Το μήνυμα της 3ης Σεπτέμβρη ' 74: Να κλείσει ο κύκλος του ατελέσφορου και επιζήμιου συντηρητικού συμβιβασμού!

του Χάρη Τσιόκα

3η Σεπτέμβρη ΄74. Ημερομηνία σταθμός γιατί ο διάσπαρτος σοσιαλιστικός χώρος με καταλύτη τον Ανδρέα Παπανδρέου υπερβαίνει τα θολά-διαχειριστικά "κεντρώα" πολιτικά σχήματα, και συγκροτείται σε σοσιαλιστικό πολιτικό, κοινωνικό ρεύμα αναμέτρησης με τον συντηρητισμό και τον νεοφιλελευθερισμό !  

  Ο στόχος προσδιορίζεται στο «να ανατρέψει τον διχασμό της Ελληνικής κοινωνίας και να δημιουργήσει μέσα από μεγάλες αλλαγές τις βάσεις της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής δημοκρατίας..»!

   Υπενθυμίζεται  πως τότε, όπως και τώρα, η ύπαρξη και δράση  σοσιαλιστικού κινήματος σε μια βαθύτατα διχασμένη κοινωνικά, οικονομικά, παραγωγικά  και πολιτικά Ελληνική κοινωνία δεν ήταν μια εύκολη υπόθεση γιατί το περιβάλλον διαμόρφωναν:
–Τα  κυρίαρχα, γεωστρατηγικά αλλά και  κερδοσκοπικά , πολιτικοοικονομικά συστήματα!

–Οι εμμονές ενός τμήματος της αριστεράς σε μοντέλα αντιπολιτευτικής "κομματικής καθαρότητας" που απέτρεπαν τη στρατηγική πλειοψηφικών συμμαχιών του προοδευτικού χώρου!

–Τα εμφυλιοπολεμικά κατάλοιπα , και οι κάθε λογής "διμέτωποι" που ταύτιζαν τις δεξιές νεοφιλελεύθερες, κερδοσκοπικές επελάσεις με τις διαφορετικές επιδιώξεις της  αριστεράς!

-Το ασφυκτικά ελεγχόμενο παγκόσμιο πολιτικοοικονομικό  περιβάλλον κτλ.

Όμως, στις μεγάλες αλλαγές τα πρόσωπα λειτουργούν ως καταλύτες!

Και ο ρόλος του Ανδρέα Παπανδρέου λειτούργησε καθοριστικά  στη συγκρότηση του σοσιαλιστικού χώρου γιατί :

---Διαμόρφωσε το πλαίσιο όχι μόνο σε διαφορετικά ιστορικά ρεύματα (γενιές Εθνικής αντίστασης, 114, Πολυτεχνείο κτλ.) να ενοποιηθούν πολιτικά, εισάγοντας μορφές οργάνωσης πολίτικου φορέα  με  κοινωνική διασύνδεση αλληλοτροφοδότησης και δράσης για την διεκδίκηση εφαρμογής μιας άλλης πολιτικής,

  ---Αλλά και ενθάρρυνε τη διαμόρφωση  ενός  οράματος κοινωνικοπολιτικής διεκδίκησης που αμφισβητούσε τους «μονόδρομους» και έθετε στο τραπέζι τη στρατηγική της ανάπτυξης με δικαιοσύνη και δημοκρατία επιδιώκοντας με  διαφορετικές κοινωνικοπολιτικές συμμαχίες και αναφορές την προώθηση του!

   Το σοσιαλιστικό κίνημα μπόρεσε  να γίνει  κορμός δημοκρατικών αλλαγών  για τη χώρα, γιατί αρνήθηκε  τον ρόλο ενός «κεντρώου  παρακολουθήματος» σε παραλλαγές  νεοφιλελεύθερων εκδοχών διακυβέρνησης!  Γιατί δεν περιόρισε την πολιτικοκοινωνική του αντίθεση σε μια "καλλίτερη διαχείριση" της ίδιας πολίτικης! 

   Η  ολομέτωπη  στόχευση αντιπαράθεσης με τον νεοφιλελευθερισμό που επέλεξε ο σοσιαλιστικός χώρος ως στρατηγική , ήταν η αιτία να δημιουργήσει  κοινωνική  δυναμική που  έβγαζε από το περιθώριο και την απλή διαμαρτυρία   και την αριστερή  μεμψιμοιρία !

     Σήμερα 40 χρόνια μετά, οι φορτίσεις της συγκυρίας και της κρίσης τείνουν να ανατρέψουν και να συκοφαντήσουν τη καθοριστική συμβολή του σοσιαλιστικού χώρου στην πιο δημοκρατική εξέλιξη της μεταπολιτευτικής Ελληνικής περιόδου. Ενδεικτικά αναφέρονται:

1. Η  άρση του κοινωνικού και πολιτικού διχασμού με ενεργό, την "εθνική» παρουσία  στην Ευρώπη και τον κόσμο.
2. Η  διαμόρφωση «πλαισίου αναφοράς» ανάμεσα στις δυνάμεις της εργασίας και του κεφαλαίου.
3. Η  οικοδόμηση κοινωνικού κράτους και η πρόσβαση των αδυνάτων στα δημόσια αγαθά της παιδείας, υγείας, ασφάλισης κτλ,.
4. Η διεύρυνση της δημοκρατίας και η  θεμελίωση της αποσυγκέντρωσης και αποκέντρωσης της χώρας με διερεύνηση της κοινωνικής συμμετοχής  στους θεσμούς αντιπροσώπευσης, και η ανακατανομή της οικονομικής εξουσίας.
5. Η  ικανότητα της χώρας να διαπραγματεύεται πόρους, δομές και συμμετοχές στο Ευρωπαϊκό και διεθνές γίγνεσθαι.
6. Η  ανάπτυξη της μεσαίας τάξης,της  αγροτικής οικονομίας κτλ, καθώς και η διαμόρφωση ενός ευρωπαϊκού νομικού πολιτισμού για τις εργασιακές σχέσεις...και τόσα άλλα.

     Ασφαλώς η χρόνια ταύτιση με την εξουσία και η αδυναμία να ισοσκελιστεί αυτός ο αγώνας με αντίστοιχες αλλαγές και τομές  και στην οικονομική δημοκρατία απέτρεψαν την θετική για την κοινωνία, οικονομία και την ανάπτυξη, ολοκλήρωση του εγχειρήματος της μεγάλης αλλαγής 

  Το τίμημα των επιπτώσεων για τους σοσιαλιστές έγινε επώδυνα μεγάλο. Ο  κρατισμός, η αδιαφάνεια και η συρρίκνωση της παραγωγικής βάσης έδωσε το πλεονέκτημα στις δυνάμεις του παρασιτισμού να ανακτήσουν την ιδεολογική και πολιτική ηγεμονία και στις μέρες μας όχι μόνο να συκοφαντούν την μεγάλη συμβολή του σοσιαλιστικού κινήματος και του Α Παπανδρέου στην οικοδόμηση της Ελληνικής μεταπολιτευτικής δημοκρατίας άλλα κα να διαχειρίζονται την κρίση ως ευκαιρία προώθησης των επιδιώξεων τους!

    

   Η πολύπλευρη κρίση που βιώνει τα τελευταία χρόνια η χώρα  και ο ευρωπαϊκός νότος ειδικότερα καθιστούν εμφανή την ανάγκη συγκρότησης μιας εναλλακτικής προοδευτικού χαρακτήρα πολίτικης και κοινωνικής συμμαχίας!

  Έχει διανυθεί επαρκής χρόνος για να διαπιστωθεί ήδη από τα κοινωνικά και οικονομικά αποτελέσματα ,  πως το σχέδιο "Μερκελ" δεν αποσκοπεί στην έξοδο από την κρίση, αλλά στην επιβολή ενός τριτοκοσμικού οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου και στην Ελλάδα!

   Η κρίση  έχει μετατραπεί σε ευκαιρία μιας επίθεσης, που  έχει ως κατάληξη την επέλαση των λίγων, την  συρρίκνωση της παραγωγικής βάσης, την διάλυση της μεσαίας τάξης και την αποδόμηση των θεσμικών, κοινωνικών, δημοκρατικών και οικονομικών κατακτήσεων που δημιούργησε η μεγάλη προοδευτική σοσιαλιστική παράταξη και η αριστερά γενικότερα!

   Το σχέδιο που εφαρμόζεται, είναι σε πλήρη αντιπαράθεση με τους λόγους ύπαρξης του σοσιαλιστικού χώρου και  αποσκοπεί σε μια Ευρώπη πολλαπλών ταχυτήτων με απόλυτα εξαρτημένες τις οικονομίες του νότου!

   Αυτός είναι ο λόγος που επιβάλλεται να κλείσει ο κύκλος του ατελέσφορου και επιζήμιου συντηρητικού συμβιβασμού!

   Οι εκλογικές αναμετρήσεις έδειξαν πως η κοινωνική βάση διεκδικεί αλλαγή κατεύθυνσης και συμμαχιών!

     Κατέγραψαν πως ο σοσιαλιστικός χώρος ούτε τεμαχίζεται-ούτε χαρίζεται -μεταβιβάζεται σε ευκαιριακά πολιτικά παρακολουθήματα του νεοσυντηρητισμού  ,ούτε κληρονομείται!Συρρικνώνεται όμως όταν αποκόπτεται από τα πεδία των κοινωνικών διεργασιών, της ανάπτυξης και της ανάγκης !

    Η δυναμική του και ρόλος του  εξαρτάται από την ικανότητα  να συμπορεύεται με τον προοδευτικό-αριστερό οικολογικό χώρο! Και αυτό εγείρει ως ζητούμενο την ανασύνταξη και όχι τη μετάλλαξη η τη διάλυση του!

Με την αυτοκριτική του μπορεί  να  διδάσκεται !Δεν  μεταλλάσσεται!

Το συμπέρασμα είναι πως..

   Ο σοσιαλιστικός χώρος έχει ιστορία, εμπειρία , δηλαδή έχει αυτόνομο μέλλον.

   Έχει την παρακαταθήκη του ιδρυτή που τόλμησε να διαμορφώσει τους όρους ενός πλειοψηφικού σοσιαλιστικού κινήματος αλλαγής υπερβαίνοντας τα θολά σχήματα του κέντρου...ως παρακολουθήματα του συντηρητισμού!

    Στις μέρες μας η 3^η του Σεπτέμβρη ξεπερνά τον επετειακό χαρακτήρα μιας εκδήλωσης , γίνεται ακόμη πιο συμβολική!

 --Ζητούμενο γίνεται:

 Ο σοσιαλιστικός χώρος να ξαναβρεθεί στη φυσική προοδευτική κοίτη !  Όπως την προσδιόρισε η ιδρυτική του πράξη και  ο ιδρυτής!

Να συμβάλει στην δημοκρατική  προσπάθεια  ώστε να κλείσει ο κύκλος του συντηρητικού συμβιβασμού όχι μόνο γιατί είναι ατελέσφορος και κοινωνικά διχαστικός αλλά γιατί είναι αντιπαραγωγικός, δημοκρατικά προβληματικός, αδιέξοδος!

Γιατί δεν μπορεί να υπάρξει σωτηρία της χώρας χωρίς τους πολίτες και την παραγωγική βάση !

Τί κρύβεται πίσω από την κρίση στη Γαλλία....

Την παραίτηση της κυβέρνησης της Γαλλίας υπέβαλε στον Γάλλο Πρόεδρο, Φρανσουά Ολάντ, ο πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς, μετά τους τριγμούς που προκλήθηκαν από την έντονη κριτική του υπουργού Οικονομίας, Αρνό Μοντμπούρ για την πολιτική της λιτότητας ,αλλά και της πλήρους ευθυγράμμισης με τις επιταγές του Βερολίνου.

