Ολόκληρος ο "διάλογος" και το βίντεο του αντικομμουνιστή Μπαλτάκου με τον Κασιδιάρη της Χρυσής Αυγής.

Πολιτικός σάλος ξέσπασε μετά από όσα δήλωσε 

από του βήματος της Βουλής ο Ηλίας Κασιδιάρης, 

εμπλέκοντας τον Γραμματέα του Υπουργικού 

Συμβουλίου Τάκη Μπαλτάκο σε διάλογο μαζί 

του, αναφορικά με τη στρατηγική εξάρθρωσης 

της Χρυσής Αυγής από την κυβέρνηση.

Οι έντονες αντιδράσεις κορυφώθηκαν, με το

 ΠΑΣΟΚ να ζητάει την παραίτηση του στενού

 συνεργάτη του Αντώνη Σαμαρά.

Ο Γραμματέας Επικοινωνίας του Κινήματος, 

Δημήτρης Καρύδης, δήλωσε χαρακτηριστικά: 

“Ο κ. Μπαλτάκος να παυθεί τώρα από Γενικός 

Γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου”.

Ακολουθεί η απομαγνητόφωνηση της 

συνομιλίας Μπαλτάκου-Κασιδιάρη, από το βίντεο

 που ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής

 υποστηρίζει ότι είναι αληθινό...
Ολόκληρο το βίντεο εδώ:
http://rutube.ru/video/41f1a732d6a912dcf0ed32a37eafbfd6/?ref=logo

Διαβάστε τη συνομιλία από το βίντεο που 

ισχυρίζεται ο Ηλίας Κασιδιάρης ότι είναι αυθεντικό.

Ακολουθεί η φερόμενη συνομιλία:

«ΚΑΣ.: Όταν κατ’ αρχήν, όταν βγήκα εγώ, τι έπαθε

 ο Σαμαράς, μπορείς να μου πεις;
ΜΠΑ.: Ήταν στην Αμερική τότε.
ΚΑΣ.: Ναι, ήταν στην Αμερική, αλλά εγώ έχω μάθει

 ότι έπαθε εγκεφαλικά.
ΜΠΑ.: Σοκ και δέος! Χαμός έγινε, της πουτάνας… 

Δεν με πήρε εμένα... Του ‘χα πει ότι αυτά που κάνεις…

 Του τα είχα πει... Δεν θα μου έλεγε εμένα γι’ αυτό 

το πράγμα. Πήρε τους άλλους δυο και τους γάμησε

 τα πρέκια. Τον Αθανασίου και τον Δένδια: «Με κοροϊδέψατε, 

με δουλέψατε, τι είναι αυτά, ξεφτιλίστικα». Γιατί είχε 

κάνει την προηγούμενη μέρα δήλωση στο αμερικανικό

 σιωνιστικό συνέδριο ότι: «τελείωσε, τους έδεσα, τους

 έδεσα γειά σας!» Και την άλλη μέρα βγαίνετε εσείς...
ΚΑΣ.: Με τους ανακριτές που μας αφήσανε, εκεί στο

 επίμαχο στάδιο, τι έγινε; Γιατί αυτοί το γυρίσανε 

κωλοτούμπα μετά, αφ’ ότου αφήσανε εμάς, μετά που

 πήρανε τους άλλους το γυρίσανε κωλοτούμπα;
ΜΠΑ.: Σας αφήσανε για τον απλό λόγο ότι δεν υπάρχουν

 στοιχεία.
ΚΑΣ.: Ναι, ωραία δεν υπήρχε τίποτα...
ΜΠΑ.: Και δεν τους πήρε κανείς τηλέφωνο να τους 

πιέσει, γιατί το θεωρούσαν όλοι αυτονόητο… Ολοι 

θεωρούσαν σαν δεδομένο: «Ε, τι θα κάνει ο ανακριτής;»

 Ο ανακριτής όμως δεν είχε κανένα στοιχείο!Κανένα! 

ΚΑΣ.: Ούτε για τους άλλους είχε όμως…
ΜΠΑ.: Μα, με τους άλλους ήτανε… 

ΚΑΣ.: Ποιος την έκανε τη ζημιά εκεί;
ΜΠΑ.: Και οι δυο.
ΚΑΣ.: Δένδιας, Αθανασίου;
ΜΠΑ.: Ποιος άλλος να το κάνει…
ΚΑΣ.: Και τι λέει ο Σαμαράς γι’ αυτά; Έχει συναίσθηση 

του τι γίνεται;
ΜΠΑ.: Όχι, στην αρχή δεν είχε… Τώρα όμως που είδε

 τα γκάλοπ… Αυτός νόμιζε, σαν μεγαλοαστός που είναι, 

ότι όλα αυτά τα τρομερά «2% – μου λέει – θα πάνε»… 

Του λέω: «Εγώ σου λέω 20% θα πάνε».
Μου λέει: «Είσαι μαλάκας».

ΚΑΣ.: Ποιος του ‘πε να τα κάνει αυτά;
ΜΠΑ.: Πρώτ’ απ’ όλα φοβάται για τον εαυτό του. Επειδή 

εσείς τον κόβετε απ’ το να έχει προβάδισμα από το ΣΥΡΙΖΑ.
ΚΑΣ.: Κόβει ψήφους ‘ντάξει;
ΜΠΑ.: Είναι λογικό.
ΚΑΣ.: Κι επειδή του κόβουμε ψήφους δηλαδή θα μας βάλει

 φυλακή;
ΜΠΑ.: Τον πούστη… Απίστευτο πράγμα, απίστευτο.
ΚΑΣ.: Κι αυτά που είπε ο Ρουπακιώτης;
ΜΠΑ.: Αυτό είναι σίγουρο, αφού το ‘κανε την εβδομάδα 

που θα πήγαινε εκεί.
ΚΑΣ.: Η Γκουτζαμάνη, αυτά τα πράγαμτα που έκανε,

 που εγώ πράγματι είχα τις πληροφορίες ότι ήτανε δεξιά 

και με το γράμμα του νόμου.
ΜΠΑ.: (κάνει τον σταυρό του).
ΚΑΣ.: Θεούσα.
ΜΠΑ.: Ναι.
ΚΑΣ.: Πώς τα ‘κανε αυτά τα αίσχη με τον Βουρλιώτη

 και με το στήσιμο αυτού του πορίσματος;
ΜΠΑ.: Την πείσανε ότι: «Είναι παγανιστές, ειδωλολάτρες, 

ναζί και ότι είναι αντίθετοι με τον Χριστιανισμό».
ΚΑΣ.: Ποιος την έπεισε γι’ αυτά τα πράγματα;
ΜΠΑ.: Ο Αθανασίου κι ο Δένδιας.
ΚΑΣ.: Να πας στον Εισαγγελέα και να πεις ποιοι έστησαν

 όλη αυτή την σκευωρία: Οτι ο Αθανασίου έδωσε 

εντολή στην Γκουτζαμάνη, ότι ο Σαμαράς είχε δώσει

 εντολή στον Αθανασίου και όλοι αυτοί να πάνε 

να δικαστούνε. Αν είσαι δίκαιος άνθρωπος αυτό πρέπει 

να κάνεις.
ΜΠΑ.: Άμα το κάνω αυτό τώρα θα κάνει προκαταρκτική

 εξέταση μισής ώρας και θα την βάλει στο αρχείο.
ΚΑΣ.: Λες ε;
ΜΠΑ.: Ε, βέβαια! Με κυβέρνηση Σαμαρά θα το κάνω;

 Σε ποιον εισαγγελέα θα πάω; Εισαγγελέας είναι η 

ίδια η Γκουτζαμάνη. Θα πάω να καταγγείλω την Γκουτζαμάνη

 στον εαυτό της;
ΚΑΣ.: Πώς μπήκε η Γκουτζαμάνη Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου;
ΜΠΑ.: Αφού είναι απ’ το ίδιο χωριό.
ΚΑΣ.: Άρα τώρα ξεπληρώνει το γραμμάτιο.
ΜΠΑ.: Ναι, είναι από το ίδιο χωριό. Δηλαδή, δεν είναι απ’ το ίδιο

 χωριό είναι από απέναντι χωριά, έτσι. Αλλά έχουν μπει 

στον ίδιο διαγωνισμό, είναι συνομίληκοι σχεδόν. Είναι 

συντοπίτες, δεν χρειάζεται να ψάχνουμε.»

