Ασφαλιστικό, με αφορμή και το σημερινό «πόνημα-πόρισμα» -σοκ των δήθεν «σοφών» για το μέλλον των ασφαλισμένων, καλό θα είναι να γνωρίζουμε ορισμένα πράγματα.

Πίσω από τους δήθεν «σοφούς» που επέλεξε ο κ. Κατρούγκαλος πριν τις εκλογές, για να συντάξουν το πόρισμα-λαγό, το οποίο θα αποτελέσει τη βάση για τον αφανισμό της κοινωνικής ασφάλισης (συντάξεων και παροχών) στην Ελλάδα, κρύβονται συγκεκριμένα συμφέροντα. Ολοι μαζί θέλουν να αρπάξουν από τους συνταξιούχους 4 δισ. ευρώ ως το 2018!

Η Επιτροπή δημιουργήθηκε τον Αύγουστο του 2015 με τη μορφή του «κατεπείγοντος», ώστε να μελετήσει μία πρόταση του υπουργού, Γιώργου Κατρούγκαλου για το νέο ασφαλιστικό και να καταλήξει σε ένα σχέδιο με βάση το οποίο η δαπάνη μόνο για τις συντάξεις του 2016, θα είναι μειωμένη κατά 2,5 δισ. ευρώ! Αυτό το σχέδιο έπρεπε πάση θυσία να φανεί πως δε συμβαδίζει με τις επιταγές του νέου Μνημονίου και να φανεί ως ανεξάρτητη πρωτοβουλία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και ειδικά του υπουργού Κατρούγκαλου.

Έτσι λοιπόν ήρθαν οι "σοφοί" που επιλέχθηκαν από τον κ. Κατρούγκαλο, για να βάλει ο καθένας τη δική του πινελιά στο πόρισμα  σοκ... Για παράδειγμα, το μέλος της επιτροπής των «σοφών» Μ. Νεκτάριος (πρώην διοικητής του ΙΚΑ και της Εθνικής Ασφαλιστικής και νυν πρόεδρος της International Life) δεν έκρυψε ποτέ ότι είναι υπέρ της παρουσίας των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών (ως τρίτου πυλώνα) στο Ασφαλιστικό σύστημα της χώρας. Επίσης, ο ομ. καθηγητής Κρεμαλής, που μετείχε στην επιτροπή, έχει συντάξει επ΄ αμοιβή διάφορες εκθέσεις υπέρ του κλάδου των διαφημιστών….
Το μεγαλύτερο φιάσκο Κατρούγκαλου είναι ότι μεταξύ των "σοφών" που επέλεξε για την Επιτροπή Ασφαλιστικού, δεν υπάρχει ούτε ένας οικονομολόγος! Αλήθεια ποιος έκανε τις προβολές για τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού εκτρώματος που παρουσιάστηκε σήμερα;
Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν κι εκείνοι που έχουν αναγάγει σε «ευαγγέλιο» τις προτάςεις των Σπράου-Γιαννίτση, υποστηρίζοντας κατά κόρον πως εάν είχαν υιοθετηθεί εδώ και χρόνια, δεν θα υπήρχε σήμερα πρόβλημα με το Ασφαλιστικό! Αλήθεια, μπορεί να μας πει κάποιος από τους υποστηρικτές π.χ της πρότασης Γιαννίτση, εάν ο κ. Γιαννίτσης είχε προβλέψει ότι η ανεργία θα έφτανε στο 27% και πως θα υπήρχαν μισθοί των 300-400 ευρώ;

Την ίδια στιγμή, ΟΛΟΙ οι υποστηρικτές της ισοπέδωσης της κοινωνικής ασφάλισης, αποσιωπούν συστηματικά:

• Τη μεγάλη ληστεία των αποθεματικών των Ταμείων από το Χρηματιστήριο, που έγινε επί των ημερών του κ. Γιαννίτση (σε διάφορα χρηματιστηριακά προϊόντα χάθηκαν 513 δις. δραχμές).
• Επίσης, δεν λένε τίποτα για τη δεύτερη ληστεία των αποθεματικών των Ταμείων με τα δομημένα ομόλογα.
• Την ίδια στιγμή, δεν μιλάει κανένας για τη διαχρονική ληστεία, που γινόταν επί χρόνια στα Ταμεία, με την σχεδόν άτοκη κατάθεση των αποθεματικών τους σε διάφορα τραπεζικά ιδρύματα και τα τελευταία χρόνια με την υποχρεωτική κατάθεςή τους σε ειδικό λογαριαςμό στην Τράπεζα της Ελλάδος. Τα αποθεματικά αυτά γίνονταν συστηματικά "θαλασσοδάνεια" που στη συνέχεια διαγράφονταν, αλλά οι «εκλεκτοί» δανειζόμενοι του συστήματος …παρέμεναν πλούσιοι!
• Ακόμα, επιδιώκουν να ξεχάσουμε την τελευταία μεγάλη ληστεία των Ταμείων (ξεπέρασε τα 17 δις. ευρώ), που έγινε το 2012 με το «κούρεμα» των αποθεματικών τους μέσω του PSI.

Το πόρισμα των «σοφών», εφόσον νομοθετηθεί από τη σημερινή κυβέρνηση, έρχεται να κουκουλώσει διαχρονικά τις τεράστιες ευθύνες για όλες τις ληστείες που έχουν γίνει σε βάρος των εργαζομένων-ασφαλισμένων, απαλλάσσοντάς τους από αυτές με τον πλέον προκλητικό τρόπο για την ελληνική κοινωνία…

Ειδικότερα, με την πρόταση των «σοφών» έρχονται τα πάνω-κάτω με ανατροπές-σοκ στο Ασφαλιστικό.
Δηλαδή, όλα όσα ήξεραν μέχρι σήμερα όλοι οι Έλληνες για τις συντάξεις τους πάνε... περίπατο είτε είναι συνταξιούχοι είτε όχι.
Μεταξύ άλλων, προτείνεται το περίφημο μοντέλο της Αυστραλίας όπου όποιος έχει εισόδημα από ακίνητα ή μετοχές ή τόκους από καταθέσεις χάνει μέρος της σύνταξής του. Ειδικότερα προτείνεται να χάνει μέρος της εθνικής σύνταξης των 360 ευρώ.
Συγκεκριμένα βασική σύνταξη 360 ευρώ με εισοδηματικά κριτήρια και μόνο για αυτούς που βρίσκονται στα όρια της φτώχειας, μειωμένο ποσοστό αναπλήρωσης αλλά και επανυπολογισμό των συντάξεων άνω των 1.000 ευρώ για τους νυν συνταξιούχους με στόχο δραματικές περικοπές, προβλέπει το πόρισμα της επιτροπής σοφών.
Η βασική σύνταξη των 360 ευρώ προτείνεται να συνδέεται με εισοδήματα από ενοίκια, μερίσματα, καταθέσεις και επενδύσεις.
Η πρόταση προβλέπει μάλιστα ενιαίους κανόνες για τον υπολογισμό των συντάξεων που θα οδηγήσουν σε δραματική μείωση. Οι ενιαίοι κανόνες θα επιφέρουν τεράστιες μειώσεις για όσους λαμβάνουν ήδη σύνταξη και αποτελεί έναν έμμεσο τρόπο να υπάρξει γενναία περικοπή συντάξεων, χωρίς όμως να εμφανιστεί έτσι και στη συνέχεια να υπάρχουν ζητήματα με το Συμβούλιο της Επικρατείας...
Το νέο συνταξιοδοτικό σύστημα που προτείνει η επιτροπή σε κείμενο 28 σελίδων βασίζεται στις εισφορές του ασφαλισμένου (αναλογική), τακτοποιημένες σε ατομικές μερίδες με βάση κανόνες νοητής κεφαλαιοποίησης συν τη βασική σύνταξη των 360 ευρώ που θα χορηγείται στα 67 έτη.
Η ιδέα της  καθιέρωσης συστήματος νοητής κεφαλαιοποίησης έχει επεξεργαστεί από τον υπουργό εργασίας κ. Γιώργο Κατρούγκαλο και ανήκει στον καθηγητή του Πανεπιστημίου Πειραιώς και τέως διοικητή του ΙΚΑ ( 1999-2004) κ. Μιλτιάδη Νεκτάριο, ενώ βασίζεται σε «μείγμα» του  Σουηδικού και Ιταλικού μοντέλου ασφάλισης.
Ωστόσο, αυτή τη σύνταξη δε θα τη δικαιούνται όλοι αλλά μόνο όσοι διαβιούν στα όρια της φτώχειας αφού θα χορηγείται με βάση εισοδηματικά κριτήρια. Δηλαδή θα λαμβάνεται υπόψη το ατομικό και οικογενειακό εισόδημα αλλά και εισοδήματα από ενοίκια, μερίσματα, επενδύσεις και καταθέσεις. Όσοι δηλώνουν κάτι επιπλέον θα παίρνουν μέρος της σύνταξης ενώ οι «έχοντες» δε θα δικαιούνται καθόλου σύνταξη από το κράτος παρά μόνο το ποσό που συγκέντρωσαν στον ατομικό τους κουμπαρά από τις εισφορές.
Παράλληλα δίνεται η δυνατότητα συμπληρωματικών παροχών από επαγγελματικά ταμεία και την ιδιωτική ασφάλιση.
Το νέο σύστημα με τις ατομικές μερίδες που θα εφαρμοστεί για τους πρωτοασφαλιζόμενους από την 1/1/2016, θα προβλέπει μειωμένους συντελεστές υπολογισμού των συντάξεων και θα οδηγεί σε χαμηλότερες συντάξεις.
Μέχρις ότου ωριμάσει το νέο σύστημα και να μπορεί να αποδώσει την εξοικονόμηση που απαιτείται , θα υπάρξει μεταβατική περίοδος 5-10 χρόνων.
Η μείωση που υπολογίζεται ότι θα επέλθει σε συντάξεις που έχουν εκδοθεί εδώ και χρόνια θα ξεπεράσει το 20%.