Με συνέντευξή του στην εφημερίδα Le Μonde το περασμένο Σάββατο ο Μοντμπούρ ,που εκπροσωπεί την αριστερή πτέρυγα των γάλλων σοσιαλιστών, ζήτησε να σταματήσει η πολιτική της λιτότητας που στραγγαλίζει την ανάπτυξη της γαλλικής οικονομίας. Ο γάλλος υπουργός Οικονομίας είπε και κάτι άλλο που ξεπέρασε βέβαια τα εσκαμμένα, την “κίτρινη γραμμή” ,όπως είπε ο συντηρητικός σοσιαλιστής πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς : Τι είπε ο Μοντμπούρ; Οτι λένε καθημερινά σχεδόν όλοι οι ευρωπαίοι πολίτες : “Να υπάρξει μια «δίκαιη και υγιής αντίσταση» στις «υπερβολικές εμμονές των Γερμανών συντηρητικών… Πρέπει να υψώσουμε τον τόνο. Η Γερμανία έχει πιαστεί στην παγίδα της πολιτικής της λιτότητας που έχει επιβάλει σε όλη την Ευρώπη», δήλωσε ο Μοντμπούρ και πρόσθεσε με έμφαση για να μην ξεχνιόμαστε άλλωστε: «Όταν λέω η Γερμανία, ομιλώ για τη γερμανική δεξιά που υποστηρίζει την (καγκελάριο) Άγκελα Μέρκελ. Η Γαλλία δεν έχει την τάση να ευθυγραμμίζεται με τα ιδεολογικά αξιώματα της γερμανικής δεξιάς».
Η ευρωζώνη -είπε ο γάλλος υπουργός Οικονομίας “έχει γίνει ένα νησί του Κάφκα , όπου οι ηγέτες των κρατών μελών πεισματικά ακολουθούν πολιτικές που εμποδίζουν την ανάπτυξη και την αντιμετώπιση της ανεργίας. Η μείωση των ελλειμμάτων είναι αντιοικονομική, διότι επιδεινώνει την ανεργία και συνιστά οικονομικό παραλογισμό, διότι καθιστά αδύνατη την αποκατάσταση των δημόσιων λογαριασμών ,και προκαλεί πολιτική καταστροφή, διότι ρίχνει τους Ευρωπαίους στα χέρια των δεξιών εξτρεμιστικών κομμάτων ” .
Ο Μοντμπούρ δεν ήταν μόνος. Ο επίσης αριστερός σοσιαλιστής υπουργός Παιδείας Μπενουά Αμόν επέκρινε έντονα την οικονομική πολιτική που ασκεί η κυβέρνηση της Γαλλίας σε μια συνέντευξή του στην εφημερίδα Le Parisien.
Οι τοποθετήσεις αυτές προκάλεσαν έντονες επικρίσεις κυρίως από μέρους της γαλλικής δεξιάς και του κέντρου, που ζήτησαν τον αποκεφαλισμό των δύο αριστερών υπουργών.
«Ποιος κυβερνά; Ποιο ζεύγος; Το ζεύγος του Μανουέλ Βαλς και του Φρανσουά Ολάντ, ή μήπως το δίδυμο των Μοντμπούρ και Αμόν; Ποιος χαράσσει την οικονομική πολιτική της Γαλλίας;» διερωτήθηκε ο Μπρουνό Λε Μερ, βουλευτής του δεξιού κόμματος Ένωση για Ένα Λαϊκό Κίνημα (UMP).
Και ο γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ …αντέδρασε «παραιτώντας» την κυβέρνηση Βαλς, προκειμένου φυσικά να απομακρύνει τους αριστερούς σοσιαλιστές υπουργούς.
Μοναχικός ιππότης κατά της λιτότητας
“Μα είναι δυνατόν ο υπουργός Οικονομικών να εντάσσεται στην αντιπολίτευση;” διερωτάτο πριν δύο μήνες σε κύριο άρθρο της η γαλλική οικονομική εφημερίδα “La Tribune” και προσέθετε με έμφαση: “Μήπως αποφάσισε να το παίξει μοναχικός ιππότης;”
Ηγετικό στέλεχος της αριστερής πτέρυγας του γαλλικού Σοσιαλιστικού κόμματος ο Μοντεμπούρ -είχε ηττηθεί το 2011 από τον Φρανσουά Ολάντ στη διεκδίκηση του χρίσματος των σοσιαλιστών για την γαλλική προεδρία- δεν κρύβει τις απόψεις του. «Οι ευρωπαϊκές πολιτικές λιτότητας σε όλες τις χώρες, προκάλεσαν την καταστροφή, ενίσχυσαν την άκρα δεξιά σε όλες τις χώρες έστω και με διαφορετικές εκδοχές. Το πολιτικό αποτέλεσμα και το οικονομικό αποτέλεσμα συνιστούν και οι δύο μια καταστροφή” τόνισε ορθά κοφτά ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών . «Ο διάλογος για την κατεύθυνση της οικονομικής πολιτικής δεν έγινε ποτέ, ούτε στη Γαλλία ούτε στην Ευρώπη” λέει ο Μοντμπούρ .Με ένα tweet αμέσως μετά τις ευρωεκλογές ο Μοντμπούρ είχε ταράξει τα νερά: “Οι ευρωπαϊκές πολιτικές της λιτότητας οδήγησαν σε οικονομική καταστροφή. Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών το αποδεικνύουν” έγραψε χαρακτηρηστικά.
Ανακοίνωσε μάλιστα τη συγκρότηση μιας πενταμελούς επιτροπής “σοφών” για την εκπόνηση μελέτης με θέμα “ανάπτυξη και πλήρη απασχόληση» με στόχο “να χτυπήσει τις κυρίαρχες ιδέες στα νομισματικά ή δημοσιονομικά ζητήματα, που έχουν θέσει υπό αμφισβήτηση οι πολίτες .Στην επιτροπή αυτή θα μετείχαν οι καθηγητές Οικονομικών, Ζαν Πολ Φιτουσί, ο αμερικανός νομπελίστας , Τζότζεφ Στίγκλιτς, ο γερμανός Πέτερ Μπόφινγκερ ,ο ιταλός Ενρίκο Τζιοβανίνι και ο αμερικανός Φίλι Μάρτιν. Ο προαλειφόμενος για πρόεδρος της επιτροπής Ζαν Πολ Φιτουσί είχε πει χαρακτηριστικά: «Η Ευρώπη επιμένει σε πολιτικές που έρχονται σε αντίθεση με τους κύριους στόχους της και που δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα στη μείωση του χρέους, κάτι που αποτελεί πρωταρχικό στόχο” Σύμφωνα με τον γάλλο καθηγητή “είναι επείγουσα ανάγκη να επενδύσουμε στο ανθρώπινο κεφάλαιο για να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη και να επιδιώξουμε την ανταγωνιστικότητα μέσω της αύξησης της παραγωγικότητας και όχι με χαμηλότερους μισθούς. Μια ενωμένη Ευρώπη δεν είναι μόνο για την καταπολέμηση των ελλειμμάτων ”.
Τον έφαγε η … Siemens
Δηλωμένος αντίπαλος της παγκοσμιοποίησης ο Μοντεμπούρ δεν είναι φυσικά σκληρός μαρξιστής. Προωθούσε μια φιλελεύθερη κεϋνσιανή πολιτική ,τονίζοντας ότι η Γαλλία θα μπορούσε να ανακάμψει καλύτερα αν είχε εστιάσει την πολιτική της στην τόνωση της οικονομίας και όχι στη λιτότητα. Και όμως! Κάποιοι στη Γαλλία δεν διστάζουν να τον αποκαλούν “Αριστερό της Αριστεράς”, (σ. agenda: όπως είχε αποκαλέσει ο Κων/νος Καραμανλής τον Ανδρέα Παπανδρέου) όπως σχολιάζει το ραδιοφωνικό δίκτυο “Europe 1” .
Ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ ,αλλά και ο πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς με την πολιτική λιτότητας και υποταγής στο Βερολίνο που ακολουθούν δεν έβλεπαν από την αρχή με καλό μάτι τον υπουργό της Οικονομίας . Και για έναν πρόσθετο λόγο: Τα είχε βάλει με τη γερμανική Siemens.
Στη μάχη για την εξαγορά του γαλλικού τεχνολογικού ομίλου Alstom, η γερμανική Siemens υπέστη οδυνηρή ήττα, καθώς με πρωτοβουλία Μοντμπούρ η γαλλική κυβέρνηση προτίμησε την προσφορά της αμερικανικής General Electric .Ο Γάλλος υπουργός Οικονομίας έδειξε τότε σαφή προτίμηση στην προσφορά των Αμερικανών, Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε τότε ο Αρνό Μοντμπούρ, το βασικό κίνητρο της απόφασης είναι «η πατριωτική εγρήγορση»… Όπως είπε χαρακτηριστικά “για να οργανωθούμε απέναντι στην παγκοσμιοποίηση πρέπει να χτίσουμε συμμαχίες αντί να επιτρέψουμε να γίνει η Γαλλία ένα τεράστιο εμπορικό κέντρο για τις ξένες επιχειρήσεις, που θα έρχονται και θα κάνουν λεία τους τις δικές μας επιχειρήσεις». Φυσικά οι Γερμανοί αντέδρασαν κατά του Μοντμπούρ. Ο πρόεδρος της επιτροπής οικονομικών υποθέσεων της Μπούντεσταγκ, Πέτερ Ράμσαουερ δεν δίστασε να κατηγορήσει την γαλλική κυβέρνηση ότι “έθεσε μονομερώς τα εθνικά της συμφέροντα πάνω από τα ευρωπαϊκά συμφέροντα». Το σίγουρο είναι ότι ο Μοντεμπούρ με τις κινήσεις του εμφανίζεται ως θριαμβευτής και ενισχύει σαφώς και τις προεδρικές του φιλοδοξίες για το 2017.

Spiegel κατά Μέρκελ: «Θα πληρώσουμε όλοι ακριβά την πολιτική της»...

Με μια σκληρή ανάλυση το Spiegel επιτίθεται ευθέως

 στην Γερμανίδα καγκελάριο, εγκαλώντας την για 

αναποτελεσματικότητα στα μέτρα που επέβαλε 

για την αντιμετώπιση της κρίσης. Ειδικά για την 

Ελλάδα και την Πορτογαλία, αναφέρεται πως η 

πολιτική της Μέρκελ δεν αλλάζει...
τίποτα στην υπερχρέωση των δύο χωρών.

Όπως αναμεταδίδει η Deutsche Welle, o αρθρογράφος 

Βόλφγκανγκ Μινχάου σημειώνει μεταξύ άλλων: 

«Ο πολυδιαφημισμένος πραγματισμός της Άγκελα

 Μέρκελ αποδεικνύεται οφθαλμαπάτη», εξηγώντας

 ότι οι κινήσεις της καγκελαρίου στο πεδίο της 

διαχείρισης της «ευρωκρίσης» είναι συγκρίσιμες 

με τις προσπάθειες ενός ιδιοκτήτη κατοικίας να 

καταπολεμήσει την υγρασία στους τοίχους του 

σπιτιού του με ένα νέο βάψιμο.

«Ο ευρωχώρος είναι ασθενής. Δεν θα πρέπει πλέον

να κάνουμε λόγο για κρίση. Η κρίση συνεπάγεται 

αλλαγή και η δική μας η ασθένεια είναι χρόνια» 

επισημαίνει ο Γερμανός αναλυτής, επικαλούμενος 

τη μείωση του ρυθμού ανάπτυξης στις χώρες της 

ευρωζώνης. «Στη Γερμανία είναι λιγότερο αισθητή 

αυτή η ύπουλη αρρώστια, αλλά και εδώ σημειώθηκε

 ξαφνικά πτώση της ανάπτυξης κατά το δεύτερο 

τρίμηνο του έτους. Συρρικνωνόμαστε στον ίδιο 

ρυθμό με την Ιταλία και με πιο ισχυρούς ρυθμούς 

σε σχέση με τη Γαλλία» παρατηρεί ο Μινχάου, 

υπενθυμίζοντας, μεταξύ άλλων, ότι τα επόμενα 

χρόνια η Γερμανία θα υποστεί και δημογραφικό σοκ.

Συγκρίνει την κατάσταση στην ευρωζώνη με εκείνη

 της Ιαπωνίας την προηγούμενη δεκαετία για να 

υποστηρίξει ότι σε τελική ανάλυση «η Ιαπωνία είχε

 τύχη μέσα στην ατυχία της», καθώς κατόρθωσε 

να εξομαλύνει τη μείωση του χρέους του ιδιωτικού

 τομέα με την χρέωση του κράτους. «Εάν οι Ιάπωνες

 είχαν υιοθετήσει το γερμανικό «χρεόφρενο» ή τους 

δημοσιονομικούς κανόνες της συνθήκης του 

Μάαστριχτ, η χώρα θα είχε καταρρεύσει», εκτιμά ο

 Μινχάου, προβαίνοντας στο εξής συμπέρασμα: 

«Aκριβώς με αυτή την απειλή είμαστε τώρα αντιμέτωποι...

 Η κατάρρευση συνιστά μια κατάσταση διαρκούς 

αδυναμίας με μηδενική ανάπτυξη, υψηλά πραγματικά

 επιτόκια, υπερτιμημένες συναλλαγματικές ισοτιμίες- 

και όλα αυτά επί δεκαετίες».

«Βρίσκουμε μπροστά μας τώρα τις εσωτερικές αντιφάσεις

 μιας Νομισματικής Ένωσης, η οποία θέλει να είναι 

μόνο νομισματική και τίποτε περισσότερο. Αντί να 

επιλύσουμε την κρίση χρέους με μια διάσκεψη για 

το χρέος, μεταθέτουμε το πρόβλημα, δημιουργώντας

 πολύπλοκες ομπρέλες προστασίας, οι οποίες 

μεταφέρουν σε τελική ανάλυση τα χρέη από τη μία 

γωνία του συστήματος στην άλλη. Αυτό φαίνεται καλό,

 αλλά στην πραγματικότητα δεν αλλάζει τίποτε στην 

υπερχρέωση της Ελλάδας και της Πορτογαλίας», 

επισημαίνει ο Βόλφγκανγκ Μινχάου.

Αμφισβητεί ακόμη και την πολιτική της αγοράς 

κρατικών ομολόγων από την ΕΚΤ, στην οποία 

επιρρίπτει ότι παραμέλησε την παραδοσιακή 

νομισματική πολιτική, παρακολουθώντας άπρακτη 

την πτώση του πληθωρισμού. «Στο επισφαλές θεμέλιο

 μιας απατηλής ελπίδας για ανάκαμψη στηρίζεται η 

σημερινή φήμη της Μέρκελ. Η κατάσταση μας είναι 

συγκρίσιμη με εκείνη του ιδιοκτήτη μιας κατοικίας, 

ο οποίος βλέπει με φρίκη τον λεκέ της υγρασίας να

 βγαίνει κάτω από τον βαμμένο τοίχο και ο οποίος 

όχι μόνο έχει ξοδέψει τσάμπα λεφτά για το βάψιμο,

 αλλά πρέπει τώρα να δαπανήσει ακόμη περισσότερα,

 επειδή μετέθεσε στο μέλλον τη λύση του προβλήματος.

 Εμείς όλοι, εκτός από τη Μέρκελ, θα κληθούμε να 

πληρώσουμε ακριβά την πολιτική της καθυστέρησης»,

 καταλήγει ο Γερμανός αναλυτής.

Ξεπούλημα = Ξεσηκωμός!

 

Του Νίκου Μπογιόπουλου

 ΠΡΩΤΟ: Όταν βγάζεις στο σφυρί μια επιχείρηση που σύμφωνα με τα οικονομικά αποτελέσματα του Α’ τριμήνου 2014, ο τζίρος της άγγιξε το 1,5 δισ. ευρώ, που τα (προ φόρων, τόκων κλπ) κέρδη της ανήλθαν στα 309 εκατ. ευρώ και που ο ετήσιος κύκλος εργασιών της κινείται κατά μέσο όρο στα 6 δισ. ευρώ, τότε αυτό που κάνεις δεν είναι απλώς ξεπούλημα.