Τί έλεγε ο ίδιος ο Μπαλτάκος πριν λίγες μέρες

"Eίμαι αντικομμουνιστής, έτσι γεννήθηκα, έτσι μεγάλωσα 
και έτσι θα πεθάνω", δήλωνε πριν από μερικές μέρες 
ο Τάκης Μπαλτάκος.

Σε ερώτηση αν θεωρεί τον εαυτό του ακροδεξιό, επικαλέστηκε
 τον Πιραντέλλο: "Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε. Εγώ δεν έχω 
να πω κάτι. Είμαι αυτό που οι άλλοι νομίζουν".

Η απάντηση αποδείχθηκε προφητική.

Το θέμα, λοιπόν είναι, τι νομίζει κανείς για τον άνθρωπο 
που μέχρι το πρωί, έλυνε κι έδενε στην κυβέρνηση ως 
γενικός γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου και 
κυριολεκτικά δεξί χέρι του Αντώνη Σαμαρά;

Ήταν οι εκ γενετής αντικομμουνιστικές του καταβολές, 
αυτές που τον ώθησαν να μιλάει ως κολλητάρι με
 τον υπόδικο Χρυσαυγίτη Κασιδιάρη; 

Καθισμένος, μάλιστα, με απόλυτη άνεση απέναντί του, 
σίγουρος ότι ο συνομιλητής του, που θεωρητικά βρίσκεται 
σε ανοιχτή σύγκρουση με την κυβέρνηση, δεν τον καταγράφει.

Από που ακριβώς αντλούσε αυτή την άνεση ο Τάκης Μπαλτάκος;

Να δηλώνει στον Κασιδιάρη, ότι δεν υπάρχουν στοιχεία ότι η 
Χρυσή Αυγή είναι εγκληματική οργάνωση.  Αλλά ότι όλη η 
ιστορία, είναι στημένη από τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση
 που έχει ορκιστεί να υπηρετεί για να μην πάρει προβάδισμα 
ο ΣΥΡΙΖΑ.

Μήπως οι αντικομμουνιστικές του εμμονές τον οδήγησαν
 σε ένα αφελές παραλήρημα;

Τον Τάκη Μπαλτάκο τον συνδέει στενή φιλία με τον 
Αντώνη Σαμαρά εδώ και τριάντα χρόνια.

Όμως, δεν είναι η πρώτη φορά που τον φέρνει σε δύσκολη θέση.

Πλήθος υπήρξαν στο παρελθόν τα δημοσιεύματα για 
σκανδαλώδεις διορισμούς της συζύγου του στη Βουλή 
και του γιου του στο Λιμενικό.

Ουδέποτε ένιωσε την καρέκλα του να τρίζει. Τουναντίον.

Η ισχύς του μεγάλωνε θεαματικά, παρά τη δυσφορία που 
(πολύ διακριτικά είναι η αλήθεια) εξέφραζαν κατά καιρούς
 οι κυβερνητικοί εταίροι της Ν.Δ.

Ουδείς, ασφαλώς, μπορεί να διαννοηθεί ότι ο Μπαλτάκος 
θα "κάρφωνε" το Σαμαρά, το Δένδια και τον Αθανασίου 
σε εντεταλμένη υπηρεσία της ...κυβέρνησης.

Η όλη υπόθεση, όμως, επαναφέρει (θέλοντας και μη) στο 
προσκήνιο σενάρια, που ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής
είχε συνοψίσει τη δεκαετία του '60, μετά τη δολοφονία 
του Γρηγ.Λαμπράκη, με τη φράση: 
"Ποιος επιτέλους κυβερνά αυτό τον τόπο;" 

'Eφυγε ο Μάνος μας...

"ΕΦΥΓΕ" Η ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΣΗΕΑ - ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΩΛΕΙΑ Η "ΑΠΟΥΣΙΑ" ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΑΜΕΛΙΔΗ

Ημέρα πένθους είναι η σημερινή για τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ, τα μέλη της ΕΣΗΕΑ, της ΕΠΗΕΑ, τα συνδικαλιστικά στελέχη στο χώρο της ενημέρωσης, τους εργαζόμενους στην Ένωση, από την απώλεια του συναδέλφου Μάνου Αμελίδη. Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ εκφράζει τη μεγάλη του θλίψη για το θάνατό του και το δυσαναπλήρωτο κενό που αφήνει πίσω του ένας αθόρυβος αλλά και ανυποχώρητος αγωνιστής και στυλοβάτης επί 48 χρόνια των δικαιωμάτων του Κλάδου. Υπηρέτησε με πάθος και ανιδιοτέλεια τις αληθινές δημοσιογραφικές και κοινωνικές αξίες κάνοντας σκοπό της ζωής του την προσφορά για τον συνάδελφο, τον εργαζόμενο, τον άνεργο, κάθε άνθρωπο. Από τη θέση του το 1966 στον Ο.Ε.Α. (Οργανισμός Επικουρικής Ασφάλισης) στη συνέχεια ιδρυτικό στέλεχος στον ΕΔΟΕΑΠ και από το 1987 στην ΕΣΗΕΑ συνέβαλε αποφασιστικά και αποτελεσματικά με προτάσεις, μελέτες και παρεμβάσεις στην προάσπιση των εργασιακών και ασφαλιστικών θεμάτων. Ως Διευθυντής των Υπηρεσιών της ΕΣΗΕΑ στη συνέχεια είχε κομβικό ρόλο στην αναδιοργάνωση των υπηρεσιών της Ένωσης, στην ανάπτυξη πνεύματος συνεργασίας με όλους τους εργαζόμενους, γεγονός που συνέβαλε καθοριστικά όλα αυτά τα χρόνια στην υποστήριξη των διεκδικήσεων του Κλάδου. Η συνδικαλιστική του δράση και προσφορά αναγνωρίστηκε από όλο τον Κλάδο και ως μέλος της ΕΠΗΕΑ οι συνάδελφοι του τον ανέδειξαν επανειλημμένα στην Εξελεγκτική Επιτροπή του ΕΔΟΕΑΠ και πρώτο Πρόεδρο της ΠΟΕΠΤΥΜ. Ο Μάνος Αμελίδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1940 από γονείς πρόσφυγες από την Κωνσταντινούπολη. Αφού ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές εισήχθη στην ΑΣΟΕΕ και το Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, απ’ όπου αργότερα αποφοίτησε. Εργάστηκε επίσης ως δημοσιογράφος συντάκτης – διορθωτής, αρχικά, στο «ΕΘΝΟΣ», στα δελτία ειδήσεων της ΕΡΤ (τηλεόραση, ραδιόφωνο), σε εκπομπές στο ραδιόφωνο, στέλεχος στο περιοδικό ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΡΑΣΗ και από το 1980 έως και το 2008 στην εφημ. «ΕΞΠΡΕΣ». Ήταν ο εμπνευστής των σεμιναρίων δημοσιογραφίας που άρχισε να οργανώνει από το 1988 η Ένωση. Συνέβαλε στο σχεδιασμό και την επιτυχή υλοποίηση των ειδικών σεμιναρίων για άνεργους δημοσιογράφους το 2012 με στόχο την επιμόρφωση και την επανένταξή τους στην αγορά εργασίας. Ο Μάνος Αμελίδης προσέφερε πολύτιμες υπηρεσίες στους δημοσιογράφους. Πάντοτε ευγενής, πρόθυμος, φιλικός και συνεργάσιμος διατηρούσε προσωπικές σχέσεις με όλους τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ. Άλλωστε όλοι γνώριζαν ότι η εργασία του, τόσο στον ΕΔΟΕΑΠ όσο και στην ΕΣΗΕΑ, δεν υπήρξε ποτέ απλός βιοπορισμός. Η αγωνία του και το πάθος του για τα συμφέροντα του Κλάδου αλλά και την εξυπηρέτηση των συναδέλφων από το νεότερο έως τον γηραιότερο, ήταν σκοπός ζωής για τον Μάνο. Το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ συλλυπείται τις κόρες του Ιουλία και Μαρία, την αγαπημένη του ανιψιά Αριέττα και τους οικείους του, αποχαιρετά τον Μάνο Αμελίδη και τον ευχαριστεί για όσα προσέφερε σε όλους μας. Καλό ταξίδι Μάνο!

Στήνουν σκηνικό χαλιναγώγησης της κοινής γνώμης, μέσω επικοινωνιακού παραλογισμού και νέων κομμάτων.

 

 Του Χάρη Τσιόκα

 

 

 

 

Σκηνικό «αγωνιώδους πολιτικής ρευστότητας»! Kλίμα κοινωνικής ανασφάλειας! Επίκληση της ανάγκης για  «πολιτική σταθερότητα»! είναι τα θέματα της επικαιρότητας των ημερών!    

