Ο Στιβ Τζομπς ....βαδίζοντας προς την επουράνια Silicon Valley!

ΣΤΙΣ 24 Αυγούστου  2011, ο αμερικανός επιχειρηματίας Στιβ Τζομπς, 56 ετών, συνιδρυτής, πρώην πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Apple, υπέβαλε την παραίτησή του, δηλώνοντας ότι δεν μπορεί πλέον (υπονοώντας σοβαρά προβλήματα υγείας) να ανταποκριθεί στα καθήκοντά του.


Ο Στιβ Τζομπς «αναχώρησε» χτες για την επουράνια Silicon Valley « «κουρασμένος και αδύναμος» από την αρρώστιά του.
Στις 12 Ιουνίου του 2005, ο Τζομπς είχε κάνει μια συγκλονιστική ομιλία κατά την τελετή αποφοίτησης στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Κατά τη διάρκειά της, οι περισσότεροι απόφοιτοι έκλαιγαν συνεχώς. Στο τέλος, το χειροκρότημα δεν θα σταματούσε εάν δεν εκλιπαρούσε ο ίδιος τους φοιτητές, τους καθηγητές, τους συγγενείς και φίλους, «please stop, before Ι start». Η ομιλία εκείνη «κυκλοφόρησε» στο Ιντερνετ και έχει διαβαστεί από εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Τη μεταφράσαμε, και τη δημοσιεύουμε ολόκληρη σήμερα, στο «Ανθρώπων Εργα και Ημέρες».

Είναι τιμή μου που είμαι μαζί σας σήμερα στην τελετή αποφοίτησής σας από ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια στον κόσμο. Για να σας πω και την αλήθεια, αυτό είναι το πλησιέστερο που έχω φτάσει ποτέ σε τελετή αποφοίτησης. Σήμερα, θέλω να σας πω τρεις ιστορίες από τη ζωή μου. Αυτό, όλο κι όλο. Τίποτα σπουδαίο. Απλώς τρεις ιστορίες.

***Η πρώτη έχει να κάνει με το πώς να ενώνεις σημεία.

Εγώ εγκατέλειψα τις σπουδές μου στο Κολέγιο Reed τους πρώτους 6 μήνες, αλλά παρέμεινα εκεί ως drop-in (σ.σ.: που είναι ο φοιτητής ο οποίος αντί για 4 χρόνια, επιλέγει να σπουδάσει μόνο για 2 χρόνια στο πανεπιστήμιο) για άλλους 18 μήνες, οπότε και τα παράτησα οριστικά. Γιατί το έκανα αυτό, λοιπόν;

Ολα άρχισαν προτού καν γεννηθώ. Η βιολογική μου μητέρα ήταν πολύ νέα, ανύπαντρη φοιτήτρια, και αποφάσισε να με δώσει για υιοθεσία. Πίστευε πολύ βαθιά ότι θα έπρεπε να υιοθετηθώ από απόφοιτους πανεπιστημίου, από μορφωμένους ανθρώπους δηλαδή, και έτσι όλα είχαν κανονιστεί ώστε μόλις γεννιόμουν να με υιοθετούσαν ένας δικηγόρος και η γυναίκα του. Μόνο που, μόλις βγήκα από τη κοιλιά της μητέρας μου, οι δύο αυτοί άνθρωποι αποφάσισαν την τελευταία στιγμή ότι ήθελαν κορίτσι. Ετσι, λοιπόν, οι σημερινοί μου γονείς, οι οποίοι ήσαν σε λίστα αναμονής τότε, έλαβαν ένα τηλεφώνημα στη μέση της νύχτας και άκουσαν κάποιον να τους λέει: «Εχουμε, αναπάντεχα, ένα νεογέννητο αγόρι. Το θέλετε;». Και είπαν: «Βεβαίως».

Η βιολογική μου μητέρα ανακάλυψε αργότερα ότι η θετή μου μητέρα ποτέ δεν είχε αποφοιτήσει από κανένα πανεπιστήμιο, και ότι ο θετός μου πατέρας δεν είχε αποφοιτήσει καν από γυμνάσιο. Ετσι, αρνήθηκε να υπογράψει τα έγγραφα στα οποία χρειαζόταν η συμφωνία της ώστε να οριστικοποιηθεί η υιοθεσία μου. Υποχώρησε, όμως, λίγους μήνες αργότερα, όταν οι θετοί μου γονείς υποσχέθηκαν ότι κάποια μέρα θα με έστελναν σε πανεπιστήμιο. Να μορφωθώ.

Πράγματι, 17 χρόνια μετά, πήγα για σπουδές σε πανεπιστήμιο. Αλλά πολύ αφελώς, επέλεξα ένα πανεπιστήμιο το οποίο ήταν σχεδόν όσο ακριβό είναι και το Στάνφορντ, και έτσι όλες οι οικονομίες των σκληρά εργαζομένων γονιών μου ξοδεύονταν για τα δίδακτρά μου. Επειτα από 6 μήνες, όμως, δεν είχα ειλικρινή απάντηση στο ερώτημα εάν άξιζε τον κόπο οι γονείς μου να ξοδεύουν τόσα χρήματα για να σπουδάζω εγώ. Δεν έβλεπα να είχε αξία αυτή η επένδυσή τους.

Δεν είχα ιδέα τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου. Και δεν είχα ιδέα εάν η πανεπιστημιακή ζωή θα με βοηθούσε να βρω την απάντηση. Κι όμως, ήμουν εκεί, και σπούδαζα, ξοδεύοντας όλα τα χρήματα που οι γονείς μου είχαν εξοικονομήσει ολόκληρη ζωή.

Ετσι, λοιπόν, πήρα μια μέρα την απόφαση να εγκαταλείψω τις σπουδές, πιστεύοντας ειλικρινά ότι όλα θα τακτοποιηθούν και ότι θα βρω τελικά το δρόμο μου. Ηταν σχεδόν τρομακτικό, τότε, αυτό που έκανα, αλλά καθώς κοιτάζω πίσω τώρα, νομίζω πως ήταν μία από τις καλύτερες αποφάσεις που πήρα ποτέ. Τη στιγμή που εγκατέλειψα το κανονικό πρόγραμμα σπουδών, σταμάτησα να παρακολουθώ τα υποχρεωτικά μαθήματα που δεν με ενδιέφεραν και άρχισα να πηγαίνω σ' εκείνα που μου φαίνονταν πιο ενδιαφέροντα. Κατ' επιλογήν.

Δεν ήταν όλα ωραία, εύκολα και ρομαντικά τότε. Δεν είχα δικό μου δωμάτιο στη φοιτητική εστία, κοιμόμουν στο πάτωμα των δωματίων μερικών φίλων μου, πήγαινα σε σουπερμάρκετ και τους επέστρεφα γυάλινες μπουκάλες Κόκα Κόλα και έπαιρνα 5 σεντς τη μία και αγόραζα κάτι να φάω, και περπατούσα 7 μίλια από τη μία άκρη της πόλης στην άλλη κάθε Κυριακή βράδυ για να πάρω δωρεάν ένα πιάτο καλό φαγητό που μοίραζαν σε κάποιο ναό των Χάρε Κρίσνα. Κι όμως, τα λάτρευα όλ' αυτά. Και όσα πράγματα ανακάλυψα τυχαία, ακολουθώντας την περιέργεια και τη διαίσθησή μου, αργότερα αποδείχτηκαν ανεκτίμητα. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα:

Το Κολέγιο Reed, εκείνον τον καιρό, διέθετε την πιο καλή σχολή καλλιγραφίας σε όλη τη χώρα. Σε όλη τη πανεπιστημιούπολη, κάθε αφίσα, κάθε ταμπέλα σε κάθε ντουλάπα ή συρτάρι καθηγητή, λέκτορα ή φοιτητή ήταν γραμμένη στο χέρι με την πιο όμορφη καλλιγραφία. Εγώ, επειδή είχα παραιτηθεί από το κανονικό πρόγραμμα σπουδών και έτσι δεν ήμουν αναγκασμένος να παρακολουθώ τα υποχρεωτικά μαθήματα, αποφάσισα να πάρω το μάθημα της καλλιγραφίας και να μάθω και εγώ να γράφω έτσι ωραία.

Εμαθα, λοιπόν, για τις γραμματοσειρές serif και san serif, έμαθα να τροποποιώ το διάστημα μεταξύ διαφόρων συνδυασμών γραμμάτων και έμαθα τι είναι εκείνο που κάνει τη σπουδαία τυπογραφία πραγματικά σπουδαία. Ηταν υπέροχο, ήταν ιστορικό, ήταν καλλιτεχνικά διακριτικό με τρόπο που καμιά επιστήμη δεν μπορεί να συλλάβει, και εγώ το έβρισκα τόσο, μα τόσο συναρπαστικό.

Τίποτα απ' όλα αυτά δεν είχαν βέβαια καμία ελπίδα πρακτικής εφαρμογής στη ζωή μου. Αλλά δέκα χρόνια αργότερα, όταν σχεδιάζαμε τον πρώτο υπολογιστή Macintosh, όλα όσα έμαθα στο μάθημα της καλλιγραφίας μού ξανάρθαν πάλι. Και τα ενσωματώσαμε όλα στο Mac. Ηταν το πρώτο κομπιούτερ με πραγματικά υπέροχη τυπογραφία. Ετσι, εάν δεν είχα παρατήσει εκείνον τον κύκλο υποχρεωτικών μαθημάτων στο πρώτο έτος του πανεπιστημίου, το Mac δεν θα είχε ποτέ ούτε τις πολλαπλές γραμματοσειρές ούτε και τα fonts με αναλογικά διαστήματα.

Και μιας και τα Windows απλώς αντέγραψαν το Mac, είναι πολύ πιθανό, σήμερα που σας μιλάω, κανένα PC να μην είχε αυτές τις εφαρμογές. Εάν δεν είχα παρατήσει τότε τα υποχρεωτικά μαθήματα, δεν θα πήγαινα ποτέ σ' αυτές τις τάξεις καλλιγραφίας και οι προσωπικοί υπολογιστές μπορεί να μην είχαν την υπέροχη τυπογραφία που έχουν σήμερα.

Βεβαίως, ήταν αδύνατον να δω τόσο πολύ μακριά όταν σπούδαζα τότε στο πανεπιστήμιο και να συνδέσω τα σημεία. Αλλά δέκα χρόνια μετά, κοιτώντας πίσω, ήταν πλέον πολύ σαφές. Πάλι, δεν μπορείς να συνδέσεις τα σημεία κοιτώντας εμπρός. Μπορείς να το κάνεις μόνο εάν κοιτάξεις πίσω εκ των υστέρων. Ετσι, πρέπει να έχεις εμπιστοσύνη ότι τα σημεία αυτά (ή, τα σημάδια, αν θέλετε), με κάποιον τρόπο, στο μέλλον θα ενωθούν. Πρέπει σε κάτι να έχεις πίστη. Στη διαίσθησή σου, στη μοίρα σου, στη ζωή, στο κάρμα, σε οτιδήποτε. Αυτή η προσέγγιση δεν με πρόδωσε ποτέ, και έχει κάνει όλη τη διαφορά στη ζωή μου.


***Η δεύτερή μου ιστορία είναι για την αγάπη και την απώλεια.

Ημουν τυχερός - πολύ νωρίς ανακάλυψα τι ήθελα να κάνω στη ζωή. Ο Woz κι εγώ ξεκινήσαμε την Apple στο γκαράζ του σπιτιού των δικών μου, όταν εγώ ήμουν 20 χρόνων. Δουλέψαμε σκληρά και σε 10 χρόνια η Apple είχε αναπτυχθεί από μια δουλειά που την κάνανε δύο άνθρωποι μέσα σε ένα γκαράζ σπιτιού σε μια εταιρεία αξίας 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων με περισσότερους από 4.000 υπαλλήλους.

Είχαμε μόλις βγάλει στην αγορά την καλύτερή μας δημιουργία -το Macintosh- έναν χρόνο νωρίτερα, κι εγώ μόλις είχα γίνει 30 ετών. Και τότε, με απέλυσαν. Πώς μπορείς να απολυθείς από μία εταιρεία που ξεκίνησες και έστησες εσύ; Ε, καθώς η Apple μεγάλωνε, προσλάβαμε κάποιον που εγώ νόμιζα ότι ήταν ταλαντούχος για να διοικεί την εταιρεία μαζί μου. Και για τον πρώτο σχεδόν χρόνο, τα πράγματα πήγαιναν καλά. Αλλά τότε, τα οράματα και τα σχέδιά μας για το μέλλον άρχισαν να αποκλίνουν, και τελικά είχαμε μία «έκρηξη», έναν μεγάλο καβγά μεταξύ μας. Οταν συνέβη αυτό, το διοικητικό συμβούλιο τάχθηκε με το μέρος αυτού του ανθρώπου που εμείς είχαμε προσλάβει για να μας ξαλαφρώσει στη διοίκηση της εταιρείας.

Ετσι λοιπόν, στα 30 μου χρόνια, με πέταξαν έξω. Και μάλιστα με τον πιο «δημόσιο», πιο ταπεινωτικό τρόπο. Ο,τι ήταν έως τότε το επίκεντρο της ενήλικης ζωής μου, γκρεμίστηκε. Και αυτό για μένα ήταν ολέθριο, καταστροφικό. Για μερικούς μήνες μετά δεν ήξερα τι να κάνω. Πίστευα πως είχα απογοητεύσει φοβερά όλη την προηγούμενη γενιά των επιχειρηματιών - ότι μου έπεσε η σκυτάλη τη στιγμή που μου την έδιναν για να συνεχίσω.

Συναντήθηκα με τον David Packard και τον Bob Noyce και προσπάθησα να απολογηθώ και να τους εξηγήσω γιατί τα είχα κάνει τόσο σκατά. Σκέφτηκα ακόμα να φύγω εντελώς από την Σίλικον Βάλεϊ και να εξαφανιστώ από προσώπου γης.

Αλλά κάτι άρχισε σιγά σιγά να ρίχνει λίγο φως στη ζωή μου. Αυτό το «κάτι» ήταν ότι αγαπούσα πολύ αυτό που έκανα. Οσα είχαν συμβεί στην Apple, δεν είχαν καν αγγίξει, για μένα, αυτό το «κάτι». Είχα γευτεί την απόρριψη, αλλά ήμουν ακόμα ερωτευμένος.

Και έτσι, αποφάσισα να ξεκινήσω πάλι από την αρχή. Δεν το έβλεπα τότε, αλλά αποδείχτηκε ότι η απόλυσή μου από την Apple ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να μου είχε συμβεί. Το βάρος τού να είσαι επιτυχημένος αντικαταστάθηκε από την ελαφράδα τού να μπορείς και πάλι να είσαι πρωτάρης και να έχεις για όλα λιγότερη σιγουριά. Η απόλυσή μου με απελευθέρωσε και με βοήθησε να περάσω σε μία από τις πιο δημιουργικές περιόδους της ζωής μου.

Στα επόμενα πέντε χρόνια, ίδρυσα μια νέα εταιρεία, την NeXT, και ακόμα μία, την Pixar, και ερωτεύτηκα μια καταπληκτική γυναίκα που έμελλε να γίνει και σύζυγός μου. Η Pixar παρήγαγε την πρώτη στον κόσμο ταινία κινουμένων σχεδίων «φτιαγμένων» εξ ολοκλήρου στο κομπιούτερ, το «Toy Story», και είναι σήμερα το πιο επιτυχημένο στούντιο για παραγωγή τέτοιων ταινιών στον κόσμο.

Επίσης, σε μια συγκλονιστική ανατροπή των πραγμάτων, ή Apple εξαγόρασε την NeXT, εγώ επέστρεψα στην Apple και η τεχνολογία που αναπτύξαμε στην NeXT είναι σήμερα στην καρδιά της αναγέννησης της Apple. Και, μαζί με όλα αυτά, η Leurene και εγώ έχουμε μαζί μια θαυμάσια οικογένεια.

Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί εάν δεν είχα απολυθεί από την Apple. Ηταν ένα φάρμακο με απαίσια γεύση, αλλά νομίζω πως τελικά ο ασθενής το χρειαζότανε. Μερικές φορές η ζωή σε χτυπάει στο κεφάλι με ένα τούβλο. Μη χάνετε την πίστη σας. Είμαι πεπεισμένος ότι το μόνο πράγμα που με κράτησε όρθιο ήταν ότι αγαπούσα πολύ αυτό που έκανα.

Πρέπει λοιπόν και εσείς να ανακαλύψετε τι πραγματικά σας αρέσει. Και αυτό αφορά και τη δουλειά που θα κάνετε, και τον σύντροφο που θα επιλέξετε στη ζωή σας. Η εργασία θα γεμίσει ένα μεγάλο μέρος της ζωής σας, και ο μόνος τρόπος για να είστε πραγματικά ικανοποιημένοι είναι να κάνετε αυτό που εσείς πιστεύετε ότι είναι μια σπουδαία δουλειά. Και ο μόνος τρόπος για να κάνει κάποιος μια σπουδαία δουλειά είναι να την αγαπήσει. Εάν δεν την έχετε ανακαλύψει ακόμα, μην απογοητευθείτε. Συνεχίστε να ψάχνετε. Μην επαναπαυτείτε. Μην συμβιβαστείτε.

Οπως όλα τα «θέματα της καρδιάς», όταν το ανακαλύψετε, θα το αισθανθείτε, θα καταλάβετε ότι «αυτό είναι». Και θα δείτε τότε ότι, όπως κάθε σπουδαία σχέση, έτσι και αυτή, όσο θα περνούν τα χρόνια, θα γίνεται όλο και καλύτερη. Ετσι λοιπόν, συνεχίστε να ψάχνετε έως ότου βρείτε αυτό το «κάτι» που θα ξέρετε ότι είναι το «δικό σας». Μην επαναπαυτείτε.


***Η Τρίτη ιστορία μου έχει να κάνει με το θάνατο.


Οταν ήμουν 17 ετών, διάβασα μια ρήση που έλεγε: «Εάν ζήσεις κάθε μέρα ωσάν να ήταν η τελευταία σου, κάποια μέρα είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα δικαιωθείς». Μου έκανε εντύπωση αυτή η ρήση, και έκτοτε, για τα τελευταία 33 χρόνια, κάθε πρωί κοιτάζομαι στον καθρέφτη και ρωτώ τον εαυτό μου: «Εάν η σημερινή μέρα ήταν η τελευταία της ζωής σου, θα ήθελα να κάνω αυτό που ετοιμάζομαι να κάνω σήμερα;». Και όποτε η απάντηση ήταν «όχι» για σειρά ημερών, ήξερα αμέσως ότι κάτι έπρεπε να αλλάξω.