Κινείται στα όρια της κλοπής και της αρπαγής…
ΔΕΥΤΕΡΟ: Όταν παραδίδεις στα ιδιωτικά συμφέροντα μεγάλο μέρος σημαντικότατων υποδομών ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας μαζί με το δικαίωμα να παράγουν και να διανέμουν ρεύμα. Όταν βάζεις «πωλητήριο|» σε δέκα μονάδες παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος και σε μεγάλο μέρος των κοιτασμάτων λιγνίτη που αντιστοιχούν σε κοιτάσματα 450 εκατομμυρίων τόνων. Όταν κόβεις το 30% του σώματος της επιχείρησης, το πιο προσοδοφόρο, και το παραχωρείς στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Όταν χαρίζεις έτοιμες υποδομές και ταυτόχρονα με όλα αυτά παραδίδεις στον «επενδυτή» και εξασφαλισμένο πελατολόγιο που αντιστοιχεί στο 30% της ηλεκτρικής ενέργειας που πουλά η ΔΕΗ, τότε αυτό που κάνεις δεν είναι απλώς ξεπούλημα. Είναι πολιτικό και οικονομικό έγκλημα!

ΤΡΙΤΟ: Η υπόθεση της ΔΕΗ είναι ενδεικτική του κράτους που λειτουργεί ως συλλογικός κομματάρχης της ολιγαρχίας. Η μεγαλύτερη επιχείρηση της χώρας, που φτιάχτηκε με το αίμα του λαού, πίνει το αίμα του λαού για να ποτίζει επί δεκαετίες ξένους και ντόπιους πλουτοκράτες. Και αφού η ΔΕΗ έκανε το «χρέος» της, αφού χρησιμοποιήθηκε σαν εργαλείο για το κάθε λογής χαράτσωμα του κόσμου της δουλειάς, αφού μετατράπηκε σε δυνάστη που αρμέγει με απανωτές αυξήσεις τον μικρομεσαίο καταναλωτή ρεύματος για να χαρίζει ρεύμα στις «Πεσινέ», αφού έγινε ο μηχανισμός μέσω του οποίου η κοινωνική ανάγκη για ρεύμα μετατρέπεται σε εμπόρευμα πολυτελείας που όποιος δεν έχει να το πληρώσει οδηγείται στο μαγκάλι, αφού αξιοποιήθηκε ως κομματικό και συνδικαλιστικό φέουδο μιας επιφανούς γλίτσας που συνωθείται στο ξεδιάντροπο κλαμπ των αυτοαποκαλούμενων «σωτήρων», τώρα κομματιάζεται και τεμαχίζεται. Για να κάνει την ίδια δουλειά με πριν και για λογαριασμό και πάλι των «Πεσινέ».
Αλλά αυτή τη φορά η δουλειά θα γίνεται πιο μοβόρικα. Με όρους «Ελ Ντοράντο». Εκεί που δεν χωρούν τα περί «κοινωνικού ελέγχου» ούτε ως αυταπάτη. Εκεί που ο κανιβαλισμός της απομύζησης κέρδους αποτελεί ρουτίνα. Στα «Ελ Ντοράντο» της «ελεύθερης οικονομίας» τους, όταν τα ποσοστά κέρδους πρέπει να ανέβουν πάση θυσία, όταν το κεφάλαιο αναζητά νέα πεδία ληστρικής κερδοσκοπίας, τότε συνηθίζεται η λαϊκή αφαίμαξη να γίνεται χωρίς τη διαμεσολάβηση του κράτους και των πολιτικών υπηρετών της πλουτοκρατίας. Είναι τότε που το κράτος των «Πεσινέ» παραδίδει τις ΔΕΗ απευθείας στις «Πεσινέ».
ΤΕΤΑΡΤΟ: Όλα τα προηγούμενα στη γλώσσα των κυβερνώντων και της ΕΕ λέγεται «απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας». Στη γλώσσα της πιάτσας και των κανονικών ανθρώπων λέγεται δουλεία και εκδούλευση στα μεγάλα συμφέροντα. Και στη γλώσσα της επιστήμης λέγεται κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός. Στην πιο τυπική, απροσχημάτιστη και αδηφάγα μορφή του.
ΠΕΜΠΤΟ: Η υπόθεση της ΔΕΗ ανήκει σε εκείνες τις περιπτώσεις που ξεδιπλώνεται όλη η ξετσιπωσιά της καθεστωτικής προπαγάνδας. Η σάρα, η μάρα και οι «Πορτοσάλτε» της εν λόγω συνομοταξίας, όσους διαμαρτύρονται για το έγκλημα του ξεπουλήματος τους συκοφαντούν σαν «υπερασπιστές της αμαρτωλής ΔΕΗ»! Αλλά:
Οι πάντες γνωρίζουν πως αφενός όποιος είναι πραγματικά κατά του ξεπουλήματος ποτέ δεν υπερασπίστηκε τη ΔΕΗ που υπήρχε και υπάρχει. Υπερασπίζεται τη ΔΕΗ που θα μπορούσε και θα έπρεπε να υπάρχει. Δηλαδή μια επιχείρηση, στο πλαίσιο μιας οικονομίας και μιας πολιτικής που θα αντιλαμβάνεται το ρεύμα ως κοινωνικό αγαθό, την ενέργεια ως μοχλό κοινωνικής ανάπτυξης, τις υποδομές ως κοινωνική περιουσία και την ανθούσα ΔΕΗ ως όργανο δίκαιης κατανομής αυτού του κοινωνικού πλούτου.
Αφετέρου, οι πάντες ξέρουν πως οι μόνιμοι ιδεολογικοί και επικοινωνιακοί βαστάζοι της πολιτικής που βάζει τη ΔΕΗ χαρατσώνει επί Μνημονίων και να αυξάνει την τιμή του ρεύματος ανεξαρτήτως Μνημονίων, οι μόνιμοι σφουγγοκωλάριοι των κομμάτων που σήμερα ξεπουλάνε τη ΔΕΗ και που χτες την αξιοποιούσαν σαν κομματικό και συνδικαλιστικό φέουδο, είναι ακριβώς αυτή η σάρα και η μάρα των «Πορτοσάλτε».
ΈΚΤΟ: Μέσω της ΔΕΗ επανέρχεται με κατακλυσμιαίο τρόπο η μπουρδολογία που καμώνεται τον «επιστημονικό» λόγο, όταν αξιοποιεί το δημόσιο χρέος ως πρόσχημα για το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Υποτίθεται ότι με την ιδιωτικοποίηση, αφενός θα εισρεύσουν έσοδα στα ταμεία του κράτους, αφετέρου το κράτος θα απαλλαγεί από δαπάνες για τη λειτουργία των επιχειρήσεων που θα έχουν ιδιωτικοποιηθεί. Με αυτό τον τρόπο - όπως ισχυρίζονται τα προπαγανδιστικά επιτελεία της εκποίησης - το δημόσιο χρέος θα μειωθεί και μαζί του θα εκλείψουν και τα αίτια της λιτότητας...
Η ζωή τι λέει για όλα τα παραπάνω; Η ζωή λέει πως η αλήθεια, θαμμένη βέβαια από εκείνους που κανοναρχούν το δημόσιο λόγο και την ενημέρωση, είναι εντελώς διαφορετική. Το αποδεικνύουν τα γεγονότα. Το γεγονός ότι στην Ελλάδα το ξεπούλημα πάει χέρι – χέρι με την διόγκωση του χρέους αναλύθηκε στο χτεσινό σημείωμα της στήλης. Όπου, αντιπαραβάλλοντας τα στοιχεία του ξεπουλήματος που συντελείται επί 25 χρόνια με τα στοιχεία του δημόσιου χρέους, αποδεικνύεται ότι δεν μειώνεται αλλά διογκώνεται! Αποδεικνύεται, δηλαδή, ότι οι «σωτήρες» – εκποιητές δεν ξεπουλούν για να μειώσουν το δημόσιο χρέος. Ξεπουλούν λόγω του ταξικού τους χρέους. Είναι το ίδιο ταξικό χρέος που τους καθοδηγεί να αποστερούν το λαό από μισθούς, συντάξεις, κοινωνική φροντίδα, εργασιακά δικαιώματα, το ίδιο αυτό ταξικό χρέος τους καθοδηγεί να αποστερούν το λαό και από τη δημόσια περιουσία του.
Αλλά η αύξηση του χρέους δια της ιδιωτικοποίησης του κράτους δεν είναι μια ελληνική ιδιαιτερότητα. Στις ΗΠΑ, τη «Μέκκα του καπιταλισμού», εκεί που έχει ιδιωτικοποιηθεί ακόμα και η έννοια «κράτος», το χρέος από το 2009 και μέσα σε μια 5τία πήγε από το 65% στο 102% του ΑΕΠ - 12,7 τρισ. ευρώ. Στην Ιαπωνία το ίδιο διάστημα εκτινάχτηκε από το 174% στο 227% - 7,2 τρισ. ευρω. Στην ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση, που αποτελεί τα 2/3 της τρόικας των ιδιωτικοποιήσεων και των «απελευθερώσεων», το χρέος ανήλθε από 79,9% στο 87,1% -11,4 τρις. ευρώ (Χάρης Σαββίδης, «Ημερησία»).

Το υπόδειγμα της Βρετανίας

Το πιο χαρακτηριστικό, όμως, παράδειγμα που αποκαλύπτει το ψεύδος της θεωρίας περί «επωφελών» ιδιωτικοποιήσεων είναι η Βρετανία. Εδώ και 30 χρόνια η Βρετανία του κεντροαριστεροδέξιου «θατσερισμού βασιλεύει η αρχή «η κοινωνία δεν είναι τίποτα, το άτομο είναι το παν». Στη θέση του «ατόμου» βάλτε τις περίφημες «αγορές». Ας δούμε, όμως, ποιο είναι το αποτέλεσμα αυτής της τριακονταετούς εφαρμογής της πολιτικής της ιδιωτικοποίησης στη Βρετανία, σχετικά με το δημόσιο χρέος της χώρας (στοιχεία ΟΟΣΑ, Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών):

• Το 1980, τέσσερα χρόνια μετά από την έλευση του ΔΝΤ στο Λονδίνο έπειτα από πρόσκληση των Εργατικών και ένα χρόνο μετά από την άνοδο της Θάτσερ στην πρωθυπουργία, το δημόσιο χρέος της Βρετανίας βρισκόταν στο 58% του ΑΕΠ της. Σήμερα έχει εκτιναχτεί στο 90,6% του ΑΕΠ και ξεπέρασε το 1,7 τρισ. ευρώ.
• Το 1980 το χρέος των νοικοκυριών στη Βρετανία ήταν στο 37% του ΑΕΠ. Σήμερα έχει τριπλασιαστεί και ξεπερνά το 100% του ΑΕΠ.
• Το 1980 το χρέος των επιχειρήσεων στη Βρετανία ήταν στο 64% του ΑΕΠ. Το 2010 είχε διπλασιαστεί και είχε ανέλθει στο 126% του ΑΕΠ.
• Συνολικά το δημόσιο και ιδιωτικό χρέος της Βρετανίας ήταν το 1980 στο 160% του ΑΕΠ της. Σήμερα το συνολικό χρέος της χώρας έχει υπερδιπλασιαστεί και ξεπερνά το 400% του ΑΕΠ της.

Επαναλαμβάνουμε: Αυτά είναι τα αποτελέσματα του μεγαλύτερου προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων όλων των εποχών που συντελέστηκε στη Βρετανία. Αυτά συμβαίνουν στη «Μέκκα» των ιδιωτικοποιήσεων. Το ξεπούλημα τριάντα χρόνων στη Βρετανία αυτό που είχε ως αποτέλεσμα δεν ήταν η μείωση του χρέους, αλλά ο πολλαπλασιασμός του.
Ωστόσο στην Ελλάδα, οι κοσμοπολίτες του ξεπουλήματος, που αποκαλούν τους άλλους «επαρχιώτες», πουλούν φούμαρα περί «επωφελών ιδιωτικοποιήσεων που μειώνουν το χρέος», όταν είναι αποδεδειγμένο πως όσο περισσότερο ξεπουλούν - στη Βρετανία, στην Ελλάδα, στη Γουαδελούπη - τόσο περισσότερο το χρέος αυξάνεται! Και τούτο διότι πολύ απλά το δημόσιο χρέος, με ή χωρίς ιδιωτικοποιήσεις, συνεχίζει να συνιστά «το μοναδικό κομμάτι του λεγόμενου εθνικού πλούτου, που στους σύγχρονους λαούς ανήκει πραγματικά στο σύνολο του λαού» που αξιοποιείται ως ένας «από τους πιο δραστικούς μοχλούς της πρωταρχικής συσσώρευσης» του κεφαλαίου μέσα από την κλοπή του λαού και μέσα από το «ξεπούλημα του κράτους (Καρλ Μαρξ, Το Κεφάλαιο, Α' τόμος, σελ. 779).
ΕΒΔΟΜΟ: Η σάρα και η μάρα του πολιτικού και μιντιακού κατεστημένου, έχει βαλθεί, ήδη και προκαταβολικά, με αφορμή τις διαμαρτυρίες κατά του ξεπουλήματος της ΔΕΗ και της χώρας να βαφτίσει την αντίσταση στην λαίλαπα των ιδιωτικοποιήσεων σαν «διασάλευση της τάξης»! Τις κινητοποιήσεις σαν «υπονόμευση του τόπου»! Τις απεργίες σαν «εκβιασμό των μειοψηφιών»! Απέναντι στον δικό τους πολιτικό εκβιασμό και την δική τους ιδεολογική τρομοκρατία, η απάντηση βρίσκεται πάλι στην επισήμανση του Μαρξ: Φροντίστε – έλεγε – να μην είστε λίγοι όταν θα υπερασπίζεστε το δίκιο γιατί τότε θα σας χτυπήσουν στο όνομα της «πάταξης της ανταρσίας». Φροντίστε να είστε εκατομμύρια. Τότε δεν θα μπορούν να μιλούν για «παρανομία». Γιατί τότε θα πρόκειται για ξεσηκωμό!
(πηγή: freepen.gr)



....κι ένα δεύτερο ενδιαφέρον άρθρο, για το πως κάποιοι ετοίμαζαν από καιρό τη "Μικρή ΔΕΗ"...