Οι αλλαγές για υφιστάμενους συνταξιούχους και για όσους βγουν στη σύνταξη μελλοντικά

1. Για όλους όσους είναι ήδη συνταξιούχοι προτείνονται δραματικές αλλαγές και ουσιαστικά υπολογισμός της σύνταξής τους από την αρχή με στόχο βέβαια να μειωθεί η σύνταξη σύμφωνα με τα νέα πρότυπα.
Συγκεκριμένα για το σύνολο των συνταξιούχων που σήμερα παίρνουν σύνταξη προβλέπεται η καταβολή μηνιαίας εθνικής σύνταξης η οποία θα είναι συνδεδεμένη με τα 360 ευρώ. Οι ίδιοι συνταξιούχοι εκτός από την εθνική σύνταξη, θα εισπράττουν και την ανταποδοτική. Οπως αναφέρεται «το συνολικό καταβαλλόμενο ποσό σύνταξης, μέρος του οποίου θα αποτελεί η εθνική σύνταξη, θα προκύπτει από την προσθήκη στην εθνική σύνταξη της ανταποδοτικής».
Ειδικά για την εθνική σύνταξη, αυτή θα μπορεί να συνδεθεί είτε με το όριο της φτώχειας και να είναι είτε ενιαία για όλους, είτε με εισοδηματικά κριτήρια – δηλαδή άλλα έσοδα από ακίνητα ή καταθέσεις - και να κυμαίνεται αναλόγως.
Η αναλογική σύνταξη θα δίνεται με βάση το ύψος των εισφορών κατά το σύνολο του εργασιακού βίου, οι οποίες θα καταγράφονται σε ατομικές μερίδες και θα τοκίζονται με επιτόκιο που θα καθορίζεται από το κράτος. Δεν αποκλείεται, μάλιστα, η διασύνδεση της τελικής παροχής με το προσδόκιμο ζωής. Οι αναπηρικές συντάξεις και οι συντάξεις χηρείας όπως και τα βαρέα και ανθυγιεινά, σύμφωνα με την επιτροπή, θα πρέπει να αντιμετωπιστούν ειδικά.
2. Για όσους ασφαλιστούν για πρώτη φορά από την ημερομηνία εφαρμογής του νέου συστήματος θα εφαρμοστεί σύστημα νοητής κεφαλαιοποίησης αναδιανεμητικού χαρακτήρα με δημιουργία ατομικών μερίδων ανά ασφαλισμένο και παρακράτηση ενός ποσού, κλιμακούμενου ανάλογα με το εισόδημα για τη χρηματοδότηση του συστήματος.
Το ποσό της σύνταξης που θα προκύπτει από τους κανόνες του συστήματος νοητής κεφαλαιοποίησης θα προστίθεται στην εθνική σύνταξη.
Για την επικουρική σύνταξη υποβλήθηκαν δύο προτάσεις. Είτε η επικουρική να ενσωματωθεί ως μικρό συμπλήρωμα στην κύρια, είτε να παραμείνει το ενιαίο επικουρικό ταμείο με διαφορετικά χαρακτηριστικά με ρήτρα ελεγχόμενου ελλείμματος. Επίσης προτείνεται η δημιουργία επαγγελματικών ταμείων για όσους δεν επιθυμούν να παραμείνουν στο ΕΤΕΑ.
Στόχος είναι να δημιουργηθεί ένας ασφαλιστικός φορέας στα πρότυπα του ΙΚΑ. Ωστόσο στην επιτροπή διατυπώθηκαν και απόψεις να δημιουργηθούν τρεις φορείς ένας για τους μισθωτούς , ένας για τους αυτοαπασχολούμενους (ΟΑΕΕ- ΕΤΑΑ) και ένας για τους αγρότες.
Σε κάθε περίπτωση όλα τα παραπάνω αποτελούν την πρόταση της επιτροπής των 12 σοφών για το ασφαλιστικό. Τι ακριβώς θα εφαρμοστεί είναι στα χέρια της κυβέρνησης και του Γιώργου Κατρούγκαλου. Σε κάθε περίπτωση λόγο και μάλιστα σημαντικό για το ασφαλιστικό έχουν οι δανειστές.
«Η Επιτροπή ανέλαβε το δύσκολο έργο να σχεδιάσει ένα νέο ασφαλιστικό σύστημα. Ένα φιλόδοξο εγχείρημα που έφερε σε πέρας σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Οι επιλογές που διατυπώθηκαν, κατά τη διάρκεια των συνεδριάσεων, ήταν περισσότερες της μιας. Ωστόσο, μετά από ώριμες σταθμίσεις, επήλθε, σε κάποιο βαθμό, σύγκλιση απόψεων. Το πόρισμα δεν έκρυψε την πολυφωνία και τον πλουραλισμό, ενώ παράλληλα απέφυγε τις ωραιοποιήσεις», αναφέρεται στον πρόλογο του πορίσματος.
Και συνεχίζει: «Εννοείται ότι το μόνο που χάραξε η Επιτροπή, είναι το μονοπάτι. Γι’ αυτό περιορίστηκε στην παράθεση των αρχών του προτεινόμενου συστήματος. Η υλοποίησή του προϋποθέτει περαιτέρω τεχνικές επεξεργασίες. Ομοίως, η Επιτροπή δεν προχώρησε στην εξειδίκευση της μετάβασης που θα αποτελέσει αντικείμενο ξεχωριστής πρότασης».

 Τα Βασικά σημεία της πρότασης της επιτροπής σοφών είναι τα ακόλουθα:

- Μία εθνική – κοινωνική σύνταξη χρηματοδοτούμενη από τον κρατικό προϋπολογισμό. Η κοινωνική σύνταξη πρέπει να καθοριστεί σε τέτοιο επίπεδο, ώστε να προστατεύει όσους δεν έχουν ένα συνεχή και πλήρη ασφαλιστικό βίο (ατυπικές μορφές απασχόλησης, διαστήματα ανεργίας). Το ύψος της εθνικής σύνταξης δεν είναι δυνατόν να προσδιορίζεται με απόλυτους δημοσιονομικούς όρους, αλλά με κοινωνικούς δείκτες..


- Εθνικός φορέας κοινωνικής ασφάλισης με ένταξη σε αυτό όλων των φορέων κύριας, επικουρικής ασφάλισης και εφάπαξ παροχών. Όσον αφορά στις εισφορές προτείνονται ενιαία ποσοστά εισφορών και βάση υπολογισμού τους α) για κύρια σύνταξη, β) για επικουρική σύνταξη και γ) για εφάπαξ παροχές, με μόνη διάκριση αυτή σε μισθωτούς και αυτοτελώς απασχολούμενους. Η Επιτροπή τάσσεται κατά της κατάργησης των οριζόντιων περικοπών των συντάξεων.

-Εικονικοί λογαριασμοί καθορισμών εισφορών.Αυτό σημαίνει, σύμφωνα με την Επιτροπή Σοφών, πως ο εργαζόμενος συσσωρεύει σ’ έναν ατομικό λογαριασμό όλες τις εισφορές της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας. Οι ασφαλιστικές εισφορές που συγκεντρώνονται στην ατομική μερίδα του ασφαλισμένου, τοκίζονται με το παραπάνω εκάστοτε εικονικό επιτόκιο και σχηματίζουν το συνταξιοδοτικό κεφάλαιο.

- Ένα Κεφάλαιο για την κάλυψη των ελλειμμάτων του συστήματος. Το κεφάλαιο αυτό θα τροφοδοτείται από τον κρατικό προϋπολογισμό, την περιουσία των Ταμείων, καθώς και από τους συμπληρωματικούς πόρους που θα μπορέσει να κινητοποιήσει το Κράτος, για την περίοδο μέχρι το 2050. Π.χ ένας νέος τέτοιος πόρος μπορεί, να είναι μια εισφορά στους υψηλά αμειβόμενους ή ένας τραπεζικός φόρος ή ένας φόρος στις μεγάλες περιουσίες και γενικά ένας φόρος εκεί που συγκεντρώνεται, παρά την κρίση, ο πλούτος.

 Επίσης, στο ταμείο θα μπορούσε να κατευθυνθεί η αποκατάσταση των ζημιών που υπέστησαν οι φορείς από το PSI, σημειώνει η Επιτροπή.

 

Η 12μελής επιτροπή «σοφών» αποτελείται από τα εξής μέλη:

1. Αννα Λιγωμένου, Αντιπρόεδρος Ελεγκτικού Συνεδρίου, ως Πρόεδρος.
Η κυρία Λιγωμένου είναι αριστούχος της Νομικής Σχολής του Εθνικού & Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, με άριστες μεταπτυχιακές σπουδές στο Δημόσιο Δίκαιο, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ξεκίνησε ως ασκούμενη στο νομικό τμήμα της ΕΡΤ. Απόφοιτος της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης, με οικονομικές σπουδές στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών, με ειδίκευση στα Χρηματοοικονομικά. Γνωρίζει Αγγλικά, Γαλλικά και Γερμανικά. Υπήρξε υπότροφος του ΙΚΥ και μεταπτυχιακή υπότροφος του Ινστιτούτου Δικονομικών Μελετών και Ερευνών κατά την εκπόνηση διδακτορικής διατριβής «Το Πειθαρχικό Δίκαιο των Δικαστών». Διορίστηκε ως δικαστής στο Ελεγκτικό Συνέδριο το 1989. Προήχθη σε αντιπρόεδρο του Ανώτατου Δημοσιονομικού Δικαστηρίου το 2014.
2. Βασίλης Ανδρουλάκης, Δικαστής Συμβουλίου της Επικρατείας.
3. Διονύσιος Γράβαρης, Καθηγητής Κοινωνικής Πολιτικής.
Ο Διονύσης Γράβαρης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1954 και μεγάλωσε στις γειτονιές της. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στην Ελλάδα και στον Καναδά και από το 1985 δίδαξε αρχικά στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Σήμερα είναι καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Κρήτης. Από το 2008 είναι επιστημονικός διευθυντής στο Ινστιτούτο Μικρών Επιχειρήσεων της ΓΣΕΒΕΕ. Υπό την τελευταία του ιδιότητα έχει επιβλέψει την εκπόνηση μελετών για την κατάσταση των μικρών και πολύ μικρών επιχειρήσεων στην περίοδο της κρίσης. Ήταν υποψήφιος με τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη για το Δήμο της Αθήνας.
4. Ξενοφών Κοντιάδης, Καθηγητής Δικαίου Κοινωνικής Ασφάλειας.
Ο Ξενοφών Κοντιάδης γεννήθηκε το 1967 στη Χαϊδελβέργη. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και στο Μόναχο. Δικηγόρος Αθηνών από το 1992. Δίδαξε στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης (ως επίκουρος και εν συνεχεία αναπληρωτής Καθηγητής) από το 1998 και στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου από το 2004, όπου εκλέχθηκε το 2006 πρωτοβάθμιος Καθηγητής Δημοσίου Δικαίου και Δικαίου Κοινωνικής Ασφάλειας. Διευθυντής του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών (2008-2010) και Κοσμήτορας της Σχολής Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών (2010-2014). Από το 1995 Επιστημονικός Διευθυντής και από το 2006 Πρόεδρος Δ.Σ. του Κέντρου Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου – Ιδρύματος Θεμιστοκλή και Δημήτρη Τσάτσου, θέση στην οποία διαδέχθηκε τον δάσκαλό του, συνταγματολόγο Δημήτρη Θ. Τσάτσο. Συγγραφέας 20 βιβλίων και περισσότερων από 130 μελετών στα ελληνικά, αγγλικά, γερμανικά και ιταλικά. Κριτής πολλών διεθνών επιστημονικών περιοδικών και διευθυντής επιστημονικών σειρών. Προσκεκλημένος ομιλητής σε ευρωπαϊκά πανεπιστήμια. Τακτικός αρθρογράφος στον ημερήσιο τύπο, με περισσότερα από 400 άρθρα.
5. Κωνσταντίνος Κρεμαλής, ομ. Καθηγητής Δικαίου Κοινωνικής Ασφάλειας.
O Κωνσταντίνος Κρεμαλής γεννήθηκε στο Βόλο το 1947. Πραγματοποίησε νομικές σπουδές στα Πανεπιστήμια Αθηνών, Μονάχου και Βιέννης. Είναι Δικηγόρος παρ' Aρείω Πάγω ειδικευμένος σε θέματα Εργατικού Δικαίου, Κοινωνικού Δικαίου, Ασφαλιστικού Δικαίου και Δικαίου της Υγείας. O καθηγητής Κρεμαλής είναι Διευθυντής του Εργαστηρίου Κοινωνικών Ασφαλίσεων, Υγείας και Πρόνοιας του Πανεπιστημίου Αθηνών.
6. Σταυρούλα Κτιστάκη, Δικαστής Συμβουλίου της Επικρατείας.
Η Σταυρούλα Κτιστάκη σπούδασε στη Σχολή Νομικών και Οικονομικών Επιστημών (Ν.Ο.Ε.) του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και έλαβε πτυχίο Νομικής και πτυχίο Δημοσίου Δικαίου και Πολιτικών Επιστημών της Σχολής αυτής. Έλαβε DΕΑ Δημοσίου Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Paris I - Pantheon - Sorbonne όπου και εκπόνησε διδακτορική διατριβή (1990) με θέμα: «L' evolution du controle juridictionnel des motifs de l' acte administratif» και με βαθμό άριστα.
7. Φρόλη Κουσκουνά, Πρόεδρος Εθνικής Αναλογιστικής Αρχής.
8. Σπύρος Μαρκάτης, Δικαστής Συμβουλίου της Επικρατείας.
9. Δημήτριος Μπούρλος, Δικηγόρος, εξειδικευμένος σε συνταξιοδοτικά θέματα.
Ο κ. Δημήτριος Μπούρλος, είναι γνωστός εργατολόγος και από το έτος 1984 εκδότης του περιοδικού «ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ ΙΚΑ». Έχει διατελέσει Πρόεδρος της Επιτροπής για την Διαδοχική Ασφάλιση, μέλος της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων για το Ασφαλιστικό, Πρόεδρος της Επιτροπής Κωδικοποίησης Κανονισμών Ι.Κ.Α. και μέλος πολλών επιτροπών που έχουν συσταθεί για το Ασφαλιστικό. Γεννήθηκε στην Τρίπολη Αρκαδίας το 1957.
10. Μιλτιάδης Νεκτάριος, Καθηγητής Στατιστικής και Ασφαλιστικής Επιστήμης.
Ο Μιλτιάδης Νεκτάριος είναι πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της International Life ΑΕΑΖ,. Είναι αναπληρωτής καθηγητής του Τμήματος Στατιστικής και Ασφαλιστικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Πειραιώς. Έχει εργασθεί ως Διευθύνων Σύμβουλος στην Χρηματιστηριακή Βορείου Ελλάδος (1991-1993), Διευθύνων Σύμβουλος της Εθνικής Ασφαλιστικής (1993-1999) και Διοικητής του ΙΚΑ (1999-2004) επί κυβέρνησης Κ. Σημίτη. Έχει επίσης διατελέσει Πρόεδρος της Ένωσης Ασφαλιστικών Εταιρειών Ελλάδος (1993-1996) και Πρόεδρος της ΑΕΔΑΚ Ασφαλιστικών Οργανισμών (2000-2004). Είναι γνωστή προσωπικότητα στον χώρο της Κοινωνικής και Ιδιωτικής Ασφάλισης καθώς και συγγραφέας αρκετών βιβλίων.
11. Αθηνά Πετρόγλου, Δικηγόρος, εξειδικευμένη σε συνταξιοδοτικά θέματα.
12. Αγγελος Στεργίου, Καθηγητής Δικαίου Κοινωνικής Ασφάλειας.
Καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ. Διδάσκει για το Δίκαιο Κοινωνικής Ασφάλισης. Διδάκτωρ της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Paris I – Panthéon- Sorbonne (1985). Η διατριβή του βραβεύτηκε από το Centre Françaisde Droit Comparé.






  Ολο το πόρισμα από ΤΑ ΝΕΑ, εδώ: http://www.tanea.gr/files/1/2015/porisma.pdf

Με παλαιούς εαυτούς, καινούρια κοινωνία δεν γίνεται

Του Δημήτρη Ρέππα

 

Οι ερχόμενες εκλογές είναι οι πρώτες μετά το 1974 με απολύτως γνωστό στο μέγιστο βαθμό το κυβερνητικό πρόγραμμα της επόμενης ημέρας. Ο ΣΥΡΙΖΑ που τον Ιανουάριο επαγγέλθηκε έναν αντιμνημονιακό δρόμο, έχει ήδη ψηφίσει και δεσμευθεί για την εφαρμογή ενός λεπτομερούς μνημονίου με δυσβάστακτους όρους.

Τα κόμματα-πρωταγωνιστές αναζητούν την διαφοροποίηση σε θέματα διαχείρισης αφού η στρατηγική είναι δεσμευτικά ίδια. Πιθανότατα η επόμενη ημέρα να είναι μια βραχύβια εισαγωγή για την μεθεπόμενη εκλογική αναμέτρηση όπου θα αποσαφηνισθεί και θα αποκρυσταλλωθεί το πολιτικό τοπίο.

Η ελληνική κρίση έχει την ρίζα της σε εσωτερικούς λόγους. Η προβληματική αρχιτεκτονική του ευρώ και η αδιέξοδη συνταγή που επιβάλλει η κυριαρχούσα αντίληψη για την δημοσιονομική πολιτική, μεγενθύνουν την κρίση και δυσχεραίνουν την έξοδο από αυτή. Αυτά τα θέματα, όμως, μπορεί να τα προβάλλει πειστικά και αποτελεσματικά μια χώρα όταν έχει προηγουμένως αντιμετωπίσει τους δικούς της αναχρονισμούς και υστερήσεις. Η αλήθεια είναι ότι καμιά κυβέρνηση δεν θα ανταποκριθεί σε αυτόν τον ρόλο αν πέραν αυτού πρέπει ταυτοχρόνως να αντιμετωπίσει μια ανεύθυνη στάση των άλλων κρίσιμων παραγόντων του δημόσιου βίου. Απαιτείται ένα σύμφωνο ευθύνης ώστε να συστρατευθούν οι δυνάμεις της πολιτικής, της εργασίας, της επιχειρηματικότητας, της διανόησης και της ενημέρωσης-επικοινωνίας. Αυτό δεν σημαίνει ότι καταλύονται οι διακριτοί ρόλοι και η αυτονομία ενός εκάστου. Σημαίνει, όμως, οπωσδήποτε, ότι προτάσσεται το εθνικό έναντι του κομματικού, το κοινωνικό έναντι του κλαδικού και το συλλογικό έναντι του ατομικού.

Η προοδευτική παράταξη όπως εκφράστηκε από το ΠΑΣΟΚ επί 40 χρόνια είναι ταυτισμένη με ό,τι πιο θετικό έχει πετύχει η Ελλάδα στον μεταπολιτευτικό κύκλο σε κάθε τομέα: στην διεθνή θέση της χώρας, τους δημοκρατικούς θεσμούς, το κοινωνικό κράτος, τις αναπτυξιακές υποδομές, το κλίμα εμπιστοσύνης και σταθερότητας. Γι΄αυτό και πέρα από ατεκμηρίωτους αφορισμούς, ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει με στοιχεία σύγκρισης αυτήν την ιστορική αλήθεια. Προκαλώ για το αντίθετο.

Το 2009, όταν το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε να διαχειριστεί την πρωτοφανή κρίση του τριπλού χάσματος (δημοσιονομικό έλλειμμα, αρνητικό ισοζύγιο, δημόσιο χρέος), έκανε το καθήκον του στο όνομα του εθνικού συμφέροντος καταπνίγοντας το βασικό ένστικτο που για κάθε κόμμα είναι η ψηφοθηρία.

Αν η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου είχε την διαλλακτική αντιμετώπιση που είχαν οι διάδοχες κυβερνήσεις, η χώρα σε δύο χρόνια θα είχε υπερβεί την κρίση. Η ιστορική καταγραφή είναι διδακτική για το πώς καθοδηγούμενοι αγανακτισμένοι και ψηφοθηρικές ψευδολογίες τύπου Ζαππείων και ΔΕΘ γέμισαν τις εκλογικές δεξαμενές των δύο κομμάτων. Ταυτοχρόνως, όμως, άδειασαν την ψυχή των ανθρώπων από την οραματική ενατένιση που γεννά την αγωνιστική διάθεση συμμετοχής και την αναγκαιότητα της συστηματικής προσπάθειας. Η πλήρης απομείωση κεφαλαίου εμπιστοσύνης είναι η αιτία που σύρει τον πολίτη σε απελπισία και τους θεσμούς και τις λειτουργίες αντιπροσώπευσης σε αναξιοπιστία και ανυποληψία. Όταν λείψουν η εμπιστοσύνη και η ελπίδα, μια χώρα είναι δύσκολο να κυβερνηθεί.