Υπενθυμίζοντας στον εαυτό μου ότι «σύντομα θα πεθάνεις», βρήκα το πιο χρήσιμο εργαλείο ώστε να παίρνω τις σημαντικότερες αποφάσεις στη ζωή μου. Διότι σχεδόν όλα τα πράγματα -όλες οι εξωτερικές προσδοκίες, όλες οι υπερηφάνειες, όλοι οι φόβοι και οι όλες οι ντροπές για πιθανή αποτυχία- όλα αυτά απλώς γκρεμίζονται, εξαφανίζονται όταν βλέπεις μπροστά σου το θάνατο και μένουν μόνο εκείνα που είναι στ' αλήθεια σημαντικά.

Υπενθυμίζοντας στον εαυτό σου ότι μια μέρα θα πεθάνεις, είναι ο καλύτερος τρόπος για να αποφύγεις την παγίδα τού να σκέφτεσαι συνεχώς αυτά που θα χάσεις εάν πάρεις την «άλφα» ή «βήτα» απόφαση. Θυμήσου ότι είσαι ήδη γυμνός. Δεν υπάρχει κανένας λόγος, λοιπόν, να μην ακολουθήσεις αυτό που σου ζητάει η καρδιά σου.

Πριν από περίπου έναν χρόνο, μου ανακοίνωσαν οι γιατροί ότι έχω καρκίνο. Εκανα MRI (μαγνητική τομογραφία) στις 7.30 το πρωί και έδειξε ξεκάθαρα ότι είχα καρκίνο στο πάγκρεας. Τότε δεν ήξερα κάν τι είναι το πάγκρεας. Οι γιατροί μού είπαν ότι ο καρκίνος που είχα εγώ εκεί ήταν σχεδόν αθεράπευτος και ότι θα έπρεπε να αρχίσω να συνηθίζω στην ιδέα ότι δεν μου έμενε περισσότερη ζωή από τριών έως εννέα μηνών. Ο προσωπικός μου γιατρός με συμβούλευσε να επιστρέψω στο σπίτι και να αρχίσω αμέσως να τακτοποιώ τις «προσωπικές» μου υποθέσεις, μία φράση που χρησιμοποιούν ως κλισέ οι γιατροί αντί να σου πουν «προετοιμάσου να πεθάνεις».

Η «τακτοποίηση προσωπικών υποθέσεων» είναι να προσπαθήσεις να πεις, σε ελάχιστους μήνες, στα παιδιά σου όσα νόμιζες ότι είχες άλλα τουλάχιστον δέκα χρόνια για να τους τα πεις. Είναι, επίσης, να μην αφήσεις πίσω σου, πεθαίνοντας, εκκρεμότητες που θα ταλαιπωρήσουν τους δικούς σου ανθρώπους που θα μείνουν πίσω. Σημαίνει, τέλος, αυτό το «τακτοποίηση προσωπικών υποθέσεων», να βρεις τον κατάλληλο χρόνο και τρόπο για να αποχαιρετίσεις τα αγαπημένα σου πρόσωπα.

Ζούσα με αυτήν την καταραμένη διάγνωση κάθε μέρα της ζωής μου. Το ίδιο βράδυ που ανακοίνωσαν οι γιατροί ότι είχα καρκίνο, μου έκαναν και βιοψία ενδοσκοπικά, μέσω του λαιμού μου, στο στομάχι και από εκεί στα έντερα, πέρασαν μία βελόνα στο πάγκρεας και πήραν μερικά κύτταρα από τον καρκίνο. Εγώ ήμουν σε καταστολή, αλλά η γυναίκα μου, που ήταν παρούσα, μου είπε ότι όταν είδα οι γιατροί τα κύτταρα κάτω από ένα μικροσκόπιο, άρχισαν να κλαίνε, διότι αποδείχτηκε ότι είχα μια πολύ σπάνια μορφή καρκίνου του παγκρέατος που είναι θεραπεύσιμη με εγχείρηση. Σχεδόν όλες οι άλλες μορφές τέτοιου καρκίνου είναι καταδικασμένες. Ετσι, λοιπόν, με βάλανε στο χειρουργείο, και σήμερα είμαι μια χαρά.

Αυτό ήταν το κοντινότερο που έχω φτάσει στο θάνατο. Και ελπίζω να είναι το κοντινότερο που θα φτάσω σε αυτόν για τις επόμενες δεκαετίες. Εχοντας ζήσει, λοιπόν, αυτήν την εμπειρία, νομίζω πως μπορώ, με μεγαλύτερη σιγουριά απ' ό,τι όταν ο θάνατος ήταν για μένα απλώς μία «φιλοσοφική ιδέα», να πω ότι:

Κανείς δεν θέλει να πεθάνει. Ακόμα και οι άνθρωποι που θέλουν να πάνε στον Παράδεισο, δεν θέλουν να πεθάνουν για να φτάσουν εκεί. Και όμως, ο θάνατος είναι ο προορισμός που όλοι μοιραζόμαστε. Κανείς, ποτέ, δεν έχει γλιτώσει από αυτόν. Ο Θάνατος είναι, ίσως, η καλύτερη ανακάλυψη της Ζωής. Και έτσι, μάλλον, πρέπει να είναι. Ο Θάνατος είναι ο ατζέντης, ο μεσίτης, που σε βοηθά να αλλάξεις τη Ζωή σου, προτού έρθει αυτός να σε πάρει. Ξεκαθαρίζει το παλιό, προετοιμάζοντας το έδαφος για να 'ρθει το καινούργιο. Αυτή την στιγμή που σας μιλάω, το καινούργιο είστε εσείς. Αλλά κάποια μέρα, όχι πολύ μακρινή από τώρα, και εσείς θα εξελιχθείτε σιγά σιγά σε «παλιό», και θα... ξεκαθαριστείτε. Συγχωρήστε με που γίνομαι τόσο δραματικός, αλλά αυτή είναι η απλή αλήθεια.

Ο χρόνος σας είναι περιορισμένος. Μην τον σπαταλάτε, λοιπόν, ζώντας τη ζωή κάποιου άλλου ανθρώπου. Μην παγιδευτείτε από το δόγμα τού να ζείτε από τα αγαθά της σκέψης ενός άλλου. Μην αφήστε το θόρυβο από την άποψη άλλων ανθρώπων να πνίξει την δική σας, εσωτερική φωνή. Και, το πιο σημαντικό απ' όλα, να έχετε πάντα το θάρρος να ακολουθείτε την καρδιά και το ένστικτό σας. Αυτά τα δύο, κάπως, πάντοτε, γνωρίζουν ήδη τι εσύ θέλεις πραγματικά να γίνεις. Είναι δευτερεύοντα.

Οταν ήμουν νέος, υπήρχε ένα καταπληκτικό δημοσίευμα που είχε τίτλο «The Whole Earth Catalog» («Ο κατάλογος όλου του κόσμου»), που ήταν μία από τις βίβλους της δικής μου γενιάς. Τον είχε συντάξει ένας τύπος ονόματι Stewart Brand, που ζούσε όχι μακριά από εδώ, στο Menlo Park, και το ζωντάνεψε με το ποιητικό του άγγιγμα. Αυτό συνέβη στα τέλη της δεκαετίας του '60, πριν από τους προσωπικούς υπολογιστές (personal computers) και το desktop publishing. Ολα τυπώνονταν με τη χρήση γραφομηχανών, ψαλιδιού, και φωτογραφιών από μηχανές Polaroid. Ηταν, ας πούμε, σαν να 'χαμε το Google σε έντυπη μορφή, 35 χρόνια πριν έρθει αυτό που ξέρουμε σήμερα σε ηλεκτρονική: ήταν ιδεαλιστικό και ξεχείλιζε από υπέροχες εφαρμογές και ιδέες.

Ο Στιούαρτ και η ομάδα του έβγαλαν πολλές εκδόσεις του «The Whole Earth Catalog», και τότε, όταν είχε κάνει τον κύκλο του, έβγαλαν και μία τελευταία έκδοση. Αυτό συνέβη στα μέσα της δεκαετίας του '70, και είχα τη δική σας ηλικία. Στο οπισθόφυλλο της τελευταίας αυτής έκδοσης υπήρχε μία φωτογραφία που απεικόνιζε το ξημέρωμα σε έναν επαρχιακό δρόμο, ένα δρόμο στον οποίο θα μπορούσατε να βρεθείτε και εσείς κάποια στιγμή, εάν είστε περιπετειώδεις τύποι, να κάνετε οτοστόπ. Κάτω από αυτήν τη φωτογραφία, υπήρχε μια λεζάντα με τα λόγια: «Stay hungry. Stay foolish». Δηλαδή, «Μείνε πεινασμένος. Κάνε την τρέλα σου». Ηταν το αποχαιρετιστήριο μήνυμα της ομάδας του Στιούαρτ, καθώς υπέγραφαν την τελευταία τους έκδοση.

Μείνε πεινασμένος. Μείνε ανόητος. Αυτό ευχόμουν και εγώ πάντοτε για τον εαυτό μου. Και τώρα, καθώς αποφοιτάτε για να αρχίσετε μια καινούρια ζωή, εύχομαι και για σας το ίδιο, ακριβώς, πράγμα: «Stay Hungry. Stay Foolish. Thank you all very much».


ΥΓ.: Το πρωτότυπο κείμενο στα αγγλικά, υπάρχει στην ακόλουθη ηλεκτρονική διεύθυνση: http://news. stanford.edu/news/2005/june15/jobs-061505.html

Βουλιάζουμε αλλά σε λίγο ακολουθούν και οι ΗΠΑ

"Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των άλλων φίλων..." ...!!!


του Κώστα Μπετινάκη



Όταν έχεις κάνει «εξωτερικό δελτίο» (όπως το λέγαμε κάποτε στις εφημερίδες και τα ειδησεογραφικά προγράμματα των σταθμών), θυμάσαι πως τότε σου έκανε εντύπωση όταν συναντούσες στις σελίδες των ξένων εφημερίδων, ή στα δελτία των ειδησεογραφικών πρακτορίων μονόστηλο που να αναφέρεται στην Ελλάδα.

Δεν συμβαίνει πια αυτό εδώ και λίγο καιρό. Αναλύσεις επί αναλύσεων για το τι θα συμβεί στη χώρα. Κάποιοι κατόρθωσαν και μας έβαλαν στο μάτι του κυκλώνα και όλοι πια, ασχολούνται «μ’ αυτούς τους Έλληνες» σε καθημερινή βάση.

Είτε βγάζουν τα απωθημένα τους, επειδή τους διακατέχει το εθνικό σύμπλεγμα ότι θέλοντας και μη χρησιμοποιούν λέξεις που η ελληνική ιστορία και η επιστήμη των προγόνων μας δημιούργησαν, είτε επειδή έχουν πλήρη άγνοια για τις πραγματικές συνθήκες που δημιούργησαν την σημερινή κατάσταση που όλοι αντιμετωπίζουμε. Εμείς με αβάσταχτο ΧΡΕΟΣ στις τσέπες μας κι εκείνοι με το βάρος των δανείων που χορηγούν, που ωστόσο τους κάνει πλουσιότερους. Όχι τους λαούς αλλά τις τράπεζές τους.

Διαβάζουμε λοιπόν, τρομαχτικές ειδήσεις που επιτείνουν το άγχος και την κατήφεια που έχει δημιουργήσει η πολιτική των «σωτήρων μας», εσωτερικών και εξωτερικών.

Μόλις την περασμένη Πέμπτη η γερμανική Βουλή, ενέκρινε το μερίδιό της για την επέκταση του Ευρωπαϊκού Συμφώνου Σταθερότητας (European Financial Stability Facility - EFSF).

Χτες, όμως, τηλεγράφημα του Ρώυτερς ανέφερε πως επίκειται η ελληνική χρεοκοπία.

Τι όμως δεν μας είπε το Ρώυτερς; Πως επίκειται και η αμερικανική χρεοκοπία. Και ότι μπορεί να ακολουθήσει την ελληνική, σε απόσταση λίγων εβδομάδων.

Οι περισσότεροι μιλάνε για την ευρωπαϊκή οικονομική κρίση, ξεχνώντας την αμερικανική.

Έρχεται η σειρά τους

Ένα από τα μηνύματα των διαδηλωτών, που άρχισαν να πλημμυρίζουν αρχικά την Γουόλ Στρητ και κατόπιν σιγά-σιγά τις άλλες αμερικανικές μεγαλουπόλεις, δείχνει πως ο μεγάλος αδελφός είναι σοβαρά άρρωστος. «Προς τους υπερπλούσιους, τους πολύ καλά αμειβόμενους λομπίστες σας και τις ασυμβίβαστες πολιτικές μαριονέτες σας, των οποίων μοναδική αποστολή είναι να καταστρέφουν τον πρόεδρο: Ναι επιτυγχάνετε. Σκοτώνετε και την οικονομία».

Τώρα μιλάνε για τις χαμένες δύο δεκαετίες, που εξολοθρεύτηκαν θέσεις εργασίας και παρά τις ρυθμίσεις ο πραγματικός πληθωρισμός κυμαίνεται στο 20%. Κι άρχισαν να μιλούν για την επόμενη χαμένη δεκαετία 2011-2021 για τους επενδυτές, λόγω του υπέρογκου χρέους που υπολογίζεται στο 80% του εθνικού προϊόντος για την επόμενη δεκαετία.

Ο πρόεδρος της FED Μπερνάκε προειδοποίησε πως με 45% των ανέργων έξω από τις δουλειές τους πλέον των έξι μηνών, υπάρχει πλέον εθνική κρίση. «Έχουν χάσει πλέον τις ειδικότητές του, έχουν χάσει τις επαφές τους με την εργατική δύναμη», αλλά το Κογκρέσο ακολουθεί «εργατοκτόνο» πολιτική.

Σε άρθρο του στο περιοδικό Foreign Policy, ο William Cohan, πρώην διευθυντής της J. P. Morgan Chase και συγγραφέας του βιβλίου «Money and Power: How Goldman Sachs Came to Rule the World» (Χρήμα και ισχύς -πως η Goldman Sachs έφτασε να κυβερνά τον κόσμο), προειδοποιεί την Wall Street, πως όχι δεν έμαθε από τα παθήματα της οικονομικής κατάρρευσης του 2008, αλλά προσπαθεί επιθετικά να σκοτώσει κάθε απόπειρα μεταρρύθμισης, που ίσως σπάσει τον επικίνδυνο κύκλο στον οποίο οι τραπεζίτες και οι χρηματιστές αποκτούν μεγάλα πλούτη ενώ οι υπόλοιποι υποφέρουμε από τα λάθη τους».

Το ΔΝΤ είπε στην Ιαπωνία «είναι πολύ μεγάλο το έλλειμμά σας κι ο πληθυσμός σας γηρασμένος… γι’ αυτό να μειώσετε το έλλειμμα». Κι η Ιαπωνία περιέκοψε τις δαπάνες και αύξησε τους φόρους. (Τι σας θυμίζει αυτό;). Έτσι η ιαπωνική οικονομία πήρε τον κατήφορο. Περίσσια σοφό ΔΝΤ! Ή το ρόλο του παίζει…

Στις ΗΠΑ οι Υπερ-πλούσιοι αποτελούν το 1% του πληθυσμού και θεωρούν, πως η κυβέρνηση τους ανήκει. Όπως γίνεται με τους δικούς μας βαρόνους και τις φαμίλιες των ανέγγιχτων μεγαλοεπιχειρηματιών.

Το μόνο που έχουν κατορθώσει με τα μέτρα που προσπαθούν να επιβάλλουν στους λαούς τους κόσμου, (μην περιμένετε κάποια επανάσταση τύπου 1917) και είναι πολύ άσχημο - ο κόσμος έχει χάσει την εμπιστοσύνη του στους πολιτικούς, το σύστημα και την ψήφο… άρα και στη κοινοβουλευτική (δικτατορία) διαδικασία.

Κι όμως κάτι υπάρχει στον αέρα. Αδιόρατο ακόμα, που δεν θα το μάθουνε από τα τούρκικα σήριαλ ούτε από τις σαπουνόπερες και τις σούπες τύπου «Γκρηκ Άιντολς ούτε από τις εφημερίδες και τις τηλεοράσεις με τους ξένους τίτλους. Ο κόσμος εκτός από αυτού του είδους δημοκρατία που του πουλάνε, όπως και στις αγορές και την οικονομία περιμένει κάτι καλύτερο.

Κάτι συμβαίνει στον πραγματικό κόσμο κι όχι τον εικονικό που του πουλάνε τα Μέσα Μαζικής Αποβλάκωσης. Κάτι που τα ΜΕΣΑ, οι τραπεζίτες και οι πολιτικοί δεν αφουγκράζονται.

Ξεχείλισε η λαϊκή οργή από τις οικονομικές ανισότητες, την πολιτική διαφθορά, την ανισοκατανομή των φόρων, την ανεργία από την Ασία, ως την Ευρώπη. Κι εδώ από τις αλλοπρόσαλλες προεκλογικές υποσχέσεις και την άδικη κατανομή των υποχρεώσεων.

Στην Ισπανία (μία από τις χώρες PIGS) η ανεργία ξεπερνά το 21%.

Ακόμα και στο Ισραήλ, ο κόσμος βγήκε στους δρόμους για τα χάλια της οικονομίας.

Τα μηνύματα λένε πως η ατμόσφαιρα μυρίζει έντονα 1929.

Δάσκαλε που δίδασκες...

Ας δούμε πως σχολιάζει την κατάσταση ο Michael Sauga, που υποστηρίζει πως οι Ευρωπαίοι έχουν δίκηο κι ο Ομπάμα άδικο στο άρθρο του «Η κρίση του αμερικανικού χρέους».

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ πρόσφατα πρότεινε στους Ευρωπαίους ότι θα πρέπει να αναλάβουν περισσότερο χρέος για να αναθερμάνουν την οικονομία. Αυτή η εμπιστοσύνη στο φτηνό χρήμα όμως, είναι ακριβώς εκείνη που οδήγησε πρωταρχικά στην παρούσα κρίση, τόσο στην Ευρώπη, όσο και τις ΗΠΑ. Το πρόβλημα των ΗΠΑ, δεν είναι το χρήμα, αλλά η έλλειψη ανταγωνιστικών προϊόντων.