Γεώργιος Παπασίμος: Μικρή ΔΕΗ - Μεγάλο Εθνικό Έγκλημα 
 

Η επιχειρούμενη τελική «εκποίηση» της μεγαλύτερης βιομηχανικής μονάδας στην Ελλάδα, της ΔΕΗ, από την παραπαίουσα μνημονιακή συγκυβέρνηση, αποτελεί την πλέον καθοριστική πράξη ενός «εθνικού εγκλήματος», που έχει συντελεσθεί από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, στο οποίο αποτυπώνεται ανάγλυφα η μειοδοτική συμπεριφορά της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας και των πολιτικών εκφραστών αυτής, των κομμάτων του δικομματισμού, που σήμερα, με την «λεοντή» της «σωτηριακής» μνημονιακής κυβέρνησης, λίγο πριν την ανατροπή της, επιχειρούν το «τελικό χτύπημα» στο παρόν και στο μέλλον της Ελληνικής οικονομίας.

Είναι αλήθεια, ότι η «άλωση» της ΔΕΗ έχει γίνει σταδιακά από το 2000, έτσι ώστε να ελέγχονται και να απορροφώνται οι κοινωνικές αντιδράσεις. Έτσι σήμερα, λίγο πριν το «τελικό χτύπημα», με την τριχοτόμηση της εταιρίας (δίκτυα, εργοστάσια, διανομή), την απώλεια του πλειοψηφικού πακέτου για το Δημόσιο και την δημιουργία για την πώληση της «μικρής ΔΕΗ», με «προίκα» τα πλέον σύγχρονα θερμοηλεκτρικά και υδροηλεκτρικά εργοστάσια, το 49% ανήκει σε ιδιώτες, κυρίως σε μεγάλες Κοινοπραξίες Ελληνικών και πολυεθνικών επιχειρηματικών Ομίλων.
Αυτοί οι πολυεθνικοί κολοσσοί και τα Ελληνικά παρασιτικά οικονομικά «αρπακτικά», που λειτουργούν ως «μεσίτες» τους, ετοιμάζονται πλέον να «κατασπαράξουν», μέσω της προώθησης του σχήματος της «μικρής ΔΕΗ», τις πιο σύγχρονες λιγνιτικές μονάδες και τα υδροηλεκτρικά εργοστάσια, που ανήκουν ακόμα στην ΔΕΗ.
Σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα, από την έναρξη της μετοχοποίησης της ΔΕΗ στις αρχές του 2000, προωθήθηκε η αναστολή του επενδυτικού προγράμματος αυτής, μέχρι να ενταχθούν στο σύστημα 1600 MW από ιδιωτικές μονάδες, απαγόρευση σ’ αυτήν να επενδύσει στις ΑΠΕ, επιβολή αναστολής σε όλα τα έργα ανάπτυξης υδροηλεκτρικών σταθμών, που συνιστούν έργα πολλαπλού σκοπού και μέγιστου κοινωνικού οφέλους και απαγόρευση κατασκευής νέων λιγνιτικών μονάδων, προκειμένου να δημιουργηθεί χώρος για ιδιωτικές μονάδες ΑΠΕ, με φθηνό κόστος κατασκευής και καύσιμο το ακριβό εισαγόμενο φυσικό αέριο.
Παράλληλα, μέσω της υποτιθέμενης ανεξάρτητης Αρχής, της ΡΑΕ, που λειτουργεί ως «πιστό όργανο» των πολυεθνικών κολοσσών, ευνοήθηκαν απ’ αυτήν σκανδαλωδώς οι ιδιώτες ηλεκτροπαραγωγοί φυσικού αερίου, σε βάρος του Δημοσίου και της ΔΕΗ.
Αυτό το «εθνικό έγκλημα», που διαπράχθηκε σε βάρος της ΔΕΗ τα προηγούμενα χρόνια, είχε, αντίστοιχα, δραματικές επιπτώσεις στον Λαό, αλλά και την εθνική οικονομία.
Έτσι, είναι χαρακτηριστικό ότι, από το 2002 έως το 2013, η συνολική αύξηση της τιμής της ηλεκτρικής ενέργειας για τα νοικοκυριά, ξεπέρασε το 100% και για την βιομηχανία έφθασε περίπου στο 75%, με συνέπεια 500.000 περίπου νοικοκυριά να μείνουν χωρίς ρεύμα και ενεργοβόρες βιομηχανικές μονάδες να κλείνουν ή να σκέφτονται να μετακομίσουν στο εξωτερικό.
Σήμερα, η χωρίς λαϊκή νομιμοποίηση παραπαίουσα μνημονιακή συγκυβέρνηση των κομμάτων, που δημιούργησαν τον κλεπτοκρατισμό στην Ελλάδα στην Μεταπολίτευση και κατέστρεψαν την Χώρα, ετοιμάζουν το «τελικό χτύπημα» σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου και της Ελληνικής κοινωνίας, αλλά και σε βάρος του μέλλοντος της παραγωγικής ανασυγκρότησης της οικονομίας.
Πρόκειται για ένα τεράστιο «εθνικό σκάνδαλο μεγατόνων», αφού παραχωρείται, στην κυριολεξία, δωρεάν δημόσιος και εθνικός πλούτος, λιγνιτικές μονάδες, υδροηλεκτρικά εργοστάσια και 2 εκατομμύρια καταναλωτές (!!!) σε ιδιώτες, χωρίς κανένα όφελος για την Ελληνική οικονομία.
Ακόμα και με την σημερινή της μορφή, η ΔΕΗ, όπως την «κατάντησε» το κλεπτοκρατικό σύστημα, αποτελεί μια ισχυρή κερδοφόρα βιομηχανία, με κύκλο εργασιών το 2013 στα 6 δις ευρώ και κέρδη στο πρώτο τρίμηνο του 2014, 310 εκατομμύρια ευρώ. Αυτό, άλλωστε. αποτελεί και το «δέλεαρ» των «αρπακτικών γυπών», που την «ορέγονται».
Απαιτείται η άμεση ενεργοποίηση, όχι μόνο των εργαζομένων της ΔΕΗ, αλλά και όλου του Ελληνικού Λαού, που πρέπει να αποτρέψει την εκποίηση των ελαχίστων εναπομεινάντων «ασημικών» της Χώρας, από την σημερινή εθελόδουλη μνημονιακή συγκυβέρνηση..........................


*(Ο Γεώργιος Παπασίμος είναι δικηγόρος, μέλος του Δ.Σ. της Κίνησης Ιδεών & Δράσης «ΠΡΑΤΤΩ» pratto.gr)

Μετά τις παραλίες, η σειρά των δασών !!!

 

 Μετά τους αιγιαλούς και την "κατάργηση" των περιοχών κατοικίας, έρχεται το τελικό "χτύπημα" και στα δάση, για τα οποία η κυβέρνηση αίρει βασικούς περιορισμούς και ανοίγει το δρόμο για να χτιστούν σύνθετες τουριστικές μονάδες, μέχρι και γήπεδα γκολφ.
Με τον τρόπο αυτό, ουσιαστικά "αποχαρακτηρίζονται" 33 ακίνητα συνολικής έκτασης 54.259 στρεμμάτων, που είναι χαρακτηρισμένα ως δασικά και τα οποία ήδη έχουν μεταβιβαστεί στο ΤΑΙΠΕΔ.
Μεταξύ αυτών βρίσκονται και παραλίες όπως ο Ισσός της Κέρκυρας, η Νέα Φώκαια, το Μονοδένδρι και το Ποσείδι στη Χαλκιδική, αλλά και η Ελαφόνησος καθώς επίσης και δασικά ακίνητα στην Ρόδο, στο Σούλι Θεσπρωτίας, στη Βυτίνα, στη Βεγορίτιδα και αλλού. Επίσης ξεμπλοκάρει η πώληση των ακινήτων ιαματικού τουρισμού σε Θερμοπύλες και Αιδηψό.
Οι νέες ρυθμίσεις αποτελούν μνημονιακή υποχρέωση και περιλαμβάνονται στο νέο νομοσχέδιο το οποίο, θα πρέπει να καταθέσει έως το τέλος Ιουνίου, το υπουργείο Περιβάλλοντος.
Με το νομοσχέδιο αυτό κλείνει και το τρίπτυχο των νέων ρυθμίσεων που απαιτεί η Τρόικα προκειμένου να ξεκαθαριστεί και να απεμπλακεί από κάθε "εμπόδιο", η ακίνητη περιουσία του δημοσίου που προορίζεται για πώληση. Προηγήθηκε το νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών για τους αιγιαλούς που προκάλεσε σωρεία αντιδράσεων και μόλις πριν λίγες ημέρες, το νομοσχέδιο του ΥΠΕΚΑ για τη χωροταξία που έφερε τα πάνω - κάτω σε ότι αφορά στις χρήσεις γης.
Με τις τελικές ρυθμίσεις για τα δάση, δίνεται η δυνατότητα μακροχρόνιας επέμβασης σε δασικές εκτάσεις για την δημιουργία ή επέκταση μεγάλων και σύνθετων τουριστικών μονάδων που συμπεριλαμβάνουν χρήσεις ιαματικού τουρισμού, χιονοδρομικών κέντρων, γκολφ, condo hotels κλπ..
Ο επενδυτής θα έχει την υποχρέωση να προχωρήσει με ιδίους πόρους σε αναδάσωση ίσης τουλάχιστον έκτασης με αυτή που χρησιμοποίησε για την τουριστική χρήση, εντός της παραχωρηθείσας έκτασης ή σε άλλη περιοχή.
Σύμφωνα με το αρχικό κείμενο, δίνεται δικαίωμα δόμησης έως και του 20% της έκτασης εάν μάλιστα συμπεριλαμβάνονται και αθλητικές χρήσεις, όπως γκολφ κι αν η έκταση είναι μεγαλύτερη των 3.000 στρ. Σε αντίθετη περίπτωση, μπορεί να χτιστεί το 10% της έκτασης. Ο συντελεστής δόμησης δεν μπορεί να υπερβαίνει το 0,05. Οι όροι δόμησης πάντως ενδέχεται να αλλάξουν.
Παράλληλα, οι επενδύσεις αυτές λαμβάνουν δικαίωμα κατασκευής, εντός δασικών εκτάσεων και όλων των απαραίτητων έργων υποδομής και πρόσβασης που θα διαθέτουν, όπως δρόμοι, τελεφερίκ, τηλεσκί κλπ.
Επιπλέον, γήπεδα και αθλητικοί χώροι, εκπαιδευτήρια με σύνοδες εγκαταστάσεις, νοσοκομεία και θεραπευτήρια, θα μπορούν να κατασκευαστούν σε δημόσιες χορτολιβαδικές και βραχώδεις εκτάσεις. Το ίδιο και οι χώροι αποθήκευσης και επεξεργασίας αποβλήτων, οι ιεροί ναοί και οι μονές, τα νεκροταφεία και οι φυλακές, κέντρα υποδοχής μεταναστών κλπ.
Επιτρέπεται ακόμη η εγκατάσταση πάρκου κεραιών, πομπών, αναμεταδοτών κι άλλων συναφών εγκαταστάσεων χωρίς να επιβάλλεται υποχρέωση αναδάσωσης και καταβολής οικονομικού ανταλλάγματος στο δημόσιο.
Από τις ίδιες υποχρεώσεις απαλλάσσονται κι όλα τα μεγάλα, δημόσια οδικά και σιδηροδρομικά έργα καθώς και τα αεροδρόμια, τα οποία επίσης μπορούν να γίνουν σε δασικές εκτάσεις. Η ρύθμιση αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία για περιπτώσεις όπως η επέκταση της Περιφερειακής Υμηττού.
Πράσινο φως για εγκατάσταση εντός δασών παίρνουν επίσης οι βιομηχανίες ξύλου,
αλλά και τα τυροκομεία, ελαιοτριβεία, σφαγεία, υδατοκαλλιέργειες ενώ δίνεται δυνατότητα διέλευσης αγωγών νερού για τις εταιρείες εμφιάλωσης. Διευκολύνονται ακόμη μικρές επενδύσεις στη μελισσοκομία, ενώ για πρώτη φορά δίνεται η δυνατότητα να υπάρχουν εκτός από κρατικά και ιδιωτικά δασικά φυτώρια
Με το νομοσχέδιο, προβλέπεται ακόμη η δυνατότητα του δημοσίου να προχωρήσει και σε διαγωνισμούς για την παραχώρηση σε ιδιώτες των εγκαταλελειμμένων κτιρίων που βρίσκονται σε δασικές περιοχές. Πρόκειται για βιομηχανικές και τουριστικές μονάδες και για παλιές στρατιωτικές εγκαταστάσεις, όπως πολυβολεία, αποθήκες κλπ.
ΕΞΟΡΥΞΕΙΣ
Με τις νέες ρυθμίσεις, διευκολύνονται ακόμη επενδύσεις σε μεταλλευτικές εξορύξεις και λατομεία εντός δασών και δασικών εκτάσεων. Μάλιστα, οι επενδύσεις αυτές απαλλάσσονται από την υποχρέωση να αποκαταστήσουν το φυσικό τοπίο και τη βλάστηση, σε περίπτωση που η Δασική Υπηρεσία κρίνει ότι αυτή είναι "ιδιαίτερα δυσχερής". Σε μια τέτοια εξέλιξη, θα πρέπει να αναδασωθεί πενταπλάσια έκταση σε άλλη περιοχή.
Μια ιδιαίτερα χαρακτηριστική περίπτωση που προβλέπει το νέο σχέδιο νόμου είναι η απλοποίηση των διαδικασιών αδειοδότησης για την έρευνα και τις σκαπτικές εργασίες για την ανεύρεση θησαυρών εντός δασών και δασικών εκτάσεων.
Πάντως, προϋπόθεση για την υλοποίηση των επενδύσεων σε δασικές εκτάσεις είναι η έκταση να μην βρίσκεται στη πρώτη ζώνη προστασίας, σε αναδασωτέες ή προστατευόμενες περιοχές εκτός κι αν αυτό προβλέπεται από τα σχέδια διαχείρισης των περιοχών αυτών. Να σημειωθεί πάντως ότι αυτή τη στιγμή δεν υφίστανται σχέδια διαχείρισης για τις αναδασωτέες περιοχές.