  Αλλά πως μπορεί να υπάρξει πολιτική σταθερότητα, όταν:

- Η κοινωνική αστάθεια οξύνεται σε θέματα που σχετίζονται με τη συρρίκνωση της  παραγωγικής  βάσης   την αποδόμηση του κοινωνικού κράτους , την εργασία ,την μόρφωση , την κοινωνική ασφάλιση ; 
- Παρά τα άδικα μέτρα , διογκώνεται  το χρέος και αυτό να γίνεται η αιτία ώστε η «πολιτική» να ορίζει ως ζητούμενο «διαπραγμάτευσης» το αν η χώρα θα γίνει η όχι , μια μακροχρόνια  "αποικία χρέους";

Η προοδευτική παράταξη, η αριστερά και το κέντρο με τις πολιτικές τους επιλογές, ιστορικά και για ιδεολογικοπολιτικούς και κοινωνικούς λόγους, πάντα ταύτιζε την «πολιτική σταθερότητα» με ένα αξιόπιστο σχέδιο κοινωνικής σταθερότητας και ελπίδας! Αυτή είναι και διαφορά της από τη νεοφιλελεύθερη δεξιά!
    Γι αυτό και επέλεγε διαχρονικά να στηρίζει την προσπάθεια της, σ ένα μπλοκ κοινωνικών και πολιτικών  συμμαχιών , με τάξεις , στρώματα και ομάδες που έχουν  λόγους να στηρίζουν κυβερνήσεις που η πολιτική  σταθερότητα  είναι πάντα συνδεδεμένη  με τις πραγματικά παραγωγικές , κοινωνικές και δημοκρατικές στοχεύσεις !
     Αυτή λοιπόν η σχέση δοκιμάζεται, ενώ: 

-Πολύπλευρα διαπιστώνεται ότι έχει  κλονισθεί και η πολιτική διαχείριση-διαπραγμάτευση δείχνει να απομακρύνεται από τα κοινωνικά ζητούμενα. 

-Το κοινωνικό και δίκαιο κράτος δείχνει να απομακρύνεται από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο , αφού η Ευρώπη πλέον «πιέζεται» από συγκεκριμένες πολιτικές και οικονομικές δυνάμεις  να διαμελισθεί σε ζώνες άνισων οικονομικών και κοινωνικών ταχυτήτων.

 Ετσι, διαμορφώνεται ένα σκηνικό «κοινωνικής ενημέρωσης» όπου το αίτημα  διαμόρφωσης «πολιτικής σταθερότητας» διαχωρίζεται από την προϋπόθεση που θέτει πάντα ο χώρος  της αριστεράς και του κέντρου! Την  αδιάσπαστη δηλαδή  συμπόρευση της πολιτικής  σταθερότητας με την κοινωνική και παραγωγική !
   Το αποτέλεσμα είναι στην παρατεταμένη προεκλογική περίοδο , να διαμορφώνεται  ένα περιβάλλον  «επικοινωνιακού παραλογισμού»  γύρω από το ερώτημα τόσο της ανάγκης να υπάρχει «πολιτική σταθερότητα» , όσο και το τι πραγματικά επιδιώκουν οι ηγεσίες των κομμάτων όταν την επικαλούνται!

   Βιώνουμε  ένα βομβαρδισμό δημιουργίας πολιτικών σχηματισμών που «επιχειρείται» να πλασαριστούν ως απάντηση στο σκόπιμα «απροσδιόριστο» για τους κατασκευαστές αίτημα «σταθερότητας».

   Ως αιτία για τη συγκρότηση των «σχηματισμών αυτών» άλλες φορές,  

-ανασύρεται επιλεκτικά , ότι μπορεί να είναι η επικαιροποίηση της ιστορικής φόρτισης των λέξεων «κέντρο η αριστερά»,

-η ανάγκη ανανέωσης του πολιτικού προσωπικού και των σχημάτων,

         -άλλες η αξιοποίηση του αιτήματος , για αθροιστικές συγκολλήσεις  παραγόντων προκειμένου να παραταθεί ο υφιστάμενος συσχετισμός διακυβέρνησης!

    Αναμφισβήτητα στις δημοκρατικές κοινωνίες είναι αναφαίρετο το δικαίωμα της δημιουργίας πολιτικών σχηματισμών που θα επιδιώκουν μέσα από δημοκρατική νομιμοποίηση να εκφράσουν λύσεις για τα προβλήματα των κοινωνικών ομάδων που εκπροσωπούν!

Αλλά ακριβώς εδώ είναι το πρόβλημα! Ότι υποκρύπτουν τον λόγο που ιδρύονται! Και αυτό συμπυκνώνεται στα ερωτήματα:

 1. Διεκδικούν την εκλογική καταγραφή  ώστε με διορθώσεις η συμπληρώματα να στηρίξουν τις ασκούμενες πολιτικές η να τις αλλάξουν:

 2. Επιδιώκουν να προσφέρουν «μαξιλάρι» συνεργασίας για την συνέχιση των οικονομικοκοινωνικών αποτελεσμάτων που δημιουργούν οι συγκεκριμένες πολιτικές η για να λειτουργήσουν ως καταλύτες στη διαμόρφωση μιας εναλλακτικής κυβερνητικής συμμαχίας με διαφορετική οικονομικοκοινωνική ατζέντα;

 3. Μπορεί να υπάρξει «νέο κόμμα του κέντρου η της αριστεράς» αν με τις συνεργασίες του άμεσα η έμμεσα στηρίζει κυβερνήσεις που το «ανταγωνιστικό» αγοραίο μοντέλο είναι τριτοκοσμικό , με κερδοσκοπικά συστήματα εργασιακού μεσαίωνα;

 4. Και πόσο «νέοι» μπορεί να είναι υπό διαμόρφωση πολιτικοί σχηματισμοί στους οποίους «χαρίζεται» υπέρ πολλαπλάσιος χρόνος προβολής απ ότι τα πραγματικά προβλήματα και η αναγκαία για τη λύση τους αντιπαράθεση υπαρκτών δυνάμεων;

 5. Το «νέο» αφορά τελικά την αλλαγή του πολιτικού προσωπικού και της ιστορικής διαδρομής των κομμάτων για να συνεχισθεί με άλλο μανδύα η ιδία πολιτική η μήπως θα ήταν αναγκαίο μέσα από σκληρή αυτοκριτική τα κόμματα να αξιοποιούν τις εμπειρίες , ,να κρατούν τα θετικά και να αλλάζουν τις αποτυχημένες πολιτικές;

 6. Κόμματα μιας χρήσης παρακολουθήματα της οικονομίας , η αυτόνομα από εξαρτήσεις; Ωστε να δημιουργούν κανόνες για τον ανταγωνισμό και την ανάπτυξη;

   Προφανώς λοιπόν   η «πολιτική σταθερότητα» είναι αναγκαία! Αλλά το ερώτημα είναι πότε και με ποιες συμμαχίες διαμορφώνεται περιβάλλον κοινωνικής σταθερότητας για ανάπτυξη με ευρωπαϊκή σύγκλιση!

Οι τροϊκανοί δουλεύουν πάντα με -και για- τους συνεταίρους τους...

Σε «ξεβράκωμα» πρώτης τάξεως εξελίσσεται όλη αυτή η ιστορία με τις απαιτήσεις της τρόϊκας, που σχετίζονται με την αγορά (γάλα, φάρμακα, βιβλία, φόροι υπέρ τρίτων κ.λ.π)… 

Υπενθυμίζεται, ότι όλες αυτές οι «απαιτήσεις» περιλαμβάνονται στην περιβόητη έκθεση του ΟΟΣΑ που συνέταξαν 2-3 υπάλληλοι του Οργανισμού, οι οποίοι περιδιαβαίνοντας τα γραφεία των διαφόρων «ΣΕΒ» της χώρας, συγκέντρωσαν όλες τις απαιτήσεις-ρουσφέτια συγκεκριμένων επιχειρηματικών ομάδων και τα πλάσαραν δήθεν ως «έκθεση μεταρρυθμίσεων για την αγορά». 

Την έκθεση αυτή οι Ελληνες φορολογούμενοι χρυσοπλήρωσαν με περίπου 1 εκατ. ευρώ! 