Ο θεατρικός συγγραφέας Heinrich von Kleist έχει δημιουργήσει τον ρόλο ενός επαρχιώτη δικαστή του Άνταμ, που δικάζει ένα έγκλημα που ο ίδιος διέπραξε. Το ρόλο αυτό φαίνεται να υποδύεται σήμερα ο Μπαράκ Ομπάμα. Που επικρίνει του Ευρωπαίους ότι υπερβάλλουν με τις επιφυλάξεις τους για την παρούσα οικονομική κρίση. Ο Ομπάμα όμως υπηρετεί την ίδια οικονομική πολιτική του τουρμπο-καπιταλισμού που επί δύο δεκαετίες στραγγαλίζει την ανάπτυξη όπως και το αδελφό δόγμα του τουρμπο-Κευνσιανισμού.

Οι αμερικανοί οικονομολόγοι, οι τραπεζίτες και οι σχεδιαστές της οικονομίας παράφρασαν την έξυπνη ιδέα του βρετανού οικονομολόγου John Maynard Keynes, ότι οι κρατικές δαπάνες είναι ο καλύτερος τρόπος αντίδρασης για την οικονομική κατηφόρα. Αυτό όμως δεν ισχύει ως ισόβια συνταγή. Έτσι η σαπουνόφουσκα έσκασε. Κι όμως ο Ομπάμα ετοιμάζεται να εφαρμόσει την ίδια πολιτική με την οποία προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν την κρίση του 2008. Να πλημμυρίσουν τις αγορές με φτηνό χρήμα (πληθωριστικό). Η αμερικανική οικονομία δεν έχει έλλειψη από χρήμα. Της λείπουν προϊόντα ανταγωνιστικά στην παγκόσμια αγορά.

Οι ΗΠΑ έχουν πολύ μεγάλο εμπορικό έλλειμμα. Κι όμως η κυβέρνηση Ομπάμα δανείζεται χρήμα με τον ίδιο ρυθμό όπως η Ελλάδα, για την οποία λένε πως είναι στα πρόθυρα της πτώχευσης.


Τι θα γίνει;

Πολλοί πιστεύουν ακόμα, ότι η Ευρώπη χρειάζεται δραστικά μέτρα για να ελέγξει την κρίση χρέους. Ο παραιτηθείς επικεφαλής των οικονομικων συμβούλων του Ομπάμα Austan Goolsbee, είπε σε συνέντευξή του στο SPIEGEL, πως οι ευρωπαϊκές τράπεζες χρειάζεται να ανακεφαλοποιήσουν τις ευρωπαϊκές τράπεζες για να αποφύγουν βαθειά οικονομική κρίση στην περίπτωση πτώχευσης της Ελλάδας…

Η παγκοσμιοποίηση βλέπετε έχει δημιουργήσει «αδελφικούς δεσμούς» στις οικονομίες των στενά συνδεμένων οικονομικά χωρών και ουδείς σκέφτεται να σώσει την ελληνική οικονομία από συναδελφικό συναισθηματισμό…

(www.styx.gr)

Ο εργασιακός Μεσαίωνας της τρόικας...

Toυ Γιώργου Δελαστίκ

Ξεπέρασε κάθε όριο ανοχής η προκλητικότητα των θρασύτατων υπαλλήλων της ΕΕ και του ΔΝΤ απέναντι στους Ελληνες εργαζόμενους. Απαίτησαν ωμά από την -πάντα... προθυμότατη να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις τους, είναι η αλήθεια- κυβέρνηση Παπανδρέου να καταργήσει εδώ και τώρα ακόμη και την... Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας!

Δήλωσαν ευθέως ότι θεωρούν πολλά για τους Ελληνες τα 751 ευρώ μεικτά που ορίζει η σύμβαση αυτή για τον ιδιωτικό τομέα, ποσό που αντιστοιχεί σε καθαρές αποδοχές μόλις 640 ευρώ και αποφάσισαν ότι το ποσό αυτό πρέπει να μειωθεί αμέσως! Ζήτησαν, μάλιστα, από την κυβέρνηση Παπανδρέου να πειθαναγκάσει τα συνδικάτα να αποδεχθούν την υπογραφή Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας με πολύ χαμηλότερη αμοιβή για τον κατώτερο μισθό και αν ακόμη και οι πλέον διεφθαρμένοι "κοινωνικοί εταίροι" αρνηθούν να συναινέσουν σε τέτοιο εργασιακό έγκλημα, τότε η κυβέρνηση να ακολουθήσει την πεπατημένη οδό: να νομοθετήσει η ίδια στη Βουλή κατώτατο μισθό της τάξης των 500 ευρώ μεικτά, όπου βεβαίως δεν θα έχουν κανένα πρόβλημα να τον ψηφίσουν οι 154 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, όπως έχουν επανειλημμένα αποδείξει.

Αγανάκτησε με τη στάση των εκπροσώπων της ΕΕ και του ΔΝΤ ακόμα και ο υπέρ το δέον διαλλακτικός πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γιάννης Παναγόπουλος, ο οποίος δήλωσε μεταξύ άλλων: "Οι σταυροφόροι του νεοφιλελευθερισμού απαιτούν την κατάργηση κάθε θεσμικής προστασίας των εργαζομένων... Η κυβέρνηση άραγε τι θα κάνει; Για ακόμα μια φορά θα υποκλιθεί στην τρόικα ή θα προστατεύσει τα όσια και τα ιερά του ευρωπαϊκού πολιτισμού και του κοινωνικού κεκτημένου;".

Φυσικά αυτά "τα όσια και τα ιερά του ευρωπαϊκού πολιτισμού" είναι φληναφήματα άνευ ουδενός αντικρίσματος, καθώς η... ΕΕ και οι Ευρωπαίοι είναι αυτοί που απαιτούν ο κατώτερος μισθός των Ελλήνων εργαζομένων να πέσει στα επίπεδα του σημερινού... επιδόματος ανεργίας (!) που ανέρχεται στα 460 ευρώ καθαρά!

Για ποιον "ευρωπαϊκό πολιτισμό" μιλάμε, επομένως; Εδώ σε ολόκληρη την ΕΕ γίνεται μια τεράστια ανακατανομή του κοινωνικού πλούτου εις βάρος των εργαζομένων. Κολοσσιαία ποσά αφαιρούνται μέσω της μείωσης των μισθών και των συντάξεων, καθώς και μέσω της διαρκώς αυξανόμενης φορολόγησης των εργαζομένων, των μεσαίων στρωμάτων και των συνταξιούχων προκειμένου να μεταφερθούν εμμέσως στους πλούσιους, αναιρώντας και καταλύοντας με τον τρόπο αυτόν τις εργασιακές και κοινωνικές κατακτήσεις του περασμένου αιώνα για τα κατώτερα και τα μεσαία λαϊκά στρώματα.

Ευρωπαϊκής έμπνευσης και πρωτοβουλίας είναι η πολιτική αυτή, στην οποία οι Ελληνες χρησιμοποιούνται ως πειραματόζωα που πάνω τους εφαρμόζονται οι πιο βάρβαρες μέθοδοι λεηλασίας των εισοδημάτων τους και καταβαράθρωσης του βιοτικού τους επιπέδου. Για ποια Ευρώπη μπορεί κανείς να κάνει πλέον λόγο, λοιπόν;

Εδώ η ΕΕ θέλει να οδηγήσει τους εργαζόμενους (και προφανώς όχι μόνο τους Ελληνες) σε μια κατάσταση εργασιακού Μεσαίωνα, χωρίς κανένα εργασιακό δικαίωμα. Δεν μιλάμε για οπισθοχώρηση μιας ή δύο δεκαετιών. Αυτοί μας πάνε στην εποχή του... 19ου (!) αιώνα, πριν από το Σικάγο του 1896, όταν εξεγέρθηκαν την Πρωτομαγιά οι Αμερικανοί εργάτες και απαίτησαν την καθιέρωση του οκταώρου!

Οπως εύκολα μπορεί να υποθέσει κανείς, οι "τροϊκανοί" δυνάστες δεν θέλουν να καταβαραθρώσουν μόνο τους κατώτερους μισθούς. Τους ενδιαφέρει να μειώσουν όσο μπορέσουν περισσότερο και τους μέσους μισθούς των Ελλήνων, αφού ο πραγματικός στόχος τους δεν είναι φυσικά τα παραμύθια περί "δημοσιονομικής εξυγίανσης", αλλά το να φτωχύνει, να "κινεζοποιηθεί" η Ελλάδα. Τότε θα μπορεί να έρχεται είτε ο Γερμανός επιχειρηματίας και να αγοράζει έναντι πινακίου φακής ό,τι επιθυμεί είτε ο Γερμανός συνταξιούχος και με ένα χιλιάρικο να περνάει στην Ελλάδα έναν μήνα διακοπές σαν πασάς, όπως στις δεκαετίες του 1960 και του 1970.

Η 6η δόση

Αρχισε το θέατρο πρόκλησης πανικού

ΑΝΑΒΛΗΘΗΚΕ για τα μέσα Νοεμβρίου η εκταμίευση της 6ης δόσης του δανείου της ΕΕ και του ΔΝΤ αντί για τα μέσα Οκτωβρίου, που ήταν προγραμματισμένη. Η κυβέρνηση υποτίθεται -κατά δήλωση του Φ. Σαχινίδη- ότι είχε χρήματα για μισθούς και συντάξεις μόνο μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου. Χθες, κατά πώς φάνηκε από τη συνέντευξη του Ευ. Βενιζέλου, δεν υπάρχει πρόβλημα. Αρχισε, δηλαδή, η θεατρική παράσταση που λαμβάνει χώρα σε όλα τα κράτη που έχουν πάρει δάνεια από την ΕΕ και το ΔΝΤ. Κάποια δόση καθυστερεί, η κυβέρνηση καλλιεργεί την ανησυχία στους πολίτες και κατόπιν ακολουθεί το επόμενο επεισόδιο: η κυβέρνηση δεν πληρώνει μισθούς και συντάξεις για λίγες μέρες προκειμένου να πανικοβάλει τον πληθυσμό...

Από το ΕΘΝΟΣ

Η Ευρώπη στα πρόθυρα της πολιτικής διάλυσης.....

του Barry Eichengreen (*)

H Eυρώπη βρίσκεται και πάλι στο χείλος του γκρεμού. Η πιο πρόσφατη ελληνική διάσωση, η οποία υπογράφηκε πριν από έξι εβδομάδες, είναι έτοιμη να καταρρεύσει. Η κρίση εμπιστοσύνης έχει μολύνει τις ισχυρές οικονομίες της ευρωζώνης. Τίθεται υπό αμφισβήτηση η ίδια η σωτηρία του ευρώ, αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες προσπάθησαν να ανακτήσουν την εμπιστοσύνη των αγορών με μια σειρά άστοχες προτάσεις. Ο κ. Jean Claude Trichet, o πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ζήτησε πιο αυστηρούς προϋπολογισμούς. O κ. Mario Draghi, επικεφαλής της Τράπεζας της Ιταλίας και διάδοχος του κ. Trichet στην ΕΚΤ, ζήτησε να τεθούν όρια όχι μόνο στους προϋπολογισμούς, αλλά και σε μια σειρά άλλες εθνικές οικονομικές πολιτικές.

Ο κ. Guy Verhofstadt, επικεφαλής της Συμμαχίας των Φιλελευθέρων και Δημοκρατών της Ευρώπης στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, είναι μία μόνο από τις ολοένα και αυξανόμενες φωνές που ζητούν τη δημιουργία ενός ευρωομολόγου. Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, κ. Wolfgang Schaeuble, υποστήριξε ότι η Ευρώπη πρέπει να κινηθεί προς πλήρη νομισματική ένωση.

Αν υπάρχει κάτι κοινό σε αυτές τις προτάσεις, είναι ότι όλες τους αποτυγχάνουν να αντιμετωπίσουν τα άμεσα προβλήματα της ευρωζώνης. Κάποιες, όπως οι πιο αυστηροί δημοσιονομικοί κανόνες και η στενότερη παρακολούθηση των πολιτικών για την ανταγωνιστικότητα, ίσως βοηθήσουν στην αποτροπή μιας μελλοντικής κρίσης, αλλά δεν θα κάνουν τίποτα για να επιλύσουν αυτήν.

Άλλες ιδέες, όπως η μετατόπιση προς μια δημοσιονομική ένωση, απαιτούν ριζική αναθεώρηση των ιδρυτικών συνθηκών της Ε.Ε. Και η έκδοση ευρωομολόγων προϋποθέτει κλίμα πολιτικής συναίνεσης που θα πάρει μήνες, αν όχι χρόνια, για να συγκροτηθεί.

Αλλά η Ευρώπη δεν έχει μήνες, πόσο μάλλον χρόνια, για να επιλύσει την κρίση. Στο σημείο αυτό, έχει μόνο κάποιες μέρες για να γλιτώσει τα χειρότερα. Είναι εξαιρετικά κρίσιμο οι ηγέτες να ξεχωρίσουν αυτό που πρέπει να γίνει τώρα από αυτό που πρέπει να γίνει αργότερα.

Η πρώτη επείγουσα αποστολή για την Ευρώπη είναι να οχυρώσει τις τράπεζές της. Οι αμφιβολίες για τη σταθερότητά τους βρίσκονται στο επίκεντρο του κυκλώνα. Δεν αποτελεί σύμπτωση ότι οι τραπεζικές μετοχές ήταν αυτές που δέχτηκαν το μεγαλύτερο χτύπημα στην πρόσφατη βουτιά των αγορών.

Υπάρχουν διάφοροι τρόποι για την επανακεφαλαιοποίηση των αδύναμων τραπεζών. Οι κυβερνήσεις της Γαλλίας και της Γερμανίας, οι οποίες έχουν αρκετό "χώρο" στους προϋπολογισμούς, μπορούν να το κάνουν από μόνες τους.

Στις χώρες που είναι πιο αδύναμες δημοσιονομικά, ο μηχανισμός διάσωσης της Ευρώπης, ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας, πρέπει να δώσει δάνεια γι' αυτόν ακριβώς τον σκοπό. Αν χρειάζονται ακόμα περισσότερα χρήματα, μπορεί να δημιουργήσει έναν ειδικό μηχανισμό το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, χρησιμοποιώντας τα δικά του αποθέματα σε συνδυασμό με κεφάλαια από ασιατικές κυβερνήσεις και κρατικά επενδυτικά ταμεία.

Η δεύτερη επείγουσα αποστολή είναι η δημιουργία ζωτικού χώρου για την Ελλάδα. Οι Έλληνες πολίτες καταβάλλουν σχεδόν υπεράνθρωπη προσπάθεια για τη σταθεροποίηση των δημοσιονομικών τους και την ανασυγκρότηση της οικονομίας. Αλλά η κυβέρνηση συνεχίζει να μην πιάνει τους δημοσιονομικούς της στόχους, περισσότερο εξαιτίας της παγκόσμιας επιβράδυνσης παρά λόγω κάποιου δικού της λάθους.

Αυτό αυξάνει τον κίνδυνο η Ε.Ε και το ΔΝΤ να αναγκαστούν να αποσύρουν τη στήριξή τους, οδηγώντας σε μια ανοργάνωτη χρεοκοπία και στο οικονομικό, πολιτικό και οικονομικό χάος που συνεπάγεται αυτό το σενάριο.

Στην Ελλάδα, η πολιτική και κοινωνική σταθερότητα είναι ήδη εξαιρετικά εύθραυστη. Μια πλαστική σφαίρα που στράφηκε σε λάθος στόχο μπορεί να είναι το μόνο που χρειάζεται για να μετατρέψει την επόμενη διαδήλωση σε εμφύλιο πόλεμο.

Και πάλι, η βοήθεια μπορεί προσφερθεί με διάφορους τρόπους. Οι πιστωτές πρέπει να χαλαρώσουν τους δημοσιονομικούς στόχους. Η ανεπαρκής ανταλλαγή που συμφωνήθηκε τον Ιούλιο μπορεί να ξεχαστεί και να αντικατασταθεί από μία που εξασφαλίζει στη χώρα ουσιαστική ανακούφιση από το χρέος. Οι άλλες χώρες της ευρωζώνης μπορούν να προσφέρουν βοήθεια. Αυτοί που υποσχέθηκαν ένα Marshall Plan για την Ελλάδα πρέπει να βάλουν τα χέρια στις τσέπες και να κάνουν πράξη τα λόγια τους.

Η τρίτη επείγουσα αποστολή είναι η επανεκκίνηση της οικονομικής ανάπτυξης. Η δημοσιονομική σταθερότητα, σε όλη την Ευρώπη, εξαρτάται άμεσα από αυτό. Χωρίς ανάπτυξη, τα έσοδα από φόρους θα παραμείνουν στάσιμα και θα συνεχίσει να υπονομεύεται η δυνατότητα εξυπηρέτησης των χρεών. Το ίδιο και η διατήρηση της κοινωνικής σταθερότητας. Χωρίς ανάπτυξη, η λιτότητα θα γίνει ανυπόφορη.

Και εδώ, επίσης, το πρόβλημα έχει διάφορες λύσεις. Η Γερμανία μπορεί να προχωρήσει σε περικοπές φόρων. Ακόμα καλύτερη επιλογή, όμως, θα ήταν μια οργανωμένη δημοσιονομική "ένεση" σε ολόκληρη τη βόρεια Ευρώπη.

Αλλά το πρόβλημα είναι ότι οι κυβερνήσεις της βόρειας Ευρώπης, καθώς είναι περιορισμένες από την κοινή γνώμη, παραμένουν απρόθυμες να δράσουν. Υπό αυτές τις περιστάσεις, μόνο η ΕΚΤ μπορεί να παράσχει τονωτικές ενέσεις στην οικονομία. Τα επιτόκια θα πρέπει να μειωθούν στο μισό και η ΕΚΤ θα πρέπει να προχωρήσει στην αγορά στοιχείων ενεργητικού, όπως αυτή που ανακοίνωσε πρόσφατα η Εθνική Τράπεζα της Ελβετίας (SNB).

Αν αυτές οι τρεις επείγουσες αποστολές ολοκληρωθούν, θα υπάρχει αρκετός χρόνος -και θα χρειαστεί αρκετός χρόνος- για την αφομοίωση διαρθρωτικών αλλαγών όπως οι νέοι κανόνες για το έλλειμμα, η εναρμόνιση των υπόλοιπων εθνικών πολιτικών και η μετατόπιση προς πλήρη νομισματική ένωση.

Αλλά, όπως αναφέρει και η διάσημη ρήση του Keynes, "Μακροπρόθεσμα θα είμαστε όλοι νεκροί". Η αφοσίωση των Ευρωπαίων ηγετών στις μακροπρόθεσμες προσταγές, εις βάρος των βραχυπρόθεσμων, μπορεί να είναι και η προαναγγελία θανάτου του κοινού τους νομίσματος.


* Ο κ. Barry Eichengreen είναι καθηγητής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας.

Η σφαγή του Διστόμου και η ...ξεφτίλα του ελληνικού Δημοσίου...