ΛΙΣΤΑ ΤΑΙΠΕΔ
Στο σφυρί βγάζει το ΤΑΙΠΕΔ συνολικά 33 δασικά ακίνητα σε όλη τη χώρα. Η αρχή έγινε ήδη με τα 158 στρ. της Αγίας Τριάδας στη Θεσσαλονίκη, που βρίσκονται σε δασική περιοχή ο διαγωνισμός για τα οποία βρίσκεται σε εξέλιξη.
Στη λίστα βρίσκονται ακόμη οι παραλίες Ποσείδι, Μονοδένδρι και Νέας Φώκαιας στη Χαλκιδική, οι παραλίες Καλλιθέας, Καλάθου και Κουκούμια στη Ροδο, ο Ισσός της Κέρκυρας, οι Κουκουναριές (Ξενία) στη Σκιάθο, η Μπούκα της Μεσσήνης, οι Αμμόλοφοι και ο Ακροπόταμος στη Καβάλα, το Σαρακήνικο της Ελαφονήσου, το Χασομέρι Θεσπρωτίας, το Ασπροχόρτι της Σάμου, και η Μακριά Ράχη στη Ροδόπη, οι οποίες έχουν χαρακτηριστεί δασικές περιοχές.
Στη λίστα βρίσκονται και ορεινά δασικά ακίνητα. Στη Ρόδο μεταβιβάστηκαν συνολικά 39.826 στρέμματα στις περιοχές Προφήτης Ηλίας, Απόλλωνας, Νέα Σάλακος και Λάρδος. Στην περιοχή Αγίου Αθανασίου Βεγορίτιδας, στη Φλώρινα πωλούνται 1.286 στρ., στην Αγία Κυριακή Σουλίου 2.500 στρ. και 2.321 στρ. στο Θέμελο της Πάργας. Μικρότερα σε έκταση ορεινά, δασικά ακίνητα πωλούνται στην Καμπέα Βυτίνας, στη Δαύλεια Βοιωτίας, στον Ισθμό της Κορίνθου, στην Πούντα Ζέζα Λαυρίου, στο Πλατύστομο Μακρακώμης, στη Βούλιαστα Δωδώνης και στο Σκρήκα Κοζάνης. Στη λίστα ΤΑΙΠΕΔ, εντάσσονται ακόμη τα χαρακτηρισμένα ως δασικά ακίνητα στις Θερμοπύλες και την Αιδηψό.

Ολι Ρεν: Θυσιάσαμε την Ελλάδα για να σωθούν οι υπόλοιποι!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ωμή, κυνική και σοκαριστική η ομολογία του επιτρόπου Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων και αντιπροέδρου της Κομισιόν Ολι Ρεν, αργά το βράδυ της Δευτέρας. 

Απευθυνόμενος στους ευρωβουλευτές που απαρτίζουν τη διερευνητική επιτροπή του ευρωκοινοβουλίου για τον ρόλο της τρόικας στις χώρες που έχουν τεθεί υπό μνημονιακό καθεστώς, ο Φινλανδός κομισάριος τους είπε ουσιαστικά ότι η ΕΕ προτίμησε να θυσιάσει την Ελλάδα για να σώσει άλλα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης και πάνω απ' όλα για να διασώσει τις ευρωπαϊκές τράπεζες!

Τι ακριβώς είπε ο Ολι Ρεν; «Στο ξεκίνημα της κρίσης, την άνοιξη του 2010 και κάποιο διάστημα μετά, αν είχε άμεσα αναδιαρθρωθεί το ελληνικό χρέος, θα αντιμετωπίζαμε δραματικές συνέπειες μετάδοσης τόσο σε άλλα κράτη - μέλη όσο και μέσω του τραπεζικού διαύλου στην Ευρώπη», δήλωσε επί λέξει. Θα υπήρχαν λοιπόν «δραματικές συνέπειες μετάδοσης», λέει ο Ρεν, αν γινόταν «κούρεμα» του ελληνικού δημόσιου χρέους την άνοιξη του 2010. Χρησιμοποιεί, πέρα από τις επιπτώσεις «σε άλλα κράτη - μέλη» και μια έκφραση κατ' ουσίαν ακατάληπτη από τον μη επαΐοντα αναγνώστη: «μέσω του τραπεζικού διαύλου στην Ευρώπη». Τι ακριβώς εννοεί ο επίτροπος Οικονομικών της Κομισιόν; Ο ίδιος φυσικά προτιμάει να το αφήσει απροσδιόριστο. Εμείς όμως δεν έχουμε κανέναν λόγο να μη διευκρινίσουμε αυτό που ο ίδιος αποφεύγει να εξηγήσει. Το ζήτημα είναι απλούστατο: αν γινόταν κούρεμα των ελληνικών κρατικών ομολόγων την άνοιξη του 2010, το κόστος θα το πλήρωναν κυρίως οι ευρωπαϊκές τράπεζες!
Ενώ με το μνημόνιο που επέβαλαν οι Γερμανοί στη χώρα μας και με τη μετάθεση του «κουρέματος» δύο χρόνια αργότερα, σχεδόν όλο το κόστος το πλήρωσαν αποκλειστικά οι Ελληνες! Βάσει των στοιχείων της «τράπεζας των τραπεζών», από τα 300 δισεκατομμύρια ευρώ που ανερχόταν το δημόσιο χρέος της Ελλάδας στις 31 Δεκεμβρίου 2009, τα 184 δισεκατομμύρια τα χρωστούσε σε ξένες τράπεζες, σχεδόν αποκλειστικά ευρωπαϊκές και όλες ιδιωτικές!
Τότε δεν υπήρχαν καθόλου ελληνικά κρατικά χρέη προς άλλα κράτη, προς το ΔΝΤ, προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Δεν υπήρχαν δηλαδή δανειστές της χώρας μας που να αποκλείεται εκ προοιμίου να κουρευτούν τα δάνεια που μας είχαν δώσει. Αυτό πρακτικά σήμαινε ότι οι ευρωπαϊκές ιδιωτικές τράπεζες, αν υποθέσουμε ότι γινόταν ένα «κούρεμα» της τάξης του 50% το 2010, θα έχαναν περίπου 90 δισεκατομμύρια ευρώ! Αντιθέτως, με το μνημόνιο που μας επιβλήθηκε και με τα δάνεια που μας έδωσαν υποτίθεται για να σωθεί η Ελλάδα, στην πραγματικότητα πληρώθηκαν στο ακέραιο όλα τα ελληνικά κρατικά ομόλογα που κατείχαν οι ευρωπαϊκές ιδιωτικές τράπεζες και έληγαν ως το 2012.
Τα υπόλοιπα ελληνικά ομόλογα, μεγαλύτερης διάρκειας, τα ξεφορτώθηκαν οι ευρωπαϊκές ιδιωτικές τράπεζες πουλώντας τα στη δευτερογενή αγορά στην ΕΚΤ, με πολύ περιορισμένες απώλειες. Ετσι... «κρατικοποιήθηκε» σχεδόν όλο το ελληνικό δημόσιο χρέος στο εξωτερικό, αφού πλέον χρωστάμε ως χώρα σχεδόν μόνο στα κράτη της Ευρωζώνης, στην ΕΚΤ και στο ΔΝΤ, όπου όλα τα ομόλογα που λήγουν πληρώνονται στο 100% της ονομαστικής αξίας τους! Οταν ολοκληρώθηκε ουσιαστικά αυτός ο κύκλος της «κρατικοποίησης» σε διεθνές επίπεδο του ελληνικού δημόσιου χρέους, έλαβε χώρα το 2012 το διαβόητο «κούρεμα». Τότε όμως, με την προαναφερθείσα μεθόδευση των Ευρωπαίων, σχεδόν όλα τα ελληνικά κρατικά ομόλογα που μπορούσαν να «κουρευτούν» βρίσκονταν στα χέρια των... ελληνικών ασφαλιστικών ταμείων, των ελληνικών ιδιωτικών τραπεζών, των Ελλήνων μικροομολογιούχων, των ελληνικών πανεπιστημίων, των ελληνικών νοσοκομείων!
Οι Ελληνες λοιπόν κουρεύτηκαν «γουλί», οι Ευρωπαίοι καθόλου! Υπάρχει και άλλη μεγαλύτερη τραγωδία. Αν το ελληνικό δημόσιο χρέος «κουρευόταν» π.χ. κατά 50% το 2010, τότε τα 300 δισ. ευρώ του χρέους θα γίνονταν 150, επειδή δεν υπήρχαν ελληνικά κρατικά ομόλογα στα χέρια κρατών ή διεθνών οργανισμών (ΕΚΤ, ΔΝΤ) που εξ ορισμού δεν κουρεύονται.
Η Ελλάδα τότε όντως θα είχε σωθεί! Με το «κούρεμα» όμως του 2012, όταν το δημόσιο χρέος της Ελλάδας στο εξωτερικό είχε «κρατικοποιηθεί» με δάνεια που είχαν φορτώσει στο ελληνικό κράτος, τα 300 δισ. ευρώ του χρέους της χώρας μας του 2009 έγιναν 330 το 2010 και 355 δισ. ευρώ το 2012 και στη συνέχεια, μετά το «κούρεμά» τους κατά 53% έγιναν... 321 δισ. ευρώ το 2013! «Μάγοι» οι Ευρωπαίοι: «κούρεψαν» κατά 53% τα 300 δισ. και τα έκαναν... 321! Η μαθηματική επιστήμη παραδίνεται στη μεγαλοφυΐα τους!

Στη Wall Street Journal

Επίσης, σε συνέντευξή του στην Wall Street Journal ο απερχόμενος επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων της ΕΕ, ανέλυσε τις τρεις επικίνδυνες στιγμές της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους.

Όπως αναφέρει ο Όλι Ρεν οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης έχασαν δύο πολύτιμα χρόνια για να δημιουργήσουν ένα ισχυρό ταμείο διάσωσης που θα αντιμετώπιζε την κρίση χρέους της, αναγκάζοντας την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να παρέμβει για να σώσει το ευρώ.
Οι πιο επικίνδυνες στιγμές κατά τον κ. Ρεν ήταν: Η  αποτυχία του πρώτου προγράμματος διάσωσης της Ελλάδας να δημιουργήσει εμπιστοσύνη στην αγορά, η αναταραχή στις αγορές το Φθινόπωρο του 2011 και τον Ιούνιο του 2012, όταν η Ευρωζώνη έφθασε πολύ κοντά στη διάσπασή της. «Υπήρχε συχνά μία αίσθηση ότι φτάναμε στον πάτο- και μετά φθάναμε σε άλλο πάτο» δήλωσε.
Τον Μάιο του 2010, οι πολιτικοί θεωρούσαν ότι το ελληνικό πρόγραμμα διάσωσης θα ηρεμούσε τις αναστατωμένες χρηματοπιστωτικές αγορές, σημείωσε ο κ. Ρεν, προσθέτοντας: «Ναι, είχαμε κάποια σταθερότητα στην αναταραχή των αγορών- για μια ημέρα». Η συνέχιση της αναταραχής ανάγκασε τις κυβερνήσεις να συμφωνήσουν μόλις λίγες ημέρες αργότερα κατ' αρχήν στη δημιουργία ταμείων διάσωσης της Ευρωζώνης.
Ωστόσο, συνέχισε ο κ. Ρεν, η σχετική σταθερότητα, που κερδήθηκε με τα ταμεία διάσωσης, υπονομεύθηκε από τη συμφωνία που έκαναν τον Οκτώβριο του 2010 η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ και ο Γάλλος Πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί.
Οι δύο ηγέτες συμφώνησαν ότι το νέο μόνιμο ταμείο διάσωσης που βρισκόταν στο τραπέζι των συζητήσεων θα προηγείτο όσον αφορά την αποπληρωμή του έναντι των ιδιωτών επενδυτών σε κάθε περίπτωση αναδιάρθρωσης κρατικού χρέους.
Αυτή η «ηλίθια συμφωνία» που τρόμαξε τους ιδιώτες επενδυτές, «ήταν το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της Ιρλανδίας» πρόσθεσε ο κ. Ρεν. Τα επιτόκια δανεισμού του ιρλανδικού δημοσίου εκτοξεύθηκαν πάνω από το 7% και η διάσωση της χώρας έγινε αναπόφευκτη.
Στη σύνολο κορυφής της ομάδας των «20» στις Κάννες, είχαν ενταθεί οι ήδη σοβαρές πιέσεις στις αγορές, εξ αιτίας ανησυχιών σχετικά με την ικανότητα της Ιταλίας να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις και αφού ο τότε Έλληνας πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου, είχε εξαγγείλει ένα δημοψήφισμα για τη συμμετοχή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, αναφέρει η εφημερίδα. Ο Αμερικανός Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα κάλεσε τους Ευρωπαίους ηγέτες σε διαβουλεύσεις «ως εργαζόμενος μίας κοινότητας ή ως δάσκαλος δημοτικού σχολείου… με έναν πολύ επιδέξιο τρόπο» δήλωσε ο κ. Ρεν.
Τον Ιούνιο του 2012, είπε ο επίτροπος, «ήταν πολύ κοντά ο κίνδυνος διάσπασης του ευρώ». Η Ελλάδα βρισκόταν στην αγωνία των δεύτερων εκλογών της σε διάστημα μικρότερο του διμήνου, με ανησυχίες ότι το αποτέλεσμα θα μπορούσε να προκαλέσει «σημαντική ανάληψη καταθέσεων που θα οδηγούσε σε ανεξέλεγκτη αστάθεια των χρηματοπιστωτικών αγορών». Ένας επιπλέον παράγοντας που προκαλούσε αβεβαιότητα ήταν η ασαφής θέση της Γερμανίας σχετικά με το πόσο ισχυρά θα υπερασπιζόταν τη συνέχιση της συμμετοχής της Ελλάδας στο ευρώ.
Η δημιουργία του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας και άλλες συμφωνίες, μαζί με τις δράσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για τη στήριξη της δέσμευσης που έκανε ο πρόεδρός της Μάριο Ντράγκι τον Ιούλιο (του 2012) ότι «θα κάνει ότι χρειασθεί για να διατηρηθεί το ευρώ» βοήθησε στην ύφεση της κρίσης. Ο κ. Ρεν σημείωσε ότι θα ήταν καλύτερα να είχε συμφωνήσει η Ευρωζώνη το 2010 για το «μεγάλο μπαζούκα» -με «κοινές και αρκετές» εγγυήσεις από όλες τις χώρες- των οικονομικών διασώσεων. «Με την έννοια αυτή, χάσαμε δύο πολύτιμα χρόνια στην αντιμετώπιση της κρίσης και μετά έπρεπε να παρέμβει η ΕΚΤ, επειδή δεν υπήρχε αξιόπιστο οικονομικό τείχος προστασίας» πρόσθεσε ο επίτροπος. Ο ίδιος τόνισε ότι ο τρόπος διακυβέρνησης της Ευρωζώνης, όπου απαιτείται συμφωνία των 18 χωρών, σημαίνει ότι αυτή «καταλήγει πιο συχνά σε δεύτερες καλύτερες επιλογές» σε σχέση με τις ΗΠΑ, «όπου μπορούν να εφαρμοσθούν ευκολότερα οι πρώτες καλύτερες οικονομικά μέθοδοι».
Ο πρώην πρωθυπουργός της Φινλανδίας Γίρκι Κατάινεν θα αναλάβει τη θέση του επιτρόπου Οικονομικών Υποθέσεων, τουλάχιστον έως ότου αναλάβει τα καθήκοντά της η νέα Ευρωπαϊκή Επιτροπή, πιθανόν τον Νοέμβριο.