Διαπιστώνοντας όμως, τα διάφορα επιχειρηματικά συμφέροντα, ότι η κυβέρνηση είναι ανίσχυρη να νομοθετήσει υπέρ των ρουσφετιών τους που έχουν περιληφθεί στην «έκθεση-ευαγγέλιο» του ΟΟΣΑ, επιστράτευσαν τον Τόμσεν και την παρέα του. Κι αυτό, καθώς αντιλαμβάνονται ότι άλλη «χρυσή ευκαιρία» δεν θα υπάρξει για την προώθηση των διαχρονικών διεκδικήσεών τους. 

Το ίδιο συμβαίνει και με την αποδιοργανωμένη πλέον αγορά εργασίας, όπου ενώ η πραγματική ανεργία καλπάζει πλησιάζοντας τα 2 εκατομμύρια, οι τροϊκανοί ζητούν επίμονα -πάλι για λογαριασμό συγκεκριμένων επιχειρηματικών συμφερόντων- την πλήρη απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων…!!! 

Οι απαιτήσεις αυτές είναι τόσο εξόφθαλμες που ξεσηκώνουν ακόμα και τους δευτεροκλασάτους υφυπουργούς της κυβέρνησης, οι οποίοι μέσω λεκτικών διαφοροποιήσεών τους την τελευταία στιγμή, ελπίζουν μπας και διασωθούν!!! 

΄Αραγε στο δρόμο για τις κάλπες θα ξεχαστούν όλα αυτά;

Αλλαγές στην Τρόικα και ανάληψη ευθυνών από τους υπουργούς ζητά το Ευρωκοινοβούλιο.

Τί λέει χτεσινό ψήφισμα της αρμόδιας Επιτροπής του Ευρωκοινοβουλίου

Η «Τρόικα» (Επιτροπή / Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα / Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) βοήθησε τέσσερις χώρες της ΕΕ να εξέλθουν από την κρίση και να αποφύγουν τα χειρότερα. Ο τρόπος, όμως, εργασίας της Τρόικας εμπόδισε την εθνική «οικειοποίηση» των οικονομικών μεταρρυθμίσεων, και έθεσε σε κίνδυνο τη διαφάνεια και τη λογοδοσία, λέει ψήφισμα της κοινοβουλευτική επιτροπής Οικονομικής και Νομισματικής Πολιτικής που ενέκριναν οι ευρωβουλευτές τη Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου.

Την έκθεση σχετικά με τις δραστηριότητες της Τρόικας συνέταξαν ο Othmar Karas (ΕΛΚ, Αυστρία) και ο Liem Hoang-Ngoc (Σοσιαλιστές, Γαλλία) και ενέκρινε η αρμόδια επιτροπή Οικονομικής και Νομισματικής Πολιτικής με 31 ψήφους υπέρ, 10 κατά και 2 αποχές. Η εν λόγω έκθεση παρέχει πολλές ενδείξεις για τους τομείς που παρουσιάζουν αδυναμίες και αυτούς που χρήζουν άμεσων βελτιώσεων. Εξετάζει καθεμιά από τις χώρες της ζώνης του ευρώ που έχουν υπαχθεί σε πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής (Ελλάδα, Κύπρος, Ιρλανδία, Πορτογαλία).

Με την έκθεση οι ευρωβουλευτές αναγνωρίζουν ότι οι προκλήσεις που αντιμετώπισε η Τρόικα ήταν «τεράστιες» και ότι επιτεύχθηκε ο άμεσος στόχος της αποφυγής της άτακτης χρεωκοπίας. Θεωρούν, ωστόσο, λυπηρό το γεγονός ότι τα θεσμικά όργανα της ΕΕ αποτελούν τον αποδιοπομπαίο τράγο των δυσμενών επιπτώσεων της Τρόικας, ενώ οι υπουργοί Οικονομικών των κρατών μελών είναι αυτοί που φέρουν την πολιτική ευθύνη για τις ενέργειες της Τρόικας.

Ένα σύστημα που παρουσιάζει αδυναμίες

Τα πορίσματα της έκθεσης επικεντρώνονται στα εσωτερικά προβλήματα της Τρόικας. «Τα τρία ανεξάρτητα θεσμικά όργανα της Τρόικας είχαν μια άνιση κατανομή των ευθυνών μεταξύ τους, διαφορετικές εντολές, καθώς και δομές διαπραγμάτευσης και λήψης αποφάσεων με διαφορετικά επίπεδα ευθύνης. Όλοι αυτοί οι παράγοντες συντέλεσαν στην απουσία του κατάλληλου ελέγχου και της απαραίτητης δημοκρατικής λογοδοσίας στο σύνολό της», λέει το κείμενο.

Τα εθνικά κοινοβούλια ήταν πολύ συχνά ανίσχυρα. «Όταν ζητήθηκε η γνώμη τους, τα εθνικά κοινοβούλια βρέθηκαν αντιμέτωπα με την επιλογή μεταξύ του χρέους τους και της αποδοχής μνημονίων που ήταν προϊόντα διαπραγμάτευσης μεταξύ της Τρόικας και των εθνικών αρχών». Το κείμενο προσθέτει ότι θα πρέπει να θεσπιστούν ευρωπαϊκές κατευθυντήριες γραμμές για την εξασφάλιση του κατάλληλου δημοκρατικού ελέγχου των εκάστοτε μέτρων.

Κριτική δέχεται επίσης η Τρόικα καθώς οι ευρωβουλευτές θεωρούν ότι υιοθέτησε την ίδια προσέγγιση προς όλες τις χώρες με πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής, χωρίς να λάβει δεόντως υπόψη της τις διαφορετικές συνθήκες σε κάθε χώρα. Τα μέλη του ΕΚ άσκησαν κριτική στην Τρόικα για την αποτυχία της να προβεί σε διόρθωση των συστάσεών της, όταν αυτές αποδείχτηκαν αναποτελεσματικές ή βασισμένες σε λανθασμένες υποθέσεις, όπως στην περίπτωση που οι προβλέψεις σχετικά με την ανάπτυξη δεν υλοποιήθηκαν και οι δημοσιονομικοί πολλαπλασιαστές αποδείχθηκαν μεγαλύτεροι από τους αναμενόμενους.

Ασκείται επίσης κριτική στους υπουργούς Οικονομικών της ΕΕ, ιδίως στο πλαίσιο της δομής της Ευρωομάδας, καθώς απέτυχαν να δώσουν σαφείς και συνεκτικές πολιτικές κατευθύνσεις στην Επιτροπή όσον αφορά τους στόχους που ζητήθηκε από τις τέσσερις χώρες να πετύχουν σε αντάλλαγμα της οικονομικής βοήθειας. Η Ευρωομάδα καλείται να αναλάβει την πολιτική ευθύνη για τα προγράμματα διάσωσης, καθώς αυτή είναι που λαμβάνει τις τελικές αποφάσεις σχετικά με τη χρηματοδοτική συνδρομή και τους όρους παροχής της βοήθειας.

Τι μέλλει γενέσθαι

Η έκθεση τάσσεται υπέρ της θέσπισης σαφών, διαφανών και δεσμευτικών κανόνων που θα διέπουν τις διαδικασίες αλληλεπίδρασης των θεσμικών οργάνων της Τρόικας, καθώς και την κατανομή των καθηκόντων τους. Μια βελτιωμένη στρατηγική επικοινωνίας αποτελεί επίσης σημαντική προτεραιότητα.

Τα προγράμματα προσαρμογής θα πρέπει να περιλαμβάνουν ένα «σχέδιο Β» σε περίπτωση που αποδειχθεί ότι βασίστηκαν σε λανθασμένες υποθέσεις. Τα μνημόνια συμφωνίας που στηρίζουν όλα τα προγράμματα θα πρέπει να αντανακλούν καλύτερα την απασχόληση και τις κοινωνικές πτυχές και να μην θυσιάζονται όπως συμβαίνει συχνά. Επιπλέον, η κάθε χώρα που υπάγεται σε πρόγραμμα θα πρέπει να επωφελείται από μια «ομάδα δράσης για την ανάπτυξη», προκειμένου να διασφαλίζεται ότι οι περικοπές του προϋπολογισμού θα συνοδεύονται από μέτρα ευνοϊκά για την ανάπτυξη. Τέλος, είναι απαραίτητη η μεγαλύτερη συμμετοχή των κοινωνικών εταίρων, των εθνικών κοινοβουλίων και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για να διασφαλίζεται η απαραίτητη λογοδοσία και υπευθυνότητα.