Εκδικάζεται στη Χάγη η υπόθεση της σφαγής του Διστόμου








Στο δικαστήριο της Χάγης για τα ελληνικά ολοκαυτώματα, μέσω Ιταλίας!

Είναι υπέροχο να διεκδικούμε ένα ανεκπλήρωτο όνειρο! Είναι υπέροχο να πιστεύουμε ότι τον κόσμο κυβερνά το διεθνές δίκαιο! Κι επειδή η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, υπάρχουν ακόμα εκείνοι που πιστεύουν πως οι γερμαναράδες θα υποχρεωθούν να πληρώσουν το κατοχικό δάνειο, από τη μια, και τις αποζημιώσεις στα χωριά που η ναζιστική μανία «εξαφάνισε», μαζί με την πλειοψηφία των κατοίκων τους…

Αφού λοιπόν η ελληνική δικαιοσύνη αδυνατεί να εφαρμόσει τις αποφάσεις της, και το ελληνικό δημόσιο υποκριτικά αποφεύγει ακόμα και να σχολιάσει ο,τιδήποτε έχει σχέση με το χρονίζον και βαλτωμένο θέμα των πολεμικών αποζημιώσεων της Γερμανίας οι κάτοικοι του Διστόμου κατέφυγαν σε ιταλικά δικαστήρια αναζητώντας δικαίωση…

Έτσι φτάσαμε στο παράδοξο να παρεμβαίνει το ελληνικό δημόσιο, σε μια δίκη στο Δικαστήριο της Χάγης, των Γερμανών εναντίον των Ιταλών, για ετεροδικία… Όταν τόσα χρόνια οι ελληνικές κυβερνήσεις στήριζαν την γερμανική θέση περί ετεροδικίας και δεν εφάρμοζαν ούτε τις αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων...

Οι ελληνικές θέσεις παρουσιάστηκαν σήμερα, Τετάρτη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης όπου εκδικάζεται η προσφυγή της Γερμανίας κατά της Ιταλίας.

Η Γερμανία προσέφυγε στη Χάγη επιδιώκοντας την καταδίκη της Ιταλίας, επειδή θεωρεί ότι τα ιταλικά δικαστήρια, μη σεβόμενα την ετεροδικία της Γερμανίας, έχουν εγκρίνει κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων του γερμανικού δημοσίου, αναφορικά με θύματα του ναζισμού στην Ιταλία, και του Πρωτοδικείου Λιβαδειάς, που επικυρώθηκε από τον Άρειο Πάγο και επιδίκασε 28 εκατομμύρια ευρώ στα θύματα του Διστόμου.

Σύμφωνα με τον γραμματέα της Πανελλήνιας Ένωσης Θυμάτων Ναζιστικής Κατοχής και δικηγόρο, Μιλτιάδη Σφουντούρη, που βρίσκεται στη Χάγη, οι ελληνικές θέσεις παρουσιάστηκαν από τους καθηγητές Διεθνούς Δικαίου, Σ. Περάκη και Α. Μπρεδήμα. Έγινε ιστορική αναδρομή στις αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων και στη συνέχεια υποστηρίχθηκαν οι ιταλικές θέσεις, σχετικά με την ετεροδικία και για το ποιος είναι αρμόδιος να αποφασίζει για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Παράλληλα, είπε ο κ. Σφουντούρης, οι δύο καθηγητές υποστήριξαν ότι το Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο έχει βάλει στο κέντρο τον άνθρωπο και όχι μόνο τα κράτη, ενώ εξήγησαν και το ρόλο του Ανώτατου Ειδικού Δικαστηρίου της Ελλάδας.

«Πιστεύω ότι κάτι μπορεί να γίνει, αν και ο αγώνας αυτός είναι δύσκολος. Ελπίζουμε ότι η υπόθεση θα πάει καλά, καθώς η ελληνική παρουσία στο δικαστήριο ήταν απρόσμενα καλή και γι' αυτό ευχαριστούμε τον κ. Περάκη» τόνισε ο κ. Σφουντούρης.

Η ελληνική παρέμβαση, έγινε με απόφαση που έλαβε το υπουργικό συμβούλιο, μετά από εισήγηση του τότε υπουργού Δικαιοσύνης Χάρη Καστανίδη, όταν πριν από μερικούς μήνες ανακινήθηκε το ζήτημα με την κατάθεση της γερμανικής προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο.

Αύριο θα κάνει τη νομική παρέμβασή του στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για το θέμα της ετεροδικίας, ο δικηγόρος του ελληνικού δημοσίου, καθηγητής του Διεθνούς Δικαίου του Παντείου Πανεπιστημίου Στέλιος Περράκης, την οποία παρακολούθησαν και οι δήμαρχοι Διστόμου - Αράχωβας - Αντίκυρας Γιάννης Πατσαντάρας και Καλαβρύτων Γιώργος Λαζουράς.


Μην ψάχνετε το παράδοξο: Να παρεμβαίνει, μετά από πιέσεις, η Ελλάδα υπέρ τρίτου, της Ιταλίας, για σφαγή που αφορά δικό της χωριό.

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Παναγιώτης Λαφαζάνης έχει καταθέσει για το θέμα ερώτηση, σε μια προσπάθεια να καταλάβουμε τι ακριβώς σκέπτονται στην κυβέρνηση για την υπόθεση των πολεμικών αποζημιώσεων της Γερμανίας.



Το ΕΦΕΤΕΙΟ ΦΛΩΡΕΝΤΙΑΣ της Ιταλίας, στις 6/6/08 είχε αποφασίσει:

«Να αποδοθούν γερμανικές αποζημιώσεις στα θύματα του Διστόμου»

Την προσφυγή στα ιταλικά δικαστήρια είχαν κάνει οι συγγενείς των θυμάτων του Διστόμου, καθώς οι ελληνικές κυβερνήσεις αρνούνται την υλοποίηση αποφάσεων ελληνικών δικαστηρίων.

Αμεσα εκτελεστή, στην Ιταλία, είχε κηρύξει το Εφετείο της Φλωρεντίας, στο οποίο είχαν προσφύγει οι συγγενείς των θυμάτων της σφαγής του Διστόμου, για να διεκδικήσουν την υλοποίηση απόφασης για αποζημίωση των θυμάτων από το γερμανικό κράτος, την οποία είχαν λάβει τα ελληνικά δικαστήρια (Πρωτοδικείο Λιβαδειάς), αλλά οι ελληνικές κυβερνήσεις αρνούνται να πραγματοποιήσουν.

Υπενθυμίζεται ότι το 2002 κι ενώ τελεσιδίκησε η σχετική απόφαση, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με την άρνηση υπογραφής του τότε υπουργού Δικαιοσύνης, εμπόδισε να προχωρήσει η κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων του γερμανικού δημοσίου στη χώρα μας, στο όνομα της ετεροδικίας που επικαλείται η Γερμανία.

Ωστόσο, το Εφετείο Φλωρεντίας στο οποίο κατέφυγαν τα θύματα, κατόπιν αυτής της εξέλιξης, αποφάσισε, τελεσίδικα, ότι το γερμανικό κράτος οφείλει να τα αποζημιώσει, με απόφαση άμεσα εκτελεστή. Ετσι, το γερμανικό δημόσιο - που να σημειωθεί παραβρέθηκε με νομικούς του που υπέβαλαν σειρά ενστάσεων στο ιταλικό δικαστήριο - υποχρεώνεται να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις των συγγενών των θυμάτων του Διστόμου (είχαν οριστεί σε 28 εκατομμύρια ευρώ από το Πρωτοδικείο Λιβαδειάς). Σε περίπτωση που το αρνηθεί, τότε, μελετάται από την πλευρά των συγγενών των θυμάτων να προχωρήσουν σε κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων του γερμανικού κράτους στην Ιταλία, αφού δεν απαιτείται - όπως στην Ελλάδα - υπογραφή του υπουργού Δικαιοσύνης.

Στη Χάγη όμως, «το ζήτημα των αποζημιώσεων στα θύματα της ναζιστικής κατοχής είναι θέμα ετεροδικίας μεταξύ δύο κρατών και δε θα πρέπει να υπάρξει νομολογία φυσικών προσώπων κατά κρατών, γιατί τότε θα ανοίξει το «Κουτί της Πανδώρας» για όλους τους έως σήμερα πολέμους, ισχυρίστηκε χτες η νομική εκπρόσωπος της Γερμανίας στο Διεθνές Δικαστήριο, όπου έχει προσφύγει εναντίον της Ιταλίας, για απόφαση ιταλικού δικαστηρίου, το οποίο δικαιώνει προσφυγή Ελλήνων πολιτών, που ζητούν αποζημιώσεις για τη σφαγή 218 Ελλήνων το 1944 στο Δίστομο.

Την Δευτέρα, είχε αναπτύξει τις θέσεις του για την υπόθεση ο νομικός εκπρόσωπος της Ιταλίας.

Η δίκη αναμένεται να ολοκληρωθεί την Παρασκευή και η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης θα βγει το Νοέμβρη. Νωρίτερα χτες το πρωί, Γερμανοί νομικοί και Ελληνες θύματα και απόγονοι της θηριωδίας, πραγματοποίησαν συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, ζητώντας από τη γερμανική κυβέρνηση να καταβάλει τις αποζημιώσεις στα θύματα και στους συγγενείς τους από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.



Το ιστορικό της υπόθεσης (από τον ΡIZOΣΠΑΣΤΗ)

Πίσω από τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες κρύβεται ότι:

1) Η κυβέρνηση εγείρει αποσπασματικά μόνο το θέμα των αποζημιώσεων για τις θηριωδίες των ναζιστικών στρατευμάτων στο Δίστομο και «θάβει» συνειδητά το ζήτημα της επιστροφής του κατοχικού δανείου, τα ποσά που προκύπτουν από τη Διεθνή Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων (1946), την επιστροφή των αρχαιολογικών θησαυρών κλπ. (αποζημιώσεις συνολικού ύψους 164 δισ. ευρώ χωρίς τους τόκους).

2) Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ήταν αυτή που το 2002 - με υπουργό Εξωτερικών το σημερινό πρωθυπουργό - απαγόρευσε με απόφαση του τότε υπουργού Δικαιοσύνης Μ. Σταθόπουλου την κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων του γερμανικού δημοσίου που βρίσκονται στην Ελλάδα. Αυτή η κυβερνητική επιλογή, «πάγωνε» την απόφαση του Πρωτοδικείου Λιβαδειάς (137/1997), το οποίο, μετά από προσφυγή των Διστομιτών, υποχρέωνε το γερμανικό δημόσιο να καταβάλει αποζημιώσεις στους συγγενείς των θυμάτων. Πάγωνε επίσης την απόφαση του Αρείου Πάγου (11/2000), με την οποία απορρίπτονταν οι γερμανικές αιτιάσεις περί ετεροδικίας, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, και κατέστη αμετάκλητη η απόφαση του Πρωτοδικείου Λιβαδειάς, σύμφωνα με την οποία επιβαλλόταν η δήμευση περιουσίας του γερμανικού δημοσίου στην Ελλάδα. Μετά το μπλοκάρισμα από την τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, οι κάτοικοι του Διστόμου αναγκάστηκαν τελικά να προσφύγουν στα ιταλικά δικαστήρια, διεκδικώντας τις αποζημιώσεις! Τα ιταλικά δικαστήρια στη Φλωρεντία τους δικαίωσαν. Στη συνέχεια, η Ιταλία και η Γερμανία συμφώνησαν στις 18 Νοέμβρη του 2008 να παραπέμψουν την ανακύψασα μεταξύ τους διαφορά στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Με βάση αυτή τη συμφωνία, η Γερμανία υπέβαλε στις 22 Δεκέμβρη 2008 αίτηση στο δικαστήριο, με την οποία ζητούσε να αναγνωριστεί ότι η Ιταλία δε σεβάστηκε το προνόμιο δικαιοδοτικής ασυλίας της αιτούσας (καθεστώς ετεροδικίας). Ο πρωθυπουργός, που σήμερα επιδίδεται σε ανέξοδες κορόνες και καταθέτει αίτημα για να παραστεί η κυβέρνηση στο Δικαστήριο της Χάγης, θα μπορούσε πολύ απλά να υλοποιήσει τις αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων και να προχωρήσει η κατάσχεση των γερμανικών ακινήτων που βρίσκονται στην Ελλάδα, παράλληλα με την ανάδειξη συνολικά του όλου θέματος των αποζημιώσεων.

3) Το 2002 υπήρξε απόφαση του Ανώτατου Ειδικού Δικαστηρίου, σύμφωνα με την οποία τα ελληνικά δικαστήρια είναι αναρμόδια να δικάσουν το γερμανικό δημόσιο, με το αιτιολογικό ότι οι αποζημιώσεις είναι θέμα διακρατικών υποθέσεων. Επικαλούμενες αυτήν τη δικαστική απόφαση, οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ ήταν αυτές που ανέχονταν το καθεστώς της «ετεροδικίας», το οποίο απαιτούσε η Γερμανία, καθιστώντας επί της ουσίας αναρμόδια τα ελληνικά δικαστήρια να δικάσουν προσφυγές που αφορούν στο γερμανικό δημόσιο.


«Δεν κατανοούμε τις απαιτήσεις»!

«Δεν κατανοούμε» τις απαιτήσεις της Ελλάδας περί καταβολής αποζημιώσεων, είχε δηλώσει ο γερμανός υπουργός Εξωτερικών Γκουίντο Βεστερβέλε, αξιοποιώντας το ευνοϊκό καθεστώς που έχουν εξασφαλίσει οι γερμανικές κυβερνήσεις από τη στάση των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Η γερμανική κυβέρνηση επιμένει στη θέση ότι όλες οι διεκδικήσεις έχουν παραγραφεί.



ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ


Ο Ελληνικός Λαός,αναμένει από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, την ιστορική του απόφαση κατά την οποία το Διεθνές Δίκαιο ισχύει για όλα τα κράτη, μικρά και μεγάλα και συνεπώς η Γερμανία κατά παράβαση βασικών διατάξεων του αρνείται επί εξήντα έξι χρόνια από τη λήξη του Β’ παγκοσμίου πολέμου, να πληρώσει στην Ελλάδα τις οφειλές της:

α) Το ποσό των 7.100.000.000 δολλαρίων ΗΠΑ, που της επεδίκασε η Διεθνής Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων (1946) για την αποκατάσταση των ζημιών που προκάλεσαν τα Γερμανικά στρατεύματα κατοχής στην οικονομική υποδομή της χώρας.

β) Το αναγκαστικό δάνειο των 3.500.000.000 δολλαρίων ΗΠΑ που εισέπραξε η Γερμανία κατά τα έτη 1942-43.

γ) Την επιστροφή των αρχαιολογικών θησαυρών που αφαίρεσε η Γερμανία από Μουσεία και Αρχαιολογικούς χώρους.

δ) Τις αποζημιώσεις προς τα θύματα των εγκλημάτων του Γερμανικού στρατού κατοχής, σε βάρος αμάχων Ελλήνων πολιτών.

Επίσης ο Ελληνικός Λαός, αναμένει από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, να επιβεβαιώσει την ισχύ της αρχής του Ευρωπαικού Δικαίου, οτι οι αποφάσεις των δικαστηρίων μιας χώρας της Ευρωπαικής Ένωσης, εκτελούνται και στο έδαφος όλων των χωρών της.

Αθήνα 10 Σεπτεμβρίου 2011

Για το Εθνικό Συμβούλιο

Ο Πρόεδρος               Ο Γενικός Γραμματέας                Ο Γραμματέας της Συντονιστικής Επιτροπής

Μανώλης Γλέζος          Βαγγέλης Μαχαίρας                           Στέφανος Ληναίος



ΔΗΛΩΣΗ ΜΑΝΩΛΗ ΓΛΕΖΟΥ

Αυτές τις μέρες διεξάγεται η δίκη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για τα θύματα του Ναζισμού και τις Γερμανικές αποζημιώσεις.
Η δικαίωση των Ελλήνων θυμάτων του Ναζισμού μέσω των Ιταλικών δικαστηρίων, έχει οδηγήσει την υπόθεση στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, στο οποίο προσέφυγε η Γερμανία για να ακυρώσει τις αποζημιώσεις και το οποίο ξεκίνησε τη σχετική δικαστική διαδικασία τη Δευτέρα 12/09.
Την ίδια ώρα, ήρθε και πάλι στην επικαιρότητα το μέγα θέμα του ανεξόφλητου αναγκαστικού Κατοχικού Δανείου της χώρας μας προς τη Γερμανία και των γερμανικών επανορθώσεων για τις κατοχικές καταστροφές στη χώρα μας, αφού η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα η οποία δεν έχει λάβει ως αποζημίωση ούτε ένα ευρώ.
Η μέχρι τώρα παθητική, δυστυχώς, στάση όλων των ελληνικών κυβερνήσεων, στο μέγιστο αυτό Εθνικό θέμα, ήρθε η ώρα να γίνει ενεργητική.
Είναι απόλυτη ανάγκη, από σήμερα,οι Υπουργοί Δικαιοσύνης, Εξωτερικών και Οικονομικών,τουλάχιστον,να παρακολουθήσουν αυτή την πολυσήμαντη για τα εθνικά μας συμφέροντα δίκη στη Χάγη.
Η παρουσία τους δεν θα είναι τιμή μόνο,για τα θύματα του Ναζισμού, αλλά, επι τέλους θα καταδείξει στους Δικαστές της Χάγης και στην παγκόσμια κοινή γνώμη, την αποφαστικότητα της Ελληνικής Πολιτείας να στηρίξει δυναμικά τις διεκδικήσεις των συγγενών των ελλήνων θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας για ηθική και υλική αποζημίωση.
Αυτή η δίκη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης,στις σημερινές συνθήκες, έχει τεράστια σημασία για το παρόν και το μέλλον της Πατρίδας μας.

Πολιτικό καθήκον κάθε κυβέρνησης η προστασία της ευημερίας των πολιτών της

του Ρούσου Βρανά



Είναι δύσκολο να πείσει κανείς έναν λαό πως τον σκοτώνει για το καλό του, έλεγε η αμερικανίδα αρθρογράφος Μόλι Αϊβινς. Αναφερόταν στην πολιτική του προέδρου Μπους, αλλά αυτό ακριβώς επιχειρούν να κάνουν σήμερα τα αφεντικά της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Στην Ισλανδία δεν το πέτυχαν. Και στις περιφερειακές χώρες της ευρωζώνης συναντούν ισχυρές λαϊκές αντιδράσεις.