Το εκλογικό αποτέλεσμα, αναμενόμενο, δεν θα αλλάξει το τοπίο της καθημερινότητας. Τα μέτρα πολιτικής θα εφαρμοσθούν σε ένα ήδη εξαντλημένο κοινωνικό σώμα, αφού δρουν σωρευτικά προς τις μέχρι τώρα παντοειδείς περικοπές και επιβαρύνσεις. Η αρνητική ψυχολογία των πολιτών τροφοδοτείται από την αδυναμία των κομμάτων αντί της περιαυτολογίας να ορίσουν με πειστικό τρόπο το τέλος αυτής της εθνικής και ανθρώπινης δοκιμασίας.

Η αποστασιοποίηση των πολιτών, όμως, πριμοδοτεί την δύναμη εξωθεσμικών κέντρων που με εργαλεία όπως είναι το πολιτικό χρήμα, η κατευθυνόμενη ενημέρωση-επικοινωνία και οι μακιγιαρισμένες δημοσκοπήσεις, κερδίζουν ζωτικό χώρο υπέρ της διαπλοκής και των πολιτικών χαρταετών σε βάρος της λαικής κυριαρχίας.

Οι πολίτες ας κάνουν την επιλογή τους ελεύθερα και ας οικοδομήσουν με αρχές και αξίες την σχέση τους με το κόμμα που προτιμούν ή, σε τελευταία ανάλυση, ας δημιουργήσουν νέα κόμματα. Η παθητική και εξ αποστάσεως θέαση των εξελίξεων στερεί από τον πολίτη το μόνο όπλο που διαθέτει για να επηρεάσει την πορεία της χώρας.

Η δημοκρατική παράταξη υπήρξε ο πυλώνας προόδου της χώρας. Τώρα αρκείται στον ρόλο του πρόθυμου εταίρου στον βωμό κυβερνησιμότητας της χώρας. Όταν η παράταξή μας κλήθηκε, ανέλαβε τις ευθύνες της και με το παραπάνω, αδιαφορώντας για το πολιτικό κόστος, αντιθέτως με αυτό που έπραξαν όλοι οι άλλοι ανεξαιρέτως. Δεν έχει, λοιπόν, ανάγκη να αποδείξει σε κανέναν το παραμικρό για το αν θέτει ή όχι πάνω απ΄όλα το συμφέρον της χώρας. Ο ρόλος εθνικής ευθύνης που της αναλογεί μπορεί να ασκηθεί τώρα από την θέση της γόνιμης αντιπολίτευσης γιατί και η αντιπολίτευση είναι αναπόσπαστο τμήμα ενός οικουμενικού σχήματος εθνικής συνεννόησης και συνευθύνης. ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ συνεργάστηκαν άριστα στο παρασκήνιο και συμπράττουν κατ΄επανάληψη για να πλήξουν την ιστορία και τον ρόλο του ΠΑΣΟΚ και να διαμοιράσουν τα ιμάτια της δημοκρατικής παράταξης.

Αν οι πολίτες, όπως όλα δείχνουν, επιλέξουν αυτά τα κόμματα στις πρώτες θέσεις τότε και με δεδομένο τον κοινό μνημονιακό κυβερνητικό τόπο οφείλουν να σχηματίσουν κυβέρνηση με την ισχυρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία που θα διαθέτουν.

Το ΠΑΣΟΚ χρησιμοποιεί δυστυχώς ψευδεπίγραφα το ΜΑΖΙ αφού έθεσε ανεξήγητους όρους προς το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών (να διαλυθεί) και τον Γ.Παπανδρέου (να αποσυρθεί), όπως ΔΕΝ το έκανε ούτε στο πλαίσιο της Ελιάς στις ευρωεκλογές ούτε στο πλαίσιο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης τώρα. Το ΜΑΖΙ χωρίς πολλούς ακόμη που αποκλείστηκαν είναι κενό γράμμα. Θα ήταν αμετροέπεια να ισχυριστεί κάποιος πως χάθηκε μια ιστορική ευκαιρία σύμπραξης που θα άνοιγε τον δρόμο ανασύνταξης του σοσιαλδημοκρατικού χώρου, θα προκύψουν μελλοντικά κι άλλες. Είναι, όμως, βέβαιο πως ουδείς μπορεί να χαίρεται θεωρώντας επιτυχία τα μονοψήφια εκλογικά ποσοστά. Η ισχυρή πρωταγωνιστική προοδευτική παράταξη λείπει από τη χώρα και όσοι πιστεύουμε σ΄αυτήν οφείλουμε να την ανασυστήσουμε τώρα. Η παράταξη, ως έννοια που υπερβαίνει τα κομματικά σχήματα, οφείλει να επανακατακτήσει την αυτονομία της για τον αυτοπροσδιορισμό της. Η συμμετοχή στη νομή της εξουσίας χωρίς ευρεία νομιμοποίηση και αυτονόητη δικαιολόγηση θα την καθηλώσει οριστικά στην άσκηση δεύτερου ρόλου. Ούτε της ταιριάζει, ούτε βοηθάει έτσι τη χώρα. Ο χώρος της αντιπολίτευσης είναι πρόσφορος για την επανίδρυση της παράταξης με χαρακτηριστικά κινήματος βάσης και όχι κρατικών λειτουργιών. Ταυτοχρόνως προσφέρει στη χώρα την αναγκαία υπεύθυνη αντιπολίτευση. Οι πολίτες απαιτούν να λειτουργεί το πολίτευμα με όρους κυβέρνησης αλλά και με όρους αντιπολίτευσης. Διαφορετικά, θα προκύψουν σαν εναλλακτική εκδοχή ακραία ή και αλλοπρόσαλλα σχήματα εν μέσω της πολιτικής ρευστότητας.

Η επανίδρυση της παράταξης μπορεί να συντελεσθεί με τέσσερεις προυποθέσεις:

α. Με επεξεργασμένες θέσεις και εναλλακτικές προτάσεις που η ανάδειξή τους θα είναι ανέφικτη με την συμμετοχή στην κυβέρνηση αφού τότε θα αποκτήσουν χαρακτήρα μειοψηφικό και θα εξουδετερωθούν.

β. Με την συμμετοχή της κοινωνικής βάσης ώστε η παράταξη να αποκαταστήσει τα αυθεντικά χαρακτηριστικά της, αντί να παρουσιάζεται ως μόνιμος διαχειριστής της κρατικής εξουσίας.

γ. Με δράσεις σύγκλισης των επιμέρους σχηματισμών στην βάση της ισοτιμίας με κορυφαίο στόχο την ίδρυση του φορέα της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας.

δ. Με την ανάδειξη μιας νέας γενιάς άξιων στελεχών στο πεδίο των πολιτικών-κοινωνικών αγώνων και όχι μέσω μιας επετηρίδας κρατικών στελεχών. Αυτό σχετίζεται και με την συγκρότηση για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες μιας ισχυρής οργάνωσης της σοσιαλιστικής νεολαίας.
 

Αρχή και τέλος για την παράταξή μας ήταν πάντα η πατρίδα και ο πολίτης μαζί, η Ελλάδα και οι ΄Ελληνες. Ας κάνουμε την επιλογή μας με την βεβαιότητα πως πατρίδα και πολίτης είναι οι δύο όψεις του ιδίου νομίσματος. Ας γνωρίζουμε, όμως, πως η επανάσταση που χρειάζεται η χώρα είναι η επανάσταση του καθενός μας, γιατί με παλαιούς εαυτούς καινούρια κοινωνία δεν γίνεται.

ΙΝ.ΚΑ: Ακραίες Αντισυνταγματικότητες

 Το σύνολο των μέτρων του νέου μνημονίου, είναι απολύτως παράνομα και συνιστούν  συνταγματική εκτροπή κατά τα άρθρα 44§2, 1§2,3 και 73§1 του Συντάγματος,  αφού πλέον της δεσμευτικότητας του δημοψηφίσματος, υφίσταται και παραβίαση των ορισμών για τη νομοθετική πρωτοβουλία (ανήκει αποκλειστικά στην κυβέρνηση και στην Βουλή) με την έξωθεν νομοθετική επιβολή.

Η απόλυτη αδιαφορία των μέτρων για την προστασία της αξίας του ανθρώπου, αλλά και η ευθεία επίθεση στην αξία αυτή που αποτελεί την θεμελιωδέστερη υποχρέωση του κράτους (άρθρο 2§1 του Συντάγματος) και σκοπό της δημιουργίας του, κλείνει το κύκλο της συνταγματικής ανομίας και εκτροπής.

            Χάος στην Αγορά 

Η νέα αύξηση του Φ.Π.Α. αποτελεί εγκληματική ενέργεια σε βάρος των καταναλωτών, ιδιαίτερα αυτών με ανύπαρκτα και χαμηλά εισοδήματα, δηλαδή της φτωχοποιημένης πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας.

Όπως συνέβη με τον φόρο στο πετρέλαιο θέρμανσης, είναι σαφές ότι τα φορολογικά έσοδα θα μειωθούν αντί να αυξηθούν. Είναι αυτονόητο ότι η αύξηση των τιμών θα επιφέρει μείωση της κατανάλωσης, αφού τα χρήματα στην τσέπη ή στο πορτοφόλι του πολίτη είναι τα ίδια και λιγότερα.

Το χάος που προκαλείται από τις ασάφειες είναι ένα ουσιώδες στοιχείο που δημιουργεί προϋποθέσεις παράνομης αισχροκέρδειας από αετονύχηδες της αγοράς, σε βάρος των καταναλωτών, που θα αυξήσουν τις τιμές με αιτιολογία προς τους καταναλωτές την αύξηση του ΦΠΑ..

Με την οικονομία σε ημιαργία και τα νέα μέτρα, όχι μόνο θα επιβληθούν αυξήσεις σε βάρος των αναγκών των ανθρώπων, αλλά και πολύ σύντομα θα έχουμε νέο ξέσπασμα της ανεργίας με 500.000 – 700.000 επιπλέον άνεργους συνανθρώπους μας.

Ακούσαμε μάλιστα τον ίδιο τον πρωθυπουργό να αφορίζει κάθε εναλλακτική λύση με εξισώσεις δραχμής – ευρώ. Επισημαίνουμε στον πρωθυπουργό ότι η φτώχεια και η ακρίβεια κρίνεται ΜΟΝΟ με βάση την δυνατότητα του πολίτη για πρόσβαση σε αγαθά και υπηρεσίες και όχι με το νόμισμα που χρησιμοποιεί. Υπενθυμίζουμε στον πρωθυπουργό και σε όλους, ότι το Ευρώ πολλαπλασίασε επί πολλές φορές τις τιμές στο σύνολο των βασικών αγαθών που χρησιμοποιεί ο μέσος άνθρωπος για την κάλυψη των αναγκών του.