Η αναγέννηση του σοσιαλιστικού χώρου δεν μπορεί να αναζητείται σε μορφώματα "κορυφής" και δανεικά ονόματα.

 

Του Χάρη Τσιόκα 


Αναμφισβήτητα ο σοσιαλιστικός χώρος, η δημοκρατική παράταξη, δηλαδή το κίνημα, με απόδειξη και την τρίτη εκλογική καταγραφή, βρίσκεται σ ένα κρίσιμο σταυροδρόμι! Οι δυνάμεις του είναι διάσπαρτες ! Αποτυπώνουν την κοινωνική ρευστότητα, δείγμα της πολιτικής αλλά και κοινωνικής απόγνωσης για την κρίση ταυτότητας, περιεχομένου αλλά και στρατηγικής, που αντιμετωπίζει το κίνημα, προκειμένου να εκφράσει ένα σχέδιο εξόδου από την κοινωνική οικονομική και πολιτική κρίση με προοδευτικό πρόσημο ! 
Ο κύκλος του «συντηρητικού συμβιβασμού» που προέκυψε με την κυβέρνηση Σαμαρά, πολλαπλασίασε τις επιπτώσεις της κρίσης, μεγέθυνε το χρέος, συρρίκνωσε την παραγωγική βάση, διεύρυνε το χάσμα των άνισων κατανομών ανάμεσα στους συντελεστές που διαχειρίζονται την κρίση, αποδιάρθρωσε το κοινωνικό κράτος και παραχώρησε δημοκρατικά πλεονεκτήματα στην οικονομική εξουσία! 
Η «πολιτική, κοινωνική και αναπτυξιακή ανάγκη» κινούνται σε ασύμβατες τροχιές και αυτό γεννά αστάθεια! Απομείωση της διαπραγματευτικής ικανότητας, αφού δίνει την δυνατότητα στην άλλη πλευρά των διαπραγματευτών να εγείρουν μεγαλύτερες αξιώσεις “παραχωρήσεων” …υποχρεώσεων και υποθηκεύσεως, μετατρέποντας τη χώρα σε αποικία χρέους! 
Το ελληνικό παραγωγικό και οικονομικό μοντέλο, δείχνει να απομακρύνεται από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο! Παρά την προπαγάνδα περί κίνδυνου να εξελιχθεί η χώρα σε.. Αργεντινή, αν επικρατήσουν άλλες πολιτικές συμμαχίες, η χώρα δείχνει να «αγκομαχά» ακόμα και σε.. συγκρίσεις με βαλκανικές χώρες που πρόσφατα εντάθηκαν στην ΕΕ! 
Τα προηγούμενα καθιστούν πλέον φανερό ότι το πρόβλημα του κινήματος δεν μπορεί να είναι ένα «μικρό» συνέδριο, «συμβιβασμών», ανάμεσα σε στελέχη όπου η «διαφωνία» μπορεί να οριοθετείται μέχρι το σημείο όπου δεν θίγεται η επιλογή της συνεργασίας με τη ΝΔ και κατ επέκταση το πολιτικό σχέδιο που επιχειρείται! 
Οι εκλογές και στις τρεις εκδοχές έδειξαν ότι η εκλογική βάση του κινήματος δεν ικανοποιείται με τα στερεότυπα που εκχωρούν το δικαίωμα της συνέχισης του «συντηρητικού συμβιβασμού διακυβέρνησης» και σε αντίκρισμα «γίνεται ανεκτό» το δικαίωμα σε μειοψηφίες στελεχών να παρεμβαίνουν διορθωτικά, όχι όμως για αλλαγές πολιτικών αλλά για «καλλίτερες» κυβερνητικές διαχειρίσεις! 
Η διασπορά κομματικά-όχι πολιτικά- των δυνάμεων του κινήματος και της κοινωνίας είναι προφανές ότι καταγράφει την αγωνία αναζήτησης ενός σχεδίου εξόδου με προοδευτικό πρόσημο, που θα αντιπαρατίθεται στην νεοφιλελεύθερη επέλαση! 
Αυτό έγινε εκλογικά εμφανές, αφού ανεξαρτήτως της κομματικής επιλογής- «στάσης»- στις εκλογές, οι πολίτες έδειξαν ότι αναζητούν την ανάταξη του προοδευτικού κινήματος με πολιτική αυτονομία και με κατεύθυνση να συμβάλει σε μια διαφορετική, προοδευτική προγραμματική σύγκληση. Μια σύγκληση που θα στηρίζεται σ ένα διαφορετικό, πλειοψηφικό μπλοκ παραγωγικών, κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών! 
Το αίτημα της «βάσης» αποτυπώνεται πολιτικά και ως διάθεση για δίκαιο επιμερισμό ευκαιριών και κίνδυνων από το σχέδιο εξόδου! Ζητείται η ανάταξη της χώρας να συμβαδίζει με αυτή της οικονομίας, της κοινωνίας και της παραγωγικής βάσης ταυτόχρονα! 
Με αυτή την έννοια γίνεται κατανοητό πως η ανάταξη του κινήματος μπορεί να γίνει μόνο αν υπηρετεί με αξιόπιστο τρόπο αυτή την επιδίωξη! Αν το ζητούμενο γίνει η επανάκτηση πρωτοβουλιών που στόχο θα έχουν να κλείσουν τον κύκλο του «συντηρητικού συμβιβασμού ως αδιέξοδου»! 
Τα προηγούμενα καθιστούν προφανές ότι τα συνέδρια στον προοδευτικό χώρο, πολύ περισσότερο στο σοσιαλιστικό κίνημα, θα μπορούσαν να αποκτήσουν κοινωνικό και στελεχιακό ενδιαφέρον αν γίνουν τόπος συνάντησης για μια νέα αλλαγή! 
Αν με αξιόπιστο και αντιπροσωπευτικό τρόπο- η κοινωνική βάση με τα στελέχη της- σ όλα τα επίπεδα-  άνοιγε το θέμα της άλλης προοδευτικής πολιτικής, σε αντιπαράθεση με το νεοφιλελεύθερο σχέδιο που προωθείται! Αν αξιόπιστα, η ιδία η κοινωνική βάση , καθόριζε πλαίσιο και φορείς διαλόγου για εναλλακτικές προγραμματικές πλειοψηφίες με προοδευτικό πρόσημο. 
Οι πρόσφατες εκλογές κατέστησαν προφανείς αυτές τις προϋποθέσεις! Το καταγράφουν κατηγορηματικά τα διαφορετικά εκλογικά αποτελέσματα (ποσοστά) των εκφράσεων του κινήματος στους κοινωνικούς, επαγγελματικούς και επιστημονικούς χώρους που είναι πολλαπλάσια μεγαλύτερης κοινωνικής αποδοχής απ ότι οι πολιτικές που εκφράζει ο πολίτικος φορέας . Αυτά τα εκλογικά αποτελέσματα δείχνουν πως η πολιτική και κοινωνική βάση του κινήματος δεν ανταποκρίθηκε όταν το κάλεσμα δεν αφορούσε τα περιεχόμενα της ανάγκης για πολιτική αλλαγή και περιοριζόταν στην αλλαγή ονομάτων και προσωπικού! Είναι όμως τα ίδια εκλογικά αποτελέσματα που καταγράφουν θετική-πλειοψηφική ανταπόκριση στις παρατάξεις του χώρου, δηλαδή του κινήματος, όταν διεκδικούν την ψήφο με σημαία την αντιπαράθεση στον νεοφιλελευθερισμό και τις κυβερνητικές εφαρμογές του ! 
Τα προηγούμενα καθιστούν προφανή ότι η αναγέννηση του σοσιαλιστικού χώρου δεν γίνεται κοινωνικά αποδεκτό να αναζητείται σε μορφώματα κορυφής και δανεικά ονόματα… Το πώς μπορεί να εκδηλωθεί η πορεία για την ανάταξη του κινήματος έχει ήδη προσδιοριστεί από την κοινωνική βάση! 
 Σε πείσμα των καιρών ,επιμένει να δείχνει μέσα από τις εκλογές , πως η προϋπόθεση που θέτει , είναι η αξιόπιστη μόνο από τη βάση , οργάνωση ενός συνεδρίου αλλαγής πολιτικής με προοδευτικό πρόσημο ,συμμαχίες και συγκλίσεις! Ας την ακούσουμε!

Εθνική Ελλάδας: Η γαλλική προσέγγιση που φέρνει δάκρυα συγκίνησης....

Ιδού τί λέει το γαλλικό site SO FOOT, όπου ο αθλητικoγράφος του Thibaud Leplat γίνεται έρμαιο των συναισθημάτων του.

Σε κάθε μεγάλη διοργάνωση παίζεται το ίδιο έργο, οι Έλληνες δεν είναι ποτέ ανάμεσα στα φαβορί. Ωστόσο είναι από τους λίγους Ευρωπαίους που κατάφεραν να φτάσουν στις τελικές δύο οχτάδες. Τότε λοιπόν γιατί; Γιατί κανείς δεν αγαπά την Ελλάδα;

Τώρα πρέπει να ζητήσουμε από τον αναγνώστη να περιπλανηθεί στη χώρα των ονείρων. Φανταστείτε ότι γνωρίζετε το αλφάβητό τους και τη γλώσσα τους που είναι οικείο το άκουσμά της —έχει τους συριγμούς των πορτογαλικών, τις αιχμηρότητες των γαλλικών, την ακρίβεια των γερμανικών. Κοιτάξτε τώρα τον κόσμο σαν να είχατε γεννηθεί σ’ ένα νησάκι της Μεσογείου. Ζείτε απέναντι στη Λιβύη και στην Τουρκία αλλά είσαστε η καρδιά της Ευρώπης, το συγκινησιακό της κέντρο. Έχετε επινοήσει όλα εκείνα τα πράγματα που αφήνουν αδιάφορους τους εμπόρους της παγκοσμιοποίησης αλλά αποτελούν τα θεμέλια της ανθρώπινης κοινότητας: το θέατρο, τη δημοκρατία, τη φιλοσοφία, τους αγώνες. Κάποιοι τα βλέπουν αυτά αφ’ υψηλού όπως βλέπουν αφ’ υψηλού και τη μικρή, φτωχή ομαδούλα σας. Λένε και ξαναλένε ότι το μεγαλύτερο κατόρθωμα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου τα τελευταία είκοσι χρόνια, το δικό σας κατόρθωμα στο Euro του 2004, ήταν ένα από τα περίεργα θλιβερά φαινόμενα της ιστορίας κι ότι το κοντέρ πρέπει να ξεκινήσει απ’ το μηδέν. Σίγουρα πήρατε το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα εκείνη τη χρονιά, νικήσατε τους καλύτερους, επιδείξατε μια μοναδική και απαράμιλλη ψυχραιμία. Σίγουρα. Αλλά θα προτιμούσαν να αρχειοθετήσουν αυτό το συμβάν κάτω από μια στοίβα αναμνήσεων ώστε να λησμονηθεί με την πιο συνειδητή μέθοδο αποσιώπησης. Ωστόσο νά που το βράδυ της Τρίτης μας δώσατε ένα μάθημα από κείνα που δεν ξεχνιούνται τόσο εύκολα. Σ’ αυτό το Μουντιάλ όπου οι αμυντικές πεντάδες είχαν αποκλείσει κάθε πιθανότητα θεαματικής ανδραγαθίας είχαμε ξεχάσει ότι ο ενθουσιασμός και η αυταπάρνηση μπορούν να κάνουν θαύματα. Τα ευρωπαϊκά έθνη πάτωσαν το ένα μετά το άλλο. Εκτός από την Ελλάδα. Και η Ελλάδα είμαστε εμείς.