Η «κρίση χρέους» αυτών των χωρών, όπως την έχουν ονομάσει, δίνει στους δανειστές τους μια μοναδική ευκαιρία να αποκτήσουν αναίμακτα αμύθητα κέρδη, που σε άλλες εποχές θα τα αποκτούσαν μόνο ύστερα από φονικούς πολέμους. Εχοντας στο πλευρό τους τους σχεδιαστές της ευρωπαϊκής πολιτικής, απαιτούν την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας, των εθνικών γαιών και των δημόσιων υπηρεσιών εν είδει φόρου υποτέλειας. Το παράδοξο είναι όμως πως, όπως επισημαίνει ο οικονομολόγος Μάικλ Χάντσον, όσο πιο πιεστικά επιβάλλουν οι δανειστές αυτές τις απαιτήσεις τους στις χώρες τόσο περισσότερα διακινδυνεύουν να χάσουν. Φυσικά, κάποια ειδικά συμφέροντα πάντα βγαίνουν κερδισμένα από τις παραδοξότητες του συστήματος. Οι αγορές έχουν ήδη προεξοφλήσει το ενδεχόμενο να χρεοκοπήσει κάποια από τις χώρες της ευρωζώνης. Το μόνο ερώτημα είναι πότε. Μέχρι τότε, οι τράπεζες απλώς κερδίζουν χρόνο μεταβιβάζοντας τις ζημιές τους στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, την Ευρωπαϊκή Ενωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Η μόνη νομική βάση, όμως, που διαθέτουν αυτές οι τράπεζες για τις διεκδικήσεις τους είναι η αποδοχή τους από τους λαούς των χρεωμένων χωρών. Αλλιώς, η επιβολή χρεών επί χρεών ισοδυναμεί με εχθρική ενέργεια, λέει ο Μάικλ Χάντσον.

Μια χώρα έχει το δικαίωμα να υπερασπιστεί την εθνική οικονομία της από τέτοιες επιθετικές πράξεις. Και ο λαός της έχει το δικαίωμα να απαιτήσει τη διαγραφή του επαχθούς χρέους της. Μια τέτοια διαγραφή είχε γίνει κατόπιν πρωτοβουλίας των συμμαχικών δυνάμεων στην ηττημένη Γερμανία, με τη νομισματική μεταρρύθμιση του 1947. Η γερμανική οικονομία απαλλάχτηκε από τα χρέη της και πάνω σε αυτή τη βάση οικοδομήθηκε το κατοπινό γερμανικό οικονομικό θαύμα. Κάθε κυβέρνηση έχει το δικαίωμα και το πολιτικό καθήκον να προστατεύει την ευημερία των πολιτών της χώρας της, να διατηρεί την ακεραιότητα της εθνικής περιουσίας και να κάνει όλα όσα είναι απαραίτητα ώστε οι πολίτες της να μη γίνουν υπόδουλοι της ολιγαρχίας του χρήματος. Και αυτό δεν είναι ένα κομμουνιστικό ή αναρχικό αίτημα, αλλά ένα κεκτημένο της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας από το 1789, που σήμερα καταστρατηγείται από νεοφεουδαλικά οικονομικά συμφέροντα και από νεοαπολυταρχικές κυβερνήσεις.

Με το στανιό, χωρίς τη ρητώς εκφρασμένη βούλησή του, κανείς λαός δεν μπορεί να εξαναγκάζεται σε ανώφελες θυσίες προκειμένου να γίνει φόρου υποτελής για την αποπληρωμή χρεών που δεν αναγνωρίζει ως δικά του. Ή, για να το πούμε λιγότερο κομψά, όπως έγραφε το πανό ενός από τους αγανακτισμένους της Βαρκελώνης, «Δεν μπορώ πια να σφίγγω το ζωνάρι και ταυτόχρονα να κατεβάζω το παντελόνι».

 
από το styx.gr

ΤΟ ΜΠΛΑΚ ΑΟΥΤ ΣΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Του Κώστα Μπετεινάκη

Έχω μια μικρή υπόνοια, πως οι κομματικά υπάκουοι «αριστεροί» της ΠΟΕΣΥ, θα μαζέψουν -έστω την ύστατη στιγμή- την απεργία που έχουν κηρύξει, παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις της ΓΕΣΕΕ, «τα Μέσα να καλύπτουν τις κινητοποιήσεις». Δεν καταλαβαίνουν ότι άλλο είναι ο κόσμος πανελλαδικά να παρακολουθήσει από κοντά «ζωντανά» μια από τις μεγαλύτερες, όπως αναμένεται διαδηλώσεις διαμαρτυρίας για τα αντιλαϊκά μέτρα, κι άλλο να περιχαρακώσει το ΠΑΜΕ στη χωριστή συγκέντρωση τα μέλη του, κι ο ΣΥΡΙΖΑ -όσα δεν αγανακτούν στο Σύνταγμα- τα δικά του. (Επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν το πρώτο κόμμα που προσπάθησε να χαϊδέψει τους αγανακτησμένους του Συντάγματος).

Αφού λοιπόν οι «αριστεροί» της ΕΣΗΕΑ δεν κατόρθωσαν να σύρουν τον κλάδο σε παράνομη απεργία –μια και δεν έχουν κατορθώσει να τα βρουν μεταξύ τους να κάνουν προεδρείο- έβαλαν να τραβήξει το κάρο η ΠΟΕΣΥ –χωρίς να προηγηθεί προσυνεννόηση με τις άλλες ενώσεις.



Έχουν άραγε σκεφτεί οι στενόμυαλοι συνδικαλιστές της απεργιακής μονομανίας, ποιον πραγματικά ευνοεί το μπλακ άουτ στην ενημέρωση;

Αλλά οι εξελίξεις τους έχουν ήδη ξεπεράσει. Η ξαφνική συνάντηση που προγραμματίστηκε από το πρωθυπουργικό γραφείο για συνάντηση με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, δημιουργεί και νέο δημοσιογραφικό ενδιαφέρον που, όσοι προκήρυξαν την απεργία, θα φανεί ότι προσπαθούν να πνίξουν. Όπως και τις πολιτικές εξελίξεις που έχει προκαλέσει η ανεξαρτητοποίηση του Γιώργου Λιάνη και η επιστολή –καταπέλτης για το Μνημόνιο-2 και το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης που έστειλε στον πρωθυπουργό. Καθώς και οι μασημένες δηλώσεις του επίσης βουλευτή του ΠαΣοΚ Κοζάνης, Αθανασιάδη.

Η παράταξη ΚΕΔ στην ΕΣΗΕΑ, είχε για σύνθημα «όχι στις τυφλές απεργίες». Το σύνθημα αυτό είναι τόσο επίκαιρο σήμερα. Αλλά όπως φαίνεται, εκείνο που λείπει από τον κλάδο –ναι συνάδελφοι, εσείς εκλέξατε τους πολιτικά υπάκουους και διστακτικούς- είναι ηγεσία με προνοητικότητα, αποφασιστικότητα, και να υπηρετεί τα γενικότερα συμφέροντα των δημοσιογράφων, και όχι τα στενά κομματικά.

Η θέση της ΚΕΔ, της Δημοσιογραφικής Μεταρρύθμισης και άλλων μελών του νεοεκλεγέντος συμβουλίου είναι πως δεν μπορεί να απεργεί η Eνημέρωση όταν τρέχουν γεγονότα και σε καμμία περίπτωση δεν μπορούν να συμμετέχουν δημοσιογράφοι σε γενικές απεργίες, επειδή με τον τρόπο αυτό δεν προβάλλονται τα συλλαλητήρια.

Αργά το βράδυ ο πλειοψηφών σύμβουλος του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ Δ. Τσαλαπάτης μετέφερε τους προβληματισμούς αυτούς, αλλά και τα αγωνιώδη ερωτήματα πολιτικών συντακτών και άλλων συναδέλφων, στον πρόεδρο της ΠΟΕΣΥ. Εκείνος όμως, επικαλείται την άρνηση των τεχνικών ραδιοφώνου και τηλεόρασης καθώς και της Ομοσπονδίας της ΕΡΤ ΠΟΣΠΕΡΤ που δεν συμφωνούσαν να αρθεί η απεργία. Για τις εφημερίδες, ουδέν ανέφερε…

Ο θαυμαστός νέος κόσμος με τα νέα κράτη -προτεκτοράτα

Το μεγαλύτερο μέρος του περασμένου αιώνα, η κυρίαρχη προπαγάνδα προσπαθούσε να μας πείσει ότι ο μέγιστος εχθρός μας ήταν ο κομμουνισμός. Μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, ήρθε η σειρά της διάλυσης των ισχυρότερων κρατών του ανατολικού μπλοκ. Η κραταιά κάποτε ΕΣΣΔ διαλύθηκε με την δημιουργία 15 νέων κρατών. Η Γιουγκοσλαβία υποχρεώθηκε από την βίαιη ξένη επέμβαση (ΝΑΤΟ) να διαλυθεί δημιουργώντας ταυτόχρονα σχέσεις μίσους ανάμεσα στους συντελεστές της άλλοτε ανεξάρτητης γιουγκοσλαβικής ομοσπονδίας. Πλην Σλοβενίας και πΓΔΜ, που με ισχυρούς προστάτες γλίτωσαν τη δίνη του εμφυλίου πολέμου. Η Τσεχοσλοβακία, κατόρθωσε να κοπεί στα δύο ειρηνικά. Όλα αυτά μας κάνουν να σκεφτόμαστε ποιος έχει σειρά;

Επειδή, κατόπιν με την πρόφαση ότι βρέθηκε ο νέος εχθρός, η τρομοκρατία -που επικεντρώθηκε στην «τρομοκρατία των ισλαμιστών εξτρεμιστών»… τριχοτομήθηκε η κρατική οντότητα του Ιράκ με επικυρίαρχους πάντα τους Αμερικανούς, και το Αφγανιστάν.

Ύστερα ήρθε η σειρά της Λιβύης. Εκεί δημιουργήθηκε το κράτος της Βεγγάζης, που ήδη αναγνωρίστηκε από τη Γερμανία. Και το ΝΑΤΟ κάνει έναν ακόμα πόλεμο εναντίον ενός ανυπάκουου ηγέτη…

Η οικονομική τρομοκρατία

Μετά τον πόλεμο εναντίον της «ισλαμικής τρομοκρατίας», βρεθήκαμε σε νέα εμπόλεμη κατάσταση μέσα σε ατμόσφαιρα οικονομικής τρομοκρατίας.

Ο οικονομικός πόλεμος Ευρώπης –Αμερικής, έχει για την ώρα νικητές τύπου Γκόλντμαν Ζακς και τους περιβόητους «οίκους αξιολόγησης». Επειδή για την ώρα ουδείς αναφέρεται στην επαπειλούμενη κατάρρευση της αμερικανικής οικονομίας, που παραπαίει εδώ και χρόνια, μετά την ΕΝΡΟΝ κλπ.

Μετά την παραδοχή του ΓΑΠ του ελάχιστου, ότι «έχει χαθεί μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας», το οικονομικό επιτελείο του με πρωταγωνιστή τον απερίγραπτο Παπακωνσταντίνου, προωθεί την ολοκληρωτική υποταγή μας στο ελεγχόμενο από εβραϊκό λόμπι τραπεζικό σύστημα, με το ξεπούλημα όσης εθνικής περιουσίας έχει μείνει σε κρατικό έλεγχο.

Ουδείς μας λέει όμως, τι θα απογίνει μετά το ξεπούλημα των κερδοφόρων επιχειρήσεων, σε ξένα χέρια; Πόσα θα πρέπει να πληρώσουν οι συνήθεις ύποπτοι - μικρομεσαίοι, μισθωτοί και χαμηλοσυνταξιούχοι; Επειδή αφού δεν πειράζουν το ντόπιο κεφάλαιο, θα ενοχλήσουν τους ξένους «επενδυτές»… Έχει υπολογίσει κάποιος πόση είναι η υποτιμημένη αξία των εισηγμένων στο χρηματιστήριο εθνικών επιχειρήσεων, μετά το ηθελημένο κατρακύλισμα των χρεογράφων;

Κι ο λαός ΠΑΡΑΖΑΛΙΣΜΈΝΟΣ επί σχεδόν δύο χρόνια, από οικονομικά μεγέθη, Σι Ντι Ες, κι άλλες αρλούμπες της εικονικής τραπεζικής πραγματικότητας, που προβάλλονται από τα ΜΕΣΑ ΜΑΖΙΚΗΣ ΑΠΟΒΛΑΚΩΣΗΣ, έχοντας χάσει την εμπιστοσύνη του στο πολιτικό σύστημα και στους αρτηριοσκληρωτικούς κομματικούς μηχανισμούς περιμένει κάποια σανίδα σωτηρίας. Ελπίζουμε όχι κάποιον αυτόκλητο σωτήρα.

Και ελπίζω να μην μας ξεκινήσουν πόλεμο εναντίον των εξωγήινων...


Από το www.styx.gr

Ο Μίκης στην «απαγορευμένη» Πλατεία Αριστοτέλους!!!

Ολόκληρη η ομιλία του Μίκη Θεοδωράκη στην πλατεία Αριστοτέλους




Λαέ της Θεσσαλονίκης!


Πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες, οδηγοί της ελπίδας τα νιάτα της Ελλάδας, που ξεχύθηκαν στις πλατείες από το Σύνταγμα ως τον Λευκό Πύργο φωνάζοντας ΟΧΙ στο Μνημόνιο, Έξω η Τρόικα, Κάτω η Κυβέρνηση της μειοδοσίας και του ξεπουλήματος.


Και μετά ήρθε η ώρα του Λαού. Πρώτα στα Προπύλαια στην Αθήνα με τους 50.000 Αθηναίους και τώρα στην Πλατεία Αριστοτέλους, στην λαομάνα Θεσσαλονίκη. Έτσι κι εμείς, όπως ως τώρα φωνάζαμε «ΟΧΙ στο Μνημόνιο», ας βροντοφωνάξουμε σήμερα «ΟΧΙ και στο Νέο Μνημόνιο», που θα βάλει το μαχαίρι ακόμα πιο βαθειά στις σάρκες του Λαού και που αυτή τη στιγμή φέρνει το σχετικό νομοσχέδιο στη Βουλή η Κυβέρνηση για να ψηφιστεί.

Γι’ αυτό το λόγο κι εμείς διαλέξαμε αυτό το ιστορικό μετερίζι, τη Θεσσαλονίκη των αγώνων, για να στείλουμε στην Αθήνα ένα ηχηρό μήνυμα: Έλληνες Βουλευτές, Αρνηθείτε να πείτε ΝΑΙ σ’ αυτό το νέο έγκλημα σε βάρος του Λαού και της Πατρίδας.

Από το καλοκαίρι του 2009 και όλο το 2010 έως σήμερα, βιώνουμε στην πλάτη μας τα αποτελέσματα της τελικής φάσης με την οικονομική και κοινωνική μας εξαθλίωση, που εκπορεύεται από τα διεθνή κέντρα οικονομικής και πολιτικής εξουσίας που στοχεύουν στην παγίωση της παγκοσμιοποίησης.

Προηγήθηκε το χτύπημα του νεοελληνικού πολιτισμού με την εξάλειψη από την εθνική σκηνή των επιτευγμάτων της δεκαετίας του ΄60, με την άνθιση της Τέχνης, της Ποίησης και της Μουσικής και την αντικατάστασή τους με τα σκουπίδια της διεθνούς και της ντόπιας υποκουλτούρας.

Το χτύπημα συνεχίστηκε και συνεχίζεται μέχρι σήμερα με την προσπάθεια να διαγραφεί η ιστορική και πολιτιστική μας κληρονομιά, η εθνική μας ταυτότητα, ακόμα και η γλώσσα μας η ελληνική. Μήπως πριν λίγα χρόνια ένας εν ενεργεία υπουργός δεν πρότεινε να αντικατασταθεί η ελληνική γλώσσα με την αγγλική; Μήπως δεν επιχειρήθηκε με το βιβλία της ΣΤ΄ Δημοτικού να ξεκινήσει αυτή η διαστρέβλωση από τις νέες γενιές; Μήπως δεν είδαμε προχτές στο ΣΚΑΪ να κακοποιείται η Μνήμη του 1821; Μήπως δεν είδαμε τη σημερινή Κυβέρνηση να αλλάζει τους τίτλους των Υπουργείων, μόνο και μόνο για να φύγουν οι λέξεις «Έθνος», «Μακεδονία» και «Αιγαίο»;

Στις ίδιες αιτίες οφείλεται και η πολιτική του ενδοτισμού που εφαρμόζεται σήμερα. Λ.χ. το Σχέδιο Ανάν εξακολουθεί να αποτελεί απειλή για την Κύπρο. Δεν είναι μήπως ο υπουργός των εξωτερικών ένας από τους συντάκτες του Σχεδίου; Γνωρίζετε μήπως ότι το Μνημόνιο το συνέταξε το αγγλικό γραφείο που είχε συντάξει και το Σχέδιο Ανάν; Το ίδιο φαρμακερό φίδι.

Σε σχέση με το Αιγαίο, δεν έχει μήπως παραχωρηθεί ο εναέριος έλεγχος του Ανατολικού Αιγαίου στους Τούρκους; Ενώ απαγορεύεται στην πολεμική μας αεροπορία να πλησιάσει πέρα από 2 μίλια τα ελληνικά νησιά; Όμως οι παραχωρήσεις προς την Τουρκία δεν έχουν τέλος. Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που δεν προχώρησε στη δημιουργία της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) έπειτα από απαίτηση των Τούρκων και των Αμερικανών.

Ενώ οι εθνικιστικοί κύκλοι της Τουρκίας και της Μειονότητας πανηγυρίζουν ανεμίζοντας τις σημαίες της Δυτικής Τουρκικής Θράκης, η Κυβέρνηση δεν κάνει τίποτα για να εμποδίσει την προκλητική προπαγάνδα του Τουρκικού Προξενείου στην Κομοτηνή. Μήπως δεν είμαι εγώ πρώτος που στα 1985 πήρα την πρωτοβουλία για τη δημιουργία Επιτροπής Ελληνοτουρκικής Φιλίας; Κι από το 1974 αγωνίζομαι για τα δικαιώματα της Μουσουλμανικής και της Πομακικής Μειονότητας. Όμως άλλο το ένα κι άλλο το άλλο. Όταν η Τουρκία δεν σέβεται την εδαφική μας ακεραιότητα, είμαστε υποχρεωμένοι να υπερασπίσουμε τα δικαιώματα της πατρίδας μας. Και όχι να υποχρεώνουμε τους Πομάκους να μιλούν Τούρκικα, όπως κάνει σήμερα το Υπουργείο Παιδείας και να κάνουμε τα στραβά μάτια όταν η μουσουλμανική μειονότητα ξεχνά ότι αποτελεί τμήμα της ελληνικής επικράτειας και προβαίνει σε απαράδεκτα εθνικιστικά ξεσπάσματα. Ενώ ταυτόχρονα ελλοχεύει ο κίνδυνος για ένα αναπόσπαστο τμήμα της Ελληνικής Επικράτειας, όπως είναι η Θράκη.