Συμβουλεύουμε τους καταναλωτές να ρωτούν για τον ΦΠΑ κάθε προϊόντος πριν το αγοράσουν, να ζητούν εναλλακτικά προϊόντα με χαμηλότερο Φ.Π.Α. και να προτιμούν τα ελληνικά προϊόντα.

           

            Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας

Η βασική στόχευση του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας είναι η γρήγορη και με χαμηλά έξοδα για τις τράπεζες και τους δανειστές εκπλειστηρίαση ακινήτων και κινητών των πολιτών και η μεροληπτική εύνοια υπέρ των τραπεζών (ενυπόθηκων δανειστών) κατά την διανομή του πλειστηριάσματος. Πρόκειται για αντισυνταγματική εκτροπή από την αρχή της ισότητας που χορηγεί υπέρμετρα προνόμια στους δανειστές εις βάρος του Δημοσίου, των Ασφαλιστικών Οργανισμών και των εργαζομένων. Είναι σαφές ότι δεν μπορεί οι απαιτήσεις όλων να υποχωρούν έναντι των απαιτήσεων των τραπεζών. Επισημαίνουμε ότι οι τράπεζες στην Ελλάδα αποτελούν κατ' ουσίαν περιουσία του “μηχανισμού στήριξης”, δηλ. της Ε.Ε. . Για τις τράπεζες, που ανήκουν στους ξένους,  ο ελληνικός λαός καλείται να καταβάλλει νέα επιπλέον χρηματικά ποσά, τα οποία μετά το τέλος του κύκλου αυτού θα έχουν ξεπεράσει κατά πολύ τα 300δις (σχεδόν το σύνολο του δημόσιου χρέους της χώρας). Στις άλλες χώρες (Ισπανία, Ιρλανδία) η δήθεν διάσωση των τραπεζών δεν χρέωσε τους λαούς και το κράτος τους, αλλά την ίδια την Ε.Κ.Τ. .

Ως ΙΝ.ΚΑ. έχουμε προτείνει σαφή και δίκαια μέτρα για την τύχη των προβληματικών δανείων, αλλά και για την αναμόρφωση του δικαίου ως προς τα δάνεια και την καταγγελία τους. Και αυτή η κυβέρνηση αποδεικνύεται όχι μόνο ανίκανη να προστατεύσει τα δίκαια του πολίτη και της κοινωνίας, αλλά εξίσου και επιπλέον επικίνδυνη με τις προηγούμενες.  

Η στόχευση για γρήγορη δίκη είναι επίσης αντισυνταγματική, αφού ευνοεί μεροληπτικά τον ενάγοντα και δίνει ελάχιστο χρόνο στον εναγόμενο να οργανώσει την άμυνά του. Η απουσία μαρτύρων από την διαδικασία και οι τροποποιήσεις στην διαδικασία και στην απόδειξη, φωτογραφίζουν και πάλι τις τράπεζες και την προς αυτές απαράδεκτη εύνοια. Υπενθυμίζουμε σε όσους το ξέχασαν ότι πρώτιστος σκοπός της Δίκης είναι να είναι Δίκαιη και να παρέχει υπό καθεστώς απόλυτης ισότητας το δικαίωμα στους διαδίκους να αναπτύσσουν τις θέσεις τους.

Το δικονομικό σύστημα και η απονομή της δικαιοσύνης δεν επιταχύνεται με εμβαλωματικά μέτρα και “μαγικά ραβδάκια” που αφαιρούν από την Δίκη την ουσία της.    

 Καλούμε την κυβέρνηση να εγκαταλείψει άμεσα τις αντισυνταγματικές πρακτικές και τις αποδεδειγμένα ατελέσφορες και καταστροφικές πολιτικές αυτές και να εργαστεί μόνο για τις ουσιώδεις και πραγματικές λύσεις που αφορούν την Ελλάδα και τις ανάγκες των ανθρώπων. 

Δεν έχουμε μέλλον χωρίς συγκεκριμένο παραγωγικό πρότυπο

Γράφει ο καθηγητής Αδαμάντιος Πεπελάσης

 Μετά την ψήφιση στην Βουλή των προ-απαιτουμένων και την υπογραφή του τρίτου μνημονίου, θα χρειαστεί να αποκωδικοποιήσουμε συμβολισμούς, προβλήματα και θεσμικές παρεκκλίσεις στις διαπραγματεύσεις με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Αυτό διότι, τα πράγματα δεν τελειώνουν εδώ. Θα βρισκόμαστε σε διαρκείς διαπραγματεύσεις για την βελτίωση και προσαρμογή των μέτρων στα πραγματικά δεδομένα και τις μέλλουσες επιδιώξεις για την οικονομία. Μόνον έτσι θα αποδώσουν τα αναμενόμενα για τους δανειστές και προπαντός, θα εξυπηρετήσουν τις δικές μας ανάγκες.
Τα μέτρα ως έχουν είναι βίαια, ετεροσχεδιασμένα και κυρίως δημοσιονομικά. Απαραίτητες μεταρρυθμίσεις δεν περιλαμβάνονται αφού δεν έχουμε δικό μας σχέδιο. Σχέδιο που να ανταποκρίνεται στη δομή της οικονομίας που επιθυμούμε για την επόμενη γενιά. Αυτή η συζήτηση δεν έχει γίνει παρά μόνον ίσως, σε ορισμένους αξιόλογους αλλά κλειστούς κύκλους ερευνητικών φορέων. Πολλές φορές έχω αναφερθεί στο ΚΕΠΕ, το Ινστιτούτο Εργασίας κι άλλα κέντρα παραγωγής χρήσιμων σχεδίων και προτάσεων. Αυτά όμως, δεν έφθασαν ποτέ στην κοινωνία.
Ακούμε πολλά για μεταρρυθμίσεις. Κι εδώ προκύπτουν προβλήματα διότι, επί πολλές δεκαετίες δυσφημείται η έννοια της μεταρρύθμισης. Έκτακτες φορολογήσεις, επιδοτήσεις, ευκαιριακά κίνητρα, προσωρινές διευθετήσεις δεν μεταμορφώνουν την οικονομία. Θυμάται κανείς μια μεταρρύθμιση ως μέρος ενός ολοκληρωμένου προγράμματος;
Μάλλον θυμόμαστε την επίκλησή της για να δικαιολογηθούν δημοσιονομικά, αποσπασματικά μέτρα, που επιβάρυναν τάξεις μη προνομιούχων. Μέτρα που άμεσα έπλητταν ευρύτερες κοινωνικές ομάδες, χωρίς ή με ασθενή συντεχνιακή εκπροσώπηση, συνοδευόμενα με την υπόσχεση για μελλοντικά οφέλη.
Προϋπόθεση για να τα βγάλουμε πέρα δεν είναι η ανεμπόδιστη λήψη μέτρων αλλά οι σχεδιασμοί που οδηγούν σε συγκεκριμένο παραγωγικό πρότυπο. Διαφορετικά δεν έχουμε μέλλον ως δημοκρατική και ανεξάρτητη χώρα. Και επειδή μόνον έτσι θα ανταποκριθούμε στις δανειακές υποχρεώσεις μας, μετά από κάποιο διάστημα, οι ίδιοι οι ευρωπαϊκοί θεσμοί θα αποδεχθούν τεκμηριωμένες προτάσεις.
Η κυβέρνηση και οι υποστηρικτές της ισχυρίζονται ότι το υπό διαμόρφωση μνημόνιο θα είναι κοινωνικώς περισσότερο δίκαιο. Ίσως, αλλά ακόμη δεν είμαστε σε θέση να το επιβεβαιώσουμε. Το βέβαιο είναι ότι θα χρειασθούν επανασχεδιασμοί στην οικονομική πολιτική και για δικαιοσύνη και για ανάπτυξη.
Η ευρεία συναίνεση είναι αφορμή μεγάλης αισιοδοξίας. Για να αποδώσει, θα χρειαστεί ειλικρίνεια και προθυμία για ρήξη με κατεστημένες νοοτροπίες. Να δούμε τις κοινωνικές και τις οικονομικές ομάδες ταξινομημένες σύμφωνα με τις ανάγκες τους και σύμφωνα με την συμπιεσμένη δυναμική τους. Σήμερα, οι άτυπες ταξινομήσεις ακόμη καθορίζονται από κομματικές επιδιώξεις ή από συντεχνιακές αντιστάσεις.
Για την ανάπτυξη είναι πλέον αναπόφευκτη η σύγκρουση με συντεχνίες που, διασφαλίζοντας τα μέλη τους, αποκλείουν από την απασχόληση ή την επιχειρηματική δραστηριότητα τους άλλους, τους πολλούς. Ας αναζητηθεί εκεί, η αποδοχή αφού προηγουμένως αποκαταστήσουμε την πραγματική έννοια της μεταρρύθμισης και αφού αποβάλουμε τις ιστορικές φοβίες που καλλιέργησαν τα ψεύδη και οι λαϊκισμοί.
Δεν έχουμε περιθώρια αναβολών. Το επιστημονικό δυναμικό υπάρχει, η αγωνία της κοινωνίας πραγματική και η συναίνεση μοιάζει ισχυρή. Ελπίζω, για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, να μη χαθεί η ευκαιρία.

Το γερμανικό πραξικόπημα στα ...μούτρα ολόκληρης της Ευρώπης

Η Γερμανία δεν έχει μάθει τίποτα από την ιστορία της, αφού κέρδισε μεν μία μάχη εναντίον μας, με σημαδεμένα χαρτιά, έχοντας απέναντι της έναν αφελή αντίπαλο, αλλά όχι τον πόλεμο – ενώ κανείς δεν πρέπει να υποτιμάει ένα ηττημένο έθνος.

.

Είναι απογοητευτικό, λυπηρό και συνάμα οδυνηρό να διαπιστώνει κανείς πόσο εύκολα παραπλανήθηκε ο Έλληνας πρωθυπουργός από τους εμπειρότατους, πρώην στυγνούς αποικιοκράτες και δήθεν ισότιμους εταίρους της χώρας του - ειδικά από τη Γερμανία.