Μεσοπρόθεσμα το θεσμικό πλαίσιο της Τρόικας είναι το πρώτο που χρήζει μεταρρύθμισης. Η έκθεση συνιστά μια ριζική επανεξέταση του πλαισίου αυτού, με συμμετοχή του ΔΝΤ μόνο «εάν είναι απολύτως απαραίτητο», με παρουσία της ΕΚΤ μόνο ως «σιωπηλού παρατηρητή» και την αντικατάσταση του ρόλου της Επιτροπής με ένα «Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο». Η πρόταση για τη σύσταση ενός Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου θα πρέπει να κατατεθεί από την Επιτροπή μέχρι το τέλος του 2014.

Επόμενα βήματα

Τα πορίσματα και οι συστάσεις της κοινοβουλευτικής επιτροπής Οικονομικής και Νομισματικής Πολιτικής θα πρέπει τώρα να τεθούν σε ψηφοφορία κατά τη διάρκεια της συνόδου ολομέλειας του Μαρτίου, μαζί με τα πορίσματα παράλληλης έκθεσης που συνέταξε και ενέκρινε ήδη η επιτροπή Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων. Το επόμενο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα κληθεί να δώσει συνέχεια και να εμβαθύνει τις εργασίες που πραγματοποιήθηκαν μέχρι σήμερα.

Ουαί υμίν λαϊκισταί

γράφει ο Νοικοκυραίος

Καταγγέλλω τον λαϊκισμό και τας παραφυάδας αυτού, αλλά όχι από οπουδήποτε και αν προέρχεται. Διότι ως γνωστόν ο λαϊκισμός ενδημεί μόνον αριστερά. Δεξιά υπάρχουν μόνο μεταρρυθμιστές διακονούντες τον απόλυτο ορθολογισμό, ομιλούντες μόνον την γλώσσα της αληθείας.
Αυτό προκύπτει από ομιλίες, δηλώσεις και δημόσιες εμφανίσεις αρκετών από τους απειλούντες να ανασυνθέσουν την «κεντροαριστερά», κυρίως στα πλαίσια της Ελαίας Καλαμών.
Κατά τους ισχυρισμούς τους, τοποθετούνται ανάμεσα στη ΝΔ και τον λαϊκισμό (κατ’ άλλους στη λιτότητα και τον λαϊκισμό).
Ορθότατα. Διότι η ΝΔ ουδεμία σχέση έχει με τον λαϊκισμό. 
Δεν είναι, φερ’ ειπείν λαϊκισμός η επίσκεψη του πρωθυπουργού στο Άγιο Όρος και ο εκκλησιασμός του σε πανελλήνια τηλεοπτική μετάδοση. 
Δεν είναι λαϊκισμός η συνεχής αναφορά του πρωθυπουργού στους ενστόλους που πρέπει να ελαφρυνθούν (ενώ οι άστολοι ας πρόσεχαν). 
Δεν είναι λαϊκισμός η αποδοχή των αιτημάτων των κινητοποιηθέντων αγροτών που ζητούσαν να μην φορολογούνται όπως οι λοιποί Έλληνες (που φορολογούνται αγρίως, γιατί υπάρχουν και άλλοι που συνεχίζουν να δηλώνουν υποπολλαπλάσια των πραγματικών τους εισοδημάτων προς δόξαν των αλλεπάλληλων φορολογικών επιδρομών προς τους συνήθεις).
Ούτε είναι λαϊκισμός η αιφνίδια συζήτηση για τον περιορισμό του αριθμού των βουλευτών, έτσι μια και το έφερε η κουβέντα εν όψει ευρωεκλογών.
Δικαίως λοιπόν δεν βρήκαν κάτι να προσάψουν στον πρωθυπουργό.
Για να είμαστε όμως δίκαιοι, πρέπει να παραδεχθούμε ότι οι την Ελαία καλλιεργούντες, τηρούν ίσες αποστάσεις από ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Ο δεύτερος είναι εθνολαϊκιστής, επικίνδυνος, ανεύθυνος, της μιας δραχμής τα γιασεμιά, χωρίς πρόγραμμα, άθυρμα συνιστωσών. Ενώ ο πρώτος ! Ω, ο πρώτος… Χαίρεσαι να κυβερνάς μαζί του. Τι στελέχη, τι επίπεδο, τι πολιτικός πολιτισμός. Εντάξει, είναι λίγο δεξιός, αλλά κανείς δεν είναι τέλειος, με τον καιρό συνηθίζεις (μείνε μαζί μου και θα μ αγαπήσεις που έλεγε και το παλαιό λαϊκό άσμα).
Άλλωστε, ο βήχας και ο έρωτας δεν κρύβονται…

 http://politikessimiosis.blogspot.gr/

Ευρωεκλογές: "Επιβράβευση του άκρατου νεοφιλελευθερισμού» ή στροφή στον πολίτη;

Του Χάρη Τσιόκα 




Οι ευρωεκλογές εμπεριέχουν την δυνατότητα του πολίτη να εκφράσει , επιβεβαίωση ή απόρριψη της "εθνικής στρατηγικής" που υλοποιεί η χώρα , προκειμένου αφενός μεν να συγκλίνει με τις ευρωπαϊκές διεργασίες, αφετέρου δε με τους συσχετισμούς δύναμης-συμμετοχής να «επηρεάσει» τις εξελίξεις ! 
«Εθνική στρατηγική» ονομάζεται ένα σύνολο στόχων και επιδιώξεων που καλείται να προωθήσει μια πολιτική-κοινωνική πλειοψηφία συμμαχία! Για θέματα μεταξύ των άλλων που σχετίζονται με το ρόλο της χώρας και του έθνους στον ευρωπαϊκό και διεθνή καταμερισμό, την οικονομία, την παραγωγική βάση, και βέβαια των όρων λειτουργίας του κράτους, της αλληλεγγύης και ασφαλώς, τόσο των θεσμών λειτουργίας της δημοκρατίας όσο και της πρόσβασης του συνόλου των πολιτών στους κανόνες της! 
 Μ αυτή την έννοια, η κατεύθυνση και το «χρώμα» των εκλογικών μηνυμάτων για τις πολιτικές συμμαχίες που θα προωθηθούν και θα αναπτύσσουν την «εθνική στρατηγική» δεν είναι ουδέτεροι! Πολύ περισσότερο οι στόχοι και το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα δεν είναι ίδιο! 
Και ως προς τις επιπτώσεις και ως προς τις ευκαιρίες! Ακριβώς γι αυτό το λόγο διαπιστώνεται και η διαφορά ανάμεσα στην «εθνική στρατηγική» που χαράσσουν τα δεξιά-νεοφιλελεύθερα κόμματα , μ αυτά του κέντρου ή της αριστεράς ! 
Γιατί επιδιώκουν μέσα από διαφορετικές κοινωνικές πλειοψηφίες και αρχές, να δημιουργήσουν ένα διαφορετικό μοντέλο οργάνωσης για την κοινωνία, την οικονομία, τη δημοκρατία, το κράτος, τις ευρωπαϊκές διεργασίες.. Η αναφορά και περιγραφή στην έκφραση "εθνική στρατηγική" δεν γίνεται τυχαία! 
Αφού όπως όλοι οι σχηματισμοί σημειώνουν ότι θα αποτελέσει τη βάση ανταγωνισμού των κομμάτων, για τη διεκδίκηση της ψήφου από τον πολίτη! Και αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αφού μετατρέπεται σε πήχη, για την συνέχιση, ή την ανάγκη επαναπροσδιορισμού αυτής της στρατηγικής! Ακριβώς γι αυτό το λόγο, ακόμα και σε «επικοινωνιακούς» διαλόγους τίθεται το ερώτημα: Κατά πόσο τα περιεχόμενα των «υποχρεώσεων» της τρόικα, ιδιαίτερα αυτών που εφαρμόζονται, συνιστούν «εθνική στρατηγική»; 
* Μπορεί να είναι «εθνική στρατηγική» η "ομηρία χρέους", η "αδυναμία" των τραπεζών - παρά τις εγγυήσεις - να χρηματοδοτήσουν ένα σχέδιο ανάπτυξης και την αξιόπιστη "επαναφορά" των μετοχών; Και βέβαια ...οι «υποχρεώσεις που διεκδικούνται », στηρίζουν, συγκρατούν, διευρύνουν ή συρρικνώνουν την παραγωγική βάση ; 
* Το κράτος εξυγιαίνεται, γίνεται εργαλείο για την «ανάπτυξη» του πολίτη; ΄Η οι αρμοδιότητές του εκχωρούνται, εμπορευματοποιούνται, δημιουργώντας μια κοινωνία άνισων, πολλαπλών κατηγοριών και ταχυτήτων; 
* Η ανεργία και η πρόσβαση στα δημόσια αγαθά, είναι υπόθεση του αχαλίνωτου ανταγωνισμού και του χρηματιστηριακού κερδοσκοπικού κεφαλαίου ή ενός σχεδίου που θα πρέπει να διαμορφώνουν εθνικά ευρωπαϊκά και διεθνή κέντρα; Και αυτά, ποιοί συσχετισμοί, μπορούν να το πετύχουν; 
* Οι "υποχρεώσεις" για εκχώρηση εθνικών εργαλείων ανάπτυξης ή νόθευσης του ανταγωνισμού, συνιστούν εξυγίανση, ευρωπαϊκή στρατηγική ή νεοφιλελεύθερη επέλαση ; 
* Η «δημοκρατία» είναι το πλαίσιο έκφρασης, ελέγχου, διαφάνειας και αντιπροσώπευσης της κοινωνίας και των αναγκών της; ΄Η υποκαθίσταται από δομές χειραγώγησης και μετάλλαξης σε «εξουσιοδοτική ή επικοινωνιακή επίφαση»; Προφανώς ο χαρακτήρας και τα περιεχόμενα της «εθνικής στρατηγικής» γίνονται το κεντρικό διακύβευμα των επιλογών του πολίτη! Αλλά πως μπορεί να είναι αξιόπιστη μια «εθνική στρατηγική» αν δεν απαντά στο με ποιες αλλαγές, με ποιο χρονοδιάγραμμα ,με ποιες πολιτικές, ποια μέσα, πόρους και δυνάμεις θα αντιμετωπιστεί η συντελούμενη από τις "υποχρεώσεις" οικονομική καταστροφή και η ανθρωπιστική κρίση που : 
-έθιξε τουλάχιστον το 1/3 της παραγωγικής βάσης η συ σωρευτική ύφεση τα τελευταία χρόνια -δημιούργησε 1.500.000 ανέργους με το 60% να είναι το πιο ελπιδοφόρο κομμάτι της κοινωνίας οι νέοι 
-έχει επίσημα καταγράψει πάνω από 3.500,000 φτωχούς 
-εμφανίζει πάνω από 350000 οικογένειες χωρίς εργαζόμενο, χωρίς ηλεκτρικό 
-δημιούργησε τόσα άλλα κοινωνικά και βιολογικά αδιέξοδα, μετανάστες…κ.λ.π. 
 Τα προηγούμενα καθιστούν προφανές ότι «η εθνική στρατηγική» δεν είναι ούτε πανάκεια για την «μετά μνημόνιο εποχή», ούτε είναι η συνέχιση μιας καλλίτερης διαχείρισης επιδιώξεων των νεοφιλελεύθερων μνημονίων! Θα μπορούσε όμως, να γίνει λαϊκή εντολή, προκειμένου οι « νεοφιλελεύθερες υποχρεώσεις», να αντικατασταθούν από «εθνική στρατηγική με ευρωπαϊκό προσανατολισμό»