Την ίδια ενδοτικότητα βλέπουμε να τηρεί η Κυβέρνηση απέναντι στις συνεχιζόμενες προκλήσεις των εθνικιστικών κύκλων των Σκοπίων και της Αλβανίας. Με τελευταία ενέργεια τον αφοπλισμό των εθνοφυλάκων στα Βόρεια σύνορα. Φυσικά δεν θα μας απασχολούν οι λεονταρισμοί των μεν που ζητούν την Ήπειρο από τα σύνορα ως την Πρέβεζα και των δε που ζητούν την Δυτική και Κεντρική Μακεδονία ως τον Όλυμπο και που θεωρούν την Θεσσαλονίκη ως πρωτεύουσα της Σκοπιανής Μακεδονίας, που όπως λένε, «σήμερα … στενάζει υπό ελληνική κατοχή»! Όμως πίσω απ’ αυτά τα δύο κράτη γνωρίζουμε ότι βρίσκονται οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ και είναι αυτοί που εμψυχώνουν και βοηθούν τους εθνικιστικούς κύκλους. Είναι οι ίδιοι που διαλύσανε τη Γιουγκοσλαυία και διαμελίσανε τη Σερβία δημιουργώντας το Αλβανικό Κόσοβο. Γιατί η πολιτική τους αποβλέπει στη σαλαμοποίηση των Βαλκανίων και κάτω απ’ αυτό το πρίσμα οφείλουμε να ανησυχούμε και να παίρνουμε μέτρα που να ενισχύουν την εθνική μας ασφάλεια και όχι να ενισχύουμε με τη στάση μας -όπως κάνουν σήμερα- τα σχέδια των ακραίων Αλβανών, Σκοπιανών και Τούρκων και να κάνουμε πως δεν γνωρίζουμε τον ανθελληνικό ρόλο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, που συστηματικά ενισχύουν τους εχθρούς μας. Στην Κύπρο, στο Αιγαίο, στη Θράκη, στην Βόρειο Ελλάδα. ΓΙ’ αυτό κι εμείς λέμε ότι χρειαζόμαστε ένα νέο αμυντικό δόγμα, εντελώς δικό μας, μιας και οι σύμμαχοί μας έχουν προ πολλού συμμαχήσει με τους χειρότερους εχθρούς μας.

Κι αφού αυτή η επίθεση εξακολουθεί να μας χτυπά τον πολιτισμό, την ιστορία, τα εθνικά μας δικαιώματα και να απειλεί την εθνική μας ασφάλεια, πέρασε τώρα στο τελευταίο της στάδιο, που αποβλέπει στη συντριβή του κοινωνικού μας ιστού και στη μεταβολή μας σε χώρα ανέργων και εξαθλιωμένων, ώστε να μην είναι ικανή να προβάλει αντίσταση στην εισβολή των ξένων αρπαχτικών οικονομικών κύκλων, με στόχο την ολοκληρωμένη λεηλασία του πλούτου της χώρας μας. Χωρίς να εξαιρούνται τα μνημεία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Όσο και να φαίνεται απίθανο, οι Έλληνες που υπογράψανε τη δανειοληπτική Σύμβαση, παραδώσανε συνειδητά μαζί με τον υπόλοιπο πλούτο και τα αρχαία μας Μνημεία.

Πριν λίγες μέρες, ο Πρόεδρος της Ευρώπης Άγγλος ευγενής κ. Ρομπεϊ, δήλωνε στην τηλεόραση «Συνεδριάσαμε κεκλεισμένων των θυρών και αποφασίσαμε σχετικά με την υποθήκευση της Ελλάδας. Οι αποφάσεις μας προς το παρόν είναι μυστικές».

Αγαπητοί φίλοι,

Πιθανώς να έχω αλτσχάιμερ -όπως ισχυρίζονται μερικοί- και γι’ αυτό ίσως νοιώθω την ανάγκη να πάρω τη μαγκούρα μου και να πάω εκεί, στη φωλιά του λύκου, που συνεδριάζουν τα νέα μας αφεντικά, για να τους δείξω ποιοι είναι οι αληθινοί Έλληνες…

Αν νομίζουν ότι οι Έλληνες μοιάζουν μ’ αυτούς που φορούν γραβάτα και που οι δικοί μας τους αγκαλιάζουν λέγοντας από μέσα τους «Σφάξε με Αγά μου ν’ αγιάσω», κάνουν λάθος.

Έχω πει κι άλλη φορά, ότι ο Έλληνας, καθώς είναι πολυμήχανος, όταν δέχεται επίθεση από κάποια ισχυρότερη δύναμη, υποχωρεί, υποχωρεί, υποχωρεί για να κερδίσει χρόνο. Όταν όμως φτάσει στον τοίχο και καταλάβει ότι τελειώνουν τα ψέματα, τότε γίνεται είτε ήρωας είτε ραγιάς. Σ’ αυτή τη φάση βρισκόμαστε σήμερα. Δεν έχουμε φτάσει ακριβώς στον τοίχο αλλά κοντεύουμε. Και όσο πλησιάζουμε, τόσο περισσότερο θα ξεχωρίζουν οι ραγιάδες από τους Έλληνες. Γιατί να μην ξεχνάμε ότι τον καιρό του Αλβανικού πολέμου και της Εθνικής Αντίστασης, ο Ουίνστον Τσώρτσιλ είπε στο αγγλικό κοινοβούλιο «Ως τώρα λέγαμε ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες. Από δω και πέρα θα λέμε ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες».

Ας γυρίσουμε όμως στην σκληρή πραγματικότητα:

Στις εκλογές του Οκτώβρη του 2009 η Ελλάδα ήταν άρρωστη. Τότε εμφανίστηκε ο Γιώργος Παπανδρέου επί κεφαλής του ΠΑΣΟΚ και για να πάρει τις εκλογές, μας είπε ότι υπάρχουν λεφτά και ότι θα κάνει την Ελλάδα μια Δανία του Νότου. Ο Λαός του έδωσε 11 μονάδες πάνω από τη Ν.Δ. Όμως από τη στιγμή που έγινε Πρωθυπουργός, εγκατέλειψε τον άρρωστο στην τύχη του έχοντας ήδη συμφωνήσει κρυφά με τον Στρος Καν για το ΔΝΤ. Όμως για να μας οδηγήσει στο ΔΝΤ και στην Τρόικα, έπρεπε πρώτα να φτάσουν τα επιτόκια δανεισμού τόσο ψηλά, ώστε να μην μπορούμε πια να δανειστούμε με τους συνήθεις όρους όπως κάναμε ως τότε. Φρόντισε λοιπόν, με τις δηλώσεις τις δικές του, του Παπακωνσταντίνου και του Προβόπουλου, να τρομάξει τις διεθνείς αγορές γνωρίζοντας πως θα σπεύσουν να ανεβάσουν τα επιτόκια , ώστε να οδηγηθούμε σε οικονομική ασφυξία και έχοντας συμφωνήσει, όπως είπα, με το ΔΝΤ, να μπορεί να βάλει στον ελληνικό λαό το εκβιαστικό δίλημμα: Από τη μια μεριά ο θάνατος από οικονομική ασφυξία. Από την άλλη η ζωή με τη μάσκα του οξυγόνου του αμερικανικού ΔΝΤ. Ποιο όμως είναι αυτό το ΔΝΤ; Είναι μια συνηθισμένη Τράπεζα; ΟΧΙ! Αν οι ΗΠΑ έχουν ένα χαλύβδινο βραχίονα, την Πολεμική Μηχανή, ο άλλος, ο οικονομικός βραχίονας, είναι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Άρα να μας βάλει ουσιαστικά κάτω από τον απόλυτο έλεγχο των ΗΠΑ και της Ευρώπης των Τραπεζών.

Μπορούσε η Κυβέρνηση να συνεχίσει άνετα να δανείζεται με το συνηθισμένο επιτόκιο που πλήρωναν όλες οι Κυβερνήσεις, του Καραμανλή, του Ανδρέα, του Μητσοτάκη, του Σημίτη και του νέου Καραμανλή. Άλλο αν φόρτωναν με τόκους τις μέλλουσες γενιές. Μήπως το ίδιο δεν κάνει και τώρα; Όμως μ’ αυτόν τον συνηθισμένο τρόπο η ζωή θα κυλούσε με τις ίδιες δυσκολίες, χωρίς να φτάσουμε στο δίλημμα «Τρόικα ή θάνατος»! Άλλοτε λέγαμε «Ελευθερία ή θάνατος». Φτάσαμε τώρα -ή μάλλον μας φτάσανε- στο κατάντημα να ταυτίζουμε την Ελευθερία με την ξένη εξάρτηση! Ο ταχυδακτυλουργός Γιώργος Παπανδρέου τα κατάφερε να αναποδογυρίσει όλες τις αξίες, δηλαδή να παρουσιάζει την Τρόικα ως Ελευθερία. Το Μνημόνιο ως Λύτρωση. Την ύφεση ως ανάπτυξη. Την απόγνωση ως ευτυχία. Την ανεργία ως κοινωνική επιτυχία. Την φτώχια ως πλούτο. Και την υποδούλωση ως απελευθέρωση. Και έτσι κατόρθωσε για ένα ολόκληρο χρόνο να μας εγχειρίζει χωρίς αναισθητικό!

Βρήκε όμως έδαφος πρόσφορο να μας προκαλεί χωρίς να βρίσκει ουσιαστική αντίσταση. Και έπρεπε να περάσει ένας χρόνος, για να βγουν τα παιδιά στις πλατείες και να μπορέσουμε κι εμείς με το … αλτσχάιμερ και τα παράλυτα πόδια, που μας είχαν ως τότε φιμωμένους, να μιλήσουμε πρόσωπο με πρόσωπο με τους συμπατριώτες μας, όπως είστε εσείς που επί τέλους σπάσατε το φράγμα της αδιαφορίας και τώρα ψάχνετε να ανακαλύψετε πού βρίσκεται η αλήθεια.

Δεν νομίζω ότι υπήρξε στο παρελθόν άλλη ιστορική περίοδος με τόσους πολλούς και ισχυρούς ραγιάδες, έτοιμους να πουλήσουν το λαό αντί πινακίου φακής. Για μια καρέκλα, για μια θέση, για ένα μισθό, για ένα αξίωμα. Για ένα παμφάγο «Εγώ», αδιάφορο μπροστά στον πόνο του λαού και στο ξεπούλημα της πατρίδας.

Και σας ρωτώ: Αφού το Μνημόνιο και η Δανειοληπτική Σύμβαση βρίσκονταν κατατεθειμένα από τον Μάιο του 2010 στη Βουλή, γιατί δεν βρέθηκε ούτε ένας Βουλευτής να κάνει γνωστούς όλους αυτούς τους άθλιους και καθαρά αντιλαϊκούς και αντεθνικούς όρους, με τους οποίους δεσμεύεται η ίδια η εθνική μας ακεραιότητα και θυσιάζονται οι εργατικές και κοινωνικές μας κατακτήσεις;

Ξέρετε πότε και πώς έγιναν γνωστοί οι όροι αυτών των δύο Συμβάσεων; Την πρώτη Δεκεμβρίου του 2010, από τον Καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου Γιώργο Κασιμάτη, με παρέμβασή του κατά τη διάρκεια της Ιδρυτικής Ομιλίας μου για την Κίνηση Ανεξάρτητων Πολιτών! Και από τότε ως σήμερα είναι ο Κασιμάτης, ο Μπέης και όλα τα μέλη της Κίνησής μας, που προσπαθώντας να σπάσουμε την ασφυκτική φίμωσή μας από όλες τις πλευρές, κατορθώσαμε τελικά να κάνουμε γνωστές σε όλο το λαό αυτές τις απαράδεκτες συμφωνίες, που φέρουν με ειδικό νόμο μία μόνο υπογραφή, ενός υπουργού και που αφού μας οδήγησαν στην καταστροφή και στα σημερινά αδιέξοδα, επιχειρούν τώρα με το νέο Μνημόνιο να ανοίξουν το δρόμο στις αρπαχτικές ορέξεις του κ. Ρουμπεϊ και των λοιπών συνεταίρων του, που όπως μας είπε, αποφάσισαν κρυφά να προχωρήσουν στην υποθήκευση όλου του πλούτου της χώρας, χερσαίου, ορυκτού, υποθαλάσσιου, τουριστικού και Μνημειακού. Όλη η Ελλάδα στο σφυρί.

Κι εμείς καθόμαστε εδώ και σκεφτόμαστε ακόμα τι θα κάνουμε. Κι αν εμείς είμαστε κοιμισμένοι, πού είναι, αλήθεια τα βράχια, οι πέτρες και τα κεραμίδια; Πού είναι ο Όλυμπος και ο Κίσαβος να ξεσηκωθούν και να βροντοφωνάξουν «Φτάνει πια»!

Δεν είναι η πρώτη φορά που μιλώ στη Θεσσαλονίκη. Πάντοτε όμως μετ’ εμποδίων. Κι άλλοτε μας παραμόνευε ο παρακρατικός, που σήμερα έχει αντικατασταθεί από τον κρατικοδίαιτο, που απειλεί και εκβιάζει πίσω από την ασφάλεια της ανωνυμίας. Πού είναι όμως σήμερα αυτή η συμμορία που ξεκινούσε από την Φρειδερίκη, για να φτάσει στο ρόπαλο του Γκοτζαμάνη, που σκότωσε τον Γρηγόρη Λαμπράκη; Πού είναι όλοι αυτοί; Στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας. Την ίδια τύχη θα έχουν και τα σημερινά θλιβερά κακέκτυπά τους. Η διαφορά είναι ότι όλες τις προηγούμενες φορές είχαμε όλοι μαζί, όλος ο λαός, όλη η νεολαία, έναν ορατό εχθρό. Ήμασταν όλοι μαζί και απέναντι ο εχθρός. Όμως σήμερα ο εχθρός κατάφερε να κάνει ένα μεγάλο μέρος του λαού εχθρό του εαυτού του. Δεν φτάνει λοιπόν να χτυπάμε τον εχθρό. Θα πρέπει να προσπαθήσουμε να διαφωτίσουμε το λαό να πάψει να είναι εχθρός του εαυτού του.

Ας δούμε λοιπόν πού βρισκόμαστε σήμερα και πού μας οδηγούν για το αύριο. Σήμερα, ξεκινώντας το μεγάλο ξεπούλημα, βγάζουνε στο σφυρί για 25 δισεκατομμύρια αντί για 50 που είναι η πραγματική τους αξία, -πάρτε μια μεγάλη ανάσα-τα δίκτυα τηλεπικοινωνιών, ηλεκτροδότησης, άρδευσης και φυσικού αερίου. Τράπεζες. Αεροδρόμια. Λιμάνια. Αυτοκινητόδρομοι. Αιγιαλοί, παραλίες και λοιπές εδαφικές εκτάσεις. Δικαιώματα εκμετάλλευσης κοιτασμάτων πετρελαίου, φυσικού αερίου, πολύτιμων λίθων και πετρωμάτων. Όλα αυτά η Κυβέρνηση συμφώνησε να τα ξεπουλήσει μέσω της εφαρμογής ενός σαρωτικού σχεδίου ιδιωτικοποιήσεων και εκποίησης περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου. Αυτό το πρόγραμμα αναμένεται να εξελιχθεί σε πρόγραμμα δημοσίων πλειστηριασμών, που θα αναλάβει να πραγματοποιήσει ένας Ανεξάρτητος Οργανισμός με το παραπλανητικό όνομα Ταμείο Δημόσιας Περιουσίας, που πίσω του θα είναι οι ξένοι δανειστές μας. Ώστε οι εισπράξεις να πηγαίνουν κατ’ ευθείαν στις ξένες Τράπεζες.

Με το νέο Μνημόνιο η Κυβέρνηση υποχρεώνεται να καθορίσει σαφές χρονοδιάγραμμα που θα περιγράφει για κάθε τρίμηνο ποια περιουσιακά δικαιώματα του Δημοσίου θα ιδιωτικοποιηθούν.

Η ταχύτητα αυτών των ιδιωτικοποιήσεων θα πρέπει να είναι τόσο μεγάλη, ώστε η διαδικασία να εξελιχθεί σε ένα αληθινό ξεπούλημα!

Μετά τον ΟΤΕ, του οποίου το 10% αναμένεται να εκποιηθεί ως το τέλος του μηνός στην Deutsche Telecom αντί του ευτελούς ποσού των 400 εκατομμυρίων ευρώ, με αποτέλεσμα αυτός ο γερμανικός κολοσσός να κατέχει το 40% αυτής της ζωτικής εθνικής επιχείρησης, σειρά για ξεπούλημα αναμένεται να πάρουν τα Ταχυδρομικά Ταμιευτήρια, ο Οργανισμός Λιμένος Πειραιώς και Θεσσαλονίκης, η Εταιρία Ύδρευσης και Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης, που είναι στο φετινό πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων.

Ακολουθούν η πώληση της ΕΥΔΑΠ, του ΟΠΑΠ και το 21% του αεροδρομίου «Ελευθέριος Βενιζέλος».

Στο μεταξύ χώρες όπως η Ολλανδία και η Φινλανδία πιέζουν ώστε η Ελλάδα να υποθηκεύσει το συντομότερο δυνατόν τη δημόσια περιουσία της, προκειμένου να συναινέσουν για νέα χρηματοδότηση.

Θυμάμαι ότι ο Ευάγγελος Βενιζέλος με χαρακτήριζε κάποτε ως «ζων Μνημείο» του ελληνικού πολιτισμού. Λέτε να με βγάλουν κι εμένα στο σφυρί; Φανταστείτε να με πουλήσουν και να βρεθώ σαν … γιουσουφάκι στο χαρέμι του Πασά Γιούνγκερ ή του Βεζύρη Ολι-Ρεν. Ευτυχώς που ο Σουλτάνος Στρως Καν βρίσκεται στη φυλακή… Είναι κι αυτό κάτι.