Εν προκειμένω, ως συνήθως, η καγκελάριος έχει το ρόλο του καλού, συμβιβαστικού και ήρεμου συνομιλητή, ενώ ο υπουργός οικονομικών της ενσαρκώνει με απόλυτη επιτυχία τον κακό, σκληρό, αλλά έντιμο διαπραγματευτή - ο οποίος φροντίζει και προστατεύει όσο καλύτερα μπορεί το λαό του, απέναντι στους σημερινούς ή μελλοντικούς εκλιπαρούντες την ελεημοσύνη του.

Παράλληλα, αποκρύπτει με μία εκλεπτυσμένη «μαεστρία» το γεγονός ότι, η χώρα του απομυζεί ασύστολα τους εταίρους της – χρηματίζοντας/εκβιάζοντας κρατικούς λειτουργούς, με την ταυτόχρονη διατήρηση της οργάνωσης «Διεθνής Διαφάνεια» στο Βερολίνο (άρθρο), αλλά και παράγοντας τεράστια πλεονάσματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της.

Όπως φαίνεται από το επόμενο γράφημα, τα πλεονάσματα αυτά αυξήθηκαν κατακόρυφα μετά την υιοθέτηση του ευρώ, ενώ συνέχισαν την ανοδική τους πορεία μετά το ξέσπασμα της κρίσης – φτάνοντας στο ιλιγγιώδες 8% του ΑΕΠ ή πάνω από 200 δις € ετησίως. Σε αντίθεση βέβαια με τη Γαλλία (διακεκομμένη γραμμή, δεξιά στήλη, έλλειμμα – 1%), η οποία ακολούθησε τον αντίθετο ακριβώς δρόμο – χωρίς να κατανοεί πως αυτή είναι η βασική αιτία της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους, με επόμενη υποψήφια την ίδια, αφού προηγηθεί η Ιταλία.

.

.

Αναλυτικότερα, πριν ακόμη λήξει η παράταση της συμφωνίας, στις 27.06 ο πρωθυπουργός παρέδωσε στις Βρυξέλλες ένα δικό του μνημόνιο – διαλέγοντας μόνος του το όπλο, με το οποίο θα αυτοκτονούσε η Ελλάδα. Η πρότασή του αυτή, αφού έγινε εν πρώτοις αποδεκτή με ενθουσιασμό, αναιρέθηκε τρεις ημέρες αργότερα – όπου τοποθετήθηκε μπροστά σε μία πολύ πιο επώδυνη της Τρόικας, με τη μορφή του τελεσίγραφου (take it or leave it).

Όπως ήταν αναμενόμενο, με κριτήριο την απειρία του, έχασε εντελώς την ψυχραιμία που όφειλε εκ της θέσεώς του να έχει – με αποτέλεσμα να προβεί μονομερώς, χωρίς να προειδοποιήσει την Κομισιόν, στην τρομοκρατημένη, βιαστική και ανοργάνωτη ανακοίνωση του δημοψηφίσματος, πέφτοντας στην παγίδα που του είχε στηθεί αριστοτεχνικά από τη Γερμανία.

Έτσι η Ελλάδα έμεινε εκτός του ευρωπαϊκού πλαισίου, οπότε ο κ. Σόιμπλε βρήκε την ευκαιρία να κλείσει τις τράπεζες με μία παράνομη διαδικασία που υποστηρίχθηκε από την ΕΚΤ (ανάλυση) – με τον πρωθυπουργό να χάνει εντελώς το παιχνίδι, χωρίς δυστυχώς να έχει το θάρρος ή/και την ευστροφία να ακυρώσει το δημοψήφισμα, με το οποίο σφραγίσθηκε το ανελέητο Μνημόνιο Νούμερο ΙΙΙ.

.

Η δήθεν απώλεια της εμπιστοσύνης

Ειδικότερα, όταν κατατέθηκαν οι νέες ελληνικές προτάσεις, αφού η κυβέρνηση μετέφρασε υποτιμητικά, απογοητευτικά, δουλοπρεπώς το «ΟΧΙ» των Ελλήνων σε «ΝΑΙ», η Τρόικα τις υποδέχθηκε πολύ θετικά (πηγή) – οπότε ο πρωθυπουργός θεώρησε ότι είχε πετύχει το στόχο του, για τον οποίο είχε υποχρεωθεί να σκύψει ντροπιασμένος το κεφάλι την προηγούμενη νύχτα στη Βουλή, ενώπιον όλων.

Έως εκείνη τη στιγμή δεν είχε τεθεί επίσημα κανένα θέμα εμπιστοσύνης απέναντί του – κάτι που άλλαξε στη συνάντηση του Euro Group, όπου ο κ. Σόιμπλε, με μία δήλωση του στα ΜΜΕ, ανέφερε πως οι ελληνικές προτάσεις δεν ήταν καθόλου επαρκείς. Επί πλέον ότι, η εμπιστοσύνη των Ευρωπαίων απέναντι στην ελληνική κυβέρνηση είχε πληγεί σε πολύ μεγάλο βαθμό, ανεπανόρθωτα, μετά τις αποτυχημένες διαπραγματεύσεις των προηγουμένων μηνών – ακόμη και τη συγκεκριμένη στιγμή (11.06).

Για να υπογραμμίσει δε τις απειλές του ο προστάτης των δήθεν απόκληρων Γερμανών που δανείζουν συνεχώς στους σπάταλους Έλληνες τα χρήματα τους, ανέσυρε από το συρτάρι του ένα εναλλακτικό σχέδιο μίας περιορισμένης εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη - με αποτέλεσμα να πέσει στην επόμενη, καλοστημένη παγίδα ο πρωθυπουργός, προσφέροντας «γη και ύδωρ» για να σωθεί η χώρα του από μία ανυπολόγιστη καταστροφή.

Το σκηνικό πάντως είχε στηθεί πολύ επιδέξια, με την ανακοίνωση της σύγκλισης μίας συνόδου κορυφής όλων των χωρών της ΕΕ – η οποία φυσικά ακυρώθηκε, όταν ο Έλληνας πρωθυπουργός παραδόθηκε άνευ όρων, αποδεχόμενος την άλωση της Ελλάδας.

Η περιορισμένης διάρκειας έξοδος από την Ευρωζώνη επινοήθηκε βιαστικά από το Γερμανό, έτσι ώστε να κερδίσει τη συμφωνία των άλλων χωρών της ένωσης – την οποία επεδίωκε μετά την εκλογή της νέας ελληνικής κυβέρνησης. Γνώριζε άλλωστε την θλιβερή «εξυπνάδα» του πρώην υπουργού οικονομικών – από τον οποίο κατάφερε πολύ εύκολα να εκμαιεύσει την Αχίλλειο πτέρνα της κυβέρνησης.

Τα πιόνια στο σκάκι

Μερικά από τα σίγουρα πιόνια του κ. Σόιμπλε, εκτός από τον ολλανδό πρόεδρο του Euro Group, ήταν ο ακροδεξιός εθνικιστής υπουργός οικονομικών της Φινλανδίας, οι χώρες της Βαλτικής λόγω του φόβου τους για τη Ρωσία, καθώς επίσης η Σλοβακία - η οποία είναι εξαρτημένη από τη Γερμανία λόγω των τραπεζικών προβλημάτων της.

Όλοι αυτοί επανέλαβαν το «ποίημα» της απώλειας της εμπιστοσύνης τους απέναντι στην Ελλάδα, απαιτώντας την υιοθέτηση πολύ περισσότερων νεοφιλελεύθερων μέτρων από τον πρωθυπουργό, για να επανορθώσει – οπότε η θηλιά στο λαιμό της κυβέρνησης έσφιξε, σε βαθμό πνιγμού της. Το μνημόνιο αυτή τη φορά έχει τόσο πολλές λεπτομέρειες, όσο κανένα άλλο προηγούμενο – ενώ εξασφαλίζει τη λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας της Ελλάδας, καθώς επίσης τη μετατροπή της σε πραγματικό προτεκτοράτο της Γερμανίας.

Για να ολοκληρωθεί τώρα η άνευ όρων παράδοση της Ελλάδας, από έναν πρωθυπουργό που είχε πάψει πλέον να σκέφτεται ορθολογικά, καθώς επίσης από έναν υπουργό οικονομικών που δυστυχώς, όπως ο προκάτοχος του, δεν έχει καμία απολύτως γνώση του αντικειμένου του, εφευρέθηκε ένα έγγραφο – το οποίο ανασύρθηκε ξαφνικά στην επιφάνεια, αναφέροντας αυθαίρετα πως οι χρηματοδοτικές ανάγκες της Ελλάδας είναι 81,7 δις € (πηγή – γράφημα).

.

.

Κανένας δεν ήταν σε θέση εκείνη τη στιγμή να ελέγξει το εντελώς πρόχειρο έγγραφο, αν και αναφέρει ότι, όπως τα προηγούμενα δύο πακέτα «βοήθειας», πρόκειται για πληρωμές χρεών της Ελλάδας, για τόκους, καθώς επίσης για κεφάλαια που θα χρειαστούν για τη διάσωση των τραπεζών – αφού προηγουμένως τις χρεοκόπησε παράνομα η ΕΚΤ, ενώ κάτι ανάλογο συνέβη με το PSI το 2011.

Το υπερβολικό αυτό ποσόν, το οποίο δεν ανταποκρίνεται στη σημερινή πραγματικότητα, μοιράσθηκε σκόπιμα στα γερμανικά ΜΜΕ – για να χειραγωγηθεί έντεχνα η κοινή γνώμη. Επίσης, οι Πολίτες των άλλων κρατών, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, έτσι ώστε να τρομοκρατηθούν τόσο η κυβέρνηση/Βουλή, όσο και οι Έλληνες, εκλιπαρώντας την υπογραφή της συμφωνίας με κάθε τρόπο – την επικύρωση των προσχεδιασμένων νομοσχεδίων εντός δύο ημερών από το Κοινοβούλιο, με τη διαδικασία του κατεπείγοντος κοκ.

.