Τέλος Συζήτησης.

Υπάρχουν και καλά καρτέλ;

Αριστερά, ΣΕΒ, Καστοριάδης «και άλλοι φόροι»
	17/02/2014

του Δημήτρη Τσαλαπάτη


Ένας… άνεργος βιομήχανος που μετράει  τρείς θητείες και βάλε στο τιμόνι του ΣΕΒ, απήγγειλε προχθές στο Πολεμικό Μουσείο τον λόγο του, για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, παραμερίζοντας όμως επιδεικτικά το μνημόνιο, που στήθηκε στα μέτρα του, και  προβάλλοντας την λογική των αγορών με αποσπασματικές  αναφορές σε Καστοριάδη και Λένιν.

 Ο Αρχηγός  της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, εν δυνάμει Πρωθυπουργός, στην ομιλία του παρουσίασε την επόμενη μέρα  με αριστερή διακυβέρνηση, εξαγγέλλοντες τερματισμό της λιτότητας, αποκατάσταση κοινωνικών αδικιών, ενισχύοντας όμως για πρώτη φορά, το κυβερνητικό του πρόγραμμα και με εξαγγελία για μείωση του ενεργειακού κόστους της βιομηχανίας(χρόνιο αίτημα του ΣΕΒ από την δεκαετία του ‘ 80 γα φτηνό ρεύμα στη βιομηχανία) προφανώς για να χτυπηθεί η ανεργία και το μαγκάλι.

  Κλειδί για την ανάπτυξη είπε ο πρόεδρος του ΣΕΒ αποτελεί μια σύγχρονη επιχειρηματική τάξη, «ιδιωτική πρωτοβουλία, την οποία ο Κορνήλιος Καστοριάδης χαρακτήριζε “δημιουργική δραστηριότητα των ανθρώπων» η οποία όμως πρόσθεσε ο ομιλητής,  «θα αναγνωρίζει το “στρατηγικό πεδίο” όπως αποκαλούσε ο Β. Λένιν τις συγκυρίες και τις αντικειμενικές συνθήκες…» .
  Έτσι το δόγμα Μποδοσάκη «με το ντοβλέτι μπρέ», έχει πλέον την νέα εκδοχή του κεφαλαίου που κάνει το δικό του λίφτινγκ, ώστε «να υπάρξει μια υγιής σχέση ανάμεσα στην δημόσια πρακτική και(αυτή) την ιδιωτική πρωτοβουλία» όπως είπε ο κ. Δασκαλόπουλος.

Συνεπώς η συγκατοίκηση της Αριστεράς με την Αγορά  έρχεται  μοιραία, με την αξιωματική αντιπολίτευση  να ανοίγει τις αγορές από τα καρτέλ της διαπλοκής (όπως λέει τώρα), με σύγχρονη αντιμονοπωλιακή νομοθεσία.
Χαρακτηριστική είναι έτσι η επισήμανση του κ. Τσίπρα  ότι «Στην Ελλάδα την ιδιωτική πρωτοβουλία δεν την εκτοπίζει το κράτος και η δημόσια παρέμβαση, αλλά το καρτέλ της διαπλοκής» αναλύοντας ότι «το καρτέλ της διαπλοκής λειτουργεί σε καθεστώς απόλυτου προστατευτισμού από το πολιτικό κατεστημένο».

Κάπως έτσι το …έπαθε και ο γνήσια αγανακτισμένος της πλατείας (στο Πολεμικό Μουσείο) που δεν άντεξε άλλο. πετάχτηκε όρθιος και έβαλε τις φωνές
-    «Μην ξαναπιάστε τον Καστοριάδη στο στόμα σας…»
Και έφυγε.
  Ίσως ήταν από αυτούς που δεν έχουν ξεχάσει ακόμη την «Άνοδο της ασημαντότητας» και τον Καστοριάδη να διακηρύσσει:

 «Όλα τα αλέθουν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.  Τα δίκτυα συνενοχής είναι παντοδύναμα.  Σήμερα, τις αποκλίνουσες και ετερόδοξες φωνές δεν τις καταπνίγουν ούτε η λογοκρισία ούτε οι εκδότες.  Τις καταπνίγει η γενικευμένη εμπορευματοποίηση».

 Με το ακροατήριο όμως  να καθηλώνεται και από την πολιτική και επιστημονική ειλικρίνεια του καθηγητή Γιώργου Σταθάκη που ανέφερε, στην εκδήλωση, για λογαριασμό του Σύριζα :
 «… η χώρα οφείλει να αυξήσει τα φορολογικά της έσοδα στο 42 – 43% του ΑΕΠ όπως και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες (από 38,5%)
 «... Και για να γίνω ποιο συγκεκριμένος ακόμα επειδή και τα φορολογικά έσοδα είναι πανομοιότυπα στην Ευρώπη, είναι 40% έμμεσοι φόροι, 40% φόροι και ασφαλιστικές εισφορές από τον κόσμο της εργασίας και 20% είναι φορολόγηση φυσικών προσώπων και επιχειρήσεων...
«...Η Ελλάδα έχει μια μόνιμη τρύπα στη φορολόγηση των φυσικών προσώπων και των επιχειρήσεων, θα τολμούσα να πω πιο πολύ των φυσικών προσώπων παρά των επιχειρήσεων...
 Άρα, καταλήγει ο κ. Σταθάκης, η ιδέα για λιγότερους φόρους είναι παραπλανητική, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα …»
Βέβαια η τοποθέτηση του Αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης που απευθυνόμενος στον πρόεδρο του ΣΕΒ  του είπε «Θα σας βάλουμε περισσότερους φόρους» ίσως να διασκεδάζει κάπως τις εντυπώσεις.
Η αντιμετώπιση της όμως από τον πρόεδρο των βιομηχάνων με χαμόγελο συγκατάβασης είναι μάλλον όλα τα λεφτά. Στο κάτω-κάτω  μήπως έχει βιομηχανία;
ΥΓ. 1 Α ναι, γίνονται εκλογές για Δήμους, Περιφέρειες και την Ευρωβουλή . Πρέπει, βλέπετε, να κλείσουν οι δουλειές για τα σκουπίδια, τον Αστέρα και το Ελληνικό.
ΥΓ. 2 Τα διόδια ήδη τα πληρώνουμε.