Φυσικά δεν είναι μόνο η δημόσια περιουσία που βγήκε στο σφυρί. Η συμφωνία με τα αφεντικά της Τρόικα οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην ολοκληρωτική καταστροφή της ελληνικής οικονομίας. Με την εφαρμογή μέτρων λιτότητας που θα βαθύνουν περισσότερο την ύφεση, θα μειώσουν τα φορολογικά έσοδα του κράτους και θα διευρύνουν το δημοσιονομικό έλλειμμα, στο οποίο οδήγησαν έως τώρα η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και η Τρόικα. Στόχος του Νέου Μνημονίου είναι η παραπέρα αφαίμαξη των εισοδημάτων του Έλληνα πολίτη και η συρρίκνωση του Κράτους για να εξοικονομηθούν 30 περίπου δισ. Ευρώ.

Για τον λόγο αυτόν, Κυβέρνηση και Τρόικα συμφώνησαν ότι πρέπει να αυξηθούν και πάλι οι έμμεσοι φόροι, να επιβληθούν νέοι άμεσοι φόροι, να απολυθούν χιλιάδες εργαζόμενοι στο Δημόσιο και στις ΔΕΚΟ και να συγχωνευθούν εκατοντάδες υπηρεσίες και φορείς του ελληνικού Δημοσίου.

Από την πρώτη Ιουλίου και σε όλη τη διάρκεια των επομένων ετών, η μείωση των υπαλλήλων στο Δημόσιο και στις ΔΕΚΟ μπορεί να φτάσει στο 35%.

Όλα αυτά που ανέφερα, είναι μονάχα ένα μέρος από τη λαίλαπα που έχει ήδη ξεκινήσει και θα ολοκληρωθεί μετά την υπογραφή του Νέου Μνημονίου. Όμως τότε, όταν η περιουσία μας θα ανήκει στους ξένους αγοραστές, θα είναι ίσως αργά να αντιδράσουμε, γιατί η εγγυήτρια δύναμη γι’ αυτές τις πωλήσεις, η Ευρώπη, έχει προβλέψει να υπερασπίσει τα κεκτημένα της με την ευρωπαϊκή αστυνομική δύναμη κι ακόμα με ειδικές μονάδες του ευρωπαϊκού στρατού.

Και για τον λόγο αυτόν βρισκόμαστε σήμερα εδώ. Γιατί φοβόμαστε πως όταν κατεβούμε κι αυτό το σκαλοπάτι, θα είναι πάρα πολύ δύσκολη έως αδύνατη η επιστροφή μας στα επίπεδα στα οποία βρισκόμασταν πριν ξεσπάσει η καταιγίδα.

Και γι’ αυτό σας καλούμε, καλούμε όλους τους Έλληνες, να βγούνε στους δρόμους και στις πλατείες ευθύς μόλις πληροφορηθούν ότι το Νομοσχέδιο που παραπλανητικά το αποκαλούν «μεσοπρόθεσμο» πρόγραμμα, μπήκε στη Βουλή για συζήτηση και ψηφοφορία. Πρέπει με κάθε τρόπο να εμποδίσουμε την υπερψήφισή του. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος από την προσωπική συμμετοχή μας σ’ αυτό το Κίνημα της παλλαϊκής αντίστασης.

Ανακεφαλαιώνω:

Στόχος της Παγκοσμιοποίησης είναι να κατεδαφιστούν τα εθνικά σύνορα και μαζί οι εθνικές ιδιαιτερότητες των λαών, η ιστορία, η γλώσσα, ο πολιτισμός και φυσικά να θρυμματιστεί ο οικονομικός, αναπτυξιακός, εργασιακός και κοινωνικός ιστός.

Με την εφαρμογή του «Σοκ και Δέος» που είναι η επίσημη τακτική της οικονομικής σχολής του Σικάγου, στοχεύουν να λυγίσουν τους λαούς με τον φόβο της ανεργίας, της ανασφάλειας, της εξαθλίωσης και της φτώχιας, να δημιουργήσουν μέσα στο λαό ένα τόσο ισχυρό σοκ, ώστε να τα χάσει, να ξεχάσει ποιος είναι και να μεταβληθεί σε φυτό είτε σε πειθήνιο κοπάδι προσφέροντας τον εαυτό του εύκολη λεία στις ορέξεις των σαρκοβόρων Μονοπωλίων των Αμερικανών και της Ευρώπης.

Κι αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα στην πατρίδα μας. Αφού επί ένα χρόνο μας ζάλισαν με τα συνεχή αντιλαϊκά μέτρα που οδηγούν στην ανεργία, την εξαθλίωση, τα λουκέτα και το φάσμα της πείνας, έβγαλαν ήδη στο σφυρί τα πρώτα «φιλέτα» του εθνικού μας πλούτου. Και τώρα, όπως είδαμε, με το Νέο Μνημόνιο ετοιμάζονται για το Μεγάλο Φαγοπότι.

Τώρα όλος ο εθνικός μας πλούτος βγαίνει στο σφυρί. Η Ελλάδα ολόκληρη πωλείται στους ξένους και όσα χρήματα προκύψουν, θα πάνε κατ’ ευθείαν στο χρηματοκιβώτιο του ΔΝΤ και της Ευρώπης των Τραπεζών. Υπάρχει άρα γε μεγαλύτερο έγκλημα από αυτό; Πώς είναι δυνατόν ένας λαός που θυσιάστηκε για να υπερασπίσει την εδαφική μας ακεραιότητα να διώξει τους ξένους κατακτητές και να σώσει την αξιοπρέπεια, την περηφάνεια και την τιμή του, να επιτρέπει σήμερα και μάλιστα σε μια εκλεγμένη κυβέρνηση να ξεπουλά ξετσίπωτα ολόκληρη τη χώρα μας στους ξένους;

Η Κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της φαίνεται πως μας θεωρούν πέρα για πέρα ηλίθιους, όταν ισχυρίζονται ότι προσπαθούν να μας σώσουν με τη βοήθεια των ξένων.

Εμείς είμαστε περήφανοι, γιατί από τον Δεκέμβριο του 2010 ξεσκεπάσαμε πρώτοι το μέγα ψέμα. Μιλήσαμε για το Μνημόνιο, την Τρόικα. Αναφερθήκαμε στην ξένη εξάρτηση, ουσιαστικά στην Αμερικανοκρατία, που από τα 1950 διαμορφώνει την εξωτερική και την αμυντική μας πολιτική, ελέγχει την οικονομία και τις πολιτικές εξελίξεις.

Κατασκευάζει και ανεβάζει κόμματα της αρεσκείας της και κατεβάζει όσα την ενοχλούν ή την φοβίζουν. Ανεβάζουν και κατεβάζουν Κυβερνήσεις. Επιβάλλουν και παύουν πρωθυπουργούς. Χωρίς την ξένη εξάρτηση δεν ήταν δυνατόν να ευδοκιμήσουν καταστάσεις όπως οι σημερινές. Ο ίδιος ο Γιώργος Παπανδρέου, χωρίς τις πλάτες των ΗΠΑ δεν θα τολμούσε να μας κοροϊδεύει κατά πρόσωπο και να προχωρεί σε πράξεις που σε άλλες εποχές, αυτοί που θα τολμούσαν να τις κάνουν, θα σερνόταν ασφαλώς σε δικαστήρια, φυλακές και ίσως ακόμα και σε εκτελεστικά αποσπάσματα.

Σ’ αυτή τη χώρα, εδώ και 2.500 χρόνια, όποιος τολμούσε να πει ότι προσφέρει ένα τμήμα της εθνικής ακεραιότητας στους ξένους, στιγματιζόταν ως προδότης και είχε την τύχη που του αρμόζει.

Ως απλός Έλληνας που έμαθα από έφηβος να θεωρώ ότι η υπεράσπιση της πατρίδας μου είναι το υπέρτατο χρέος, νοιώθω ντροπή και οργή όταν κάποιος μπορεί να αρθρώνει αυτή τη φοβερή φράση μέσα στην ίδια τη Βουλή και να μην απομονώνεται αυτοστιγμεί αλλά να μπορεί στη συνέχεια να προχωρεί χωρίς ουσιαστικά εμπόδια στο ξεπούλημα της πατρίδας μας στους ξένους…

Δεν αντιλέγω. Είμαι καλλιτέχνης. Είμαι μουσικός. Είμαι συνθέτης. Και τι θα πει αυτό; Ότι ως πολίτης είμαι διαφορετικός από τους άλλους; Ότι δηλαδή ένας νομικός, ένας επιχειρηματίας, ένας δημοσιογράφος ή ένας επαγγελματίας πολιτικός έχουν μεγαλύτερη ευθύνη και περισσότερα δικαιώματα να αποφασίζουν για τα κοινά απ’ ό,τι εγώ; Ότι διαθέτουν μόρφωση, σκέψη, κρίση ανώτερη από μας τους καλλιτέχνες; Θα πρέπει άρα γε να ακούσω την κ. Ντόρα Μπακογιάννη, που ρωτά πόσο κόστισε η … συγκέντρωση στα Προπύλαια και ποιος χρηματοδότης βρίσκεται από πίσω. Δηλαδή πόσα πήρα και ποιος με πληρώνει; Ή θα πρέπει να δώσω σημασία στα «συντροφικά» πισώπλατα χτυπήματα, ότι είμαι αχάριστος να χτυπώ το Σύστημα, που τόσα πολλά χρήματα μου έδωσε κι εγώ πήγα με τον Μητσοτάκη και τώρα, ανεγκέφαλος και αφελής όπως είμαι, αφήνω να με εκμεταλλευθούν οι επιτήδειοι που κρύβονται πίσω από μένα; Ή τέλος θα πρέπει να ασχοληθώ με τις καθημερινές εμφανίσεις του κ. Χυτήρη στα κανάλια, που μας τσουβαλιάζει όλους μαζί, όσους κατεβαίνουν στις πλατείες και στα Προπύλαια και μας προκαλεί «Αν τολμάτε, κάντε κόμμα να δούμε πόσο μετράτε»;

Το γεγονός είναι ένα: πως οι πλατείες και τα Προπύλαια τους πανικοβάλανε. Και κάνουν ότι δεν μας βλέπουν, δεν μας ξέρουν και δεν μας μετρούν, πιστεύοντας έτσι ότι δεν υπάρχουμε, ότι είμαστε αέρας, ένα κακό όνειρο, ένας εφιάλτης που θα σβήσει.

Για να δώσω λοιπόν μια απάντηση από αυτό το βήμα, μιας και φιμώνεται συστηματικά η φωνή μας, θέλω να σας δηλώσω ότι όταν ξεκίνησα με την Κίνηση Ανεξάρτητων Πολιτών, ξεκίνησα με σκοπό να φτάσω ως το τέρμα. Χωρίς να υπολογίζω εμπόδια και θυσίες. Και το τέρμα έχει ένα όνομα: Είναι η οριστική απαλλαγή της Ελλάδας από την ξένη εξάρτηση. Και γι’ αυτό ο πρώτος μας στόχος είναι η Εθνική Ανεξαρτησία. Στη συνέχεια και αφού αντικαταστήσουμε το σημερινό Σύστημα Εξουσίας με νέο Σύνταγμα, νέους θεσμούς, νέες σχέσεις, καινούριο αμυντικό δόγμα και εξασφαλίσουμε την εδαφική μας ακεραιότητα και εγκαταστήσουμε τον Λαό στο θρόνο της Εξουσίας, τότε θα έχουμε εκπληρώσει τον δεύτερο Στόχο, δηλαδή την Παλλαϊκή Εξουσία με στόχο την Άμεση Δημοκρατία.


Από κει και πέρα επεξεργαζόμαστε από σήμερα με τη σύσταση επιτροπών από επιστήμονες και απλούς πολίτες, ένα πλήρες πρόγραμμα οικονομικής ανάκαμψης και ανάπτυξης, με επίκεντρο την άνοδο του οικονομικού, μορφωτικού και πολιτιστικού επιπέδου της ελληνικής κοινωνίας, γεγονός που θα οδηγήσει και πάλι τη χώρα μας στον υψηλό βαθμό της εκτίμησης, του κύρους και της ακτινοβολίας που της αξίζει.

Κι αυτός είναι ο τρίτος μας Στόχος: Η Πατριωτική Αναγέννηση.

Στο σημείο αυτό σας παρουσιάζω συνοπτικά τον «Δεκάλογο», το Πρόγραμμα Αρχών της Κίνησής μας:
Αγωνιζόμαστε για:


1. Να απαλλαγούμε από το Μνημόνιο, την Τρόικα και το ΔΝΤ.
2. Να χαρακτηρίσουμε Άκυρες όλες τις δεσμευτικές συμβάσεις-συμφωνίες που υπέγραψε η Κυβέρνηση του Μνημονίου.
3. Να απαλλαγούμε οριστικά και τελεσίδικα από τα χρέη και τους τόκους.
4. Να απαιτήσουμε τις πολεμικές επανορθώσεις από την Γερμανία.
5. Να συνάψουμε Δάνεια και Επικερδείς Συμφωνίες με κάθε χώρα, Ανατολική, Δυτική, Βόρεια ή Νότια, που θα δεχτεί να μας δανείσει με χαμηλό επιτόκιο και με λογικούς όρους…
6. Να διεκδικήσουμε το status της Ουδετερότητας με την καθιέρωση ισότιμων σχέσεων με όλες τις χώρες του κόσμου και με την επιδίωξη να μη διαταραχθεί η θέση μας στην Ευρώπη. Όσον αφορά το ΝΑΤΟ, το Status της Ουδετερότητας οδηγεί σε αναθεώρηση των σχέσεών μας. Τέλος οι διεθνείς εγγυήσεις που θα συνοδεύουν την Ουδετερότητα της χώρας, μάς απαλλάσσουν οριστικά από τα βάρη των εξοπλισμών.
7. Να επιβάλουμε τα Κυριαρχικά μας Δικαιώματα στους τομείς των διεθνών σχέσεων και της Άμυνας της Χώρας.
8. Να αξιοποιήσουμε τον ορυκτό και υποθαλάσσιο πλούτο της χώρας ξεκινώντας με την ΑΟΖ.
9. Να αναθεωρήσουμε τον Συνταγματικό μας χάρτη με νέους θεσμούς που να εξασφαλίζουν το Πολίτευμα της γνήσιας-πραγματικής και άμεσης Δημοκρατίας.
Και τέλος
10. Να εφαρμόσουμε ένα Νέο Πρόγραμμα Οικονομικής Ανάπτυξης-Κοινωνικής Ανόρθωσης-Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης και Πολιτικής Αναγέννησης με στόχο την ραγδαία άνοδο του οικονομικού-κοινωνικού-μορφωτικού και πολιτικού επιπέδου του ελληνικού λαού με την παράλληλη ανάδειξη του κύρους της χώρας στον διεθνή χώρο.

Όπως δήλωσα στα Προπύλαια, δεν σκοπεύω να πεθάνω προτού να δω αυτή τη μεγάλη νίκη του Ελληνικού Λαού. Θα ζήσω και θα παλεύω στην πρώτη γραμμή. Αν οι εχθροί μου θέλουν να είμαι «αφελής γέρος», «παράλυτος», με «ελαττωμένη νόηση και με αλτσχάιμερ», τόσο το καλλίτερο. Αν εξακολουθήσουν να είναι απέναντί μας τόσο τυφλοί όσο ήταν έως σήμερα, τόσο το καλλίτερο για μας. Θα φτάσουμε έτσι πιο εύκολα στον τελικό μας στόχο.
Προς το παρόν έχω τη δυνατότητα να διαδηλώνω και να βιώνω αυτή την απέραντη χαρά που δίνει η επαφή μου μαζί σας.
Και τώρα σας αφήνω, γιατί από αύριο θα πρέπει να βρίσκομαι στους δρόμους της Αθήνας, μπροστά στη Βουλή, μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες άλλους όπως ελπίζω, για να υψώσουμε ένα ζωντανό τείχος, ώστε να μην περάσει το Νέο Μνημόνιο κι ακόμα πιο πέρα, έως ότου διώξουμε την Τρόικα και επιβάλουμε τη θέληση του Ενωμένου, Ανεξάρτητου Ελληνικού Λαού.
Σας καλώ να κάνετε κι εσείς το ίδιο, εδώ. Πρέπει όλη η Θεσσαλονίκη να αποφασίσει να πάρει της τύχες της πατρίδας στα χέρια της.
Αυτό επιτάσσει η μεγάλη αγωνιστική σας κληρονομιά.

Τελειώνοντας απαντώ στο ερώτημα που ακούγεται από παντού:
- Υπάρχει λύση έξω από το Σύστημα;
- Υπάρχει προοπτική;
- Υπάρχει άλλη λύση ρεαλιστική;
Ναι, υπάρχει τέτοια λύση που για να είναι ρεαλιστική θα πρέπει να στηρίζεται στη μεγάλη πλειοψηφία του λαού μας. Αυτό απαιτεί η Δημοκρατία. Αυτό απαιτεί το συμφέρον της χώρας. Έτσι πιστεύω.
Μονάχα μια ανεξάρτητη Κυβέρνηση που θα έχει τη δύναμη να αντικαταστήσει το σημερινό εξαρτημένο Σύστημα Εξουσίας (κι αυτό μπορεί να το κάνει μόνο αν έχει πίσω της την μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού) θα μπορέσει να χαρακτηρίσει το σύνολο των οικονομικών και άλλων δεσμεύσεών μας ως δεσμεύσεις απεχθείς, που έγιναν πίσω από την πλάτη του λαού και επομένως είναι εθνικά απαράδεκτες και άκυρες.
Μια Κυβέρνηση που θα αναζητήσει άμεσα δάνειο από άλλες δυνάμεις, όπως την Κίνα και τη Ρωσία, με λογικό επιτόκιο, όπως άλλωστε οι ίδιες το είχαν προτείνει στον κ. Παπανδρέου που το απέρριψε, όπως άλλωστε ματαίωσε και την κερδοφόρο σύμβαση του Μπουργκάς εν μέσω οικονομικής κρίσης, μόνο και μόνο για να φανεί αρεστός στους Αμερικανούς.
Μια Κυβέρνηση που θα επιδιώξει τη σύναψη συμφωνιών με τις ίδιες δυνάμεις για τη δημιουργία κοινοπραξιών με στόχο την εκμετάλλευση του εθνικού μας πλούτου με γνώμονα το εθνικό μας συμφέρον, ώστε να επιτύχει την οριστική απαλλαγή μας από κάθε είδους δεσμεύσεις και στη συνέχεια να προχωρήσει στην εφαρμογή ενός προγράμματος οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης, στηριγμένου στη θεσμοθετημένη λαϊκή κυριαρχία με στόχο την Άμεση Δημοκρατία και με αποκορύφωμα την πατριωτική Αναγέννηση.
Δεν υπάρχει άλλος δρόμος, αν θέλουμε να γίνουμε Ανεξάρτητοι, Ελεύθεροι και Κυρίαρχοι. Βέβαια ο δρόμος αυτός είναι δύσκολος και θα χρειαστούν σκληροί αγώνες και μεγάλες θυσίες. Γι’ αυτό χρειάζεται αγάπη για την Πατρίδα και απόλυτη αφοσίωση και πίστη στα ιδανικά της ελευθερίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ευτυχίας του Λαού. Και να μην ξεχνάμε πως η Λευτεριά δεν χαρίζεται αλλά κερδίζεται.