Οι παράπλευρες επιτυχίες της Γερμανίας

Με τον παραπάνω τρόπο κατοχυρώνεται πραξικοπηματικά από τους Γερμανούς, με την ακούσια βοήθεια της άπειρης ελληνικής κυβέρνησης, ο παράλογος κύκλος των νέων προγραμμάτων βοηθείας, για την εξόφληση των προηγουμένων, μαζί με τους τόκους τους – καθώς επίσης η παροχή κάθε καινούργιου ποσού, έναντι ανηλεών μέτρων λιτότητας. Έως ότου βέβαια εξαθλιωθούν οι Πολίτες των λεηλατημένων κρατών, παύοντας να αντιδρούν – μετατρεπόμενοι σταδιακά σε πειθήνιους σκλάβους χρέους, χωρίς καμία απολύτως προοπτική.

Στη σύσκεψη κατοχυρώθηκε επίσης, πως τυχόν μελλοντική απαίτηση διαγραφής χρέους, θα συνοδεύεται υποχρεωτικά με την έξοδο της χώρας που το ζητάει από την Ευρωζώνη - παρά το ότι δεν υπάρχει κανένα τέτοιο νομικό πλαίσιο, όπως άλλωστε επιβεβαίωσε η καγκελάριος, στη σημερινή συνέντευξη Τύπου.

Το μήνυμα δεν αφορά μόνο την Ελλάδα αλλά, επίσης, την Ιταλία, την Ισπανία και τη Γαλλία – χώρες που, εάν δεν αντιδράσουν ή/και εγκαταλείψουν την Ελλάδα στη μοίρα της, θα μετατραπούν επίσης σε γερμανικές αποικίες.

Τέλος, δεν πρέπει να υποτιμήσει κανείς το ρόλο του αντικαγκελαρίου και αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, στο βρώμικο πόκερ με την Ελλάδα – ο οποίος δέχεται ήδη επιθέσεις από τα στελέχη του κόμματος του, κατηγορούμενος πως γνώριζε τα κρυφά χαρτιά, καθώς επίσης το ναζιστικό τέχνασμα του κ. Σόιμπλε (πηγή).
.

Επίλογος

Παρά το ότι αργά ή γρήγορα θα συνειδητοποιήσει η κυβέρνηση τον τρόπο, με τον οποίο οδηγήθηκε σαν αρχάρια στη βρώμικη παγίδα του κ. Σόιμπλε, το παιχνίδι έχει πλέον τελειώσει – με την Ελλάδα να ηττάται κατά κράτος, αφού η ήττα δεν θα πληρωθεί μόνο από τον πρωθυπουργό, αλλά από όλους εμάς.

Η συμφωνία έχει υπογραφεί, η διαδικασία έχει συμφωνηθεί, οπότε δεν νομιμοποιούμαστε να αντιδράσουμε εκ των υστέρων, μη αποδεχόμενοι αυτά που ο υπουργός οικονομικών, καθώς επίσης ο πρωθυπουργός υπέγραψαν – δυστυχώς, με την εν λευκώ εξουσιοδότηση της συντριπτικής πλειοψηφίας της Βουλής.

Άλλωστε και να θέλαμε δεν θα μπορούσαμε, αφού η κυβέρνηση μας έβαλε με την πλάτη στον τοίχο – κάνοντας μέσα σε πέντε μήνες τόσα πολλά λάθη, κυρίως το κλείσιμο των τραπεζών, όσα τα τελευταία σαράντα χρόνια όλες οι υπόλοιπες κυβερνήσεις.

Η χώρα είναι υπερχρεωμένη, έχει τοποθετήσει όλα της τα περιουσιακά στοιχεία ως εγγύηση (PSI), αποδέχθηκε το αγγλικό δίκαιο, ενώ έπεσε σήμερα ολόκληρη μέσα στην παγίδα των Γερμανών. Επομένως, δεν μπορεί να επιβιώσει εκτός της Ευρωζώνης, πόσο μάλλον χωρίς καμία προετοιμασία υιοθέτησης μίας εναλλακτικής στρατηγικής – η οποία απαιτεί τουλάχιστον ένα έτος.

Εν τούτοις, υπάρχουν βιώσιμες λύσεις, χωρίς να οδηγηθεί η Ελλάδα στο χάος, οι οποίες προϋποθέτουν την προσεκτική σύναψη συμμαχιών, με στόχο την από κοινού αντιμετώπιση της γερμανικής επιθετικότητας – μίας χώρας που δεν έχει μάθει τίποτα από την ιστορία της, ενώ κέρδισε μεν μία μάχη εναντίον μας με σημαδεμένα χαρτιά, έχοντας απέναντι της έναν αφελή αντίπαλο, αλλά όχι τον πόλεμο.

Η Βουλή πρέπει λοιπόν να τηρήσει τα υπεσχημένα νομοθετώντας εντός δύο ημερών, έτσι ώστε να μην δώσει κανένα περιττό πρόσχημα στη Γερμανία – ενώ εμείς μπορούμε να καταφέρουμε να βγούμε από την παγίδα, εάν είμαστε ενωμένοι, αποφασισμένοι και επαρκώς οξυδερκείς.

Χρειαζόμαστε όμως τουλάχιστον ένα χρόνο, συνειδητοποιώντας πως δεν είναι σε θέση να μας καταστρέψει κανένας τόσο γρήγορα, όσα νομοσχέδια και αν υπογραφούν – ενώ δεν θα μας διώξει κανείς από μία νομισματική ένωση που μας προκάλεσε ζημίες που υπερβαίνουν το 1 τρις € (ανάλυση), αφού η συμμετοχή μας είναι απαραίτητη για την ευημερία της χώρας μας, όχι μόνο από οικονομικής πλευράς. Μπορούμε βέβαια να επιβιώσουμε και εκτός, με το καθεστώς της Νορβηγίας – αλλά μόνο ως μία λύση ανάγκης, για την περίπτωση που θα αποτύχουμε στο μέλλον.

Ιδού γιατί (και πού) ζητάει ο Σόϊμπλε να "περάσουν" περιουσιακά στοιχεία του ελληνικού Δημοσίου, ύψους 50 δισ. ευρώ

Του Δημήτρη Καζάκη

Το πλαίσιο των συζητήσεων με την ελληνική πλευρά καθορίστηκε από έγγραφο του Σόιμπλε, το οποίο κατατέθηκε στις 10 Ιουλίου. Μία μέρα μετά την κατάθεση της λεγόμενης ελληνικής πρότασης. Η πρόταση του Σόιμπλε κατατέθηκε ενόσω στην ελληνική Βουλή συντελούνταν το πρωτοφανές πραξικόπημα σε βάρος του ελληνικού λαού.

Τι προβλέπει η συγκεκριμένη αντιπρόταση Σόιμπλε;

"Οι προτάσεις αυτές δεν έχουν μια σειρά από υψίστης σημαντικούς τομείς μεταρρυθμίσεων για τον εκσυγχρονισμό της χώρας, για την προώθηση της μακροπρόθεσμης οικονομικής ανάπτυξης και της βιώσιμης ανάπτυξης. Μεταξύ αυτών, η μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας, τη μεταρρύθμιση του δημόσιου τομέα, οι ιδιωτικοποιήσεις, τραπεζικός τομέας, οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις δεν επαρκούν.

Αυτός είναι ο λόγος που οι προτάσεις αυτές δεν μπορούν να χτίσουν τη βάση για ένα εντελώς νέο, τριετές πρόγραμμα του ΕΜΣ, όπως ζήτησε η Ελλάδα. Χρειαζόμαστε μια καλύτερη, μια βιώσιμη λύση, διατηρώντας την ανάμιξη του ΔΝΤ. Υπάρχουν δύο δρόμοι τώρα:

1. Οι ελληνικές αρχές να βελτιώσουν τις προτάσεις τους γρήγορα και σημαντικά, με την πλήρη υποστήριξη του Κοινοβουλίου τους. Οι βελτιώσεις πρέπει να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη, τη διασφάλιση της βιωσιμότητας του χρέους εκ των προτέρων και την επιτυχή υλοποίηση του προγράμματος - ώστε να εξασφαλιστεί η πρόσβαση στις αγορές μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος. Οι βελτιώσεις περιλαμβάνουν:

α) Τη μεταφορά των πιο πολύτιμων ελληνικών περιουσιακών στοιχείων [50 δις ευρώ] σε εξωτερικό ταμείο όπως το Ίδρυμα για την Ανάπτυξη στο Λουξεμβούργο, ώστε να ιδιωτικοποιηθούν με την πάροδο του χρόνου και να μειωθεί το χρέος^.
β) την ενίσχυση των ικανοτήτων και αποπολιτικοποίησης των ελληνικών διοικητικών καθηκόντων υπό την ασυλία της COM για την ορθή εφαρμογή του προγράμματος^.
γ) αυτοματοποιημένες περικοπές δαπανών σε περίπτωση που υστερούν οι στόχοι για το έλλειμμα.

Παράλληλα, μια σειρά από στοιχεία χρηματοδότησης θα τεθούν από κοινού για να γεφυρωθεί το χρονικό χάσμα μέχρις ότου θα μπορούσε να γίνει μια πρώτη εκταμίευση στο πλαίσιο του ενισχυμένου προγράμματος. Αυτό σημαίνει, ότι ο υφιστάμενος κίνδυνος της μη σύναψης ενός νέου προγράμματος με τον ΕΜΣ θα πρέπει χρεωθεί στην Ελλάδα, όχι στις χώρες της Ευρωζώνης.

2. Στην περίπτωση που, η βιωσιμότητα του χρέους και μια αξιόπιστη προοπτική εφαρμογής δεν μπορεί να εξασφαλιστεί εκ των προτέρων, η Ελλάδα θα πρέπει να της προσφερθούν ταχείες διαπραγματεύσεις σχετικά με μια προσωρινή έξοδο από την Ευρωζώνη, με πιθανή αναδιάρθρωση του χρέους, αν είναι απαραίτητο, στη Λέσχη των Παρισίων - με πιθανό ορίζοντα τουλάχιστον για τα επόμενα 5 χρόνια. Μόνο αυτή η λύση θα μπορούσε να επιτρέψει επαρκή αναδιάρθρωση του χρέους, η οποία δεν θα ήταν σύμφωνη με την ένταξη σε μια νομισματική ένωση (125 Art. ΣΛΕΕ).

Η λύση προσωρινής εξόδου θα πρέπει να συνοδεύεται από την υποστήριξη της Ελλάδας ως μέλους της ΕΕ και του ελληνικού λαού με την ενίσχυση της ανάπτυξης, της ανθρωπιστικής και τεχνικής βοήθειας για τα επόμενα χρόνια. Η λύση προσωρινής εξόδου θα πρέπει επίσης να συνοδεύεται από τον εξορθολογισμό όλων των πυλώνων της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης και συγκεκριμένα μέτρα για την ενίσχυση της διακυβέρνησης της Ευρωζώνης." 