Ο Έλληνας Ζλάταν

«Ο μεγαλύτερος κίνδυνος θέλει άντρες με καρδιά», έψαλε ο Πίνδαρος στους Ολυμπιόνικους. Και θέλει άντρες με ασυνήθιστα ονόματα. Η ομορφιά αυτής της ομάδας ξεκινάει από την ποιητική του ρόστερ: Σωκράτης Παπασταθόπουλος, Παναγιώτης Ταχτσίδης, Κώστας Κατσουράνης, Θεοφάνης Γκέκας μας θυμίζουν τους θρυλικούς Άγγελο Χαριστέα, Αντώνη Νικοπολίδη, Θόδωρο Ζαγοράκη, Ζήση Βρύζα. Φοράνε λοιπόν την ίδια άσπρη στολή με το γαλάζιο σταυρό στο στέρνο και ο Γιώργος Καραγκούνης είναι ακόμα εκεί για να κρατάει άσβηστη τη φλόγα των ηρώων του 2004. Δέκα χρόνια πέρασαν κι όμως, όπως τότε μισούσαν τον καταραμένο τον Χαριστέα και το προδοτικό του πρόσωπο, έτσι τώρα σε κανέναν δεν αρέσει ο Γιώργος Σαμαράς, αυτή η διαλυμένη φυσιογνωμία κι αυτό το στιλ να παίρνει την μπάλα με ατσαλοσύνη και να την ξαποστέλνει πάντα με τη χάρη μιας κίνησης όχι πολύ όμορφης, αλλά που ήταν στη δεδομένη στιγμή η μόνη σωστή κίνηση για να αιφνιδιαστεί ο αντίπαλος. Στον Σαμαρά δεν ξέρεις αν πρέπει να επαινέσεις τον μεγάλο τεχνίτη που κατεβάζει μια μπάλα απ’ τον ουρανό ή τον μεγάλο κομπογιαννίτη που έχει για ταλέντο την τύχη και την ευκαιρία. Μαζί με τους Πίπο Ιντζάγκι, Νταβόρ Σούκερ ή Μίροσλαβ Κλόζε αποτελούν μια μυστική αδελφότητα παικτών που είναι θύματα της μορφής τους, της φυσιογνωμίας τους. Αν είχε λίγη φινέτσα παραπάνω, θα μπορούσες να τον θεωρήσεις τον Έλληνα Ζλάταν ή ένα είδος μελαχρινού γενειοφόρου Έντιν Τζέκο. Έχει όμως πολύ ψηλά κανιά, πολύ φαρδιά πλάτη και λαιμό υπερβολικά άκαμπτο όταν τρέχει ώστε να τολμήσει κανείς να του αποδώσει την παραμικρή κομψότητα. Ο Σαμαράς είναι σταρ στην Celtic και η φανέλα νούμερο 7 στην Εθνική Ελλάδας. Τελεία και παύλα.

 

Η σωστή ομάδα

Υπάρχουν όμως ομάδες και παίκτες που η προσωπική τους δυναμική υπερβαίνει κατά πολύ τις ικανότητές τους στο παιχνίδι και το ταλέντο τους. Ακριβώς τότε, όταν λείπει το μπρίο, όταν υφίστασαι αγόγγυστα τις κόκκινες κάρτες, όταν σκοντάφτεις στα τείχη της άμυνας και στα μαρκαρίσματα από αντιπάλους με φονικά πρόσωπα, τότε ακριβώς βρίσκεις το ποδόσφαιρο που έπαιζες στη γειτονιά σου, πάνω στην άσφαλτο, που δε σταμάταγες παρά μόνο όταν έπεφτε το σκοτάδι, εκείνο το ποδόσφαιρο όπου πρέπει να μείνεις όρθιος κινδυνεύοντας να σε καταπατήσει ο πιο ψηλός ή ο πιο μεγάλος. Γιατί λοιπόν αφού μοιάζουμε τόσο πολύ με τους Έλληνες δεν αγαπάμε καθόλου τους Έλληνες στο ποδόσφαιρο; Ίσως γιατί μέσα στις λευκές τους στολές και σ΄ αυτό τον τρόπο που νικάνε μόνο και μόνο γιατί δε θέλουν να πεθάνουν, σε αυτό το πείσμα να μην υποκύπτουν στη μόδα και να ζουν πάντα σε καθεστώς καθυστέρησης, βλέπουμε τον πιο αληθινό μας εαυτό, εμείς οι σωστοί. Η ελληνική ομάδα δε θα μας παρουσιάσει κάτι άξιο ζωηρού θαυμασμού ή επευφημίας. Και μόνο η παρουσία της εκφράζει για μας ένα είδος απειλής για τις άψογες διοργανώσεις μας. Αν κάποιες στιγμές οι άλλες ομάδες με τη χάρη μιας κίνησης, ενός γκολ ή μιας σφοδρής συγκίνησης μας κερνάνε ψίχουλα του απόλυτου ή σπίθες ιδιοφυΐας, η Ελλάδα από τη μεριά της δίνει πάντα αυτό μονάχα που υπόσχεται: την αδιαλλαξία και τη θυσία. Ποτέ δεν είχε άλλες φιλοδοξίες από μια μάχη δίχως έλεος. Δίχως κανένα έλεος για τους άλλους ούτε για τον εαυτό της.

Ο θυμός του Σαμαρά

Δύο τραυματισμοί στα είκοσι λεπτά, δύο δοκάρια οριζόντια, ένα κάθετο, η ισοφάριση από την Ακτή Ελεφαντοστού μέσα σε δέκα λεπτά από τη λήξη του αγώνα, μέσος όρος ηλικίας πάνω από 30 χρόνια: η Ελλάδα πήγαινε στα ίσα για αποκλεισμό. Επιτέλους, τι ανακούφιση. Όμως στο βάθος όλοι ξέραμε. Αυτό το παιχνίδι ήταν δικό τους, η Ελλάδα θα κέρδιζε. Έπρεπε να φτάσουμε στο τέλος, να ακουστεί το «ο κύβος ερρίφθη»! Ενορατικά είχαμε μαντέψει ότι οι συνθήκες αυτής της αναμέτρησης οδηγούσαν στην εποποιία και στην κάθαρση. Όπως στις ραψωδίες του Ομήρου οι θεοί συνεδρίαζαν εκτάκτως και ο Δίας απαιτούσε να μείνουν ουδέτεροι αλλά αυτοί τελικά δεν κατάφερναν να συγκρατηθούν και να μη λάβουν μέρος στη μεγαλειώδη σύρραξη ευνοώντας τους εκλεκτούς τους. Οι Έλληνες θα κέρδιζαν στο τέλος, το ξέραμε. Ένας από μηχανής θεός θα τους λυπόταν στο τέλος αυτής της σκληρής δοκιμασίας και θα κατέβαινε στο γήπεδο στο πλευρό τους. Ήταν ο Δίας. Έλαβε τη μορφή ενός σφυρίγματος. Τότε στο 93ο λεπτό ο Γιώργος Σαμαράς πήρε την μπάλα, την απίθωσε στο σημείο του πέναλτι και ακούμπησε τις παλάμες του στους γοφούς πριν εκτοξεύσει τη χαριστική βολή δίχως ίχνος δισταγμού. Ύστερα σχεδίασε με τα δάχτυλά του το σχήμα μιας καρδιάς για να υπενθυμίσει στο κοινό ότι οι άνθρωποι κερδίζουν τις νίκες κι όχι οι θεοί. Όσο κρατάει το Μουντιάλ έχουμε πάντα δυο ομάδες στην καρδιά μας. Τη μία γιατί είναι η δική μας. Την άλλη γιατί είναι η Ελλάδα.

* Η μετάφραση στα ελληνικά έγινε από το  http://popaganda.gr/

Η πολιτικοποίηση της ενέργειας

(styx.gr)

Ο απόηχος της διακοπής
του South Stream

Το δίκτυο ενεργειακών αγωγών στην Ευρώπη

Είναι γνωστό ότι μετά από κάθε κρίση επέρχονται σημαντικές αλλαγές. Η «ευρωκρίση» προκάλεσε  την «τραπεζική ένωση» και έδωσε μεγάλη ώθηση στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η ουκρανική κρίση θα προκαλέσει άραγε την «ενεργειακή ένωση»;
  Ένα τόσο σημαντικό πρόβλημα όπως αυτό της διαχείρισης των ενεργειακών δρόμων, έχει καταστεί εργαλείο άσκησης εξωτερικής πολιτικής και άσκησης γεωστρατηγικής πίεσης. Πρόσφατο παράδειγμα η απόφαση της ΕΕ ναμποϋκοτάρει τον αγωγό «South Stream», με αμερικανική υπόδειξη, φυσικά, για να ασκηθεί πίεση στην Ρωσία.
  Μετά την πολιτική Ένωση, στην ΕΕ προέκυψε και ο όρος «Ενεργειακή Ένωση», μετά την πρόταση του πολωνού πρωθυπουργού Ντόλαντ Τουσκ οι 28 να αγοράζουν από κοινού πετρέλαιο και κυρίως το φυσικό αέριο, το οποίο και θα διανέμεται στα κράτη – μέλη. Ήταν μια πρόταση που εξετάστηκε στην ατζέντας για τη μελλοντική στρατηγική της ΕΕ, στο συμβούλιο κορυφής των Βρυξελλών.
  Ωστόσο υπάρχουν και οι αντίθετες απόψεις: Αρνητικά αντιμετωπίζεται από εμπειρογνώμονες σε θέματα ενέργειας, όπως τον Γκέοργκ Έρντεμαν, επικεφαλής του Ινστιτούτου Ενεργειακής Τεχνολογίας στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. «Δεν νομίζω ότι οι κυβερνήσεις, τα κράτη, η ΕΕ μπορούν να αγοράσουν καλύτερα φυσικό αέριο και πετρέλαιο από ότι ιδιωτικές εταιρείες», λέει. «Οι ιδιωτικές εταιρείες είναι διεθνείς εν μέρει, που σημαίνει ότι έχουν από καιρό ξεπεράσει τα όρια των εθνικών χωρών στην αγορά και στη διάθεση ενέργειας, χωρίς να χρειαζόμαστε επιπλέον ευρωπαϊκή δράση σε αυτό το πεδίο».
  Ο γερμανός ειδικός χαρακτηρίζει ανεδαφικό το φόβο που εκφράζεται και στη Γερμανία για διακοπή της ροής φυσικού αερίου από τη Ρωσία στο πλαίσιο της ουκρανικής κρίσης. «Εγώ, προσωπικά, δεν έχω κανένα φόβο. Θα ήταν η μεγαλύτερη ανοησία που θα μπορούσε να κάνει η Ρωσία, διότι κάθε επιχειρηματίας χαίρεται να έχει πελάτες σε μια οικονομία της ελεύθερης αγοράς. Και εάν έκλεινε τις στρόφιγγες θα δυσαρεστούσε τους πελάτες της. Όλο αυτό το θέατρο απειλών για διακοπή της τροφοδοσίας από τη Ρωσία, το θεωρώ υπερβολικό».
  Η ιδέα περί ενεργειακής ένωσης προέρχεται από την Πολωνία, η οποία εξαρτάται περισσότερο από το ρωσικό φυσικό αέριο από ότι η Γερμανία. Οι τρεις βαλτικές χώρες εξαρτώνται αποκλειστικά από το ρωσικό αέριο και από αγωγούς που περνούν μέσω Ουκρανίας. Δεν θα έπρεπε η ΕΕ να επιδείξει αλληλεγγύη έναντι των εταίρων της υπό τη μορφή αγοράς ενέργειας ως ΕΕ; «Μα, εδώ δεν πρόκειται για αγορά, αλλά για διανομή του φυσικού αερίου εντός ΕΕ, και πράγματι υπάρχουν ανωμαλίες», παραδέχεται ο Γκέοργκ Έντεμαν.

Ο South Stream

 Όσον αφορά στη τροφοδοσία χωρών του ευρωπαϊκού νότου, υπήρχε το σχέδιο για την ολοκλήρωση του South Stream. Πρόκειται για αγωγό που ξεκινά από τη Ρωσία και μέσω Μαύρης Θάλασσας πηγαίνει στη Βουλγαρία και στη συνέχεια στην Αυστρία. Ένα παρακλάδι του θα έφθανε στην Ελλάδα.
«Είναι περίεργο που αυτός ο αγωγός μποϋκοτάρεται από την ΕΕ, αντί να της προκαλεί χαρά που χτίζεται μια τέτοια υποδομή με χρήματα άλλων», υποστηρίζουν επιστημονικοί αναλυτές.
  Η πρόσφατη απόφαση της Βουλγαρίας να «παγώσει» τα έργα για την κατασκευή του αγωγού South Stream είχε ως αποτέλεσμα να ξεσπάσει στη Σόφια σοβαρή κυβερνητική κρίση.
  Η βουλγαρική κυβέρνηση πήρε την απόφαση ύστερα από τη νομική διαδικασία που κίνησε ηΚομισιόν σε βάρος της Βουλγαρίας καθώς στις Βρυξέλλες διατυπώνονται σοβαρές επιφυλάξεις σχετικά με το εάν οι αναθέσεις έργων συνάδουν με το ευρωπαϊκό δίκαιο. Η ρωσική Gazprom ελέγχει το 50% του σχεδιαζόμενου δικτύου του South Stream και το 100% του δικτύου αγωγών στη Βουλγαρία. Αυτό παραβιάζει το λεγόμενο «τρίτο ενεργειακό πακέτο» της ΕΕ που προβλέπει την αποσύνδεση της παραγωγής αερίου από τη μία και της μεταφοράς και διανομής στους καταναλωτές από την άλλη πλευρά, προκειμένου να εξασφαλιστούν συνθήκες ανταγωνισμού.
  Τα έργα κτασκευής του αγωγού είχαν ξεκινήσει στην Βουλγαρία τον Οκτώβριοο του 2013. Σχεδιαζόταν να μεταφέρει 63 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα ρωσικό φυσικό αέριο στη Νότια Ευρώπη (με παρακλάδι στην Ελλάδα) παρακάμπτοντας τον αγωγό της Ουκρανίας.
Ως πρόφαση ελήφθη ότι το έργο στη Βουλγαρία ανατέθηκε σε κοινοπραξία υπό τη ρωσική Stroytransgas. Πρόκειται για μια πρώην θυγατρική της Gazprom, η οποία περιλαμβάνεται στη λίστα των επιχειρήσεων που πλήττονται από τις κυρώσεις που έχουν επιβάλει οι ΗΠΑ σε βάρος της Ρωσίας λόγω της ουκρανικής κρίσης.
  Γεγονός είναι πως αμέσως μετά τις συνομιλίες που είχε με τρεις αμερικανούς γερουσιαστές, ο βούλγαρος πρωθυπουργός, ανακοίνωσε το πάγωμα των έργων ώσπου να διαλυθούν οι αμφιβολίες των Βρυξελλών.
Η συμμετοχή στον South Stream θα έδινε στη Βουλγαρία τη δυνατότητα να προμηθεύεται φθηνότερο ρωσικό φυσικό αέριο. Αφετέρου θα αυξανόταν η ενεργειακή της ασφάλεια, δεδομένου ότι ο αγωγός παρακάμπτει την Ουκρανία. Το 90% των αναγκών της Βουλγαρίας σε αέριο καλύπτεται σήμερα από τη Ρωσία. Η νέα διαμάχη ξυπνά στη Σόφια μνήμες του παρελθόντος, όταν η χώρα δυσκολευόταν να καλύψεις τις ενεργειακές της ανάγκες.
  Πέραν αυτών ο South Stream επρόκειτο να φέρει επενδύσεις δισεκατομμυρίων στη χώρα και νέες θέσεις εργασίας. Γι΄ αυτό και οι περισσότεροι Βούλγαροι στηρίζουν το "πρότζεκτ", εκφράζοντας την οργή τους για τη στάση των Βρυξελλών.