(www.matrix24.gr)

Δευτέρα 17 Φεβρουαρίου στις 19.30
στο βιβλιοπωλείο Αιγηίς στον Πειραιά

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΔΡΑΧΜΗ
Η απάντηση στην ευρω-κατοχή

του Νίκου Ιγγλέση (*)

  Το βιβλίο αυτό επιχειρεί να αμφισβητήσει τη γερμανική Ευρώπη, το ευρω-μάρκο και τον ευρωμονόδρομο.
  Με την εισαγωγή του εθνικού νομίσματος, της Νέας Δραχμής, θα αυξηθεί η ρευστότητα της οικονομίας, θα χρηματοδοτούνται οι παραγωγικές επενδύσεις και το κράτος θα παύσει να δανείζεται, δεν θα δημιουργείται πια νέο χρέος και δεν θα πληρώνουμε άλλους τόκους.
  Η Νέα Δραχμή δεν θα υποτιμηθεί, ουδείς θα χάσει την περιουσία του και τα λεφτά του, δεν θα υπάρξει πληθωρισμός, η ανεργία θα μειώνεται με τις νέες επενδύσεις και οι μισθοί θα αυξάνονται προοδευτικά.

Τη Δευτέρα 17 Φεβρουαρίου στις 19.30
στο βιβλιοπωλείο Αιγηίς (Βασιλέως Γεωργίου Α΄ 11)

Θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου
του δημοσιογράφου Νίκου Ιγγλέση
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΔΡΑΧΜΗ
Η απάντηση στην ευρω-κατοχή

Την εκδήλωση που διοργανώνουν το βιβλιοπωλείο Αιγηίς και ο Εκδοτικός Οργανισμός Λιβάνη, θα συντονίσει
ο δημοσιογράφος Αντώνης Κοκκορίκος. Είσοδος ελεύθερη.

Τα περιεχόµενα του βιβλίου:
           1. Η προπαγάνδα
           2. Η παγίδα ρευστότητας
           3. Το σχέδιο της Τριαρχίας
           4. Η εναλλακτική λύση
               4.1. Οι τράπεζες
               4.2. Η ισοτιµία
               4.3. Καταθέσεις-επιτόκια
               4.4. Κίνηση κεφαλαίων
               4.5. Πληρωµές στο εξωτερικό
           5. Το Ισοζύγιο Εξωτερικών Συναλλαγών
           6. Το ?ηµόσιο Χρέος
           7. Τι να κάνουµε
           8. Το έλλειµµα του Προϋπολογισµού
           9. Αναπτυξιακή πολιτική
          10. Η πραγµατική οικονοµία
          11. Ιδιωτικοποιήσεις ή επενδύσεις;
          12. Εισοδηµατική πολιτική                                
          13. Η γεωπολιτική διάσταση                                 
          14. Επίλογος  
                                                         
Σειρά: ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Σελίδες: 103
Εκδόσεις Λιβάνη
Αθήνα 2013
(*) Ο Νίκος Ιγγλέσης, μέλος της ΕΣΗΕΑ, είναι από τους ειδικευμένους συντάκτες στο Οικονομικό Ρεπορτάζ.

Ευρωελεγκτές: «Κοινωνικό τσουνάμι» προκάλεσαν τα μνημόνια όπου εφαρμόστηκαν

«Μάλλον ως χασάπης, παρά ως χειρουργός» έδρασε η τρόικα, δήλωσε χαρακτηριστικά ο εισηγητής της έκθεσης του Ευρωκοινοβουλίου για το ρόλο της τρόικας και ευρωβουλευτής των σοσιαλιστών, Αλεχάνδρο Σέρκας, που έκανε λόγο για «κοινωνικό τσουνάμι» που προκάλεσαν τα μνημόνια στις χώρες που εφαρμόστηκαν. Επίσης, ο κ. Σέρκας επέρριψε βαριές ευθύνες τόσο στην EE, όσο και στο Eurogroup, λέγοντας πως έδρασαν «ωσάν η Ευρώπη να ήταν κλαμπ πιστωτών» και ζήτησε σχέδιο ανάκαμψης ειδικά για τις μνημονιακές χώρες.
Με την Ελλάδα να χρησιμοποιείται συχνά ως παράδειγμα για την εκρηκτική ανεργία, την πλήρη απορρύθμιση της αγοράς εργασίας, τα λουκέτα και την αύξηση της φτώχειας, η Επιτροπή Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων του Ευρωκοινοβουλίου ενέκρινε την έκθεση με ευρεία πλειοψηφία.
Βάσει των βασικών συμπερασμάτων της έκθεσης η σημαντική απώλεια των θέσεων εργασίας, η μαζική εξαφάνιση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και η αύξηση του πληθυσμού που ζει κοντά στο όριο της φτώχειας, είναι οι τρεις σημαντικότερες συνέπειες της πολιτικής λιτότητας που επέβαλε η τρόικα στην Ελλάδα, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και την Κύπρο.
Σε συνέντευξη που παραχώρησε ο κ. Σέρκας έκανε λόγο για «κοινωνικό τσουνάμι» που προκάλεσε η πολιτική της τρόικας στις χώρες που μπήκαν σε πρόγραμμα οικονομικής προσαρμογής. Ο Ισπανός ευρωβουλευτής κατηγόρησε την τρόικα, αλλά και το Eurogroup ότι περιφρόνησαν την κοινωνική διάσταση της πολιτικής που εφάρμοσαν.
Συγκεκριμένα, η έκθεση υπογραμμίζει ότι η πολιτική της τρόικας οδήγησε στο κλείσιμο πολλών μικρομεσαίων επιχειρήσεων, στην αύξηση της ανεργίας, ιδιαίτερα της μακροχρόνιας ανεργίας και της ανεργίας των νέων, η οποία το 2012 ξεπέρασε το 50% στην Ελλάδα, το 30% στην Πορτογαλία και το 26,5% στην Κύπρο.
Επισημαίνει επίσης την «αλλοίωση» βασικών προτύπων εργασίας και τη σημαντική μείωση του κατώτατου μισθού, ιδιαίτερα στην Ελλάδα, όπου συρρικνώθηκε κατά 22%.
Όπως υπογραμμίζεται στην έκθεση, στις χώρες του μνημονίου προέκυψαν νέες μορφές φτώχειας που πλήττουν τα μεσαία και λαϊκά στρώματα, πχ η αδυναμία μιας μερίδας του πληθυσμού να πληρώσει τις υποθήκες και τις υψηλές τιμές ενέργειας. Επιπλέον, η έκθεση αναφέρει ότι έγιναν μεγάλα λάθη όσον αφορά τον εργασιακό τομέα και το συνταξιοδοτικό.
Οι ευρωβουλευτές επικρίνουν το γεγονός ότι στον σχεδιασμό των προγραμμάτων προσαρμογής δεν ζητήθηκε η γνώμη των εργοδοτών και των εκπροσώπων των εργαζομένων, ενώ παραβιάστηκαν διεθνείς συμβάσεις του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας, με αποτέλεσμα το συνταγματικό δικαστήριο της Πορτογαλίας να κρίνει αντισυνταγματικά ορισμένα από τα μέτρα που ελήφθησαν.
«Η τρόικα έδρασε μάλλον ως χασάπης, παρά ως χειρουργός που γνωρίζει την ανατομία ενός σώματος», σχολίασε ο Αλ. Σέρκας.Οι εισηγητές καλούν τα κράτη-μέλη και την ΕΕ να θέσουν σε εφαρμογή ένα σχέδιο ανάκαμψης για τις χώρες του μνημονίου και να διορθωθούν τα λάθη που έγιναν τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Το σχέδιο αυτό θα πρέπει να περιλαμβάνει μέτρα στήριξης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων του πληθυσμού, καθώς και μέτρα για την τόνωση της απασχόλησης.
Ο κ. Σέρκας χαρακτήρισε ως «ανεπαρκή» τα 6 δισ. ευρώ που παρέχει το ταμείο εγγύησης για τους νέους και υποστήριξε ότι το ποσό αυτό πρέπει να αυξηθεί στα 20 δισ. ευρώ.
Η έκθεση εγκρίθηκε από την Επιτροπή Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων του ΕΚ με 27 ψήφους υπέρ, επτά κατά και δύο αποχές. Η ψηφοφορία στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου θα πραγματοποιηθεί τον Μάρτιο στο Στρασβούργο.