(Το πρωτότυπο μπορεί να το δει κανείς εδώ: http://www.sven-giegold.de/wp-content/uploads/2015/07/grexit_bundesregierung_non_paper_10_juli_2015.pdf)

Οι δυό εναλλακτικές του Σόιμπλε:

1η. Να παραδώσει η Ελλάδα τα τιμαλφή της (αξίας 50 δις ευρώ) σε εξωτερικό ταμείο, όπως το Ινστιτούτο για την Ανάπτυξη με έδρα το Λουξεμβούργο. Τι περιλαμβάνουν αυτά τα τιμαλφή; Σχεδόν τα πάντα. Όλη η δημόσια περιουσία που έχει περάσει στον ΤΑΙΠΕΔ, όπως επίσης τα νοσοκομεία, τα σχολεία, η ενέργεια, το σύνολο των υποδομών, κοκ.

Τι είναι αυτό το Ινστιτούτο για την Ανάπτυξη με έδρα το Λουξεμβούργο; Είναι σίγουρο ότι οι περισσότεροι Έλληνες δεν το γνωρίζουν. Είναι μια σκιώδης εταιρεία με την επωνυμία IfG που δημιούργησαν από κοινού η Ελληνική κυβέρνηση και η Γερμανική κρατική τράπεζα KFW τον Φεβρουάριο του 2013, υποτίθεται για την ενίσχυση της ελληνικής οικονομίας και κυρίως των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Η έγκριση ίδρυσης δόθηκε από τον τότε υπουργό του Σαμαρά, Κ. Χατζηδάκη. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους επισκέφτηκε την Ελλάδα ο Σόιμπλε και υπεγράφη "Μνημόνιο Κατανόησης" μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας για την από κοινού λειτουργία της συγκεκριμένης εταιρείας.

Γιατί με έδρα το Λουξεμβούργο; Για να είναι εκτός δικαιοδοσίας ελληνικών δικαστικών αρχών και για να μπορεί η συγκεκριμένη εταιρεία να έχει μορφή "ιδρύματος" για διαχείρηση χαρτοφυλακίου υπό καθεστώς υπεράκτιας προστασίας. Η συγκεκριμένη εταιρεία μέχρι σήμερα δεν υολοποίησε κανένα πρόγραμμα χρηματοδότησης μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Αντίθετα η αγορά βοά ότι πρόκειται για βιτρίνα μέσω της οποίας οι Γερμανοί εξαγοράζουν το πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας.

Σ' αυτήν την IFG, δηλαδή τη δική του σκιώδη εταιρεία με έδρα το Λουξεμβούργο, προτείνει ο Σόιμπλε να περάσουν τα τμαλφή της χώρας, ώστε να πουληθούν, ή να ιδιωτικοποιηθούν για να μειωθεί το χρέος. Η κρατική τοκογλυφία στον απόγειό της.

Φυσικά απαιτεί να "αποπολιτοκοποιηθεί" ο έλεγχος της κρατικής διοίκησης, που σημαίνει ότι το σύνολο της δημοσιονομικής και οικονομικής πολιτικής θα πρέπει να περάσει στα χέρια απολίτικων μηχανισμών (όπως η Δημοσιονομική Επιτροπή), οι οποίοι δεν λογοδοτούν στους πολιτικούς θεσμούς του ελληνικού κράτους. Δηλαδή στην κυβέρνηση και το κοινοβούλιο. Ούτε φυσικά στις δικαστικές αρχές, μιας και όπως όλοι οι εξωτερικοί ελεγκτές που ήρθνα μαζι με την τρόικα διαθέτουν ασυλία.

Και φυσικά δεν θα έλειπε η πρόταση Βαρουφάκη, που η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για παλιά πρόταση Σόιμπλε: Επιβολή συστήματος αυτόματης οριζόντιας περικοπής δαπανών, αν δεν επιτυγχάνονται οι στόχοι της δημοσιονομικής πολιτικής. Ένα είδος λαιμητόμου, που θα το χειρίζονται οι "αποπολιτοκοποιημένοι" μηχανισμοί ελέγχου.

Προσωρινή έξοδος από το ευρώ.

Η 2η εναλλακτική που προτείνει ο Σόιμπλε είναι η προσωρινή έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ. Τουλάχιστον για 5 χρόνια. Προσωρινή έξοδος από το ευρώ, αλλά όχι από την ΕΕ. Γιατί; Για να μπορεί η Γερμανία, αλλά και οι Ευρωπαίοι να ελέγχουν την χώρα ακόμη και εκτός ευρώ.

Ο Σόιμπλε προτείνει να τεθεί η Ελλάδα εκτός ευρώ και να διαπραγματευθεί μια αναδιάρθρωση του χρέους της με τη Λέσχη των Παρισίων. Εδώ υπάρχει ένα τεράστιο θέμα. Αν η Ελλάδα τεθεί εκτός ευρώ, γιατί μέρος του χρέους θα προσφύγει στη Λέσχη; Η συγκεκριμένη Λέσχη χειρίζεται διακρατικό χρέος. Από το σύνολο του δημόσιου χρέους της Ελλάδας, μόνο τα 52 δις ευρώ είναι διακρατικό. Δηλαδή το δανείστηκε στα πλαίσια του πρώτου μνημονίου απευθείας από τα κράτη μέλη της ευρωζώνης. Ακόμη και με τη λογική του Σόιμπλε η Λέχση δεν έχει δικαίωμα να συζητήσει με την Ελλάδα τίποτε περισσότερο.

Επίσης, ο Σόιμπλε επικαλείται το άρθρο 125 της ΣΛΕΕ, το οποίο ορίζει  ότι "η Ένωση δεν ευθύνεται για τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνουν οι κεντρικές κυβερνήσεις,...". Ωραία. Τότε γιατί το ΕΤΧΣ και ο ΕΜΣ; Γιατί η Ένωση ανέλαβε την υποχρέωση "δανειακής διευκόλυνσης" της Ελλάδας, ενώ θα έπρεπε να την αφήσει μόνη της να χειριστεί το ζήτημα των υποχρεώσεών της; Έστω κι αν πτώχευε. Γιατί παραβίασε κατάφωρα τα άρθρα 123 και 124 της ΣΛΕΕ; Μα για να δασωθούν οι Γερμανικές, Γαλλικές και Ολλανδικές τράπεζες και μαζί τους το χρεώγραφο που ονομάζεται ευρώ.

Ο Σόιμπλε γνωρίζει πολύ καλά ότι η Ελλάδα αν αποφασίσει να φύγει, τότε δεν την δεσμεύει τίποτε απ' ότι της έχουν επιβάλλει εντός ευρώ και ΕΕ. Δεν ισχύει καμιά υποχρέωση προς την ευρωζώνη και την ΕΕ. Για το κράτος μέλος που αποφασίζει να φύγει από το κλειστό κλαμπ με βάση το άρθρο 50 της ΣΛΕΕ, δεν ισχύει πια καμιά υποχρέωση που δημιουργήθηκε εντός ευρώ και ΕΕ.

Κι έτσι ο Σόιμπλε κοιτά πώς θα θέσει την Ελλάδα υπό ελεγχόμενη έξοδο προκειμένου να διασφαλίσει την αναγνώριση του χρέους που της έχουν φορτώσει. Προσωρινά εκτός ευρώ, αλλά εντός ΕΕ, για να μην χρησιμοποιήσει η Ελλάδα το άρθρο 50 της ΣΛΕΕ.

Με τι νόμισμα θα πορεύεται η ελληνική οικονομία κατά την προσωρινή έξοδό της από το ευρώ και μέσα στην ΕΕ; Με μια ξεφτιλισμένη δραχμή υπό τον έλεγχο της Φρανκφούρτης. Μόνο τέτοιο νόμισμα μπορεί να έχει ένα κράτος που φεύγει προσωρινά από το ευρώ, αλλά μένει στην ΕΕ. Και μάλιστα υπό καθεστώς ανοικτών συνόρων, κοινοτικών κεκτημένων που απαγορεύουν την ανάπτυξη της εγχώριας παραγωγής και υπέρογκων αναγνωρισμένων δανειακών υποχρεώσεων που η εξυπηρέτησή τους θα παραμείνει σε σκληρό ευρώ.

Αυτή την προοπτική ονομάζουν Grexit οι Ευρωπαίοι. Σε μια τέτοια περίπτωση, η Ελλάδα θα γεμίσει συσσίτια για την πλειονότητα των πεινασμένων κατοίκων της. Συσσίτια που θα εξασφαλίζονται από κονδύλια εξ Ευρώπης.

Το ερώτημα που σε κάθε λογικό άνθρωπο τίθεται, είναι το εξής: Γιατί όλα αυτά; Γιατί η Ελλάδα να μην χρησιμοποιήσει το άρθρο 50 ης ΣΛΕΕ, να κόψει κάθε δεσμό και υποχρέωση με την ευρωζώνη και την ΕΕ και να εισάγει με τους δικούς της όρους το δικό της νόμισμα. Είναι ποτέ δυνατό μια τέτοια καθαρή λύση να είναι χειρότερη απ' αυτά που προσφέρει ο Σόιμπλε;

Προφανώς, κάτι τέτοιο δεν βολεύει τον Σόιμπλε και τα συμφέροντα που αντιπροσωπεύει. Γιατί ξέρει πώς σε μια τέτοια περίπτωση δεν μπορεί με τίποτε - ούτε καν με πόλεμο - να αναγκάσει την Ελλάδα να αναγνωρίσει τα χρέη που της έχουν φορτώσει. Και πολύ περισσότερο να δεχθεί την εκποίηση που της έχουν επιβάλλει. Επομένως, η ρητορική απορία που μένει είναι εξής: Πόσο προδότες και πουλημένοι πρέπει είναι όσοι συζητάνε τις εναλλακτικές με τον Σόιμπλε, χωρίς ούτε καν να θέτουν στο τραπέζι την καθαρή έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ και την ΕΕ.

* Το  IfG, εδώ: http://www.mindev.gov.gr/el/index.php/8-2014-07-07-16-56-20/2820-%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CF%81%CE%BE%CE%B7-%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-institute-for-growth-ifg-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%85%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B1%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%BF%CF%85-ifg-greek-sme-finance-s-a.