(Πληροφορίες από Deutsche Welle & BBC)

Μετά τις εκλογές και τον ανασχηματισμό, ήρθε και η έκθεση-βόμβα από το ΔΝΤ....!!!

Παρεμβάσεις στο ασφαλιστικό, στα εργασιακά, αλλαγές στο μισθολόγιο του Δημοσίου, διατήρηση φόρων και αναθεώρηση του ΦΠΑ αποκαλύπτει μεταξύ άλλων η έκθεση αξιολόγησης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για την Ελλάδα που δόθηκε σήμερα Τρίτη στη δημοσιότητα.

Η έκθεση περιγράφει την ανάγκη λήψης πρόσθετων μέτρων ύψους 5,7 δισ. ευρώ προκειμένου να κλείσει το δημοσιονομικό κενό της διετίας 2015-2016, ενώ αποκαλύπτει πως το ελληνικό πρόγραμμα θα παρουσιάσει μετά τον Μάιο του 2015 χρηματοδοτικό κενό ύψους 12,6 δισ. ευρώ.

Αυστηρή στάση κρατά το ΔΝΤ στο θέμα των κεφαλαιακών αναγκών των τραπεζών τις οποίες τοποθετεί ακόμη και 6 δισ. ευρώ υψηλότερα (στο ακραίο σενάριο) σε σχέση με τις εκτιμήσεις της Τράπεζας της Ελλάδος.

Το Ταμείο διαπιστώνει κόπωση των ελληνικών Αρχών στη εφαρμογή του προγράμματος προσαρμογής, ενώ στέκεται στη σημασία της δέσμευσης της ζώνης του ευρώ να στηρίξει την Ελλάδα, παρέχοντας πρόσθετη χρηματοδότηση και περαιτέρω ελάφρυνση του χρέους.

Όπως αναφέρεται στην έκθεση, το ΔΝΤ εκτιμά πως η ελληνική οικονομία θα αναπτυχθεί με ρυθμό 0,6% του ΑΕΠ εφέτος, μετά από έξι χρόνια βαθιάς ύφεσης και με ρυθμό 2,9% του ΑΕΠ το 2015. Συγκεκριμένα, αναγνωρίζει πως η Ελλάδα θα μπορούσε να είναι στην αρχή ενός ενάρετου κύκλου, κάτι που όπως τονίζει αντανακλά πάνω απ' όλα την αποφασιστικότητα που επέδειξε η κυβέρνηση, η οποία έβγαλε προς το παρόν από το τραπέζι το κίνδυνο του Grexit.

Το Ταμείο εμφανίζεται να ανησυχεί ιδιαίτερα για το γεγονός ότι οι εξαγωγές έχουν αποτύχει να αποτελέσουν ισχυρή κινητήρια δύναμη της ανάπτυξης, σε αντίθεση με άλλες χώρες της ευρώ- περιφέρειας, κάτι που όπως υποστηρίζει καταδεικνύει ότι «οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις είναι ακόμη πολύ μακριά από την κρίσιμη μάζα που απαιτείται για να επιτευχθεί μια πιο διατηρήσιμη βελτίωση τους αισθήματος των επενδυτών».

Κατά τομέα το ΔΝΤ παρατηρεί:

Εργασιακό: Παραμένουν οι περιορισμοί που κάνουν υψηλό το κόστος του «επιχειρείν» και που αναστέλλουν τη δημιουργία νέων ή την επέκταση των μεγάλων επιχειρήσεων.
Σύμφωνα με το Ταμείο θα πρέπει να «εξαφανιστούν» οι περιορισμοί στις ομαδικές απολύσεις (θα επανεξεταστούν το Φθινόπωρο οι τελευταίες παρεμβάσεις), ενώ θα πρέπει να εισαχθεί και στην εθνική νομοθεσία ο θεσμός του lock out, δηλαδή το δικαίωμα των εργοδοτών στην ανταπεργία. Όσον αφορά, δε, στους κατώτερους μισθούς, το Ταμείο εμφανίζει εμμονές με τις ωριμάνσεις (3ετίες), χαρακτηρίζοντας μόνο «μεταβατική» την περίοδο έως το 2017, κατά τη διάρκεια της οποίας μειώνονται κατά 50% οι ωριμάνσεις για τους μακροχρόνια ανέργους. Πουθενά στην Έκθεση δεν αναφέρεται, πάντως, ότι βάσει νόμου οι 3ετίες παραμένουν «παγωμένες» έως ότου η ανεργία υποχωρήσει σε μονοψήφιο ποσοστό.

Ασφαλιστικό: Οι στοχευμένες στις υψηλότερες συντάξεις περικοπές βοήθησαν αλλά δεν έχουν αντιμετωπίσει τις προκλήσεις, καθώς οι δαπάνες παραμένουν στα επίπεδα του 17% του ΑΕΠ. Το Ταμείο επισημαίνει, δε, ότι είναι αδύναμος ο «δεσμός» εισφορών- παροχών, στοχοποιώντας τον ΟΑΕΕ. Στην πραγματικότητα το Ταμείο παραπέμπει στις νέες Αναλογιστικές Μελέτες, βάσει των οποίων θα πρέπει να εξεταστούν κι άλλες παρεμβάσεις στο σύστημα.

Φορολογικό- Δημοσιονομικά: Χαρακτηρίζονται «κίνδυνος» οι δικαστικές αποφάσεις για τα μισθολογικά και για τα Τέλη Ακινήτων, ενώ εκφράζονται ανησυχίες για την επιτυχία του νέου Φόρου Ακινήτων και τις δαπάνες Υγείας. Ειδικά όσον αφορά στο Φορολογικό, αίσθηση προκαλεί η επισήμανση σε δύο σημεία της Έκθεσης περί «πολιτικής ανάμειξης» στη λειτουργία της Φορολογικής Διοίκησης, κάτι που σύμφωνα με το Ταμείο έχει προκαλέσει (σε συνδυασμό με την υποστελέχωση των Μονάδων) τις αποκλίσεις έναντι των ελεγκτικών και εισπρακτικών στόχων. Προφανής είναι, επίσης, η. αλλεργική αντίδραση του ΔΝΤ στις πιέσεις που ασκούνται για διεύρυνση των απαλλαγών στο Φόρο Υπεραξίας αλλά και για χαλάρωση των όρων στις ρυθμίσεις οφειλών. Πονοκέφαλο θα προκαλέσει στο νέο υπουργό Οικονομικών η σαφής πρόθεση του Ταμείου να ανατρέψει πλήρως το πλαίσιο του ΦΠΑ, βάζοντας στο στόχαστρο απαλλαγές και ειδικούς συντελεστές (νησιά του Αιγαίου), ενώ εκδηλώνει διάθεση ανάλογων ανατροπών και στο πλαίσιο των απαλλαγών που εξακολουθούν να ισχύουν στη φορολογία εισοδήματος.

Δημόσιο: Διατυπώνεται ανησυχία για το εάν τελικά έχει σπάσει το ταμπού των απολύσεων, κάνοντας για μια ακόμα φορά αναφορά στην κληρονομιά των κομματικών προσλήψεων. Όσον αφορά, δε, στις παρεμβάσεις που έπονται, το Ταμείο προαναγγέλλει τις εσωτερικές αλλαγές στο Μισθολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων, από τις οποίες θα θιγούν κυρίως οι Υποχρεωτικής και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (το Ταμείο επισημαίνει ότι αμείβονται καλύτερα από τον ιδιωτικό τομέα), ενώ τονίζει πως πρέπει να γίνουν και 2.000 απολύσεις στο πρώτο τρίμηνο του 2015, πέρα από τις 11.000 του 2014, με πρόβλεψη στόχων για τα επόμενα έτη.

Δάνεια: Διάχυτη είναι η ανησυχία του Ταμείου για τα «κόκκινα» δάνεια και επισημαίνεται ότι συνυπολογιζομένων των αναδιαρθρωμένων, έφτασαν στο 40% του συνόλου. Από την Έκθεση δεν λείπουν, μάλιστα, οι σαφείς αιχμές για τους υπολογισμούς που έκανε η Τράπεζα της Ελλάδας για τις κεφαλαιακές ανάγκες των τραπεζών, σημειώνοντας ότι σε αντίθεση με την πεπατημένη, ελήφθη υπόψιν το βασικό και όχι το δυσμενές σενάριο. Το Ταμείο χαρακτηρίζει, δε, «χαμηλής ποιότητας» κάποια από τα κεφάλαια των τραπεζών, εκτιμώντας ότι θα έπρεπε να προβλεφθούν εμπροσθοβαρώς μεγαλύτερες κεφαλαιακές ανάγκες, προκειμένου να αντιμετωπιστούν ενδεχόμενες δυσάρεστες εκπλήξεις τους επόμενους μήνες.

Αυτή είναι η νέα Κυβέρνηση - Όλα τα ονόματα...

Υπουργείο Οικονομικών

Υπουργός: Γκίκας Χαρδούβελης

Αναπληρωτής Υπουργός: Χρήστος Σταϊκούρας

Υφυπουργός: Γιώργος Μαυραγάνης

Υπουργείο Εξωτερικών

Υπουργός: Ευάγγελος Βενιζέλος

Υφυπουργός Εξωτερικών: Δημήτρης Κούρκουλας

Υφυπουργός Εξωτερικών: Άκης Γεροντόπουλος

Υπουργείο Εθνικής Άμυνας

Υπουργός: Δημήτρης Αβραμόπουλος

Αναπληρωτής Υπουργός: Φώφη Γεννηματά

Υφυπουργός: Γιάννης Λαμπρόπουλος

Yπουργείο Εσωτερικών

Υπουργός:  Αργύρης Ντινόπουλος

Αναπληρωτής Υπουργός: Θεόφιλος Λεονταρίδης

Υφυπουργός: Γιώργος Ντόλιος

Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης

Υπουργός: Κυριάκος Μητσοτάκης

Υφυπουργός: Εύη Χριστοφιλοπούλου

Υπουργείο Ανάπτυξης & Ανταγωνιστικότητας

Υπουργός: Νίκος Δένδιας

Υφυπουργός: Γεράσιμος Γιακουμάτος

Υφυπουργός: Νότης Μηταράκης

Υφυπουργός: Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος

Υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών & Δικτύων

Υπουργός: Μιχάλης Χρυσοχοΐδης

Υφυπουργός: Μιχάλης Παπαδόπουλος

Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας & Κλιματικής Αλλαγής

Υπουργός: Γιάννης Μανιάτης

Αναπληρωτής Υπουργός: Νικόλαος Ταγαράς

Υφυπουργός: Ασημάκης Παπαγεωργίου

Υπουργείο Παιδείας & Θρησκευμάτων

Υπουργός: Ανδρέας Λοβέρδος

Υφυπουργός: Αλέξανδρος Δερμετζόπουλος

Υφυπουργός: Κωνσταντίνος Κουκοδήμος

Υπουργείο Πολιτισμού & Αθλητισμού

Υπουργός: Κωνσταντίνος Τασούλας

Υφυπουργός: Άντζελα Γκερέκου

Υφυπουργός Αθλητισμού: Γιάννης Ανδριανός

Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης & Πρόνοιας

Υπουργός: Γιάννης Βρούτσης

Υφυπουργός: Βασίλειος Κεγκέρογλου

Υφυπουργός: Αντώνης Μπέζας

Υφυπουργός: Γιάννης Πλακιωτάκης

Υπουργείο Υγείας

Υπουργός: Μάκης Βορίδης

Αναπληρωτής Υπουργός: Λεωνίδας Γρηγοράκος

Υφυπουργός: Κατερίνα Παπακώστα

Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων

Υπουργός: Γιώργος Καρασμάνης

Αναπληρωτής Υπουργός: Πάρις Κουκουλόπουλος

Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας & Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

Υπουργός: Χαράλαμπος Αθανασίου

Υπουργείο Δημοσίας Τάξης & Προστασίας του Πολίτη

Υπουργός: Βασίλης Κικίλιας

Υπουργείο Τουρισμού

Υπουργός: Όλγα Κεφαλογιάννη

Υπουργείο Ναυτιλίας & Αιγαίου

Υπουργός: Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης

Υπουργείο Μακεδονίας - Θράκης

Υπουργός: Γιώργος Ορφανός

Υπουργός Επικρατείας

Υπουργός: Δημήτρης Σταμάτης

Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ, ΜΜΕ & Κυβερνητικός Εκπρόσωπος

Σοφία Βούλτεψη.