Ο Ricardo, η φέτα και τα αμυντικά συστήματα...

 Του ΝΙΚΟΥ ΙΓΓΛΕΣΗ                                                                                                    

            ΣΤΟ ΕΚΤΕΝΕΣ και ενδιαφέρον αφιέρωμα του περιοδικού «ΕΠΙΚΑΙΡΑ»   «Η
Ελλάδα και ο κόσμος το 2014» (Τεύχος 220, 31.12.13) περιλαμβάνονται αρκετά άρθρα που αναφέρονται στη Διατλαντική Εμπορική και Επενδυτική Σχέση (ΤΤΙΡ), μεταξύ Ε.Ε. και ΗΠΑ και τις επιπτώσεις που αυτή θα έχει για τη χώρα μας.

            Μεταξύ αυτών το άρθρο της Αντ. Λυμπεράκη, καθηγήτριας οικονομικών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και αντιπροέδρου του κόμματος  «Δράση»,  με τον τίτλο «Οι διαπραγματεύσεις εμπορίου – ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΦΕΤΑΣ  - και η γεύση της...» προκαλεί την ανάγκη ενός αντίλογου, αφού οι διαφορετικές απόψεις χαρακτηρίζονται ως folk economics.

            Γράφει η κ. Λυμπεράκη ότι : «από το 1817 και το έργο του David Ricardo γνωρίζουμε ότι το να συνάψεις και να διευρύνεις εμπορικές σχέσεις με άλλες χώρες είναι κάτι από το οποίο και οι δύο πλευρές κερδίζουν. Ο λόγος είναι απλός: ο καθένας εξειδικεύεται σε αυτό που κάνει καλύτερα...» και λίγο πιο κάτω: «Αυτό το μαθαίνουμε ήδη από το πρώτο έτος κάτω από τον τίτλο: η θεωρία του συγκριτικού πλεονεκτήματος».

            Ο D. Ricardo βέβαια έζησε  πριν από δύο αιώνες και οι απόψεις του διαμορφώθηκαν από τις συνθήκες της εποχής του. Από τότε πολύ νερό έτρεξε στο αυλάκι. Στις μεγάλες χώρες έγινε η καπιταλιστική συσσώρευση, οι επιχειρήσεις προστατεύτηκαν από τον ανταγωνισμό με δασμολογικά τείχη και επιδοτήθηκαν με κρατικά κεφάλαια για να γιγαντωθούν και να μπορούν σήμερα να επιβιώνουν στο διεθνή ανταγωνισμό.

            Για μια μικρή και αδύναμη οικονομία, όπως είναι η ελληνική, η διεύρυνση των εμπορικών σχέσεων θα σημαίνει την καταστροφή για  ότι έχει απομείνει από την παραγωγική βάση της χώρας. Το συγκριτικό πλεονέκτημα έχει σχετική αξία όταν ο ανταγωνισμός γίνεται μεταξύ πολύ ισχυρών  και πολύ αδύναμων. Μέσα στην παγκοσμιοποιημένη αγορά η ελληνική οικονομία και οι επιχειρήσεις της μοιάζουν με αθλητή κατηγορίας πτερού που αντιμετωπίζει έναν αθλητή βαρέων – βαρών. Από την αρχαιότητα ο Αριστοτέλης είχε επισημάνει : «Η μεγαλύτερη ανισότητα είναι η ισότητα μεταξύ ανίσων».

            Ακόμα κι’ αν κάποια ελληνική επιχείρηση καταφέρει να εκμεταλλευτεί κάποιο συγκριτικό πλεονέκτημα της χώρας (π.χ. πρώτες ύλες) και βρει τα απαραίτητα επενδυτικά κεφάλαια για να αναπτυχθεί σύντομα θα εξαγοραστεί από ξένους πολυεθνικούς κολοσσούς σε τιμή ακόμα και πολλαπλάσια της αξίας της, προκειμένου να εξαλειφθεί ο ανταγωνισμός.

            Η φέτα

            Με την εμπορική συμφωνία  Ε.Ε. – ΗΠΑ κινδυνεύει η προστασία πολλών αγροτικών Προϊόντων Ονομασίας Προέλευσης (ΠΟΠ), όπως η ελληνική φέτα και Προϊόντων Γεωγραφικής Ένδειξης (ΠΓΕ). Γράφει η κ. Λυμπεράκη «...εμείς οι νοικοκυρές ξέρουμε ότι, όπως και να λέγεται η φέτα, την ώρα που θα κρίνουμε αν θα την αγοράσουμε εκείνο που μετράει είναι η γεύση της». Έχει δίκηο η κ. Λυμπεράκη γιατί σήμερα η φέτα είναι μόνο ελληνική και παράγεται από ελληνικό πρόβειο γάλα, αν παράγεται από αγελαδινό γάλα δε λέγεται φέτα αλλά λευκό τυρί, που είναι φτηνότερο. Τι θα γίνει όμως αύριο; Από τον Καναδά και τις ΗΠΑ μέχρι τη Γερμανία και την Ολλανδία μεγάλες βιομηχανίες τροφίμων θα παράγουν ένα τυρί που θα μοιάζει με φέτα και θα  το πουλάνε στην εγχώρια αγορά.

            Τότε δεν θα μετράει μόνο η γεύση, που εξαρτάται από το αλάτι που περιέχει, αλλά και από τί γάλα έχει φτιαχτεί, πρόβειο ή αγελαδινό, με τι εκτρέφουν τα ζώα, με φυσικές ή μεταλλαγμένες κτηνοτροφές και πολλά άλλα. Αλλά θα πρέπει να μας ενδιαφέρει και κάτι εξ ίσου σημαντικό, ότι έτσι θα καταστραφεί και η ελληνική κτηνοτροφία και σε μερικά χρόνια δε θα εισάγουμε μόνο το σύνολο της φέτας που καταναλώνουν σήμερα οι έλληνες και οι τουρίστες αλλά και το σύνολο του αρνίσιου κρέατος. Ένα συγκριτικό πλεονέκτημα της χώρας πάει στράφι.

            Τα αμυντικά συστήματα  

            Τέλος να κλείσουμε με μια αναφορά της κ. Λυμπεράκη που μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση: «Αν για παράδειγμα μια χώρα επιμένει να δεσμεύει τους λιγοστούς πόρους που διαθέτει σε αμυντικά συστήματα και άλλα άχρηστα συναφή, τότε το μερίδιο του οφέλους που θα αποκομίσει (σ.σ. εννοεί από το άνοιγμα των συναλλαγών) περιορίζεται σημαντικά – όπως και να λέγεται η φέτα».

            Δηλαδή, αν καταλαβαίνω καλά εγώ, ο οπαδός των ναΐφ οικονομικών (όπως τα αποκαλεί η κ. Λυμπεράκη) προκειμένου να υπογραφεί η Διατλαντική Εμπορική και Επενδυτική Σχέση δε θα θυσιάσουμε μόνο τη φέτα, πολλά αγροτικά και βιομηχανικά προϊόντα αλλά και εθνικό έδαφος. Γιατί χωρίς «αμυντικά συστήματα και άλλα άχρηστα συναφή» θα υποκύψουμε στη νεοθωμανική – αναθεωρητική Τουρκία σε Θράκη, Αιγαίο και Κύπρο. Αλλά μπροστά στο άνοιγμα των παγκόσμιων συναλλαγών τι αξία έχει ο ακρωτηριασμός εθνικού εδάφους!

Υ.Γ. Αθηναίοι προς Μήλιους (415 π.Χ) «Κουβέντα και διαπραγματεύσεις για το τί είναι σωστό και δίκαιο γίνονται μόνο μεταξύ ισοδύναμων, αλλιώς ο ισχυρότερος επιβάλλει αυτά που η ισχύς του του επιτρέπει να επιβάλλει, ο δε αδύναμος υπομένει αυτά που η αδυναμία του τον αναγκάζει να αποδέχεται και να υπομένει» (Θουκιδίδης).

  http://greekattack.wordpress.com