Γεια χαρά.


Πλατεία Αριστοτέλους, 9.6.2011


Μίκης Θεοδωράκης

Κάτι πολύ σοβαρό συμβαίνει εκεί έξω...

Του Αντώνη Καρακούση



Με ευκολία περισσή οι κυβερνώντες μεταδίδουν ότι η νέα συμφωνία με τις Βρυξέλλες, για την πέμπτη δόση και τον δανεισμό του 2012, όπου να είναι κλείνει, ότι το μεσοπρόθεσμο είναι στα τελειώματα και πως όλα συμφωνούνται χωρίς προβλήματα.
Αποφεύγουν μάλιστα οποιαδήποτε αναφορά στα διορθωτικά μέτρα του 2011 και σε εκείνα του μεσοπρόθεσμου μέχρι το 2015.

Ωστόσο, αν ήταν τόσο απλό και εύκολο, το πρόβλημα θα είχε λυθεί από καιρό.
Αρα δεν αποδίδεται το όλον. Κάτι επιμελώς κρύβεται. Και λογικώς ίσως, μετά όσα συνέβησαν τις προηγούμενες ημέρες και τους κινδύνους που οι αποσταθεροποιητικές αμφισβητήσεις ανέδειξαν.
Όμως δεν βγαίνει η εξίσωση.
Οσοι παρακολουθούν από την αρχή τη διαπραγμάτευση με την τρόικα και τους ευρωπαίους εμπειρογνώμονες γνωρίζουν ότι τίποτε δεν προσφέρεται χωρίς ανταλλάγματα.

Πληροφορίες από τα ενδότερα των δύστοκων συνομιλιών αναφέρουν ότι τα διορθωτικά μέτρα του 2011 θα είναι βαρεία και δύσκολα. Και εκείνα του μεσοπρόθεσμου θα είναι ιδιαιτέρως απαιτητικά, με αυστηρά χρονοδιαγράμματα και η έγκρισή τους θα απαιτήσει έμπρακτες αποδείξεις από την πλευρά της κυβέρνησης.

Υπό την προϋπόθεση ότι αυτά θα ψηφισθούν από το Κοινοβούλιο, στην παρούσα φάση θα προσφερθεί με πολιτική απόφαση μόνο η πέμπτη δόση ώστε να αμβλυνθεί η πίεση των αγορών και τα υπόλοιπα, δηλαδή η κάλυψη του χρηματοδοτικού κενού του 2012, θα προσφερθεί τον Σεπτέμβριο, υπό τον όρο πάντα ότι θα υπάρχουν έως τότε συγκεκριμένα δείγματα γραφής.

Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε το καθεστώς αναμονής και αβεβαιότητας θα παραμείνει βασανιστικό ολόκληρο το καλοκαίρι.
Στον βαθμό μάλιστα που ορθωθούν πολιτικά εμπόδια στο εσωτερικό της χώρας, τίποτε δεν εγγυάται ότι η κοινοτική βοήθεια θα έλθει όπως πολλοί προεξοφλούν.

Γεγονός που από μόνο του μπορεί να προκαλέσει αναστατώσεις και απρόβλεπτες πολιτικές εξελίξεις.

Στον βαθμό μάλιστα που οι διαμαρτυρίες ενταθούν και οι διαθέσεις του πλήθους γίνουν επιθετικές και συγκρουσιακές, όπως διαφάνηκε χθες μετά τη συγκέντρωση των Προπυλαίων, όταν αποκλείσθηκε το Κοινοβούλιο και χρειάσθηκε να φυγαδευθούν οι βουλευτές, τότε τα πράγματα μπορεί να εξελιχθούν εντελώς διαφορετικά απ' ό,τι η κυβέρνηση μεταδίδει και υπολογίζει.

Οπως και να έχει πάντως το κλίμα στη χώρα τείνει να αλλάξει.

Η ευκολία με την οποία τα πλήθη συγκεντρώνονται στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας και η αδυναμία τής μέχρι τώρα κυρίαρχης πολιτικής να αντιδράσει με όποιον τρόπο δημιουργούν την αίσθηση απόλυτης μεταβολής των πολιτικών συνθηκών.
Οσοι τις προηγούμενες ημέρες παρακολούθησαν το φαινόμενο της πλατείας Συντάγματος ένιωσαν ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα πολιτικοποίηση. Και όσοι την Τρίτη το βράδυ είδαν από κοντά τη συγκέντρωση των Προπυλαίων, που οργανώθηκε από τον πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών και τον Μίκη Θεοδωράκη, αισθάνθηκαν ότι η ελληνική κοινωνία μετατοπίζεται και δείχνει διατεθειμένη να ξεπεράσει – αν δεν το έχει κάνει ήδη – τα υπάρχοντα σχήματα της πολιτικής.
Κάτι πολύ σοβαρό συμβαίνει εκεί έξω που τα κόμματα δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν.
«Είναι σαν να πέφτει το καθεστώς, όπως το 1974» σχολίασε ένας πενηνταπεντάρης, που έτυχε να περάσει χθες το βράδυ από το κέντρο της Αθήνας.
Με τη διαφορά ότι τότε έπεφτε η χούντα. Τώρα τι θα πέσει άραγε; Η Δημοκρατία στην οποία όλοι ορκιζόμαστε ή κάτι που αφανώς αλλά συστηματικά την κατακρεούργησε; Και πόσο μπορεί κανείς να βεβαιώσει ότι θα συμβεί το δεύτερο;



1/6/2011 από Το Βήμα.

Ο Μίκης των Προπυλαίων, για το νέο Μεγάλο Όραμα.

Ολόκληρη η ομιλία που θα μείνει στην Ιστορία.


Σήμερα βιώνουμε μια μεγάλη εθνική τραγωδία. Σύσσωμος ο ελληνικός λαός οδηγήθηκε στην άκρη του γκρεμού χωρίς να το ξέρει και δίχως να το θέλει. Ακόμα κι αυτοί που ψήφισαν τα δύο κόμματα Εξουσίας, τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, είμαι βέβαιος ότι δεν γνώριζαν τις αντιλαϊκές και αντεθνικές δεσμεύσεις με τις οποίες φόρτωναν τη χώρα πίσω από την πλάτη μας οι δύο κυβερνήσεις της Δεξιάς και του Κέντρου για εξήντα ολόκληρα χρόνια, από το 1950, το τέλος του εμφυλίου πολέμου, έως σήμερα. Ποιοι είναι οι ένοχοι; Η ξένη εξάρτηση από τους Δυτικούς μας δήθεν συμμάχους, το «Ανήκομεν εις την Δύσιν», που είναι οι ΗΠΑ και η Ευρώπη των Τραπεζών, καθώς και οι ντόπιοι συνεργάτες τους και υπάκουοι εκτελεστές των εντολών τους, ο πολιτικός κόσμος με κύριους εκφραστές τα δύο κόμματα Εξουσίας, οι άλλοτε εθνικόφρονες, το Μεγάλο Κεφάλαιο και τα όργανά του, το Κράτος και τα ΜΜΕ, δηλαδή το Σύστημα Εξουσίας.

Η πρώτη λοιπόν απόφαση που θα πρέπει να πάρουν οι Ανεξάρτητοι…. Πολίτες αυτής της χώρας είναι να κόψουν με το μαχαίρι αυτή τη μονομερή εξάρτηση που τόσα δεινά μας έχει προκαλέσει, με την κατάκτηση της Εθνικής Ανεξαρτησίας και την αντικατάσταση του δόγματος «Ανήκομεν εις την Δύσιν» με την πατριωτική θέση «Ανήκουμε στον εαυτό μας», «Ανήκουμε στην Ελλάδα», εγκαινιάζοντας μια πολιτική ίσων αποστάσεων με γνώμονα το εθνικό μας συμφέρον, θέτοντας ως υψηλότερο στόχο την κατάκτηση της Ουδετερότητας.

Για το ιδεώδες αυτό θεωρούμε ότι η αρχαία μας κληρονομιά που πάντοτε ακτινοβολεί, δηλαδή η Δελφική Ιδέα και το Ολυμπιακό Πνεύμα μας προσφέρουν μεγάλες πιθανότητες για την ανακήρυξη της χώρας μας -με διεθνή συναίνεση- σε Κέντρο της Παγκόσμιας Ειρήνης και Πολιτισμού. Έχοντας μπροστά μας αυτά τα υψηλά ιδανικά που θα μας βγάλουν μια για πάντα από τη μέγγενη της εξάρτησης και θα μας οδηγήσουν για πρώτη φορά μετά το 1821 και το 1940 σε μια περίοδο πραγματικής Ελευθερίας και Ανεξαρτησίας, Λαϊκής Κυριαρχίας και Πατριωτικής Αναγέννησης, θα πρέπει σύσσωμος ο Ελληνικός Λαός, ενωμένος πίσω απ’ αυτό το Μεγάλο Όραμα να ξεκινήσει να παλεύει οργανωμένα με στόχο να συντρίψει το Απόστημα που μας δηλητηριάζει και μας απειλεί, να συντρίψει την ξένη εξάρτηση και το Σύστημα Εξουσίας.

Εξ άλλου το εξαρτημένο πολιτικό μας Σύστημα καταρρέει. Σε μια πρόσφατη δημοσκόπηση διαβάζω ότι ο ελληνικός λαός περιμένει τη σωτηρία του από τον άγνωστο Έλληνα δίνοντάς του το 70% των ψήφων, ενώ για τα δύο κόμματα εξουσίας η εμπιστοσύνη δεν ξεπερνά το 30%.

Η σημερινή Κυβέρνηση που έχει φτάσει στο 20%, στην ουσία κυβερνά παράνομα και όχι μόνο γιατί στηρίζεται στο ένα πέμπτο των ψηφοφόρων αλλά και γιατί η ηγεσία της μας οδήγησε με τη δική της βούληση στο χάος προκαλώντας την εκτίναξη των spreads στις 900 μονάδες και στη συνέχεια βάζοντάς μας εκβιαστικά κάτω από τον έλεγχο του ΔΝΤ, της Τρόικα και του Μνημονίου δηλώνοντας συνάμα προκλητικά πως παραδίδει αυτοβούλως στους ξένους ένα τμήμα της Εθνικής μας Ακεραιότητας!

Στη συνέχεια, χωρίς τη συναίνεση της Βουλής και την υπογραφή του Προέδρου της Δημοκρατίας, έκανε νόμο του κράτους την επαίσχυντη Δανειοληπτική Σύμβαση που μας δένει χειροπόδαρα χωρίς καμμιά διαπραγμάτευση, όπως έκαναν η Ιρλανδία και η Πορτογαλία, με εντελώς αντισυνταγματικό και παράνομο τρόπο, με μία και μόνο υπογραφή, του κ. Παπακωνσταντίνου.

Το αποτέλεσμα ήταν να εκτιναχθεί το Χρέος από τα 132% του ΑΕΠ στα 142%, με προοπτική να φτάσει στα 2012 στο 150%. Δηλαδή 20 μονάδες σε δύο χρόνια, ενώ παράλληλα οδήγησαν την οικονομία και την κοινωνία σε βαθειά κρίση προξενώντας ανυπολόγιστα δεινά στις ασθενέστερες τάξεις.

Σήμερα και μπροστά στον κίνδυνο της κατάρρευσης της Κυβέρνησης, οι ξένοι επιδιώκουν να στρατεύσουν στο πλευρό τους και τη Ν.Δ. βαφτίζοντας το Μέτωπο των δύο κορυφαίων πολιτικών δυνάμεων ως δήθεν Εθνική Ενότητα. Όμως τι είδους εθνική ενότητα θα είναι αυτή, όταν μένει απ’ έξω το 70% του ελληνικού λαού;

Συναίνεση, φυσικά, με τυφλή υπακοή στις εντολές της Τρόικα. Που θα γίνεται ολοένα και πιο απαιτητική. Μια τέτοια δήθεν «εθνική συναίνεση» εμείς τη θεωρούμε επιζήμια για τη χώρα, γιατί θα εγκλωβίσει μεγαλύτερες λαϊκές δυνάμεις μέσα στην ίδια καταστροφική και αδιέξοδη πολιτική που ακολουθεί η σημερινή κυβέρνηση. Που θα γίνεται όλο και χειρότερη όσο οι ξένοι βλέπουν ότι ο ελληνικός λαός δεν αντιδρά. Και είναι ευτύχημα ότι οι αρχηγοί της Αντιπολίτευσης πλην του κ. Καρατζαφέρη κατάλαβαν αυτή τη νέα σκηνοθεσία του κ. Παπανδρέου που δεν δίστασε να εμπλέξει ακόμα και τον θεσμό του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Ήδη ο Γιούνγκερ μας προετοιμάζει για τα χειρότερα. Επειδή δεν έχουν εμπιστοσύνη ότι θα ξεπληρώσουμε τα χρέη μας, προτείνει να διοριστεί από την Ευρώπη (δηλαδή ουσιαστικά από τη Γερμανία) μια Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων για την ολοκληρωτική εκποίηση του εθνικού μας πλούτου. Αυτή η Επιτροπή που θα είναι ανεξάρτητη και πάνω από κάθε δικό μας έλεγχο, θα εκτιμά την αξία του τάδε ή του δείνα περιουσιακού μας στοιχείου και θα εισπράττει το ποσόν για να το στείλει κατ’ ευθείαν σε κάποια Τράπεζα της Ευρώπης. Έτσι φτάνουμε στο απόλυτο ξεπούλημα της πατρίδας μας στους ξένους, στην απόλυτη ντροπή και στην έσχατη εθνική προδοσία.

Θα ΄θελα να ξέρω, όταν θα φτάσουμε σ’ αυτό το κατάντημα, σ’ αυτό το τελευταίο σκαλοπάτι του Κακού, θα μας φυτρώσουν άραγε «τα φτερά τα πρωτινά μας τα μεγάλα» που λέει ο Ποιητής ή μήπως θα πρέπει να το πάρουμε απόφαση ότι έχουμε οριστικά μεταβληθεί σε λαό ορνίθων;

Μπροστά σ’ αυτή την επικείμενη ατιμωτική εθνική καταστροφή που θα κάνει τους Έλληνες ξένους μέσα στην ίδια τη χώρα τους, πιστεύω ότι δεν έχουμε άλλο όπλο να την σταματήσουμε από το να διακηρύξουμε όσο γίνεται περισσότεροι πατριώτες ότι θεωρούμε αυτή την επαίσχυντη Πράξη, ΑΚΥΡΗ. Για να ξέρουν από τώρα όλοι οι υποψήφιοι αγοραστές ότι σε περίπτωση που ο Ελληνικός Λαός θα γίνει κυρίαρχος, θα επιδιώξει θα τους διώξει με όσα μέσα διαθέτει, για να καθαρίσει η χώρα μια για πάντα από την κόπρο του Αυγείου.

Και κάτι ακόμα: Πιστεύω ότι αν δεν ξεσηκωθούμε όλος ο λαός από τώρα έγκαιρα και περιμένουμε την ώρα του δήμιου για να το κάνουμε, φοβάμαι πως τότε θα είναι πολύ αργά. Γιατί ίσως τότε να βρίσκεται αλλού το σώμα μας κι άλλού η κεφαλή μας… Χαιρετίζουμε πάντως το πρώτο ελπιδοφόρο σκίρτημα της ανεξάρτητης ελληνικής νεολαίας χωρίς να ξεχνάμε το στίχο του Οδυσσέα Ελύτη «Ένα το χελιδόνι κι η Άνοιξη ακριβή, για να γυρίσει ο Ήλιος θέλει δουλειά πολλή».

Εδώ θα πρέπει να τονίσουμε τη μεγάλη διαφορά που χωρίζει τους Ανεξάρτητους Έλληνες από τις πολιτικές δυνάμεις του Συστήματος.

Η διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι για όσες δυνάμεις είναι εγκλωβισμένες στο Σύστημα δεν υπάρχει λύση. Με την παρουσία της Τρόικα και του ΔΝΤ, όποια κυβέρνηση είτε μονοκομματική είτε κυβερνητικής συνεργασίας, θα είναι υποχρεωμένη να ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο. Δηλαδή αντιλαϊκά μέτρα που θα χειροτερεύουν συνεχώς και παράλληλα θα οδηγούν στη διαρκή αύξηση της οικονομικής μας εξάρτησης με την εκτίναξη του Χρέους.

Επομένως μονάχα μια ανεξάρτητη Κυβέρνηση που θα έχει τη δύναμη να αντικαταστήσει το σημερινό εξαρτημένο Σύστημα Εξουσίας (κι αυτό μπορεί να το κάνει μόνο αν έχει πίσω της την μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού) θα μπορέσει να χαρακτηρίσει τα ¾ των οικονομικών και άλλων δεσμεύσεών μας ως δεσμεύσεις απεχθείς, που έγιναν πίσω από την πλάτη του λαού και επομένως είναι εθνικά απαράδεκτες και άκυρες. Μια Κυβέρνηση που θα αναζητήσει δάνειο από άλλες δυνάμεις, όπως την Κίνα και τη Ρωσία, με λογικό επιτόκιο, καθώς και την επίτευξη συμφωνιών για τη δημιουργία κοινοπραξιών με στόχο την εκμετάλλευση του εθνικού μας πλούτου με γνώμονα το εθνικό μας συμφέρον, ώστε να μπορέσει έτσι να επιβάλει τη θέλησή της με την οριστική απαλλαγή μας από κάθε είδους δεσμεύσεις και στη συνέχεια να προχωρήσει στην εφαρμογή ενός προγράμματος οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης, στηριγμένου στη θεσμοθετημένη λαϊκή κυριαρχία με στόχο την Άμεση Δημοκρατία και με αποκορύφωμα την πατριωτική Αναγέννηση.

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Βέβαια ο δρόμος αυτός είναι δύσκολος και θα χρειαστούν σκληροί αγώνες και μεγάλες θυσίες. Γι’ αυτό χρειάζεται αγάπη για την Πατρίδα και απόλυτη αφοσίωση και πίστη στα ιδανικά της ελευθερίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ευτυχίας του Λαού. Και να μην ξεχνάμε πως η Λευτεριά δεν χαρίζεται αλλά κερδίζεται.

Γεια και χαρά.

ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ, Τρίτη 31 Μαϊου 2011


Μίκης Θεοδωράκης